Recenzja Terminator 2D: No Fate. Sen fana T2, który mógł być czymś więcej

Nostalgia ma potężną moc! Dobrze wiedzą o tym twórcy z Bitmap Bureau, bo ich Terminator 2D: No Fate jest skierowany raczej wyłącznie do największych fanów kultowego dzieła Jamesa Camerona z 1991 roku oraz 16-bitowych, scrollowanych strzelanek arcade. Wszystko, co jest w tej grze najlepsze, zawdzięczamy głównie ekipie filmowców. Posuwamy się dalej, by zobaczyć arcade’owe interpretacje kultowych scen, porównać je z klasyką z Amigi autorstwa Ocean Software i szukać easter eggów z filmu.

Terminator 2D: No Fate, Reef Entertainment, 2025.

Wszelkie etapy dodatkowe, stworzone głównie po to, by jakoś wydłużyć około godzinną rozgrywkę, już tyle tej magii nie mają. I choć wiele elementów przygotowano poprawnie, mam wrażenie, że dałoby się wycisnąć z tego coś więcej niż tylko klona Contry. Coś bardziej urozmaiconego innymi arcade’owymi mechanikami retro, zamiast samego scrollowania w bok. Na szczęście soundtrack złożony z różnych remiksów i interpretacji głównego motywu Brada Fiedela jest tak genialny, że cokolwiek dzieje się na ekranie, z taką muzyką wydaje się dziesięć razy lepsze!

Terminator 2D: No Fate, Reef Entertainment, 2025.

Filmowe sceny w stylu Contry i Metal Sluga

Głównym daniem Terminatora 2D: No Fate są etapy znane z filmu: jest tu Arnie szukający w barze ubrania, butów i motocykla, jest pryśnięcie Sarah ze szpitala, ucieczka młodego Johna na motorowerze przed ogromną ciężarówką, wizyta w Cyberdyne, T1000 goniący nas śmigłowcem i finał w hucie stali. Twórcy skwapliwie pominęli pewne sekwencje, w których trudno byłoby ukryć niuanse scenariusza – chociażby Arniego z minigunem, który mimo wystrzelenia miliona pocisków nie zabił żadnego policjanta. Zamiast tego dodali parę etapów wymyślonych przez siebie: prequel pokazujący, jak Sarah znalazła się w szpitalu psychiatrycznym, oraz dojrzałego Johna Connora walczącego z robotami w ruinach Los Angeles. Przy powtórnym przejściu gry da się nawet trochę zmienić kinowy scenariusz, co prowadzi do zupełnie nowej misji na komisariacie oraz alternatywnego zakończenia.

Terminator 2D: No Fate, Reef Entertainment, 2025.

Nie są to jednak jakieś arcydzieła i ogólnie wszelkie próby wyjścia poza filmowy materiał trochę odstają od reszty. Spodobają się jedynie miłośnikom Contry i Metal Sluga, z których zaczerpnięto najwięcej inspiracji. W etapach znanych z kina mamy natomiast nieco więcej różnorodności. Misje bywają ciekawsze nie tylko dlatego, że znamy je z kultowego filmu. Grając jako Sarah, będziemy otwierać drzwi i ukrywać się w ciemnych wnękach, choć nie nazwałbym tych fragmentów skradankowymi. Pomysłowo rozwiązano etap, w którym kierujemy T800 szukającym ubrania. Terminator nie może przecież zginąć z rąk zwykłych chuliganów z kijami, dlatego ewentualne otrzymanie ciosu zmniejsza limit czasu na przejście etapu, a nie pasek zdrowia bohatera.

Terminator 2D: No Fate, Reef Entertainment, 2025.

Trudno jednak nie oprzeć się wrażeniu, że dałoby się z tego wycisnąć dużo więcej zamiast ciągłego scrollowania w prawo. Już amigowa wersja Ocean Software miała sekwencje z puzzlami albo znacznie ciekawiej zrealizowaną misję ucieczki Johna na motorynce – dla odmiany scrollowaną w górę. W No Fate takiej różnorodności bardzo brakuje – jest wyłącznie strzelanie w stylu Metal Sluga. Widać też pewną niekonsekwencję w tym posuwaniu się w bok, bo w niektórych lokacjach da się poruszać bez przeszkód, a w innych próba powrotu w lewo, do miejsca, gdzie się było przed chwilą, jest niemożliwa. Zwykle rzeczywiście nie ma po co wracać, niemniej czasem można przegapić jakiś power-up i taka sztuczna blokada trochę irytuje.

Arnie jednak nie powrócił...

Rozczarowujący jest też brak samego Arnolda Schwarzeneggera. Twórcy zabezpieczyli filmową licencję z całym dobrodziejstwem inwentarza – oprócz wizerunku najważniejszej ikony całego uniwersum. W efekcie T800 pojawia się w grze sporadycznie, niczym jakiś mało ważny statysta, a znaną twarz austriackiego aktora zastępują rozmazane piksele metalowej głowy cyborga. Kłuje to w oczy, zwłaszcza gdy co chwilę widzimy grafiki z Lindą Hamilton, Edwardem Furlongiem i Robertem Patrickiem. Ale – co ciekawe – aktorzy okazują się do siebie podobni jedynie na obrazkach, które są ewidentnie pixelartowymi przeróbkami autentycznych fotosów gwiazd – tam, gdzie twórcy rysowali jakieś sceny do przerywników samodzielnie, trudno się doszukać równie dużego podobieństwa.

Terminator 2D: No Fate, Reef Entertainment, 2025.

Kupując Terminatora 2D: No Fate, trzeba być jeszcze świadomym, że jest to gra na mniej więcej godzinę zabawy, a ponowna rozgrywka i nowe etapy nie zapewniają zbyt wielu atrakcji, są nawet nieco dziwne i rozczarowujące, jeśli wziąć pod uwagę kanon uniwersum. Wydłużenie czasu przechodzenia gry oparto głównie na mechanice z automatów arcade, czyli po wyczerpaniu „żyć” mamy „game over” i zaczynamy wszystko od początku – nie od miejsca, gdzie skończyliśmy. Ale spokojnie – fani „story mode’u” mogą wybrać również łatwiejszy poziom, bez powtórek etapów. Są też trudniejsze opcje, np. walki z samymi bossami albo wyłącznie misje Sary Connor. Tyle że w tych wariantach nie ma, w moim odczuciu, nic ciekawego, nic wzbogacającego gameplay, czego nie można by przegapić. Może z wyjątkiem okazji do posłuchania dłużej absolutnie genialnej ścieżki dźwiękowej.

Dla fanów i przy okazji promocji

Terminatora 2D: No Fate mogę więc polecić jedynie największym fanom arcade’owych strzelanek retro oraz samego filmu, ale nawet w takich przypadkach sugerowałbym poczekać do jakiejś promocji. Nie da się odmówić twórcom z Bitmap Bureau pasji do materiału źródłowego i do gier retro – to wszystko jak najbardziej widać w ich Terminatorze. Trochę się jednak „zafiksowali” na tym „metalslugowo-controwym” podejściu do rozgrywki. Można się tu było wykazać większą kreatywnością albo po prostu ja miałem za duże oczekiwania... W każdym razie chociażby dla samego soundtracku, dla pierwszej ścieżki fabularnej i doświadczenia wprost z automatów arcade – warto zagrać w T2: No Fate – ale najlepiej przy okazji jakiejś przeceny.

Terminator 2D: No Fate, Reef Entertainment, 2025.