Minas Morgul

Chylę czoła nisko

Dzięki :).
W razie czego mam w pracy opcję testowania zarówno Kii, jak i nazicara, więc zobaczę. To jest w sumie komfortowa sytuacja, bo tam prąd mam za darmo, więc to jest totalny no brainer. Na razie nie mam też ciśnienia na zakup prywatny. Dopóki się da, to będę głównym kierowcą.

Ale gdybym już miał brać coś prywatnie dla siebie, to bym dostał totalnego kociokwiku. Raczej wtedy bym poszedł w kupno spaliny lub najem długoterminowy elektryka. A z ciekawości - jakie jest Twoje zdanie o hybrydach plugin? Niby na papierze to wygląda ładnie, bo po mieście oszczędzasz silnik spaliniwy i benzynę, a na trasach można zawsze załączyć spalinę. I niby jest sporo zalet, bo jedna jednostka napędowa oszczędza drugą. Ale zastanawiam się, czy czasem to nie jest tak, że potencjalnie auto ma 2x więcej komponentów, które mogą się spieprzyć :D.

Dzięki Dracula, właśnie ten model mega mi się podoba i w firmie mógłbym tym za jakiś czas jeździć. Bo mają to m.in. do wyboru.
Póki co, śmigam tym ID.4, który sam w sobie jest okej, ale to nie była już na swoje czasy jakaś wybitna konstrukcja. On jest teraz bardzo spoko, ale premierę miał TRAGICZNĄ. Na pewno uwielbiam w nim absurdalnie dobry promień skrętu. Ja to jeszcze w ogóle oszalałem, bo biorę to regularnie w trasy 800 km plus. Latem to jeszcze bajka, bo w cyklu mieszanym, z przewagą S, mam te 250-260 km, tyle, żeby się doturlać do ładowarki. Czasem wleci z 380 drogami wojewódzkimi. Zimą to już trochę dramat, bo bardziej tak 170-180 na tych Skach. Jeszcze sam zasięg to praktycznie nie taki problem, tylko tam gdzie jeżdżę, infrastruktura jest tak rzadka, że trzeba się trochę przeładowywać i to trwa, ale... w sumie tak było do zeszłego tygodnia. Bo nagle wyrosły dwa huby w miejscach, które totalnie ratują mi tyłek.

Tak więc służbowo, ta KIA u mnie totalnie wygrywa. Bo wchodzi trochę lepsza krzywa ładowania, większa moc, trochę większy WLTP, który pewnie realnie przełoży się na te kilkadziesiąt km więcej. I do tego mocno poprawiona infrastruktura (szybkie huby na MOPach). W skrócie, całkiem realna poprawa wydajności i oszczędności czasu. Gorzej niż teraz się nie da (chociaż zawsze mogłem mieć przedliftowego leafa).

Btw. Ciągle bujam się z decyzją co zrobić w temacie auta prywatnego, żeby i żonka mogła sobie pojeździć i żeby też porobić tym traski. I myślę już piąty miesiąc i nic nie wymyśliłem:D.
Myślałem, żeby prywatnie kupić jeszcze jakiegoś w miarę nowego benzyniaka, typu XC40, bo w Polsce to jeszcze przez dziesięciolecie będzie uniwersalnym rozwiązaniem, a one swój renesans zaczną przeżywać jeszcze grubo po 2035. W ramach przeczekania bolesnego etapu rozwoju polskiej infrastruktury elektrycznej. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę to co pisałem wyżej, elektryki w Polsce to temat - perspektywicznie - coraz mniej uciążliwy. A ja uwielbiam ten typ napędu. Wyjątkowo mi przypasował i teraz do czego spalinowego bym nie wsiadł, to czuję muła (wyłączając jakieś rodzynki z klasy premium, na które i tak mnie nie stać). Biję się z myślami, bo chwilowo, nawet głupia instalacja wallboxa w miejscu podziemnym to pielgrzymka do spółdzielni o zgodę. Przepisy będą zmienione raczej prędzej czy później, ale rząd to opóźnia. Infrastruktura się poprawia, ale realizacja dyrektywy AFIR u nas to też raczej trochę żart.
No i same modele tak szybko ewoluują, że ten mój id.4 z końca 2023 wydaje się obecnie dziadkiem. Pewnie nie odważyłbym się prywatnie czegoś teraz nabyć, bo za duże FOMO i utrata wartości... ale gdyby tak przelknąć żabę w postaci rozwijającej się infrastruktury i przepisów oraz wejść w jakiś najem długoterminowy, to to mogłoby być całkiem sensowne.

W dziwnym miejscu jesteśmy. Prywatnie, elektryki mnie oczarowały, ale wciąż jest z tym trochę problemów lokalnych. Z drugiej strony spaliniak na polskich trasach ma dużo łatwiej, ale zastanawiam się, czy nie przykręcą trochę śruby z samą ceną paliw i czy dziś pchać się w coś nowego.

Te teslowe LFP zaliczają praktycznie zjazd w okolicach 5-8% w ciągu pierwszego roku, a później stop. Nic się z tym prawie nie dzieje, zaś Melon deklaruje, żeby je cisnąć spokojnie do 100% poziomu na ładowania. Grzyb zrobił swoją teslą milion km i wyszła mu degradacja rzędu kilkunastu procent.
Te ze stałym elektrolitem to ciągle jeszcze jakaś pieśń przyszłości. "Swojego" bzyczka też raczej katuję na publicznych i niespecjalnie bawię się w trzymanie go ma poziomie 20-80% i po 2 latach też nic się z tym jeszcze nie dzieje.

