Disciples III: Odrodzenie

Po 7 latach nieobecności na rynku Disciples powraca w odmienionej postaci. Czy nowy zespół sprostał wyzwaniu, jakim była kontynuacja legendy?

Zaczynając od pozytywów, bo znalezienie ich mając w pamięci poprzednią część Disciples nie jest sprawą łatwą - podobają mi się zmiany w sposobie toczenia bitew które ukierunkowują pole walki na te znane z HoMM zostawiając przy tym charakterystyczne dla Disciples levelowanie jednostek. Tym razem pierwszy raz w serii jednostki poruszają się po polu bitwy na którym dodatkowo znaleźć można spoty wzmacniające konkretny typ jednostki.Rozgrywka na mapie przygody, rozbudowa miasta i zaklęcia nie przeszły większych zmian i w zasadzie jeśli ktoś grał w dwójkę to tutaj odnajdzie się bez problemu.Mocno odczuwalny jest brak gęstego, mrocznego klimatu który w zasadzie czuć było zewsząd we wspomnianej wcześniej dwójce - od muzyki, poprzez oprawę graficzną po portrety postaci/jednostek które robiły kolosalne wrażenie swoimi szczegółami. Przy tym D3 wygląda zwyczajnie jak twór bez duszy, plastikowy i paskudny w każdym aspekcie mimo 7 lat progresu technologicznego i przejścia serii w trójwymiar.Jednak największą bolączką tej gry są bez wątpienia paskudne, liczne bugi które potrafią doprowadzić do szewskiej pasji. Niektóre z nich potrafią być naprawdę absurdalne i powtarzać się z równie absurdalną częstotliwością której nigdy wcześniej w grach nie doświadczyłem, oto kilka przykładów:-gra lubi się zwyczajnie crashować w losowych momentach-bug podczas walki dający mi kontrolę nad obcymi jednostkami którymi nie mogę wykonać żadnego ruchu(pozostaje reset gry)-uzyskanie dostępu do obcej stolicy w której można budować budynki podczas własnej tury i tym samym brak możliwości wznoszenia budowli we własnej stolicy(wczytywanie gry pomagało tylko na jedną turę)-ekran miasta podczas budowy nie zawsze się wyświetla-znikające mosty na mapie przygody

Do gry wróciłem po prawie 10 latach by dokończyć kampanię Imperium. Wymęczyłem ją na normalu i zacząłem nawet kampanię Legionu, ale nie mam już siły na takie gry. Strasznie są czasochłonne i długo trzeba czekać na jakieś postępy w rozwoju, a trzonem gry są z nudne potyczki z przeciwnikami. Kiedyś to uwielbiałem, ale teraz brak mi czasu, a przyjemność sprawia mi chyba jedynie rozwój postaci i miasta, więc kończę przygodę z tym tytułem. Gra jest już stara, więc trudno mi ocenić grafikę, która dziś wygląda paskudnie. Co do konstrukcji gry i udźwiękowienia nie mam zastrzeżeń. Coś jest jednak zwalone z optymalizacją - gra się czasami wywala do pulpitu i chrzani się grafika. Generalnie polecam, ale pamiętam, że 2nd część mnie dużo bardziej urzekła.

Gdyby nie potworna ilość błędów uprzykrzających rozgrywkę i niektóre nieprzemyślane mapy w kampanii dałbym 7.5 na 10. A to że Disciples 2 jest do tej pory grą znacznie lepszą to też fakt.