Max Payne 2: Part 1 Chapter 4

PART I: The Darkness Inside

Chapter IV: No 'Us' in This

Dom

Obudziło mnie pukanie do drzwi.

- Mona. Zastanawiałam się, kiedy wreszcie się pojawisz.

- Max. Nie zjawiłam się tutaj, by cię zabić. Nie zaprosisz mnie do środka? Jesteś w niebezpieczeństwie. Oboje jesteśmy. Jest na nas zlecenie.

- Nie ma żadnych "nas". Jesteś podejrzaną o morderstwo i powinienem zabrać cię na komisariat.

Schowałem się za odznaką.

AKCJA!

Dziwne przeczucie podpowiedziało mi, by wyjrzeć przez okno. Jak to zazwyczaj z przeczuciami bywa, i to było trafne. W sąsiednim budynku zobaczyłem snajpera. W ostatniej chwili padłem na podłogę. A Mona uciekła, sądząc, że to przez nią mnie znaleźli. Czym prędzej przeskoczyłem na drugą stronę pokoju i wszedłem do sąsiedniego pomieszczenia. Skorzystałem z telefonu [#41] by zadzwonić po pomoc. Zabrałem jeszcze leżące przy łóżku opakowanie Painkillers. Ruszyłem do drzwi i na korytarz [#42] .

Po Monie pozostały tylko ślady - dwa trupy frajerów. Drzwi na wprost były czymś zablokowane. Udałem się korytarzem w lewo. Ostatnie drzwi były otwarte. Na moich oczach starsza pani [#43] strzeliła z bliskiej odległości sprzątaczowi prosto w brzuch. Podczas rozmowy zaproponowała mi strzelbę oraz naboje - nie mogłem jej odmówić. Zabrałem też opakowania Painkillers z szafki. Po powrocie na korytarz skoncentrowałem się na poszukiwaniu jakiegoś wyjścia. Znalazłem otwarte okno [#44] .

Przeskoczyłem na zewnątrz i momentalnie przeszedłem na gzyms z prawej. Puszki pod oknem od razu spadły w dół. Potem przeskoczyłem na gzyms z lewej i następnie z powrotem na tą samą stronę. W dole [#45] pojawiła się furgonetka z czterema oprychami. Szybko zrobiłem użytek z posiadanej broni. Następnie po gzymsie przeszedłem do kolejnego okna. Pierwszy pokój był pusty a w drugim zastałem drzemiącego lokatora [#46] . Gdy wyłączyłem mu telewizor, obudził się marudząc cos pod nosem.

Niezwłocznie skorzystałem z otwartego okna, by wyjść na zewnątrz i dalej po gzymsie aż do kolejnego korytarza. Spotkałem w nim dwóch spacerujących (na szczęście zwróconych do mnie tyłem) sprzątaczy [#47] . Rozprawiłem się z nimi a potem z kolejnym, który niespodziewanie wybiegł z lewej strony. W końcu korytarza spotkałem ubraną w czerwone szaty starszą panią [#48] . Mówiła coś o tabletkach dla mnie w łazience i w ogóle była zafascynowaną moją osobą. Zaczęła opowiadać o swoim mężu, jednak nie miałem czasu, by zostać i troszkę z nią pogawędzić.

Wszedłem do jej mieszkania i przez pomieszczenia doszedłem do okna. Szybko wyskoczyłem na gzyms i następnie na rusztowanie [#49] z lewej. Wyszedłem po rampie wyżej i przez okno do pomieszczenia, w którym wcześniej siedział snajper [#50] . Obejrzałem jego sprzęt. Cyfrowy aparat pozwolił mi przyjrzeć się dwóm sprzątaczom, którzy zostali wysadzeni w powietrze (nieumyślnie) przez ich kolegę. Na maszynie z taśmami mogłem odsłuchać swoje rozmowy. Również te, którymi nie chciałbym się chwalić.

Zabrałem karabin snajperski leżący pod oknem i wyszedłem na korytarz, gdzie czekała już dwójka sprzątaczy. Ruszyłem przed siebie. Drzwi na końcu drogi były otwarte [#51] . Dobrze, że miałem przy sobie szybkostrzelną broń. W pomieszczeniu i dalej na schodkach czekała cała zgraja zabijaków. Ruszyłem na górę, gdzie na najwyższym dostępnym piętrze natknąłem się na zamknięte drzwi [#52] .

By je otworzyć, musiałem dowiedzieć się, jak brzmi kod dostępu. Skorzystałem z windy czekającej obok i zjechałem nią w dół. Gdy tylko znalazłem się w piwnicy, wyskoczyłem z windy i zająłem się od razu sprzątaczami czekającymi z lewej. W okolicy plątał się jeszcze jakiś biedny człowiek. Przeszedłem właśnie w lewo [#53] , korytarzem, w stronę czerwonego napisu BASEMENT (piwnica). Zszedłem schodkami w dół, po drodze zbierając opakowania Painkillers z czerwonego pudła. Na końcu drogi czekał człowiek sprzątający okolicę [#54] . Zdradził mi kod dostępu.

W drodze powrotnej, w korytarzu spotkałem dwóch uzbrojonych sprzątaczy. Zanim wsiadłem do windy, udałem się jeszcze po schodkach z lewej [#55] na górę, by zdobyć trochę naboi. Zdobyty kod pozwolił mi otworzyć znajdujące się przy windzie, wcześniej zauważone drzwi. Wbiegłem do korytarza. Nagle z lewej strony wyskoczyło dwóch oponentów [#56] . Trzeci był tuż za nimi, a kolejny próbował schować się w jadalni.

Skorzystałem z okna [#57] w jednym z pomieszczeń, by wydostać się na zewnątrz. Przeszedłem po gzymsie w lewo, potem przeskoczyłem na sąsiednią półkę, a kolejnym problemem była wyrwana w niej dziura. Jeszcze jeden skok i mogłem przejść w prawo, w miejsce leżące dokładnie naprzeciwko okna. By ruszyć dalej, musiałem zeskoczyć na półkę poniżej [#58] . Nagle z okna znajdującego się niżej, ktoś zaczął do mnie strzelać. Oczywiście nie pozostałem dłużny, zdejmując delikwenta w kilka sekund. Całkiem nieźle jak na tę odległość.

Jeszcze jeden skok w dół i w tył zwrot. Przeszedłem do kolejnego otwartego okna [#59] . Jeszcze kilka korków, przejście przez pokój z lewej do drzwi i już mogłem cieszyć się, że uciekłem sprzątaczom. Niestety, jak się okazało...

Max Payne 2: The Fall Of Max Payne

15 października 2003

Rate It!

• Przegląd
• Poradnik
• Recenzja