Max Payne 2: Part 3 Chapter 8

PART III: Waking Up from the American Dream

Chapter VIII: The Old Familiar Feeling

AKCJA!

Vlad zabił Wodena. Zabił Monę. Nie miałem innego wyboru. Rzuciłem się na niego. Eksplozja bomby uszkodziła podłogę. Znalazłem się piętro niżej, z dziesięcioma nabojami w Desert Eagle. Ruszyłem biegiem do następnej sali, gdzie czekał ochroniarz [#246] . Z drzwi po lewej wybiegł kolejny, a z korytarza jeszcze dwóch. Szybko wszedłem do bezpiecznego pomieszczenia [#267] i zamknąłem wejście.

Wybuch nic mi nie zrobił. Zebrałem lezące w środku opakowania Painkillers i naboje. Wyszedłem na zewnątrz. Okolice trawił ogień. Zebrałem pozostawione przez ochroniarzy naboje i w miejscu z urwaną ścianę [#248] zeskoczyłem niżej, gdzie czekał kolejny. Za drzwiami natknąłem się na dwójkę strażników. Nie mogłem czekać, za moimi plecami wybuchały kolejne bomby. Załatwiłem obu, zabrałem naboje i ruszyłem dalej, do sali gdzie strzelał do mnie Vlad [#249] .

Odskakując na boki, omijałem kule. Szybko wszedłem na schody z prawej i pobiegłem balkonem przed siebie, uważając na miejsce, które uległo zniszczeniu przez spadające odłamki sufitu. Przeskoczyłem je i wszedłem do korytarza [#250] , którym uciekł Vlad. Na jego końcu czekało dwóch oprychów. Po schodach wyszedłem wyżej. Na klatce schodowej zobaczyłem tylko przelatujący granat - od razu wróciłem na dół. Potem zająłem się rzucającymi je oponentami. Na końcu pozostała dwójka chowająca się za barykadą z krzeseł [#251] .

Spotkałem Vlada. Schował się za kuloodporną szybą. Chciał mnie namówić, bym dal spokój. Gdy jego goryle odeszli, szyba została otwarta. Wskoczyłem do pomieszczenia i zdjąłem obu. Skorzystałem z magazynu uzbrojenia [#252] , jaki się tam znajdował. Odsłuchał też automatyczną sekretarkę. Usłyszałem siebie, telefon który wykonałem z więzienia. Potem była Mona, tłumacząca się, że nie może mnie zabić. I w końcu Vlad, obiecujący, że przyjdzie po Wodena i go zabije. Szybko wskoczyłem do windy [#253] .

Znalazłem się w sypialni. Zdjąłem dwóch oponentów czekających w środku i jednego na balkoniku z prawej. Zebrałem opakowania Painkillers z czerwonego pudelka i skorzystałem z drzwi do sąsiedniego pomieszczenia [#254] . Tam też czekał na mnie Vlad. Strzeliłem do niego i przywołałem windę. Vlad chowając się za szafką, zaczął ją ściągać z powrotem na górę. Gdy ja chciałem ponownie nacisnąć przycisk, pojawił się komandos. Gdy winda zjechała, wskoczyłem na nią i zacząłem wyjeżdżać na górę [#255] . Po drodze pojawiło się trochę oponentów.

Przeładowałem broń, poczekałem aż zregeneruje siły i wskoczyłem do drzwi, by zająć się ostatnią już walką. Vlad zaczął we mnie rzucać koktajlami mołotowa. Uciekając na boki, strzelałem w kołki [#256] trzymające liny wspierające półkę. Dwa strzały powodowały, że kołek wyskakiwał ze swojego miejsca. I tak wybiłem trzy, czwarty wypadł sam. Vlad spadł na zadaszenie. Ale nie poddawał się. Kolejnym krokiem było wybicie czterech kołków trzymających spiczastą strukturę [#257] . W międzyczasie Vlad miotał we mnie ładunkami wybuchowymi. Gdy to zrobiłem, mój nieprzyjaciel zaczął się wychylać. Wykorzystałem to, by zadać mu ostateczny cios. Trafiony runą w dół.

Po wszystkim...

Przeszłość to ziejąca otchłań. Jedyna szansa to odwrócić się i stawić jej czoło. Ale to jak całowanie ust twojej martwej ukochanej, ciemność czekająca w jej ustach. Jesteśmy skorzy do cierpienia, możemy umierać dla rzeczy, które cenimy. Za miłość, za prawidłowy wybór. Dzięki niej, rozwiązałem całą sprawę. Moją sprawę, przede wszystkim. To, kim jestem. Była martwa. Nabój w jej głowie zakończył swą powolną wycieczkę.

- Uwaga! Wchodzimy!

- Ruszać się!

To już prawie poranek. Pobudka z amerykańskiego snu.

- Jezu.

- Mój borze, co tu się działo?

- Wszyscy martwi.

Teraz, jak wszystkie osoby które kochałem, pozostanie moją na zawsze. To ona mnie tu sprowadziła, do tego momentu czystości umysłu, gdzie czas zwalnia, a ja decyduje się na patrzenie wstecz, by zobaczyć siebie. I widzę siebie nowo narodzonego.

- Na dole! Tędy! Tam!

- Spokojnie.

- O mój Boże. Mamy żywego!

- Detektyw Payne?

- Ciągle żyje! Potrzebujemy karetkę! On jeszcze ciągle żyje!

Miałem sen o swojej żonie. Była martwa. Ale wszystko było na swoim miejscu.

KONIEC

Max Payne 2: The Fall Of Max Payne

15 października 2003

Rate It!

• Przegląd
• Poradnik
• Recenzja