To jedna z tych gier, którą jak zobaczyłem pierwszy raz to od razu wiedziałem, że jest idealnie skrojona dla mnie. Jestem weteranem rołglajków, w Vampire survivors czuje się jak w domu, a w Balatro obecnie mam jakieś 750 godzin. W Ball x Pitt dostajemy dynamiczną, zręcznościową rozgrywkę opartą na refleksie, precyzji i ciągłym doskonaleniu swoich umiejętności.
Założenia są intuicyjne, ale to właśnie w tej prostocie tkwi największa siła gry. Każda rozgrywka to walka o jak najlepszy wynik, gdzie liczy się nie tylko szybkość reakcji, ale też wyczucie i kontrola. Z czasem zaczynamy zauważać, jak dużo zależy od detali i jak bardzo można poprawiać swoje wyniki poprzez praktykę.
Plusy:
* Niesamowicie wciągający gameplay, klasyczne „jeszcze jedna próba” działa tu perfekcyjnie
* Proste zasady, ale trudno dojść do perfekcji, klasyczne easy to lern, hard to master
* Bardzo płynne i responsywne sterowanie
* Satysfakcja z poprawiania własnych wyników i progresu
* Minimalistyczna, ale bardzo ładna oprawa w gotyckim stylu
* Idealna gra na krótkie sesje, ale równie dobrze sprawdza się przy dłuższym graniu
Minusy:
* Może wydawać się powtarzalna dla osób, które szybko się zniechęcają
* Brak większej różnorodności trybów lub dodatkowych aktywności
Ocena:
85/100
BALL x PIT spełnia wszystkie moje oczekiwania wobec gier typu roguelike, oferując wciągającą rozgrywkę w nieskończonej pętli, która jednocześnie wyróżnia się na tle wielu innych tytułów tego gatunku. Dzięki przepięknej grafice w stylu mrocznej fantastyki w stylu pixel art, niesamowitej muzyce oraz zabawnemu, niepowtarzalnemu klimatowi gra daje mnóstwo powodów, by ją wypróbować, a niewiele pretekstów, by jej unikać ( no chyba, że chcecie mieć jakieś życie to jednak lepiej unikać bo pochłonie was bez reszty !)
Jeśli lubisz gry typu rouglike, które testują refleks i pozwalają się stale rozwijać, a dodatkowa co 5 minut dostarczają spory strzał dopaminki to Ball x Pitt to absolutny must-play. Ode mnie bardzo mocna polecajka.
Panie Dariuszu, prosze nie mierzyć innych swoją miarą :P Pozdrawiam cieplutko, a awatarów z pomocą AI zrobie sobie pewnie jeszcze sporo bo mogę <3
Już od pierwszych zapowiedzi Pragmata budziła ciekawość – zwiastun, futurystyczna sceneria i wyraźnie emocjonalny bardzo dobrze znany ton (dojrzałemgo mężczyzny opiekującego się młodą dziewczynką) sugerowały coś więcej niż tylko kolejną strzelankę science fiction. Najnowsza produkcja od Capcom to próba połączenia widowiskowej akcji z kameralną historią o relacji człowieka i maszyny.
Akcja gry przenosi nas na opuszczoną stację księżycową, gdzie wcielamy się w astronautę współpracującego z tajemniczą dziewczynką-androidem. Ten duet stanowi serce całego doświadczenia – zarówno w warstwie fabularnej, jak i gameplayowej. Twórcy postawili na mechaniki współpracy, które wymagają od gracza jednoczesnego myślenia i refleksu, co daje przyjemne poczucie świeżości.
Pod względem wizualnym Pragmata robi ogromne wrażenie. Sterylne, futurystyczne wnętrza kontrastują z poczuciem izolacji i melancholii, a dbałość o detale sprawia, że świat gry wydaje się wiarygodny mimo swojej sci-fi natury. Oprawa dźwiękowa również stoi na wysokim poziomie – subtelna muzyka dobrze podkreśla emocjonalne momenty.
Byłem początkowo sceptycznie nastawiony do "hakowania" ale finalnie okazało się, że to całkiem przyjemne gameplayowe doświadczenie, wzbogacające rozgrywkę.
Nie obyło się jednak bez problemów. Tempo rozgrywki bywa nierówne, a niektóre sekwencje potrafią wybijać z rytmu przez powtarzalność. Momentami widać też, że gra balansuje między kinematograficzną narracją, a interaktywną zabawą i nie zawsze znajduje idealny środek.
