Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać

Final Fantasy VII Remake Recenzja gry

Recenzja gry 6 kwietnia 2020, 14:41

Recenzja gry Final Fantasy VII Remake – najważniejsze jRPG naszych czasów

Final Fantasy 7 Remake to dowód, że Square Enix wciąż ma ikrę i odwagę na robienie rzeczy tyleż nieprzewidywalnych, co wspaniałych.

Recenzja powstała na bazie wersji PS4.

PLUSY:
  1. Honey Bee Inn to istne szaleństwo, na które nie jesteście gotowi;
  2. bardzo odważne zmiany w fabule;
  3. dużo nowych wątków, w ciekawy sposób rozwijających już i tak świetną historię;
  4. sporo przyjemnych, urozmaicających zabawę minigier;
  5. mimo kilku braków – udany system walki;
  6. ciekawy system rozwoju postaci;
  7. oprawa wizualna bywa zjawiskowa...
MINUSY:
  1. ...ale jest nierówna i momentami wypada również słabo;
  2. część nowości fabularnych to zwykłe zapchajdziury wybijające z rytmu i sztucznie wydłużające czas zabawy;
  3. bardzo nudne zadania poboczne.

Remaki gier można robić na dwa sposoby. Pierwszy to po prostu przygotowanie na nowo starej gry. Wykorzystanie dobrodziejstw nowoczesnej technologii, silników graficznych i fizycznych do wiernego przeniesienia we współczesność dawnej fabuły, postaci i lokacji. W takich wypadkach, na ile to możliwe, nie ingeruje się również w mechaniki, co najwyżej tu i ówdzie dopieszczając jakieś drewniane rozwiązania albo wprowadzając drobne udogodnienia. Podejście takie zazwyczaj idealnie trafia do zagorzałych fanów pierwowzorów... i do mało kogo więcej. Nowe Shadow of the Colossus, Crash Bandicoot N. Sane Trilogy czy MediEvil spodobały się osobom wychowanym na ich oryginalnych wersjach, ale odczucia nowych graczy (których wcale wielu nie przyciągnęły) były już bardziej zróżnicowane.

Podejście drugie to ściągnięcie rękawiczek i pozwolenie sobie na szaleństwo. Wywracanie do góry nogami oryginalnej rozgrywki, dopisywanie zupełnie nowych rozdziałów opowieści – robienie praktycznie zupełnie nowej gry. Wielkie ryzyko, które zawsze wzbudzi opór wśród miłośników pierwowzoru wspominających tenże z nostalgią. Ale – jak udowodnił Capcom z remake’ami Resident Evil 2 i w nieco mniejszym stopniu Resident Evil 3 – także szansa na danie grze zupełnie nowego życia. Na powrót do niej nie tylko starych fanów, ale również na przyciągnięcie do niej zupełnie nowego pokolenia graczy.

Final Fantasy VII Remake zdecydowanie stawia na opcję numer dwa. Zmiany w mechanice walki, o których przed premierą najbardziej dyskutowali fani, okazują się najmniej kontrowersyjne z wprowadzonych modyfikacji. To nowe wątki, którymi Square Enix naszpikowało swe dzieło, są zaskoczeniem. Sprawiają, że scenariusz oryginalnego FFVII wydaje się być ledwie ogólnym zarysem na nowo opowiadanej historii. Szkoda tylko, że o ile część nowości czyni ją autentycznie lepszą, tak inne to zwyczajne zapychacze służące wyłącznie sztucznemu wydłużaniu czasu zabawy.

FINAL FANTASY VII REMAKE W SKRÓCIE

  1. Gra wchodzi w skład kompilacji Final Fantasy VII, zapoczątkowanej przez prawdopodobnie najważniejsze jRPG wszech czasów.
  2. Cechuje ją dynamiczny system walki.
  3. Stanowi wciągającą przygodę z mnóstwem nowości względem pierwowzoru – niestety, nie wszystkie nowinki prezentują wysoki poziom.
  4. Mimo odtwarzania niewielkiego fragmentu oryginału okazuje się całkiem sporą produkcją – wystarczającą na około 30–40 godzin zabawy.

