Layers of Fear 2

Druga część polskiego horroru Layers of Fear nie straszy już tanimi jump-scare’ami. To także coś więcej niż klon pomysłów z dema P.T. Czy twórcom udało się wbić nowy poziom w umiejętności straszenia graczy?

Layers of Fear 2 to dla mnie gra niezrozumiała z kilku powodów. Plusy... To, co nie musi mieć sensu, ale jest godne pochwały za oryginalność, to świetne abstrakcyjne motywy i bijący z dzieła artyzm. Nie sposób nie zauważyć kreatywności twórców i pewnych interesujących aspektów, np. niektórych zagadek czy intrygujących cut-scenek. Gra posiada ciekawy, stylizowany interfejs. Sterowanie sprawdza się bardzo dobrze. Na uznanie zasługuje wykwintna szata graficzna. Klimatu dodają tu ładne, ale też zmyślnie zaaranżowane otoczenia. Oko cieszą również dopracowane przedmioty, które podziwiamy przez całą grę. Ciekawie przedstawiają się enigmatyczne złowrogie byty. Cała atmosfera jest mroczna i dziwna zarazem. Schemat rozgrywki, mimo że prosty, zaskakuje pomysłowością niektórych rozwiązań. Nieobce są tu zabawy perspektywą, kolorem, światłocieniem czy dźwiękiem. Strona audio jest poprawna, ale tym razem bez zachwytu. Choć same linie dialogowe mnie nie porwały, tak na uznanie zasługuje świetny voice-acting. Docenić należy również zgrabnie wplecione poetyckie frazy. Minusy... Złośliwi mogliby uznać tytuł za symulator otwierania drzwi, tyle tego jest. Pewne etapy rozgrywane są w niemal identyczny sposób, co może być odrobinę męczące. Osobiście największe zarzuty mam do tego, iż lwia część działań nie miała uzasadnienia, a sporo rzeczy nie posiadało zastosowania albo w ogóle sensu. Podobnie ma się sytuacja z fabułą, która jest dla mnie niezrozumiała. Wiem jaki był zamysł, aczkolwiek sposób przekazania historii wydał mi się zbyt chaotyczny. Dodatkowo nie potrafiłem utożsamić się z postacią, tak jak udało się to w poprzedniczce. Sama produkcja zajmuje raptem kilka godzin, okazuje się bardzo łatwa i praktycznie w ogóle nie straszy. Co by nie mówić, gierka nietuzinkowa i intrygująca, jednak bliższa memu sercu była pierwsza odsłona. Moja ocena – 6.0/10

Blooper Team po raz kolejny stworzył świetny walking sim z dreszczykiem, a przy tym udaną kontynuację swojego pierwszego horroru. Wszystko jest tutaj w pełni dopracowane. Grafika to czołówka gatunku, udźwiękowienie świetnie podkreśla klimat, a aktorom głosowym nie można niczego zarzucić. Historia jest wciągająca i trzeba ją sobie ułożyć w głowie, by w pełni docenić.

Pierwsza cześć lepsza pod względem klimatu. Wiecej jest takich motywów targających psyche niż tutaj. Grafika jest całkiem dobra ale za często i za dużo jest momentow gdzie wszystko jest w czarno białej stylistyce, jak wrócą kolory to mam wrażenie że gra znowu odżyła! Ogólnie nie jest źle, jest klimat horroru i samotności, muzyka ok także można zagrać!