jstola

Piractwo to najlepszy obraz tego w jakiej kondycji jest gospodarka w danym kraju/regionie. Czasem jest to również forma sprzeciwu dla nieuczciwych praktyk wydawców, braku dostępności do danego tytułu, a w skrajnych przypadkach próba uratowania pewnych treści przez zapomnieniem. Były, są i będą też marginalne przypadki gdzie ludzie zwyczajnie wolą ukraść niż zapłacić za grę i to się pewnie nie zmieni. Warto w tym wszystkim pamiętać że jeszcze niedawno dostęp do nowych tytułów był praktycznie niemożliwy, a jeśli już, to zakup jednej gry na premierę wynosił nawet 1/3 pensji miesięcznej. Wielu zapalonych fanów gier, którzy obecnie kupują legalnie nie byłoby dziś graczami, gdyby na przełomie lat 90/2000 nie byli piratami. Można powiedzieć, że całe pokolenia graczy wychowały się na piratach i dzisiejszy rynek w Polsce nie byłby taki jaki jest, gdyby nie piractwo właśnie.

Najlepszą propozycją po zagraniu w Gothic Remake są zdecydowanie Kroniki Myrtany. Te to dopiero zostawiają uczucie pustki po ich ukończeniu!

Dodatek w postaci Bowser's Fury to gra, której wymaksowanie zajęło mi około 10 godzin. W głównej mierze opiera się na mechanikach oraz zasadach znanych z Super Mario 3D World, jednak otwarty świat i w pełni swobodna kamera pozwalają na dowolną eksplorację lokacji. Eksperyment, na który zdecydowało się Nintendo, sprawił, że gra daje całkowicie inne doświadczenie niż podstawowa, kompletnie liniowa wersja. Na wielką pochwałę zasługuje fakt, że Bowser's Fury jest dodawane na jednym kartridżu wraz z 3D World i mimo niewielkich rozmiarów stanowi naprawdę solidną platformówkę.

Rozgrywka polega na zdobywaniu kocich odznak, które są odpowiednikiem gwiazdek znanych z Mario Galaxy czy wspomnianego 3D World. Jedno wyzwanie to jedna kocia odznaka (Cat Shine). Choć bawiłem się świetnie, twórcom nie udało się uniknąć pewnego rodzaju powtarzalności. Wiele zadań w grze opiera się na tych samych schematach, co można uznać za niewielką wadę. Z drugiej strony różnorodność lokacji, stopniowe odblokowywanie kolejnych terenów oraz obserwowanie dynamicznych zmian pogody i nadejścia tytułowej furii Bowsera sprawiają, że za każdym razem doświadczenie jest trochę inne.

Mario 3D World pod względem mechanik, pomysłów oraz kreatywności poziomów nie ma sobie równych, więc wydanie obu tych gier na jednej karcie uważam za naprawdę świetną decyzję.

Uważam, że to niesamowita platformówka, ale tylko do napisów końcowych. Jest niesamowicie kreatywna, satysfakcjonująca i do momentu pokonania finalnego bossa nie czułem zmęczenia na żadnym etapie zabawy. Absolutne arcydzieło 10/10! Problemy jednak zaczynają się wraz z zobaczeniem napisów końcowych.

Jej największą wadą jest postgame. Po ukończeniu fabuły głównej odblokowuje się świat bonusowy, który pod względem kreatywności jest równie fantastyczny co poprzednie. Jego wyższy poziom trudności sprawia, że gra staje się bardziej wymagająca, ale zabawa nadal sprawia mnóstwo frajdy. Niestety im dalej, tym gorzej. W kolejnych światach bonusowych zdecydowano się już na okropnie nużący recykling. W znane już lokację wrzucono trudniejsze do zdobycia gwiazdki, przy jednoczesnym pozbyciu się pieczątek, które były świetną nagrodą za dociekliwość i wytrwałość.

Zdobycie wszystkich gwiazdek, flag oraz pieczątek odblokowuje World Crown. I niestety w tym momencie kończy się dobra zabawa, a zaczyna grind. Okazuje się również, że rzeczywiste zdobycie 100% jest pozbawione sensu, bo wymaga ukończenia wszystkich poziomów pięć razy, każdą postacią z osobna! Tylko po to by odblokować brakujące 5 pieczątek! Kompletny absurd.

Ostateczne wyzwania w World Crown mimo, że nowe, to wymagają robienia znów tego samego, a ich wysoki poziom trudności sprawia, że trzeba każdego kroku nauczyć się dosłownie na pamięć. Jako, że zdobycie 100% okazało się kompletnie pozbawione sensu, to odpuściłem już sobie tą część gry. Wypalenie wzięło górę. Mimo to nie skreślam tych 100%, może kiedyś wrócę by finalnie rozliczyć się z grą.