Pierwsze minuty zabawy to cudowny festiwal nostalgii.

Rebuild of Final Fantasy VII

Jeszcze przed premierą nowej wersji Final Fantasy VII znajdowałem się w gronie osób rozczarowanych tym, że nie jest to remake całej oryginalnej gry, a tylko jej pierwszej lokacji, która w pierwowzorze dostarczała zajęcia raptem na parę godzin. Zapoznawszy się z gotowym produktem, rozumiem jednak i kupuję tę decyzję. Po pierwsze dlatego, że Square Enix naprawdę nie przesadzało, twierdząc, iż odtworzenie całej gry w taki sposób za jednym zamachem byłoby zwyczajnie nierealne finansowo. Skala, ambicje i rozmach tego projektu autentycznie robią wrażenie.

Kupuję też ten wybór ze względów fabularnych. Mleko się już wprawdzie za bardzo rozlało, gdy z niepojętych dla mnie powodów wypuszczono taki, a nie inny finalny zwiastun gry, ale i tak postaram się to napisać na tyle niejasno i nie spoilerując, na ile to możliwe. Nowe wątki w Final Fantasy VII Remake wykraczają poza zwykłe rozwinięcie oryginalnej historii. Square Enix pokazało, że ma spore cojones, i nie mam wątpliwości, iż obiekt niniejszej recenzji wzbudzi duże kontrowersje wśród fanów. Grę można równie dobrze traktować nie jako remake, a jak kolejną obok Advent Children czy Crisis Core część uniwersum FFVII.

Zanim jednak dochodzi do rewolucji, mamy niemało grania na nostalgii. Pojawiają się znajome nuty, a nieco zmodyfikowany względem pierwowzoru, ale zawierający też ikoniczne fragmenty filmik wprowadzający rzuca nas w sam środek akcji. Oto jako małomówny najemnik Cloud pomagamy grupce ekoterrorystów Avalanche wysadzić reaktor pobierający życiową energię planety i wykorzystujący ją do zasilania gigantycznego miasta Midgar. Niebezpieczna misja umieszcza Clouda na kursie kolizyjnym z potężną i chciwą korporacją Shinra, a nam pozwala poznać jego barwnych kompanów – sympatyczną kwiaciarkę Aeris oraz członków Avalanche: Barreta, Tifę, Wedge’a, Jessie i Biggsa.

W grze pojawia się sporo nowych twarzy, których w pierwowzorze nie spotykaliśmy.

Przez większość czasu fabuła odtwarza wydarzenia z oryginalnego Final Fantasy VII, tu i ówdzie mocno je rozbudowując. Wiele z tych zmian jest udanych – już w pierwowzorze dobrze napisane dialogi (pomijając okazyjne wtopy przy tłumaczeniu z japońskiego na angielski) teraz wypadają jeszcze naturalniej bądź zabawniej, a wcześniej ledwie zarysowani Wedge, Jessie i Biggs stali się pełnowymiarowymi postaciami. To, co twórcy fundują graczom w Honey Bee Inn, to absolutne szaleństwo, na które nie przygotowało mnie nawet zaliczenie pięciu różnych odsłon serii Yakuza. Część nowych wątków nie zostaje doprowadzona do końca, ale to raczej zrozumiałe – twórcy postanowili zachować co nieco na kolejne odsłony.

Midgar - industrialne miasto, z którego włodarzami toczymy wojnę.

Niestety, nie wszystkie nowości fabularne stanowią strzał w dziesiątkę. Ja rozumiem, że jeśli z kilkugodzinnego materiału robi się jRPG na 40 godzin, to trzeba tu i ówdzie wypchać je watą, ale Final Fantasy VII Remake momentami ostro z tym przesadza. Mogę znieść słabe zadania poboczne, ale kiedy w środku głównej linii fabularnej w dość istotnym momencie gra nagle każe mi obowiązkowo przez prawie godzinę uganiać się po kanałach za szczuropodobnym stworkiem, który ukradł ważny klucz, to ręce opadają. Innym razem już mamy toczyć walkę z pierwszoplanowym wrogiem, a tu zamiast tego nagle musimy uporać się z dwugodzinną zagadką środowiskową. Tempo narracji, zwłaszcza w rozdziałach poprzedzających ścisły finał, bywa bardzo źle rozłożone.

