Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać

Assassin's Creed Origins Recenzja gry

Recenzja gry 26 października 2017, 13:00

Recenzja gry Assassin's Creed Origins – najlepsza gra w historii tej serii?

Ubisoft próbował i próbował, ale kolejne odsłony serii Assassin's Creed (po Black Flag) zbierały mieszane opinie. Na szczęście w końcu się udało – Origins to jedna z najlepszych części cyklu. Kto wie, czy w ogóle nie najlepsza?

Recenzja powstała na bazie wersji XONE. Dotyczy również wersji PC, PS4

Czy starego konia można nauczyć nowych sztuczek? Gdyby uwzględnić dokonania twórców serii Assassin’s Creed z kilku ostatnich lat, odpowiedź na to pytanie brzmiałaby „nie”. Nie to, żeby Ubisoft nie próbował. Kolejne części popularnego cyklu poddawane były różnym modyfikacjom, ale dostrzegali je tylko ci fani, którzy regularnie śledzili opowieść o zakonie skrytobójców. Nie były to jednak zabiegi rewolucyjne, więc wrażenie wtórności nadal okazywało się bardzo mocne. Dopiero teraz, wraz z nadejściem Origins, da się ze stuprocentową pewnością rzec, iż zastosowana kuracja podziałała na tę markę odświeżająco. Tak skutecznie, że możemy dziś odważnie mówić o najlepszej odsłonie tej serii w całej jej historii, a już na pewno stojącej w jednym szeregu z darzoną niezwykłą estymą „dwójką” i nie mniej udaną „czwórką”.

Kompletna historia

PLUSY:
  1. najlepszy setting w historii serii, bardzo zróżnicowana i rewelacyjnie wykonana kraina;
  2. przemyślane zmiany, które nie wypaczyły klasycznej formuły;
  3. masa smaczków dla fanów uniwersum Assassin’s Creed;
  4. główny wątek dający radę do samego końca;
  5. bohater, którego wreszcie da się polubić;
  6. duży nacisk na skradanie się;
  7. system walki, starcia z bossami;
  8. powrót wątku współczesnego z prawdziwego zdarzenia;
  9. jeden z najlepszych soundtracków w historii serii;
  10. ogromna liczba aktywności pobocznych dla masochistów.
MINUSY:
  1. niespecjalnie interesujące zadania poboczne;
  2. zubożona wspinaczka.

Zmiana w ogólnym odbiorze gry jest tak duża, że już po solidnie przepracowanych kilku godzinach wydaje się, jakby stał za nią zupełnie nowy zespół deweloperów – pamiętający oczywiście o definiującej cykl formule, ale niebojący się wprowadzić do niej innych, dotychczas niewidzianych rozwiązań. Origins rozkręca się stosunkowo powoli, początek jest wręcz sztampowy, ale kiedy opowieść wreszcie nabiera odpowiedniego dla przygodowej gry akcji tempa, trudno nie zachwycać się tym, z jaką lekkością cały temat został potraktowany.

To najbardziej poukładana odsłona tej serii, niecierpiąca na żadną bolączkę poprzednich części, przynajmniej w kontekście fabuły. Po zakończeniu długiej przygody Bayeka miałem takie same odczucia jak po zaliczeniu całej trylogii Ezia Auditore. Historia okazała się kompletna, głównemu bohaterowi poświęcono odpowiednio dużo uwagi, a jego motywacje nie wydały mi się tak płytkie, jak to drzewiej bywało. Assassin’s Creed Origins płynnie przechodzi od wyświechtanego motywu „dopadnę morderców swojego dziecka” do „będę walczyć o dobro moich ziomków”, i to w sposób niebudzący zastrzeżeń. Kiedy porównamy to z hasłem „dobra, to jedziemy odbić Londyn” z Assassin’s Creed: Syndicate, w mig pojmiemy, jak wiele tak naprawdę się zmieniło.

Skoki wiary to jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów serii - nie mogło ich zabraknąć.

Ogromnym plusem Origins jest też to, że autorzy postanowili pobawić się konwencją i do wielu rzeczy, które w poprzednich odsłonach serii traktowali śmiertelnie poważne, tutaj podeszli z wielkim dystansem. W dialogach nigdy nie pada słowo „assassin” – jeśli mnie pamięć nie myli, wyraz ten pojawia się tylko raz w całej grze, i to w formie czasownikowej „assassinate”.

Do absolutnego minimum ograniczono elementy science fiction, czego najlepszy przykład stanowi słynne Jabłko Edenu. Choć obecne w grze, przez długi czas dla bohaterów jest jedynie fikuśną metalową kulką, za pomocą której można okazjonalnie zmasakrować łeb przeciwnikowi. Kompletnie zignorowano też wątek Pierwszej Cywilizacji – nawet jeśli główni bohaterowie trafiają do lokacji, która kojarzy się z czymś zupełnie nie-z-tego-świata, dla nich jest to jedynie przejaw boskiej interwencji. Tak po prostu. W kontekście tego, czego dowiedzieliśmy się wcześniej o Junonie, apokalipsie i innych hokus-pokus, ta rozbrajająca naiwność Bayeka w odniesieniu do tych rzeczy jest naprawdę urocza.

Miasta w Origins robią świetne wrażenie.

Gra dla fanów

Origins zdobywa też złoty medal w kategorii „fan service”. To niesłychane, jak wiele cudownych smaczków odnajdą tu miłośnicy tej serii, którzy od dawna poszerzają swoją wiedzę o całym uniwersum. Nie chcę zdradzać czegokolwiek, żeby nie psuć Wam zabawy, napiszę więc jedynie, że uzyskacie odpowiedzi na większość pytań dotyczących zakonu i jego członków, nawet takich, które w ogóle nie przyszłyby Wam do głowy. Jestem pełen podziwu, z jaką lekkością deweloperzy podeszli do tej kwestii – wiele razy udało im się porządnie mnie zaskoczyć, a niejednokrotnie rozbawić. Co ważne, detale te zostały podane w sposób nienachalny, jak na dobre tego typu wtręty przystało.