Zobaczymy jak będzie właśnie z tą nową architekturą 800 V, bo wszyscy się strasznie cieszą z tego, że teraz ładowanie (tam, gdzie się da), idzie ogarnąć w 18 minut z poziomu 10-80%, ale jak to wpłynie na ich żywotność? Pożyjemy zobaczymy. Zresztą obecnie i tak w Polsce mam prozę życia, bo ładowanie powyżej 100 kW widziałem raz w życiu. Tam gdzie jeżdżę i tak nie wyrabia infrastruktura, więc zwykle stoję z 40 minut patrząc na te 70 kW, zarzakając się, że "jeszcze jeden raz taka mordęga i wezmę yariskę na raty", no ale rynek się mocno zmienia i ewoluuje.

A co do telefonów, to ja jestem neandertalczykiem i korzystam z Samsunga 20Fe, który będzie mi służył dopóki nie przestanie się włączać, ale... znajomy mi ostatnio pokazał, że nowe telefony pozwalają na ustawienie odcięcia ładowania softwarowo. Ładuje się do 80% i bam - odcina, nawet pozostając na kablu.

Mnie też ciekawi, w którą stronę to pójdzie. "Mój" bzyczek służbowy wyszedł końcem 2023, a od tego czasu postęp był taki, że kojarzy mi się z paskiem 1.9 TDI.

Wymienny system baterii byłby pewnie fajny, bo wyeliminowałby najgorszą wadę tych aut, tylko ustandaryzowanie tego byłoby piekiełkiem. Póki co za sukces uważam to, że złapano operatorów ładowarek za twarz i uwaga: każdy będzie musiał umożliwić płatność kartą płatniczą, bo nawet to nie jest wszędzie obsługiwane :)

Póki co, wiadomo, że obecne baterie ładujące się z obecną mocą prawie nie degradują. Teraz wchodzi trochę wynalazków łykających wysoki woltaż. I tu znowu pojawia się pytanie, jak to wpłynie już na samą żywotność baterii.

Postęp z roku na rok jest, ale prywatnie, dla siebie pewnie odważyłbym się to brać raczej w wynajmie.

Jestem całkowicie spokojny o to, że gdyby jakiekolwiek zawieszenie broni było teraz wynegocjowane, Trump przedstawiłby to jak uratowanie świata przed asteroidą.

Czyli robią coś podobnego, jak WLTP w samochodach elektrycznych.

Testuję to sobie dla zabawy i zasięg WLTP widziałem może raz. Ba, raz go nawet przekroczyłem, ale w każdym innym wypadku to była jakaś frakcja zasięgu, podlegająca zresztą ogromnym fluktuacjom. No ale da się? Da się. Jest to realne i praktyczne? Nie.

Ta standaryzacja służy raczej temu, żeby porównywać różne modele ze sobą. To jest jej jedyna zaleta.

Realne zasięgi w samochodach są już od Sasa do Lasa. Podejrzewam, że w przypadku rowerow, o uśrednienie byłoby może i łatwiej, bo roboczo można by wykluczyć zimę.

Ale dużo ciekawiej byłoby zobaczyć zestawienia, jak dane czynniki procentowo obniżają zasięg. W przypadku aut da się dokopać do takich informacji. W przypadku rowerow to też nie powinna być wiedza zakazana :).

Zawsze gdy myślę, że bieżących wydarzeń nie da się sparodiować, pojawiają się oni :).

Jeden z ich najlepszych odcinków.

Też sobie pogrywam, powoli bo powoli. Czasu mało. Kilka bossów dopiero padło. Grywam z randomami.

Jakość gier bywa różna, natomiast bywa, że trafi się ekipa rozumiejąca priorytety i wtedy jest naprawdę ok. W pozostałych przypadkach mecz zwykle kończy się mega szybko, więc mała strata.

Trochę godzin mi zajęło jako takie poznanie mapy, później łatwiej już było podejmować decyzje na czuja.

Póki co:
- bardzo podeszli mi bossowie. Tak jak nie lubię zwykle recyklingu w żadnych grach, tak tutaj nie było w zasadzie portów 1:1. Może minimalnie pomagało mi to w nauczeniu się ruchów, ale wciąż było świeże. Bossowie to główny punkt, który mi się podoba, natomiast jeszcze nie doszedłem do tych naprawdę ciekawych.

- świeżość każdej rundy. Za każdym razem jednak trochę inny build.

- bardzo przyjemny model lucznictwa i strzelania. Bardzo bym chciał, żeby tak to implementowali w kolejnych grach.

Pewnie wypowiem się coś więcej, jak już ogram całość, ale zgadzam się, że ta gra trafiła w pewną niszę i jeśli jej nie porzucą, to powinna mieć pewną bazę graczy wracających do niej. Tak jak się brzydzę grami usługami, tak sam nie wiem, czy w jakiejś formule nie widziałbym tego tutaj. Żeby wyjaśnić - gra ma ogromny potencjał do rozwoju.

Gra na bank nie jest też dla każdego i nawet mnie nie dziwi, że niektóre osoby się odbiły. Ja się bawię, póki co, świetnie, pomimo, że dużo lepiej radzę sobie w klasycznych soulslike.

Dzięki za polecajki! Kupiłem.
Będę grać z randomami, jak pan Iszizaki przykazał.

Kompletnie jeszcze się gubię w odpalaniu tych 3 skilli i mi się klawisze plączą. Dziadek musi wziąć tabletki i się oswoić.

Pierwsza rzecz, która rzuciła mi się w oczy, to to, że bossowie wydają się trochę bardziej... telegraficznie. Są przeciągnięte ataki, ale one są bardziej przeciągnięte w stylu Messmera, a nie oryginalnego Margita (wliczając tu nawet nowego Morgotha).

Na pewno też podoba mi się aspekt możliwości testowania dziesiątek broni i modyfikacja stylu gry dzięki temu. To chyba samo w sobie wydaje mi się obecnie najciekawsze.