Final Fantasy bez Chocobo to nie byłoby Final Fantasy.

Mimo tych wybijających z rytmu zapchajdziur fabuła zdecydowanie się broni. I wbrew obawom oferuje całkiem satysfakcjonujące zakończenie – czuć, że jest to część większej całości, ale jest jej dość, by na ciąg dalszy czekać z satysfakcją, a nie niedosytem. Główni bohaterowie zostali świetnie nakreśleni, a stopniowe budowanie relacji między nimi przedstawiono w bardzo wiarygodny sposób, nowe wątki – te niesłużące wyłącznie sztucznemu wydłużaniu czasu – stanowią znakomitą wartość dodaną do opowieści, a momenty mające wywoływać emocje, nawet jeśli się ich spodziewamy w związku ze znajomością oryginalnej gry, i tak działają. Działają jak cholera.

Michał Grygorcewicz

Michał Grygorcewicz

Z wykształcenia inżynier informatyk, ale zawsze bardziej go ciągnęło do pisania niż programowania i to z tym pierwszym postanowił związać swoją przyszłość. Tworzy artykuły o grach od ponad dwudziestu lat. Zaczynał od amatorskich serwisów internetowych, które sam sobie kodował w HTML-u, potem trafił do nieco większych portali i ostatecznie skończył na GRYOnline.pl – najpierw jako współpracownik, a od 2021 roku jako pracownik działu Paid Products. W grach przede wszystkim szuka opowieści, emocji i immersji, jakich nie jest w stanie dać inne medium – stąd wśród jego ulubionych tytułów dominują produkcje stawiające na narrację. Uważa, że NieR: Automata to najlepsza gra, jaka kiedykolwiek powstała.

więcej

Oceny redaktorów, ekspertów oraz czytelników VIP ?

Brucevsky Ekspert 8 kwietnia 2021

(PS4) Fenomenalny powrót kultowej odsłony. Midgar w nowej oprawie zachwyca, a dodatkowe wątki sprawiają, że przygoda Clouda i spółki w mieście kontrolowanym przez korporację Shinra wciąga i nie pozwala się nudzić przez ponad 30 godzin. Przemyślany system walki sprawia sporo frajdy i potrafi być niebywale efektowny, a rozwój bohater oferuje spore możliwości miłośnikom kombinowania. Nie brakuje też dodatkowych wyzwań, które jeszcze przedłużają żywotność tytułu. Dla fanów oryginału pozycja obowiązkowa.

9.0
Recenzja Marvel’s Midnight Suns - RPG z duszą gry mobilnej
Recenzja Marvel’s Midnight Suns - RPG z duszą gry mobilnej

Recenzja gry

Mimo wycenienia tej gry na kilkaset złotych Marvel’s Midnight Suns przypomina budżetową produkcję małego studia. Granie weń okazuje się męczące i żadne aktualizacje tu nie pomogą. Tytuł ów nie jest przyjemny w samych swoich założeniach.

Recenzja gry Bannerlord - lepsza piaskownica niż RPG
Recenzja gry Bannerlord - lepsza piaskownica niż RPG

Recenzja gry

Gra Mount & Blade 2: Bannerlord opuściła Early Access, lecz Early Access nie całkiem opuścił dzieło studia TaleWorlds Entertainment. Naprawiono multum rzeczy, a w grze można spędzić setki godzin, ale pełen potencjał tej produkcji pokażą dopiero mody.

Recenzja Mario + Rabbids: Sparks of Hope - strategiczne RPG, dla którego warto mieć Switcha
Recenzja Mario + Rabbids: Sparks of Hope - strategiczne RPG, dla którego warto mieć Switcha

Recenzja gry

Mario + Rabbids: Sparks of Hope to druga część ciepło przyjętej serii, w której Mario łączy siły z kórlikami, by ratować świat. Nowa odsłona buduje na doświadczeniach poprzedniej i dostarcza jeszcze więcej rozrywki.