Trzeba też podkreślić, że Ubisoft ewidentnie wsłuchał się w głosy fanów. Nudziły Was napisy końcowe po finale fabuły? W porządku, teraz nie zobaczycie ich wcale. Chcieliście powrotu wątku współczesnego z prawdziwego zdarzenia, ale niebędącego nudnym przerywnikiem od zmagań w starożytnym Egipcie? OK, macie go, tyle że w maksymalnie skondensowanej formie, tak aby zadowolić jedną i drugą stronę. Denerwowała Was nieudolna próba stworzenia wrażenia, że bohater walczy o losy całego świata? Dobrze, zejdźmy zatem na poziom ulicy, gdzie Bayek zajmuje się zwykłymi problemami zwykłych ludzi, ratując ich krewnych z opałów lub przenosząc snopki siana z miejsca na miejsce. Kiedy po kilkudziesięciu godzinach odchodzimy od ekranu, my, fani, zdajemy sobie sprawę, że ten produkt faktycznie powstawał z myślą o nas. Naprawdę.

Krystian Smoszna

Krystian Smoszna

Gra od 1985 roku i nadal mu się nie znudziło. Zaczynał od automatów i komputerów ośmiobitowych, dziś gra głównie na konsolach i pececie w przypadku gier strategicznych. Do szeroko rozumianej branży pukał już pod koniec 1996 roku, ale zadebiutować udało się dopiero kilka miesięcy później, kilkustronicowym artykułem w CD-Action. Gry ustawiły całą jego karierę zawodową. Miał być informatykiem, skończył jako pismak. W GOL-u od blisko dwudziestu lat. Gra w zasadzie we wszystko, bez podziału na gatunki, dużą estymą darzy indyki. Poza grami interesuje się piłką nożną i Formułą 1, na okrągło słucha też muzyki ekstremalnej.

więcej

Oceny redaktorów, ekspertów oraz czytelników VIP ?

Draugnimir Ekspert 8 września 2018

(PC) Długo kręciłem nosem na AC Origins, w końcu zagrałem – i mało nie zostałem wielkim fanem tej gry. Napisałbym litanię na temat jej wad, ale nie mogę, bo gdy tylko o niej pomyślę, od razu przypomina mi się Egipt. Przytłaczająco wielki, porażająco klimatyczny, zapierający dech widokami. Ani powtarzalne zadania, ani rozwleczona fabuła, ani nijaka walka nie były w stanie odebrać mi za wiele przyjemności z podróżowania po tym świecie. No i zwrot w stronę RPG okazał się strzałem w dziesiątkę – szkoda, że na interaktywne dialogi i wybory moralne Ubisoft zdecydował się dopiero w kontynuacji.

8.0

Adrian Werner Ekspert 29 sierpnia 2018

(PC) Rewolucja w skali serii i po prostu świetna gra, gdy rozpatrywana jest samotnie. Wreszcie dostaliśmy dobry system walki. Skradanie znowu sprawia radość, a do tego dochodzi gigantyczny świat, w którym chce się wyrobić 100% wszystkiego. Misje poboczne nie wyrabiają fabularnie, ale gra się w nie przyjemnie, a główny wątek jest bardzo dobrze poprowadzony.

W sumie to dla mnie druga najlepsza odsłona cyklu, zaraz po Black Flag.

9.0

Gambrinus84 Ekspert 1 czerwca 2018

(PC) Ostatecznie - zawód.

Na plus klimat, miejscówki, przywiązanie do szczegółów.

Na minus postacie, dialogi, fabuła, powtarzalność, walka.

W konflikcie Horizon kontra Origins zdecydowanie wybieram stronę Zero Dawn.

6.5

wytrawny_troll VIP 4 marca 2018

(PS4) Niestety po wielu godzinach. Irytujący system walki. Idiotyczne bitwy na morzu. Świat piękny, historia przeciętna. Taka sobie gra.

6.0
Recenzja gry Pacific Drive - to najdziwniejszy, najbardziej wciągający survival od dawna
Recenzja gry Pacific Drive - to najdziwniejszy, najbardziej wciągający survival od dawna

Recenzja gry

Pacific Drive udowadnia, że w oklepanym gatunku survivali jest jeszcze miejsce na nowe, świeże doświadczenia, nawet gdy składają się na nie znane pomysły. W żadnej innej grze nie poczujecie tak silnej więzi ze swoim samochodem – starym kombi!

Recenzja gry Skull and Bones - ocean płytki jak kałuża
Recenzja gry Skull and Bones - ocean płytki jak kałuża

Recenzja gry

Skull and Bones jest, niestety, kolejną „typową grą Ubisoftu”. Wizja pirackiej przygody nie spełnia się z wielu względów – zdecydowanie największym minusem tej produkcji okazuje się jej płytkość. Gra trafiła na mieliznę, którą sama stworzyła.

Recenzja gry Suicide Squad: Kill The Justice League. Ekipa Harley Quinn walczy głównie z nudą
Recenzja gry Suicide Squad: Kill The Justice League. Ekipa Harley Quinn walczy głównie z nudą

Recenzja gry

Legion Samobójców: Śmierć Lidze Sprawiedliwości to pozycja, której tytuł czyta się dłużej, niż wymienia rodzaje misji i aktywności, jakie są dostępne w pierwszym sezonie tej nowej gry-usługi, która byłaby o wiele lepsza bez tej usługi i bez tego lootu.