Gdzieś tam jeszcze coś pamiętam, bo mechanicznie daję sobie radę, ale mam minimalną wiedzę i jest mi trudniej.

Ja ogólnie jestem spoceńcem, który lubi challenge. Na pewno wypróbuję sobie tryb solo!
Ale na ten moment nie wiem jeszcze, którym się "chodzi i szczela". I jeszcze nie do końca wiem czym chcę grać:)

P.s. ładne to to. Niby ten sam silnik graficzny, ale wydaje mi się minimalnie podrasowane.

Xandon - ja tego JESZCZE nie doświadczyłem, ale rzekomo końcowi bossowie mają przepotężnie przeskalowane hp. Ci początkowi są zupełnie okej, ale słyszałem o tym, że ta kwestia pojawia się w końcowych fazach gry.

Bardzo dobry komentarz odnośnie Wielkiej broni. Mnie się tym gra dobrze, ale impakt tych uderzeń jest trochę taki bardziej, nie wiem, papierowy?
Soulsy i Elden są bardziej "drewniane", ale w pozytywnym znaczeniu tego słowa - cios z rozbiegu, załadowanie staggera dają poczucie naprawdę mocnego rąbnięcia. Ciosy mają oczywiście większą konsekwencję. Tu tego nie czuję, mimo że dźwięk fajnie wszystko oddaje.

Spoko, spróbuję wreszcie zagrać czymś innym, niż na stance breaki :). Jedziemy buildem, o którym wspomniałeś wcześniej, a wcześniej, przejściowo zostaną bandit curved swords.

Właśnie widziałem Twoją recenzję i mnie zaciekawiło jeszcze bardziej ;)

Obydwaj wiemy, że kiedyś go zrobisz :D
Ja na tym bossie miałem całą karuzelę emocji.

1. Wtf
2. Zaraz... on jest do zrobienia
3. Wtf
4. Regres i padanie na nowo w pierwszej fazie
5. O, udało się.

Jakbyś chciał sobie zerknąć, to u mnie tak to wyglądało.
https://youtu.be/qvxPFySGUNw?si=bwhoNoyvg4zOq2zm

Natomiast mialem wyjątkowo łatwą drugą fazę. On nie zrobił żadnej ze swoich ulubionych sztuczek, które mnie niszczyły.

Powiem Wam tylko, że gram na zmianę z Khazanem, a póki co złapałem 2 curved bandit swords i pierwszy raz gram na dwie bronie. Jest ciekawie. Zupełnie inne uczucie niż wcześniej, ale bardzo brakuje mi staggera.

Prawda?
Czekam w tym roku na tyle rzeczy i mam tak dużą kupkę świetnych gier do ogrania, że celowo chciałem zignorować Khazana. Planowałem tego nie sprawdzać, nie grać w to, bo mam na liście kilka tytułów, które już kupiłem, a których jeszcze nie zainstalowałem. A ja o dziwo kończę gry, więc przechodzę zawsze wszystko do końca.

Ale jednak skusiły mnie dobre opinie o grze.

Jestem na wczesnym etapie, widziałem może trzech bossów. Początek może mnie jakoś nie urzekł, ale totalnie przepadłem, gdy zagrałem przeciwko pierwszemu bossowi.

Oni są zrobieni fantastycznie. Mam wrażenie, że bossowie przede wszystkim nie idą w bullshit. Dają fajne okienka do ataku, jednocześnie mają chamskie combosy, potrafią nas pokiereszowac. Są jednak ogromnie czytelni, bardzo ciekawie zrealizowani. Dodatkowy aspekt RPGowego rozwoju postaci, synergie ze sprzętem. Bardzo podoba mi się to, że to nasza postać ma dużo narzędzi w swoim zanadrzu, a gra wcale nie prowadzi za rączkę zbędnymi tutorialami. Owszem, dostajesz wytłumaczenie podstaw, ale combosy trzeba sobie samemu rozpracować. I tak, przypadkiem trafiłem na ciekawe ciosy z rozbiegu. Gra daje graczowi dużo przestrzeni na samodzielne odkrycie mechanik i to jest ogromny plus. To samo lubię w grach FS, że nie wszystko jest od razu podane na tacy.

Moim zdaniem jest to produkt do trzykrotnego przejścia. Na samym początku wybrałem greatsworda i uczucie walki nim jest świetne. Ale równie dobrze bawiłem się początkowo podwójną bronią, więc wiem, że do tego wrócę.

Napiszę coś więcej, jak utopię w to więcej godzin, ale na razie fundamenty gry są zrealizowane kapitalnie. Nie przeszkadza mi linióweczka, a w przeciwieństwie do Wukonga, gdzie moim zarzutem były niewidzialne ściany, tutaj tego nie ma. Moim zdaniem gierka zasługuje na większy szum ;).

Mam te same spostrzeżenia.
Dziwią mnie opinie, że patch nie dowozi, skoro dodatek tych skilli, broni itp wpływa na każdą inną klasę.

Moja pierwsza reakcja zresztą to to, że pierwszy raz od dekad ktoś nareszcie odświeżył koncept javazonki.

Dzięki, wow, chyba na tym faktycznie poprzestanę, bo to brzmi naprawdę fajnie. Takim stylem nie grałem w żadne soulsy jeszcze nigdy i to wieje nowością:)

A to pełna zgoda Dark Star.
Ja spędziłem na Friedzie więcej czasu, padła chyba po 3-3,5h.

Malenia to była jakaś absolutna droga przez mękę grając thalarowym buildem. Natomiast kocham walkę z Friedą. Dlatego ta druga wydała się w zestawieniu przyjemniejsza.

