Doom (1993)

Kompania UAC od dłuższego czasu eksperymentowała z bramami prowadzącymi do innych wymiarów, które w przyszłości miały znaleźć zastosowanie w dalekich podróżach kosmicznych. Początkowo wszystko przebiegało bez zarzutu i szybko udało się uzyskać satysfakcjonujące wyniki. Pomiędzy Phobos a Deimos zaczęły „podróżować” pierwsze przedmioty, kwestią czasu były podobne eksperymenty z żywą tkanką. Nagle jednak zdarzył się wypadek. Naukowcy z bazy na Phobos przekazali wiadomość, że coś potwornego wydostało się z bramy i wkrótce potem łączność została całkowicie przerwana. Interwencja wojskowych była szybka. W kierunku Phobos został wysłany oddział marines z zadaniem przeprowadzenia rekonesansu i zlikwidowania potencjalnego zagrożenia. Oczywiście, z Tobą na czele…

Zmagania rozpoczynają się w hangarze, stanowiącym wejście do całego kompleksu. Początkowo Twoim zadaniem była ochrona jedynej drogi ucieczki z bazy, ale po kilku godzinach okazało się, że to, co opanowało placówkę wcale nie ma zamiaru jej opuszczać. Stłumione krzyki mordowanych żołnierzy i niekontrolowane strzały z ciężkiej broni były najlepszym znakiem, że coś jest nie tak. Jeśli zamierzasz przeżyć, musisz wkroczyć do środka i przeżyć. Innej drogi nie ma…

Doom podzielony jest na trzy epizody, składające się z ośmiu poziomów każdy. Razem z ukrytymi etapami daje to w sumie 27 plansz. W każdym poziomie należy odnaleźć wyjście. Często bronią go drzwi, do którego należy wcześniej znaleźć klucz w jednym z trzech kolorów. Bohater wyposażony jest w pokaźny zestaw środków zagłady, wśród których znajdziemy broń palną, rakietową, energetyczną, gołe pięści i piłę łańcuchową. Poza dwoma ostatnimi, wszystkie pozostałe bronie wymagają użycia amunicji, którą można znaleźć wewnątrz kompleksu. Podczas wędrówki, gracz napotka także rozmaite bonusy, zwiększające żywotność i zbroję. Ilość wrogów a także ich zróżnicowany repertuar to niemal wizytówka Dooma. Oprócz zwykłych żołnierzy, którzy na wskutek ingerencji z zewnątrz zmienili się w zombie, znajdziemy tu także bestie z piekła rodem, o wymyślnych kształtach i uzbrojeniu. Na końcu każdego epizodu czeka boss, którego eksterminacja jest konieczna do zakończenia sukcesem całej misji.

Gra posiadała swego czasu fenomenalną oprawę audiowizualną. Silnik, choć nie jest w pełni trójwymiarowy, pozwala na wymyślne układy architektoniczne. Duża ilość gustownych tekstur (zarówno tych futurystycznych jak i stricte piekielnych) pozwala na jeszcze lepsze wczucie się w przytłaczającą atmosferę zagłady. Kolejnym plusem jest udźwiękowienie, z sugestywnymi odgłosami broni i potworów, a także świetną, przygnębiającą muzyką. Siłą Dooma jest nie tylko rzeź, jaką można czynić na ekranie monitora, ale przede wszystkim klaustrofobiczny klimat, którego pozazdrościłby niejeden survival horror.