Finalnie uważam, że to świetna gra, ale tylko do napisów końcowych. Nintendo w znanym sobie stylu zapchało grę bonusową zawartością, zabijając po drodze nawet najlepszą przyjemność z zabawy. Wiem, że to część nieobowiązkowa, ale pewne decyzje w trakcie tworzenia gry można było podjąć inaczej, by dodatkowa zawartość nie powodowała wypalenia i zmęczenia. Ze względu na recykling, powtarzalność bonusowych poziomów oraz sztuczne nabijanie zawartości ta gra trochę straciła w mojej ogólnej ocenie. Mimo to uważam, że to pozycja obowiązkowa dla każdego fana platformówek 🙂

Przy okazji zbliżającej się premiery Yoshi and the Mysterious Book postanowiłem poznać postać Yoshiego w Yoshi's Crafted World.

Gra początkowo sprawiała wrażenie niesamowicie prostej, powolnej i nudnej, dedykowanej głownie dla dzieci. Z czasem jednak jej urok i pomysłowość tak mnie wciągnęły, że zrobiłem w niej swoje osobiste 100%. To właśnie maksowanie uważam za największą zaletę tego tytułu. Chodzi głównie o szukanie sekretów, naukę sterowania różnymi pojazdami, rozwiązywanie zagadek, doskonalenie umiejętności poruszania się oraz celowania. Wbrew pozorom gra nie jest wcale taka łatwa, gdy chce się odnaleźć wszystkie sekrety, a momentami potrafi dać spory wycisk (bonusowy świat jest pod tym względem bezwzględny).

Czym jest dla mnie "osobiste 100%"? Znalazłem wszystkie sekrety w standardowych poziomach oraz odblokowałem i ukończyłem bonusowy świat. Odpuściłem sobie szukanie piesków, craftów i dodatkowe wyzwania z bossami, bo w moim odczuciu to okropny recykling poziomów. Jednocześnie wspomniany recykling uważam za największą wadę tej produkcji. Gdyby skupiała się ona tylko na wyzwaniach w podstawowych poziomach, to znacznie zyskałaby na dynamice. A tak trochę niepotrzebnie sprawia wrażenie przeładowanej zawartością, która służy tylko by sztucznie wydłużyć czas gry.

Gdyby nie recykling, to byłaby to gra niemal 10/10, gdyż pod względem level designu, mnogości mechanik oraz pomysłów bije na głowę wiele znacznie popularniejszych platformówek. Co prawda tempo rozgrywki jest wolniejsze niż w grach Mario, bo skupiające się głównie na poszukiwaniu sekretów, ale ma to pewien urok i odprężający styl zabawy, którego ze świecą szukać w innych podobnych tytułach. Po względem zabawy mogę tej grze dać bardzo zasłużone 8.5/10 i z niecierpliwością czekam na port ponoć równie genialnego Yoshi's Woolly World.

Gra ma w sobie coś hipnotyzującego, że dzieci od razu zbiegają się do konsoli, oglądają i chcą same próbować, a sam Yoshi to postać której chyba nie da się nie lubić i to niezależnie od wieku. Polecam każdemu fanowi platformówek i nie tylko. A jak ktoś ma dzieci, to możliwość gry w kooperacji jest świetnym sposobem spędzania wspólnego czasu :)

Mam pewien problem z tą produkcją. Myślę, że to bardziej interaktywne doświadczenie i produkcja audio-wizualna, bo jak chodzi o czysty gameplay i zabawę to jest słabą grą. Szkoda, że twórcy nie pokusili się o więcej zagadek i jakiś poziom wyzwania, bo produkcja ma ogromny potencjał. Niektóre elementy zagadkowo-platformowe (jak np. zamrażające nas światło w kryształowej grocie) były niesamowite i szkoda, że wykorzystano je tylko raz. Problem mam też z poruszaniem się samą postacią - jest wolna, przez co gra w kilku momentach strasznie się ciągnie. Nie podobało mi się również liniowe podejście do rozgrywki i blokowanie graczowi dostępu do innych ścieżek i eksplorowania na własną rękę. Przez większość gry poruszamy się jak po sznurku brnąc bezrefleksyjnie przez kolejne etapy.

Warte docenienia są obrazy i kadry jakie możemy podziwiać w trakcie rozgrywki. Chyba w życiu nie grałem w nic równie pięknego! Istne dzieło sztuki i jedyny powód dla którego dałem taką a nie inną ocenę. Przesłanie gry, symbolika, gra kolorów oraz zakończenie są świetne i momentami bardzo głębokie.