BTW. Jestem pod ogromnym wrażeniem, mnie Rellana niesamowicie przeczołgała. Nie pamiętam, chyba 4 krótkie wieczory, ale wydawało się, że walczę z nią w nieskończoność. Teraz już wiem, że grałem na nią zbyt zachowawczo ciężką bronią. Jej trzeba ładować łańcuchowo staggery i pada szybko.
Fajna walka z Friede!

Ja gratuluję również i to nawet nie Malenii, którą w ostatecznym rozrachunku uważam za jednego z najcięższych bossów. Wcale nie wiem, czy w ostatecznym rozrachunku ustępuje znacznie PCRowi.

Natomiast graty za Friede, bo pamiętam gdy thalar pisał, że to była niegdyś bariera nie do przejścia. Naturalnie Friede staje się bardzo sympatyczna, gdy już przejdzie się Malenię.

U mnie też będzie testowany.
Pecet złożę pewnie do środy i jak na razie, nie licząc starych multiplayerow, moja jedyna "nowa" gra, jaką tam będę miał to właśnie Elden.
BTW. Elden wciąż działa mi na moim 10 letnim pc i nie wygląda nawet najgorzej. Całe moje doświadczenie z gamingiem na PC wyglądało tak, że w 2015 kupiłem kompa do Wieśka, a później grałem na nim głównie w PoE, więc o ile na ps5 mam dość bogatą bibliotekę nowości, tak na pececie nie mam dokumentnie nic :D

Cieszy.

Dugin zrobił na brązowo, a to znaczy, że kierunek jest słuszny.
Piłeczka jest po stronie Rosji.

Jednak zachowuję optymizm na dalszy etap, bo to jest jednak administracja Trumpa i wcale nie wykluczam, że po fiasku ustaleń z Rosją presja nie powróci z powrotem na Ukraińców.

Ale taka ewentualność pozbawi złudzeń każdego, więc tak czy owak, Ukraińcy zrobili najlepszą rzecz, jaką mogli na ten moment.

P.s. bo oczywiście o żadnym zawieszeniu broni ze strony Rosjan nie będzie mowy. Tego chyba faktycznie nikt nie zakłada.

Jejku, to zaczyna wyglądać jak z Korwinem.
A że prezes miał co innego na myśli, a że to element szerszej strategii.

Ja tej administracji dałem dałem dość spory kredyt na popełnianie błędów i nawet w oczywistych do oceny sytuacjach wstrzymywałem się od komentarza, ale jak widać - liderzy krajów, dyplomaci, a co gorsza - amerykański biznes - nie wierzą w te szachy siedemnaście de i musi wychodzić Rubio, żeby dziadka tłumaczyć.

Naprawdę zabawne czasy nastały.

Również jestem pod tym względem trochę sceptyczny. Jeśli nie dojdzie do większych rozstrzygnięć na spotkaniu w przyszlym tygodniu, to trzeba będzie mocno obserwować sytuację na froncie.

Albo w drugą stronę. Wchodzisz na arenę Radahna, a tu promised consort Soldier of Godrick ;)

W najgorszym wypadku pogram zwyczajnie, ale na płynnych klatkach :D.

Nie, żebym jakoś bardzo marudził na wydajność w ps5, ale gra się prosi o wodotryski, a na otwartych obszarach jednak potrafi przymulić :).

Strasznie się w tym zakiwali.
Bo niby jest reset relacji, ale z sankcjami. No to rusek zapewne drapie się po głowie, coz to za reset.
Jednocześnie Ukraina wcale nie chce iść na kapitulację, którą jej wysmażono. I tak się zastanawiam... USA smaży opowieść o resecie, a gdyby jeszcze wyłączyli starlinki, to w zasadzie po co taki Zelenski miałby podpisywać jakieś umowy o minerałach? No bo co jeszcze mógłby w takim wypadku stracić, jeśli USA już w pierwszym tygodniu wypśtykały się z większości lewarów na UA? I w zasadzie mówią o resecie relacji, a Ukraina ma być państwem całkowicie zależnym od Rosji i Rosja z tego nie zrezygnuje. To wówczas jaki motywator ma Zelenski do szybkiego podpisania pokoju? Zaczynam myśleć, że oni naprawdę myśleli, że rzucą mu ochłap, nakrzyczą i nikomu nie przyszło do głowy, że kręciłby nosem. A się okazało, że kręcił.

Wielu komentatorów założyło, że teraz front na pewno padnie, a Zełeński będzie musiał podpisać cokolwiek i to szybko. Ale dopóki to się nie stanie, wątpię, że kogokolwiek na Ukrainie da się przymusić do poświęcenia własnej państwowości.

Tl;dr - to ma potencjał na jątrzenie się dalej i wcale się nie zdziwię, jak ten stan zahaczy o amerykańskie wybory, gdzie brak skuteczności może już naprawdę im nabruździć.

Chyba, że naprawdę źle to czytam i szachy 17D i po dyskusjach w Emiratach okaże się, że wypracowano atrakcyjną dla UA propozycję. Naprawdę wątpię.

Naprawdę?

Nie czytałem tego, ale przyznam, że na tym polu moje zażenowanie ustępuje podziwowi. Gdy już myślisz, że nie da się bardziej odkleić, przychodzi Berkowicz.

Ja z pewnym współczuciem myślę sobie o polskich właścicielach Tesli.

Ludzie jak ludzie, ale im więcej nasza marsjańska ameba się wypowiada, tym bardziej wyjazd tym w trasę wydawałby mi się stresujący.

Zawsze moze, tak po ludzku, dac dupy...

