Wo Long: Fallen Dynasty

Wo Long: Fallen Dynasty to dzikie połączenie Nioha i Sekiro, czyli dwóch gier, które swoim poziomem trudności mocno mnie przytłoczyły. W życiu nie spodziewałbym się więc, że będzie to dla mnie tak lekka przebieżka – satysfakcjonująca, acz monotonna.

Okropna, z brzydkimi, assetowymi lokacjami i chaotycznym gameplayem. Zero rozwiązań typu quality of life, na przykład: wybieramy spośród lokacji, które mają zalecane poziomy trudności, ale nie jest pokazane, jaki ja mam poziom, więc muszę wracać o dwa okienka, żeby sprawdzić. Sprzedawanie i kupowanie ekwipunku opiera się na zaznaczaniu shiftem przedmiotów w pionowych menu, które przypominają projektem ekwipunek z Gothica 1, a sama sprzedaż następuje po naciśnięciu LPM – naprawdę deweloperzy z Team Ninja nie mieli umiaru w niechlujstwie. W dodatku w grze o tak dużym grindzie i tak chaotycznie opisanych przedmiotach pełnych pasywek, skalowań i efektów nie ma opcji porównania ekwipunku...Fatalnie opisane jest też okno wykupu czarów, a magia nie widziała słowa „balans”: jest taki czar ziemi, który zadaje obrażenia rozłożone w czasie – 2 pkt. obrażeń co kilka sekund. Dla porównania mój miecz w tym czasie potrafił wymahać 3x200. Efekty specjalne źle wpływają na czytelność. Często bossowie są jakimiś bryłami o nieregularnych ruchach, a wokół nich biegają jeden-dwaj NPC, którzy slashują powietrze wokół, co wywołuje jakieś kuriozalne wiatraki i ogranicza widoczność. Niektórzy z nich są nieźle zaprojektowani, ale fabularnie 90% to jakieś zmutowane wykwity po zażyciu fabularnej substancji, co na dobrą sprawę jest mało interesujące.Gra jest w założeniu posekirowskim bękartem, a chociaż nie mam dobrego zdania o Sekiro, to nie mogę odmówić, że przy grze FromSoftware ta wygląda, jakby mieli ją dołączać do płatków śniadaniowych. Game loop to wybór jakiejś niedługiej, niezbyt ładnej planszy, walka z mobami i boss na końcu. Nużące i raczej płytkie wypady poprzetykane są scenkami fabularnymi i, niech mnie, w tej grze chyba nawet jeden humanista nie pracował, bo postacie w Wo Long są powołane głównie w intencji biegania za nami. Często biegamy z jakimś tam Xi Pingiem, a potem nagle mówi: „wiesz co, mam teraz coś do załatwienia – z tamtym typem teraz idź”. Wszystko jest słabo zaaranżowane, prostolinijne, ale zarazem bałaganiarskie.Po pokonaniu 3–4 bossów prawdopodobnie nasza postać będzie biegać w zestawie pancerza Żółtych Turbanów… Czyli naszych fabularnych wrogów… Bo najczęściej dropią i są dobre, więc nasi rozmówcy będą strzelać monologi o barbarzyństwie żółtych, a my będziemy przytakiwać, stojąc w ubiorze wskazującym na przynależność do nich. W Wo Longu takich niemaskowanych niczym kretynizmów jest naprawdę zalew.Zagmatwany jest także poziom trudności, bo pierwszy boss jest trudniejszy niż kolejnych paru. A tak już czysto prywatnie: nie znoszę gier opartych na parowaniu, zwłaszcza że bywają strasznie dzikie i mało telegrafowane. Sekiro tego nie miało, a tu niektóre moby – i to nawet te zwykłe, zabijane dziesiątki razy – tak szybko ładują zwykłe ataki, że parowanie częściej zgadywałem, niż wykonywałem intencjonalnie.Słowem: szajs, ale entuzjaści typowego tłuczenia się i optymalizacji tegoż znajdą coś dla siebie.

Wulong: Fallen Dynasty 8/10Platforma: Xbox Series XCzas ukończenia: 39hWulong to gra, która na początku doszczętnie mnie od siebie odepchnęła. Bardzo słaba grafika, brak języka polskiego, specyficzny system walki i dziwny system rozwoju, skutecznie wywowały u mnienegatywny odbiór gry. Jednak stwierdziłem, że jako fan soulsów, muszę ukończyć chociaż pierwszego bossa, który okazał się jednym z trudniejszych w całej grze. Gdy już się z nim uporałem to reszta poszła z górki. Na spokojnie ogarnąłem mechaniki, system towarzyszy a także rozwój postaci i po prostu wsiąkłem w grę. Fabuły nie śledziłem, bo scenki fabularne były tak drewniane, że po prostu nie chciało mi się ich oglądać. Ogólnie graficznie jest to poziom wczesnego PS4 i naprawdę dziwię się, jak ta gra mogła mieć jakieś tryby do wyboru, bo to powinno działać na maksa w 120fps... Mimo Wszystko największą zaletą gry jest dobrze skonstruowany system walki oraz projekt map. Plansze nie są zbyt duże, więc eksploracja jest przyjemna, tym bardziej, że często pozwala nam jeszcze skuteczniej wyeliminować wrogów. Gra jest podzielona na rozdziały więc w bardzo fajny sposób można sobie dawkować tę produkcję. System walki nieco przypomina Sekiro, ale tutaj działamy na unikach i kontrach, które zabierają HP przeciwnikowi oraz niszczą jego kondycję. Na uwagę zasługuje również system towarzyszy, którzy pomagają nam w boju, co ciekawe, balans tej gry jest tak dobrze zrobiony, że oni nie ułatwiają gry w sposób znaczący a czasem wręcz utrudniają. Mimo wszystko warto ich brać ponieważ zwiększając poziom lojalności możemy zdobyć ekwipunek, który mają na sobie. Rozwój postaci opiera się na pięciu żywiołach, które posiadają odmienne umiejętności. Gra oferuje mnóstwo ciekawych buildów i chyba każdy może dostosować grę pod siebie. Mógłbym tu jeszcze pisać i pisać, ale wniosek jest jeden.. Wulong to jedna z najlepszych gier w jakie grałem i dam mi mnóstwo satysfakcji i po prostu fajnej rozgrywki. Polecam każdemu!

Duzi downgrade względem nioh. Grafika kiepska, mocne fps drop, drewniane dialogi, nijaka historia i bardzo nierówny poziom trudności. Niektórzy bosowie prosić a niektórzy prawie nieśmiertelni. Gra też dużo krótsza i mnie bogata w mechaniki niż nioh.Nie polecam.

Rozczarowałem się tą grą. Nie jest tragiczna, bo w końcu ukończyłem ją, ale naprawdę spodziewałem się czegoś lepszego, a przynajmniej przyjemnej ewolucji Nioh2. Okropny stan techniczny i naprawdę brzydka pierwsza lokacja prawie mnie odstraszyły. Na szczęście błędy nigdy nie sprawiły, że utraciłem jakiś progres z gry. Powtarzalność w grze była bardzo duża, a i w mechanice walki gra nie premiowała za inne podejście. Postacie i animacje mi się podobały. A "pandy" były przesłodkie :) Poczucie wyzwania jakoś mnie pociągnęło do końca.