W 35-stopniowy upał znalazłam małą polską grę, w której mogę prowadzić sklep z roślinami i odpocząć od wszystkiego

Gdy piszę te słowa, temperatura na dworze przekracza 35C; jutro ma być jeszcze bardziej upalnie, pojutrze też. Za gorąco, by myśleć, by robić coś szybko i precyzyjnie; relaks przy gierkach staje się wyzwaniem, gdy trudno utrzymać skupienie na czymkolwiek dłużej niż kilka minut.

I tu, całe na zielono, w moją wieczorną rutynę wkroczyło Leafy Corner – świeżo wydana gra polskiego duetu Fireline Games, czyli Karoliny i Kacpra Kowalczuków. Maleństwo w cenie kawy kupionej na mieście (może załapałoby się do tekstu Justyny?) uderzające w niszę bliską memu sercu: rośliniarstwo. Po pracy i kolacji, przy 30 stopniach na zewnątrz i tyluż wewnątrz (pozdrawiam wszystkich wojowników z mieszkań na poddaszu, bądźcie dzielni, musimy wytrzymać jeszcze trochę), odpalam podcast, by coś gadało w tle, i idę prowadzić sklep z roślinkami.

Wciornastkom mówimy stanowcze „nie”

W temacie klasyfikacji gatunkowej Leafy Corner to teoretycznie symulator, lecz praktycznie cozy gaming w stanie czystym, gra relaksująca, wyciszająca, ale przy tym przedziwnie uzależniająca. Niby nie ma tu wyzwania, nie da się przegrać czy zbankrutować, nie goni nas czas – ale mimo to stale jest coś do zrobienia.

Mamy tu skromny, ale funkcjonalny system progresji: za zaliczanie konkretnych zadań otrzymujemy tokeny, które wydajemy na odblokowanie nowych roślin, doniczek i mebli z katalogu, by następnie móc je kupić za zarobione na sprzedaży pieniądze. Startujemy oczywiście z klasycznymi glinianymi doniczkami w rozmiarze S, w których sadzimy obowiązkowe pieniążki, szczawiki i kocią trawę – ale gdy nasz sklepik osiągnie pewien poziom rozpoznawalności (czytaj: sprzedamy dużą ilość konkretnych roślin), otworzą się przed nami nowe możliwości. Z czasem do oferty wjeżdżają sukulenty, pnącza i mięsożerne muchołówki, skrzydłokwiaty i alokazje, a także, rzecz jasna, gigantyczne strelicje, palmy i monstery. Klienci zaczną składać przez telefon hurtowe zamówienia („potrzebuję pięć dużych roślin do pokoju bez okna”), a my zwiększymy powierzchnię sklepu. Nigdy jednak dążenie do dokonania progresu nie dominuje nad podstawową funkcją gry: ustawianiem wszystkiego tak, by było ładnie i patrzeniem, jak rośnie.

Customizacja jest jednym z filarów, na których opiera się Leafy Corner; większość rzeczy możemy tu po swojemu udekorować i upieścić, dobierając kolorystykę i dodatki. Możemy stworzyć swojego „awatara”, choć tylko stoi on za ladą i kasuje klientów; ot, wizualny detal, ale i tak możemy dobrać mu (lub jej) fryzurę, ciuchy i akcesoria. Możemy zmieniać kolor ścian (lub wybrać wzorzyste tapety), podłogi i regałów, obracać doniczki w kształcie żaby, by stały mordką do klienta, nawet jeśli sam stolik ustawimy po skosie. Leafy Corner cieszy małymi detalami: dekoracyjne lampki można włączyć, by faktycznie rzucały światło na pobliskie meble, a liście przenoszonych do kasy roślin delikatnie kołyszą się w rytm kroków. Od czasu do czasu na pobliskim parapecie kot objawia się, zwija w kłebek i zasypia, bo przecież oczywiście że tak – by było przytulnie, musi być kot, z tym nie ma co dyskutować.

Drugim filarem jest uprawa roślinek, mechanicznie sprowadzona do niezbędnego minimum i nastawiona wyłącznie na sprawianie satysfakcji. Sadzonkę musimy umieścić w donicy i od czasu do czasu podlać, by rosła zdrowo i szczęśliwie; każdy okaz ma trzy fazy wzrostu, różniące się oczywiście modelem w grze i ceną, którą zań dostaniemy od klienta.

Co warto zaznaczyć, na mniej wprawnych rośliniarzy nie dybie żadna katastrofa. Leafy Corner jest w 100% wolne od wciornastków. Nie zaskoczą nas mszyce, nie oblezą wełnowce, z wilgotnej ziemi nie wylęgną się ziemiórki. Przędziorki i tarczniki będą trzymać się z daleka. Zasadzona roślina po prostu rośnie, bez grymaszenia na ph gleby, bez fochów i omdleń z braku perlitu, bez tajemniczych żółtych plam i liści zrzucanych, bo powietrze ciut za suche. Prawie jak w bajce.

Choć wciąż możemy roślinkę ukatrupić – oczywiście przelaniem, bo jakże inaczej; kto z nas nigdy nie przelał filodendrona, niechaj pierwszy rzuci kamieniem. Tym niemniej brak umiaru to jedyne, co może im zaszkodzić, nie musimy się zatem troszczyć o to, by grubosze miały więcej światła niż zamiokulkasy, ani by storczyki sadzić w innym podłożu niż paprocie. Po takie niuanse odsyłam do gier o bardziej symulacyjnym zacięciu – tu ma być miło. I jest.