Prawdopodobne - z tymi cłami na Kanadę i Meksyk to w zasadzie wyszło, że zartowal, ot zdarza się ;)

Herr Pietrus - W sumie na razie największe niebezpieczeństwo i "sankcja" dla rusów to cena ropy, która szoruje po dnie, odkąd Trump zabrał się za gospodarkę;)

A to to mnie nawet nie dziwi.
Rosjanie grają na polaryzację im się mocniej pozagryzamy, tym lepiej.

Nigdy nie zapomnę, jak w środku pandemii przeglądałem ćwitera i w przeciągu godziny trafiłem na 2 posty:
W pierwszym, typ zadał spokojne pytanie o bezpieczeństwo szczepień. Pierwszych kilka postów było normalnych. Któraś odpowiedź z kolei brzmiała: "idioto, to jest trutka" - i jazda z przekazem. I się zaczęło.
Godzinę później pokazał mi się inny post, jakiejś kobitki, która z kolei była mniej przekonana i uznała, że chyba to oleje: w odpowiedziach "kretynko, stanowisz zagrożenie publiczne".

W jednym i drugim przypadku odpowiadało to samo konto. 2 sprzeczne komunikaty, byle tylko uniemożliwić spokojną dyskusję. Gra na emocje i histerię.

No jasne, nie ma co się spieszyć. W każdym razie, jak pokonasz już ostatniego bossa, pochwal się. Miałeś może też próbę z Sister Friede? Ciekawi mnie, jak ją odbierasz po eldeńskich bossach:)

Ciekawe co by było, gdyby jakiś Europejski statek przeciął niechcący kotwicą jakiś onucowski światłowodów....

Onuce są odporne, bo mają ciemnowody.

Badum
Tssss

Zgadzam się z Wami, bo ciekawe mechaniczne rozwiązania mają również i inny producenci.

To, co potrafiło FS, to nowe rozwiązania, swiatotworstwo, muzyka, lore, warstwa artystyczna itp.
Gra oparta wyłącznie o jeden filar mechaniczny (a na to się zanosi), musi mieć naprawdę odjechane mechaniki, żeby się obroniła. Początkowo nie wierzyłem w to, ale teraz widzę, że bedzie dobrze. Inne gry FS mają wszystkie te filary dopieszczone, dlatego podobnie jak Wy, czekam na kolejnego porządnego Soulslajka ;)

Hejo Thalar

Jakoś totalnie przegapiłem Twojego posta, a byłem w stanie przysiąc, że zaglądałem tu raptem kilka dni temu.

Jak już wcześniej pisałem, Bayle jest totalnie czymś innym. Owszem, jest to przeciągnięta i długa walka, ale poziom agresji tego gagatka, ruchy, lore, stawiają go na zupełnie innym miejscu.

Nie pamiętam, ile razy z nim walczyłem, ale obiecałem sobie jedno - tłuczenie Midira po nogach wydało mi się bardzo nudne i uznałem, że Bayle pokonam twarzą w twarz (pysk).

Okazało się, że tak jest łatwiej.
A wyszło to tak:
https://youtu.be/staP_VaCXK0?si=m98l9g68TnZ6dR6a

Czyli teraz zapewne boss końcowy?
Zrobiony?
W trakcie?

Szanuję za 150 podejsc do Bayle, bo to jednak zwykle bardzo długa walka. To na pewno musiało trochę zająć.

NGD - w sumie dobrze, że napisałeś. Ja Ci spróbuję opisać, jakie zwykle są cele w h&s i z czym się je ten endgame.

Ale zanim to zrobię, jak zauważyłeś masz 3 akty powtórzone 2x. Jest to archaiczny zabieg z diablo 2 i samo PoE1 to zmieniło- masz tam unikalne akty. To samo będzie w PoE2, tylko akty nie są skończone. Ostatecznie będziesz miał 6 aktów fabularnych i endgame.

I teraz tak: w endgame nadal masz nierzadko zarys fabularny, ale endgame jest nieskończonym sandboksem, gdzie samemu mówisz sobie stop i koniec. Gdzie u mnie jest ten koniec?
W momencie, gdy mam zbudowaną postać tak, że żadna rewolucja w buildzie mnie już nie czeka i pozostaje mi tylko farmienie cyferek w buildzie. U mnie ten etap pojawił się po 155h, wcześniej kombinowałem z buildem:
- źródła dps
- radzenie sobie z maną
- radzenie sobie z resistami
- kluczowe legendarki
Itd.
I to było uzależniające.

Zazwyczaj mam w tych grach kolejny cel: zabicie uber bossów. To jest taka bardziej "aspiracyjna" zawartość. Musisz grać nie byle czym i umieć tym grać.
A później? Później gram w coś innego lub zakładam kolejną postać.

W grze występować będą sezony i resety ekonomii. Co jakiś czas wszyscy startują od zera (nie stracisz starej postaci, ale w praktyce nikt starymi nie gra), a świat zostaje zamieszany poprzez pojawienie się nowej mechaniki do progresowania, nowych dropów, interakcji. Gra jest żywa.
Wbijasz na sezon, zaczynasz zabawę, kończysz sezon i tak latami.
Albo grasz co któryś sezon.

I teraz jest jedna rzecz, którą PoE1 i mam nadzieję, że PoE2 też zrobi dobrze. Jest To fakt, że single target boss killer nie będzie zwykle wybitbym czyścicielem fal mobów i vice versa. Gra pod tym względem posiada ciekawą głębię.
Chcesz zacząć grać zazwyczaj czymś co nazywa się starter. Tani build, który pozwoli Ci farmić trudne miejsca i obłowić się. Wówczas możesz wyfarmić sobie coś, co pozwoli Ci albo na respec, albo na zrobienie takiej nowej postaci, która wykosi uber bossów i ten najtrudniejszy content (który również daje najlepsze nagrody).
I ponieważ masz dużo mechanik endgejmowych, które rozwijasz na wielu osiach, dużo czasu zajmuje nim obłowisz się we wszystko co chcesz.