Mimo tych niedociągnięć Pragmata pozostaje intrygującym tytułem, który wyróżnia się na tle innych gier akcji. To bardziej refleksyjna podróż niż typowy blockbuster – i właśnie w tym tkwi jej największa siła.
Ocena: 8,5/10 – ambitna, momentami nierówna, ale zdecydowanie warta uwagi. Ja ograłem Pragmatę na Switchu 2 i od strony technicznej nie mam jej nic do zarzucenia, bardzo przyjemne doświadczenia i port na pewno warty uwagi.
Odemnie 93/100 , w mojej opinii prawdopodobnie najlepsza odsłona mario kart ever, mimo że w moim serduszku na 1 miejscu jest Mario Kart double Dash i Mario Kart DS, to uważam ze world jest absolutnie cudowny, kompletnie nie rozumiem zarzutów o brak contentu, ja spędziłem w Mario Kart World 60h i nawet nie zacząłem grać online jeszcze, na razie przerobiłem się przez conten dla pojedynczego gracza, jestem pewnym że zawartość gry będzie sukcesywnie zwiększana DLCkami i prześcignie jeszcze mario kart 8.
Plusy:
* Świetny model jazdy — to nie rewolucja, a przemyślana ewolucja względem Mario Kart 8 Deluxe. Rdzeń rozgrywki został zachowany, ale nowe elementy, takie jak grindy po rurkach czy jazda po ścianach, znacząco podnoszą poziom trudności i satysfakcji. Nawet doświadczeni gracze muszą poświęcić czas na szlifowanie umiejętności.
* Duży skok jakościowy pod względem grafiki i estetyki względem poprzedniej odsłony.
* Świetna ścieżka dźwiękowa — odświeżone wersje kultowych utworów z gier Nintendo robią robotę.
* Wyścigi dla 24 graczy zamiast 12 — więcej chaosu, więcej emocji, więcej zabawy.
* Tryby Knockout i Free Roam — oba bardzo udane i wciągające.
* Ogromna liczba postaci, skórek oraz pojazdów.
* Bardzo dobrze działający tryb online — szybkie wyszukiwanie meczów i praktycznie brak lagów.
Minusy:
* Bardzo szerokie trasy, przez co momentami jedzie się po prostu prosto, bez większych wyzwań.
* Słaby system znajdziek — brakuje satysfakcjonujących nagród.
Odemnie mocna polecajka. Cudowna gra pod każdym względem.
Super Mario Odyssey to jedna z tych gier, które przypominają, dlaczego w ogóle kochamy gry wideo. Produkcja od Nintendo to powrót do klasycznej formuły trójwymiarowych przygód Mario, ale w nowoczesnym, niezwykle pomysłowym wydaniu.
Już od pierwszych minut gra zachwyca lekkością i kreatywnością. Fabuła, jak to w serii bywa, jest prosta — Mario wyrusza w podróż, by uratować księżniczkę Peach przed Bowserem. Nie o historię jednak tutaj chodzi, a o samą przygodę i sposób, w jaki jest ona przedstawiona.
Największą siłą gry jest eksploracja i swoboda działania. Każda kraina to otwarty plac zabaw pełen sekretów, wyzwań i znajdziek. Twórcy niemal na każdym kroku nagradzają ciekawość gracza, sprawiając, że bardzo trudno oderwać się od odkrywania kolejnych zakamarków.
Kluczową mechaniką jest Cappy — magiczna czapka, która pozwala Mario przejmować kontrolę nad przeciwnikami i elementami otoczenia. To rozwiązanie wprowadza ogromną różnorodność do rozgrywki i sprawia, że każda lokacja oferuje zupełnie nowe pomysły i sposoby interakcji ze światem.
Sterowanie jest niezwykle dopracowane i daje ogromną satysfakcję. Mario porusza się płynnie, a system ruchu pozwala na wykonywanie zaawansowanych kombinacji, które docenią bardziej doświadczeni gracze. Jednocześnie gra pozostaje przystępna dla nowych odbiorców.
Oprawa audiowizualna stoi na bardzo wysokim poziomie. Styl graficzny jest kolorowy i zróżnicowany, a każda kraina ma swój unikalny charakter. Na szczególne wyróżnienie zasługuje ścieżka dźwiękowa, która doskonale podkreśla klimat przygody — od lekkich, radosnych melodii po bardziej klimatyczne utwory.