Czy ktoś zamawiał monsterę?

Część tego miłego wynika, dość paradoksalnie, z tego, że jest to wciąż gra o prowadzeniu sklepu – nasze okazy hodujemy nie dla siebie (choć możemy wyłączyć konkretne sztuki ze sprzedaży, jeśli taka nasza wola), ale po to, by ktoś je od nas zabrał i zwolnił miejsce na wyhodowanie kolejnych. Wolni od konieczności dopasowania się do trendów czy balansowania budżetu, wrzucamy do oferty to, na co mamy ochotę, a prędzej czy później znajdzie się ktoś, komu na widok nawet najbardziej pospolitej zielistki nad głową wyskoczy czerwone serduszko. Jednak możemy też klientom doradzić, jeśli widzimy, że pałętają się po sklepie z wielkim pytajnikiem – mają oni konkretne potrzeby i jeśli wskażemy im złą roślinę, odejdą naburmuszeni. Tego nie chcemy.

Zostaniemy więc poproszeni o wskazanie roślin bezpiecznych dla kotów albo takich, które nie urosną zbyt rozłożyste; jedni będą chcieli czegoś łatwego w obsłudze na pierwszy raz, a inni „tej modnej z dziurami, którą wszyscy się chwalą na socialach”. I co najfajniejsze – jeśli już wiemy o roślinach to i owo, możemy na te zapytania odpowiedzieć z marszu, bez zaglądania do katalogu, gdzie większość tych cech jest wyszczególniona, bo charakterystyka zawartych w grze roślin pokrywa się z rzeczywistością (hej, walor edukacyjny!). Ktoś jest gotowy na wyzwanie i prosi o roślinę trudną w obsłudze? Wskazujecie mu alokazję (i nie przyjmujecie reklamacji, jak padnie po tygodniu. Tym bardziej że nie ma tu mechaniki składania reklamacji.). Innym razem rozszyfrowujemy upragniony okaz ze zdjęcia lub rysunku – modele roślin w Leafy Corner są czytelne i realistyczne, więc można to zrobić bez problemu i z niemałą satysfakcją. Doradzanie ludziom, korzystając z własnej wiedzy, jest fajne – a patrzenie, jak klienci drepczą do kasy z upatrzoną monsterą, ginąc całkowicie za jej gigantycznymi liśćmi, nie przestaje być urocze.

Dzieląc uwagę między podlewanie, uzupełnianie zaopatrzenia, odblokowywanie nowych rzeczy, przestawianie starych, doradzanie klientom, odbieranie telefonu i nabijanie rzeczy na kasę, stale mamy coś do zrobienia – ale też nic nas nie pogania, klienci się nie niecierpliwią, rośliny nie umierają. Twórcom udało się wyważyć poszczególne aktywności w hipnotyzujący, kojący rytm, który wskazuje możliwości, ale nie narzuca się i nie przytłacza.

Kiedyś cię znajdę, zamiokulkasie Raven

O dodatkowy napływ satysfakcji dba mechanika odkrywania wariegacji, czyli poszukiwanych przez kolekcjonerów nietypowych odmian kolorystycznych (dla niewtajemniczonych – białe czy nawet czerwonoróżowe przebarwienia na liściach to zazwyczaj właśnie efekt wariegacji). Roślin wariegowanych nie da się kupić, możemy tylko liczyć na łut szczęścia, że któraś z dziesiątek sadzonek właśnie objawi te rzadkie i bardzo efektowne cechy. Nie dość, że taki okaz możemy znacznie drożej sprzedać, to jeszcze możemy wykorzystać go do stworzenia szczepek i doczekać się własnej hodowli np. filodendrona Florida Ghost – zupełnie nie jak w życiu, tu raz uzyskana wariegacja nie zanika z czasem, bo akurat mamy pecha.

Jedyną rzeczą, której mi tutaj naprawdę brakuje, jest możliwość wyhodowania roślinki od sadzonki w rozmiarze S po giganta ledwie mieszczącego się w największej donicy. Tutaj kategoria rozmiarowa jest konkretnym gatunkom i odmianom przypisana na stałe, więc mały grubosz pozostanie mały, nawet jeśli zapewnimy mu większą donicę – a ja już oczami wyobraźni widzę te zasłaniające całą szybę wystawową kolosy, którymi mogłyby się stać! Nie ma większej radochy dla rośliniarza niż konstatacja, że maleństwo, które przynieśliśmy ze sklepu w doniczce mieszczącej się w dłoni, teraz sięga nam do pasa i waży 5 kilo; wiadomo, że nie ze wszystkimi roślinami miałoby to sens – rosiczki pozostaną maleńkie, taka ich uroda – jednak jest to coś, co naprawdę chętnie bym zobaczyła w grze. Wiele roślin, które trzymamy w mieszkaniach i które odwzorowano w Leafy Corner, w naturze potrafi osiągać gigantyczne rozmiary, więc fajnie byłoby mieć choć namiastkę symulacji tego, że szeflery, juki czy opuncje mogą być wielkie jak drzewa.

No i tak to się kręci – Leafy Corner nie jest grą, w której kolejne tiery reputacji będziemy odblokowywać miesiącami, a powierzchnia naszego sklepu zacznie dorównywać fabrykom z Factorio; to kameralne doświadczenie, w którym można po prostu odpocząć. Zwłaszcza gdy dookoła jest zbyt gorąco, by zrobić cokolwiek innego.

A teraz Was zostawiam – mam storczyka do przesadzenia. Tak, przelałam.