Teraz kwestia mob density. Ta gra to hack and slash. Niby trochę zaczyna się jak souls like, ale jej główną tożsamość jest h&s, czyli siekanie fal mobów. Gra poniekąd oczekuje, że Twój build będzie w stanie zrobić pcium i rozpuścić ekran. Osobiście bym jednak chciał, żeby endgame był spowolniony, podobny do tego co przy przejściu normala. Ale to ja.

W każdym razie, odpowiedzią na duże mob density są:
- stackowanie AoE, silnego - rozwiązania tkwią w buildzie.
- kupienie/wyfarmienie itemów z +x do skilli
- buty z movement speedem - najlepiej 30 i nie mniej niż 15. Inaczej po prostu nie da się grać.

Pewnie masz rację, że na melee sytuacja wygląda zupełnie inaczej.

Ja grałem na średni dystans: zbliżałem się do wrogów i pyk, pyk, dwa skille i do widzenia. Damage był tak duży, że nic mnie nie zdążyło trafić. No ale właśnie - to był sredni dystans.

I stackowałem max honor oraz honor resy jak głupi. W samym trialu zawsze wybierałem kapliczki z honorem.

Ale ostatecznie zgadzam się - najwięcej dało mi to, że nie grałem melasem. Dam znać jak mi pójdzie, gdy już zrobię mnicha.

Na pocieszenie, kolejne przejście tych 3 aktów jest już bardzo szybkie. Ogólnie trwało to 5x szybciej, niż za 1 razem.

A i wiadomo - dojdą nowe akty. Wówczas nie trzeba będzie przechodzić ich od 0.
A swoją drogą mam włożone 155 h w jedną postać, sam kombinowałem z buildem i udało mi się doprowadzić czarkę do tego, że była boss killerem. Gra pod Eye of Winter, stackowanie many i kryta oraz mieszanie efektów żywiołów (o dziwo wraz z krytami, ważna część buildu). Później pobiegałem trochę na sparku do czyszczenia mapek. Mana remnants do zarządzania maną w obydwu przypadkach. A na bossów combo ice bolt, szoków i eye of winter. Bardzo przyjemnie.

155h jedna postać. Nawet nie znużyło mnie to specjalnie, ale robię mnicha od 0. Chcę zobaczyć ten fenomen jego defensywy, nim dostanie jakiś rework. Ale najpierw krótka przerwa! Przypomniało mi się, że mam do pokonania 2 bossów w Wukongu i na tym też się skupię w najbliższych dniach (bo jest ostro). Warto było się przemęczyć z początkiem 6 aktu, który strasznie wnerwia.

A wracając do PoE2, wydaje mi się, że jak objętościowo zwiększy się ilość rzeczy do roboty w endgame, to będzie rewelacja. W sumie już jest.
155h. Tyle minęło, nim uznałem, że ok - czarka jest już bardzo z grubsza zrobiona (a przecież nawet nie wydropiłem dobrych itemów). Myślę, że jak po Wukongu zrobię mnicha, to na spokojnie mnie to wessie na co najmniej 100 kolejnych h. Jeśli nadal będę grał sam, bez kopiowania buildów.

A i ciekawostka - w endgame bardzo mi siadło robienie Trals of Sekhma, czy jak to się tam pisze. Jednak ten rogalikowy system podejmowania decyzji, konieczność minimalnego uważania i potencjalnie spora nagroda sprawdzają mi się.

No cóż, liczmy na to, że wygra jak zwykle pragmatyzm i chłodna kalkulacja.

Rusy na telegramach smutne po informacjach Trumpa, że jest gotów przykręcić im śrubę. I oby w tym kierunku to poszło:).

Zagłosuję na RT, słabo wychodzą mi eksperymenty. Jak raz chciałem eksperymentować, to wygrał Duda.

A mówiąc zupełnie serio, to mam coraz więcej obaw. KO ma kryzys tożsamościowy. Nim ktoś parsknie, ze jaka tożsamość, że partia kanapowa. No właśnie to jest element tożsamości - umiarkowanie. To jest wbrew pozorom bardzo atrakcyjna opcja dla kogoś, kto ma tu dzieci i nie chce serii terapii szokowych.

Ale na to głosuje pewien profil i baza. A jak baza się wk*wi, to zostanie w domu. Puszczanie oczka dla szurów, przytulanie wyborców PiS, to jest mocno "hello fellow kids" moment. A PiS i Konfederacja są dużo lepsze w bycie PiSem i Konfederacją. Naprawdę nie trzeba skręcać w prawo, żeby przypodobać się wyborcom. Bo po co głosować na konserwatywne KO, skoro można w sumie na PiS. Ten lepiej umie w konserwatywne frazesy i pokona KO doświadczeniem.

Jest to frustrujące, bo PiS w zasadzie nigdy nie był tak słaby, nieogarnięty i podzielony.
Wystawili typa, z którym w normalnych warunkach wygrałby kamień, jako że kamień ma naturalnie więcej werwy i interesujących opinii.
I co? Przez tę fatalną kampanię i strach przed jakąkolwiek decyzyjnością zapowiada się ostra walka w finale z coraz mniej pewnym skutkiem.

Ktokolwiek tam teraz doradza w sprawach kampanii, powinien zostać wywalony na zbity pysk, bo w maju ludzie pojadą na majówkę i znowu będzie trzeba smażyć artykuły o braku odpowiedzialności za kraj.

A już serio, mam dosyć odmiany słów "skrajna prawica" przez przypadki, więc jak oni to skopią i przepalą ten kapitał, to niestety załamka. Ale stanie się to na ich własne życzenie. Miłego skomlenia później o rozliczeniach.