Super Mario Odyssey to gra, która zaskakuje absurdalną ilością różnorodnych pomysłów, mechanik i rozwiązań, pokazuje, jak powinno wyglądać nowoczesne podejście do klasycznej platformówki. To tytuł, który daje ogromną radość z samego grania — bez zbędnych komplikacji, za to z niesamowitą dawką kreatywności.
Super Mario Odyssey ukończyłem na 100% zbierając wszystkie księżyce i fioletowe monety.
Na Indiana Jones i Wielki Krąg czekałem od momentu pierwszej zapowiedzi. Jako wielki fan przygód doktora Jonesa miałem wobec tej produkcji spore oczekiwania — i ku mojemu zaskoczeniu, MachineGames dostarczyło coś więcej, niż się spodziewałem.
Gra zadebiutowała 9 grudnia 2024 roku i szybko okazała się dla mnie jedną z najbardziej angażujących przygód ostatnich miesięcy. Już od pierwszych chwil wciągnąłem się w klimat znany z filmów — klimat, który twórcy oddali z dużym wyczuciem.
Fabuła, choć momentami dość naiwna, idealnie wpisuje się w konwencję serii. Nie jest to historia, która próbuje być przesadnie ambitna — zamiast tego oferuje dokładnie to, czego można oczekiwać: lekką, przygodową narrację pełną tajemnic i zwrotów akcji.
Na szczególne wyróżnienie zasługuje eksploracja. Gra nie prowadzi gracza za rękę — zamiast tego zachęca do samodzielnego odkrywania świata poprzez wskazówki, dokumenty i podsłuchane rozmowy. Lokacje są rozbudowane i pełne sekretów, a system znajdziek skutecznie motywuje do dokładnego przeszukiwania każdego zakątka.
Rozgrywka stawia przede wszystkim na skradanie się. Bezpośrednia konfrontacja rzadko jest dobrym rozwiązaniem i często kończy się porażką, co dodatkowo wzmacnia napięcie. Nawet broń palna została celowo ograniczona, aby uniknąć stylu rozgrywki przypominającego typowe strzelanki akcji.
Ciekawym elementem jest system przebrań, który pozwala na infiltrację strzeżonych obszarów. Nie jest to jednak rozwiązanie bez wad — czujni przeciwnicy mogą szybko zdemaskować gracza, jeśli podejdzie zbyt blisko lub zachowa się podejrzanie.
Na uwagę zasługują również zagadki — są różnorodne i momentami wymagające, co sprawia, że ich rozwiązywanie daje dużą satysfakcję.
Podsumowując, Indiana Jones i Wielki Krąg to produkcja, która w pełni oddaje ducha filmowego pierwowzoru i oferuje świetnie zaprojektowaną przygodę. Dla fanów serii to pozycja obowiązkowa, ale również pozostali gracze powinni znaleźć tu wiele powodów do zadowolenia
Tytuł ukończyłem na 100% z wszystkimi achievmentami.
Stalker Serce Czarnobyla czyli kontunuacja legendarnej już w Polsce trylogii gier o eksploracji czarnobylskiej zony i poszukiwaniu artefaktów znajdujących się w anomalnych miejscach. Próbowałem się z nią zmierzyć na premierę, ale niestety odbiłem się wtedy bardzo mocno i drugą szansę dałem jej dopiero w styczniu i zostałem na ponad 80 godzin. Stalker 2 to bardzo bardzo nierówna gra, z jednej strony bardzo przyjemny model strzelania, całkiem fajnie zbudowany świat przedstawiony, i przyjemna historia mimo że naiwna i płytka, z drugiej strony masa błędów, totalnie niedziałająca ekonomia gry w której niby każdy nabój i apteczka sa na wagę złota, a tak naprawdę po 2 godzinach gry mamy tyle pieniędzy i zasobów że nie wiadomo co z tym robic, pusty świat i kiepska optymalizacja. Stalker 2 dla mnie to gra skrajności i finalnie oceniam go gdzieś w połowie między tymi skrajnościami, ale koniec końców zonę zwiedziłem wzdłuż i wszerz i muszę przyznać że bawiłem się bardzo dobrze pomimo świadomości wielu jej wad. Byłem bardzo bliski zrobienia 100% achievmentów jednak niestety ostatni który mi został wymagał niekończącego się grindu co finalnie mnie do tego zniechęciło. Do stalkera nie mam zamiaru wracać ale muszę przyznać że z uśmiechem na twarzy wspominam przygodę jaka przeżyłem w Zonie.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