Piękna i chwytająca za serce produkcja, którą ciężko oceniać w kontekście rozrywkowym. Momentami potrafi być bardzo nudna i niepotrzebnie rozwleczona. Trochę ciężko oprzeć się wrażeniu zmarnowania potencjału. Odblokowywanie kolejnych umiejętności aż prosi się o możliwość powrotu do starszych lokacji po ukończeniu gry i trochę dziwi mnie, że nie zdecydowano się na taki ruch. Z drugiej jednak strony rozumiem sens liniowości i pięciu etapów, które musimy przejść jeden po drugim jako kompletną opowieść. Tworzy to pewnego rodzaju akwarelowy poemat wizualny, który próbuje udawać grę, a w rzeczywistości skupia się na psychologii i doświadczeniach osobistych bohaterki.

Finalnie było to kilka miło spędzonych godzin i świetnie mieć na półce fizyczne wydanie tej gry (Nintendo Switch). Warto również wspomnieć, że w życiu nie zrobiłem takiej ilości screenshotów w tak krótkiej grze, co tylko potwierdza jak Gris jest piękną i cudowną dla oka produkcją.

Niesamowity level design, który uderza w gracza od samego początku! Każdy świat jest unikalny, ciekawy, nie nuży, bonusowe plansze aż ociekają pomysłami, a muzyka to dosłownie mistrzostwo świata. Wszystko co poprzednik (DK Country Returns) robił źle Tropical Freeze zamieniło w arcydzieło. Jedyny minus jaki mogę powiedzieć na temat tej gry, to strasznie rozwleczone walki z bossami. Nie wszystkie. Kilka było ciekawych, ale większość to oglądanie wielokrotnie tych samych animacji między kolejnymi etapami walki, co bywa strasznie nużące. Na ostatniego bossa dopakowałem się aż po uszy bonusami ze sklepiku, bo chciałem mieć to jak najprędzej za sobą i wrócić do odblokowywania bonusowych poziomów. Finalny boss jest nudny, irytujący i niepotrzebnie rozciągnięty w czasie. Pod względem platformowym i budowy świata jest to gra 10/10, ale za całokształt zasługuje maksymalnie na 9.0/10.

Jak Pikmin 1 zachwycił mnie świeżością i urokiem, tak powiedzieć tego nie mogę o Pikmin 2. Recykling lokacji z pierwszej części, okropnie okrojona zawartość na powierzchni, by większą część rozgrywki przenieść do jaskiń. Jaskiń, których nużąca powtarzalność i robienie ciągle tego samego, schodzenie głębiej, głębiej, głębiej... kompletnie zabiło frajdę, jaką dawał Pikmin 1. Za dużo niepotrzebnych leveli, w większości generowanych losowo. Poziomów w jaskiniach powinno być znacznie mniej, powinny być bardziej dopracowane i każda jaskinia powinna mieć jakiś swój wyjątkowy styl i charakter. Tymczasem jaskinie są brzydkie, nudne, i psują całą przyjemność z zabawy. Zrobienie niektórych wymaga czasem nawet 2-3 godzin, co sprawia, że 80% czasu spędzamy pod ziemią. Podstawowe zakończenie pojawia się po ok 10 godzinach. Chcąc wbić drugie zakończenie trzeba poświęcić 25 godzin i zdobyć wszystkie przedmioty w grze. Te zaś wymagają przekopywania się przez jaskinie, gdyż tam znajduje się większość wymienionych przedmiotów. Szkoda, że zamiast na jakość, postawiono tym razem na ilość. Ocena 6/10 gdyż przez pierwsze 10 godzin bawiłem się naprawdę nieźle a gra jest bardzo wciągająca.

Z tą kamerą w pełni się zgadzam. Mimo, że tak była projektowana, to nie znalazłem żadnego powodu dla którego kamera powinna zostać jak w oryginale. Spokojnie mogliby ją uwolnić i doświadczenie byłoby równie dobre co w Mario Odyssey. A tam gdzie to niemożliwe z różnych względów, to mogli zostawić jak w oryginale. W Galaxy 1 zablokowana kamera podczas pływania to istny koszmar.

Macie event, możecie zdobyć legendarne pokemony! "Aby tego dokonać, społeczność musi pokonać każdego z nich milion razy przed końcem eventu."
Rak obecnych czasów toczący każdą branżę rozrywkową. Przypomina to sytuację "wbijcie 50k łapek po filmem i nagramy kolejny film". Może w Pokemonach to norma, aczkolwiek takie "eventy" zawsze działały na mnie odpychająco.

Nikt nie ma do Rockstara pretensji, że robią od wielu lat tylko dwa duże hity. Jeśli się coś robi najlepiej na świecie, to po co to zmieniać. Do póki jest progres i nie zafiksowują się niczym Piranha Bytes z Gothicpodobnymi tworami, to wszystko jest ok.