Lubię ten wątek, bo można nie lubić Eldena, ale poziom dyskusji o grach jako takich jest tu zawsze wysoki.

W ogóle, plejstocen - ewenementem samym w sobie jest to, że w grę wprowadza Cię thalar. Gdy thalar pierwszy raz zobaczył ER, był bardzo zawiedziony i to po wielu godzinach. Snuł się, jak wówczas pisał, po pustym, nudnym świecie bez celu, rozumiejąc rzecz jasna specyfikę gatunku, ale będąc wkurzonym na różne aspekty tego przedstawiciela serii. Napisaliśmy wówczas thalarowi zupełnie przyjaźnie, że jeśli po przejściu bossów Burzowego Zamku i samego Burzowego Zamku uzna, że to doświadczenie jest tragiczne, to być może nie jest to gra dla niego. Bywa! Każdy by to zrozumiał. Gra nie może mieć wyłącznie miłośników. Przewijając do przodu, on teraz ogarnia jakieś chore wyzwania. Siadło więc.

Ja? Ja odebrałem początkowo tę grę jak Ty. Gdzie tu są dialogi? Gdzie cutscenki? Gdzie głos z nieba, który podsumuje mi wszystko, czego się dowiedziałem? Otóż gra niczego mi nie podsumowała, niemo zwyzywała mnie od ostatnich ciemniaków i kazała mi iść się walić. Byłem już w połowie gry i niczego prawie nie rozumiałem. Znałem swój cel, tak, owszem. Ale co z resztą?

I wtedy właśnie pojawiła się u mnie ciekawość. Co to jest to zas* drzewo, kim jest Marika, co się z nią stało? Czemu ten trup patrzy tak tęsknie na drzewo? Kim jest ten rogaty? Czemu mnie nie chce przepuścić? Co to za kościół Zgnilizny? Co to za robale? Czemu te karaluchy wydają ale inteligentne? O co tu chodzi? Czemu nie ufam tej kobitce i jej intencjom? Paradoksalnie im mniej rozumiałem, tym więcej dopowiadała mi wyobraźnia i tym bardziej się cieszyłem. Ostatecznie znam Lore gry prawie na pamięć, więc wszystko jest już odarte z tajemnicy, ale jak wspominam, z jaką chorą fascynacją patrzyłem na ten dziwny świat po pewnym czasie...

Jeśli zaś chodzi o NPC, to cóż. Pierwszy raz od dawna uroniłem w grze łezkę. Kilka sytuacji niosło spory ładunek emocjonalny, ku zaskoczeniu.

Świat może i wydaje się pusty, ale lore, który za nim stoi jest przeogromny. Nic nie jest tam umieszczone przypadkowo, nie licząc jakichś zupełnych wyjątków. Fabuła jest wielowarstwowa. Cel? Idź i zostań Eldeńskim Władcą. Środki? Zaczyna się robić ciekawie. Niuanse? O niektórych gadamy do dziś.

A na końcu zarzucę tym, co jest potęgą Eldena. Otóż jest to IŚCIE RPGOWA możliwość wykrajania własnego doświadczenia i własnej, unikalnej przygody. Gdy zapytasz 10 osób, jakie mają doświadczenia z ER, co przeszli, co im sprawiło trudność, jak sobie poradzili, będziesz miał wrażenie, że każda z tych osób przeszła inną grę niż Ty.

Iście RPGowa, bo w grze co prawda nie ma natłoku npców z wykrzyknikami, ale jest ich ...trochę. Stanowisz o ich życiu i śmierci, ich questy mają wpływ na zakończenia gry, wykluczają pewne zakończenia, mogą znacznie wpływać na progres Twojej postaci. Jest to po prostu zrobione w bardziej enigmatycznej, statycznej formie. Nie masz followersa, który każe ci sprawdzić pobliską jaskinię lub wykonać misję skradankową. Jak słusznie zauważyłeś, gra jest mniej skrojona pod "zachodniego widza", więc jej narracja jest bardziej zagadkowa, natomiast absolutnie nie jest tak, że nie będziesz miał znaczących wyborów fabularnych oraz takich, które dotyczą losu poszczególnych npców. Ale tu ostrzegam - To jest zrobione oldschoolowo. Ja to za drugim razem przeszedłem z notatnikiem w łapie. Masz więc wybory fabularne. Fromsoftware, w każdej innej grze poza Sekiro uznało, że ma totalnie gdzieś czy ty coś odkryjesz, czy nie i często swoje najlepsze i najbardziej epickie rzeczy zostawiło schowane za zagadkami. Można totalnie ominąć jedno miasto i ogrom questów. I wciąż przejść grę.

A teraz prawdziwa potęga gry, czyli replayability. Ta gra jest jak Skyrim, za każdym razem może smakować nieco inaczej, chyba, że jesteś mną i każda twoja postać w Skyrimie kończy jako łucznik assasyn.

Przy pierwszym przejściu czasem się błądzi.
Przy drugim? Trzecim? Na luzie jestem w stanie wykręcić sobie kompaktowe doświadczenie rodem z Sekiro lub Soulsów. Wybierając konkretne questy, konkretny progres mapy, konkretne zakończenia. Gra umożliwia - jak Sekiro - git gud to win. Ale opcjonalnie trzyma dla Ciebie alternatywne opcje. Możesz użyć przedmiotu specjalnego (o ile trafisz) na bossa, możesz przyfarmić i wrocic, możesz uzyskać pomoc npców, możesz tak jak Thalar - zrzucić jakiegoś typa ze skały. To, że się da, dowiedziałem się pierwszy raz od Thalara.
I wreszcie na końcu.
Chcesz grać samurajem, mistrzem parowania? DLC wprowadza parowanie Sekiro-like. Chcesz grać sztuki walki? Śmiało. Jako wojownik? Droga wolna. To może mag? Pewnie.
Ale czemu trzymać się takich wąskich ram.
Może chciałbyś zagrać wielką babą z grubą dupą, która będzie miażdżyć wrogów. Tak, Elden umożliwia Ci taki build.
To może jako śmierdziel truciciel - a i owszem. Asassyn, przywoływacz, nożownik? Archetypów jest ogrom. Różne style mają jednak różną trudność.
Przede mną cała seria krótkich przejść gry, krótką, zoptymalizowaną trasą, gdzie mam zamiar wreszcie przetestować genialne interakcje mechaniczne.