"...cena Cyberpunk 2077: Ultimate Edition (zawiera wersję podstawową oraz dodatek Phantom Liberty) na Switcha 2 wyniesie 69,99 dolara / euro (ok. 270–295 zł). Można tutaj argumentować, że cena i tak jest niższa niż na innych konsolach – na XSX/S cyfrowa wersja tej edycji kosztuje 79,99 dolara (259,99 zł), a na PS5 70,99 dolara (259 zł)..."

Kto to liczył? 70 dolarów = 270-295 zł, a niżej 80 dolarów = 259 zł?
295 zł, to niższa cena niż na innych konsolach (259 zł)?

Najlepszy Tetris w jakiego grałem. Rewelacyjna gra, nie mogę się oderwać od kilku tygodni :) Aczkolwiek zgodzę się z komentarzem powyżej, że pierwsze wrażenie właśnie takie jest - za dużo wszystkiego, wszystko mruga, porusza się, itp. Ale warto grze dać trochę czasu i gdy wyroby się pamięć mięśniowa i pełne skupienie na klockach, to muzyka, obraz i układanie klocków idealnie się komponują. Ukończyłem poziom trudności normalny oraz expert i muszę przyznać, że gra jest świetna. Momentami bardzo wymagająca.

Nie wiem jak z licencjami, ale takie Porshe2000 i Undergoundy sądząc po komentarzach ludzi aż proszą się o jakiś remake, albo przynajmniej remaster. Sam bym chętnie kupił. Nowi gracze nowymi graczami, ale o starych też nie powinni zapominać.

Jak dla mnie może to być i 2027, byle tylko była to gra dopracowana. Jeśli mają wydać niegrywalną produkcję na szybko, a następnie łatać ją przez kolejne 2 lata, to nie ma to najmniejszego sensu.

Najlepszy NFS! Setki spędzonych godzin jako nastolatek :) Oj takiego remake'a w stylu Tonego Hawka 1+2 (przeniesiona fizyka, mapy piksel do piksela i przyjemność z rozgrywki) z wielką przyjemnością bym przytulił i na PC i na Switcha. Żaden późniejszy NFS nie sprawił mi tyle frajdy, mimo że jestem wielkim fanem obu Undergroundów.

Kupiłem na Switch port Gothica 1 i Gothica 2 z Nocą Kruka. Jestem zadowolony, ukończyłem oba. Nie rozumiem po co teraz robią kolejną wersję tego samego? Kto to w ogóle kupi i po co, jeśli większość osób do których to jest kierowane już kupiło dwa wcześniejsze wydania. Chyba, że dla niezdecydowanych, dla których 30$ na premierę, to było zbyt wiele i wolą teraz kupić 2w1. Ale 40$ to jednak lekka przesada.

Wczoraj otrzymałem pudełkową kopię gry. Tym razem THQ odrobiło lekcję i preordery przyszły przed premierą. Naprawiono również wszystko, co było źle zrobione w wersji Switch Gothica 1. Zakładam, że będą drobne problemy, które pewnie naprawi kolejna łatka, ale sam po godzinie gry na nic rażącego jeszcze nie natrafiłem. Gra wygląda naprawdę świetnie i sterowanie w końcu jest zrobione jak należy.

No i namówił... :D

Ludzie krytykują Ellie i dobór aktorki, ale jak tak się zastanowić i oceniać tylko wygląd, to jest to idealny wybór. Jakoś nie wyobrażam sobie w jej roli pięknej i idealnej nastolatki z prostymi zębami i idealnym zachowaniem. Pamiętajmy, że urodziła się w czasach po upadku cywilizacji. W mniejszym lub większym stopniu musiała walczyć o przetrwanie, co idealnie oddają blizny i niedoskonałość jej wyglądu. Za bardzo się ludzie przyzwyczaili do pięknych laleczek obsadzanych w głównych rolach.

Przez większość tygodnia pracuję i nie mam czasu na grę, a Switch to jedyna konsola jaką mogę używać regularnie. W odróżnieniu od wypasionych PS5 i XBOXa jest mnóstwo uroczych gier z uniwersum Nintendo, świetnych do zabawy z dziećmi. Można w nie pograć godzinkę i odłożyć. Fenomenem są również joycony, które mają mnogość zastosowań w wielu grach.

Jeśli już się pofatygowali i zrobili tyle nowych wersji, to wstyd, że nie zrobili polskiego dubbingu. Risen 1 chyba jest najkrótszy ze wszystkich trzech i to jedyna gra Piranha, którą nie udźwiękowili po polsku....

To jak już wydają tą nową wersję na konsole w 2023, to chociaż postaraliby się w końcu o dubbing, bo to jedyna gra z "uniwersum" Gothica, która go nie ma.