A kolejną potęgą ER, jak i podobnych gier jest głębia mechaniczna. Ot - stanie w truciźnie ma inny efekt, niż rollowanie się przez truciznę. Takich smaczków jest multum. Czasem bossowie mają krytyczne podatności, które jesteś w stanie wykorzystać lekko modyfikując build. Gra do tego zachęca.

To wszystko sprawia, że nie ma na tym forum osoby, która by miała taki sam pogląd i dośw. jak inna. Wszyscy mamy innych ulubionych i znienawidzonych bossów i lokacje. Każdemu z nas trudność sprawiały inne rzeczy, każdy z nas miewał totalnie inne wnioski i to bardzo często. Wielu z nas znalazło zupełnie szalone metody pokonywania przeszkód - każdy inne.

To jest moc tej gry. Ale jednocześnie doskonale rozumiem, jeśli specyficzna forma prezentacji osi narracyjnej jest w tym wypadku barierą nie do przejścia. Nie będę się oburzał :). U mnie to totalnie kliknęło, ale nie u każdego musi.

Smutne, że wystarczyło raz mocniej przypieprzyć w kilka instytucji na przestrzeni ostatnich 8 lat i w zasadzie ten bardak jest nie do odkręcenia, bo i nikt chyba nie chce.

Rzeczywistosc prawna jest nowym punktem wyjścia:).

A szkoda, bo klimat na to był. Obawiam się, że trochę ludzi się wkurzy. Mnie to może nie grozi, bo wystarczy mi jak posłucham Horały przez 15 sekund i od razu zyskuję motywację do pójścia na wybory.

Ale jak tak to będzie wyglądać, to nowogrodzki niespecjalnie musi się starać.

Na filmie wyglądało to, jakbyś widział dokladnie co trzeba robić. Niewiele wahania, dzięki więc za wytlumaczenie fragmentu w spoilerze. Jak kiedyś najdzie mnie faza na masochizm w postaci zrobienia tego wyzwania w ten sposób, to wrócę do tego :D.

Ostatni boss jest ukoronowaniem całego dodatku, więc ja zawsze zostawiałbym go sobie na koniec :). Bayle pierwszy.
BTW. Ja lubię tego smoka, bo jest totalnym psycholem.

Pogratuluję, bo takie skirmishe robione w pojedynkę są wizją nie tylko Twojego koszmaru.

Zwłaszcza, że udało się je zrobić bez pomocy :D.

Cóż, obiecałem sobie, że sam też to kiedyś przejdę podobnie.

A tymczasem trzymam kciuki za fajne wrażenia przy Baylu i finalnym bossie :).
Bayle pierwszy?

Zazwyczaj idę po kolei: z białego, 2 wzmocnienia niebieskie i regal orbem na żółty, a później już wiadomo - exaltami. Nie jestem tylko pewien, czy da się od razu przeskoczyć z niebieskiego z jednym affixem na żółty. Chyba tak? Nie próbowałem.

A i przy okazji, jestem w tym samym momencie co Ty :). Mamy takie same tempo. Tez dziś jakoś pokonałem ostatniego bossa. Był wyjątkowo przyjemny, biorąc pod uwagę to, że to był końcowy boss aktu. Ostatecznie jednak to nawet nie jest końcowy boss, a pomniejszy bossik ze środka niedokończonej kampanii. Mimo to, miałem takie: "eee, że jak? To już?". Faktycznie Viper zrobił(a) dużo większe wrażenie.

W samej kampanii bawiłem się genialnie. Moi ulubieńcy, to wilk, golem z kości w 2 akcie, grubas, Viper oraz konstrukt ze Świątyni Vaalów. Naprawdę robiły wrażenie.

Przy okazji zweryfikowałem, że na dowolnym etapie da się przemieszczać pomiędzy portalem w 3 akcie i zmieniać layout mapy. Da się swobodnie wracać do normala. Chwilowo tam sobie identyfikuję przedmioty, bo Sina na Cruelu jeszcze nie mam:).

A cruel na razie fajny, faktycznie trochę cruel. Muszę podnieść DPS, bo trochę bez sensu przeinwestowałem w defensywę.

W kampanii na normalu padłem łącznie 48 razy. Not good, not bad. Wydaje mi się, że klasą melee miałbym dużo ciężej. Freeze, bez względu na to, jak słaby jest w endgame, jest bardzo bezpiecznym wyborem na czyszczenie kampanii. Zmienię build, gdy ten przestanie działać.

Spoko, a w dodatku, na swojej drodze trafisz na gemcutter prismy, które zwiększają jakość skilla. To jest jeszcze coś innego niż supporty. Można ich używać wiele razy na pojedynczym skillu. Skutek?
Dla każdego skilla inny. Spark, dla przykładu, dostaje nowe pociski. Domyślnie jest z 12 iskier, a każde kolejne wzmocnienie dodaje kolejne iskry.

Edit - Necross byl pierwszy, ale niech już moje też zostanie :)

Itemków corrupted nie da się modyfikować dalej.

Przedmioty corrupted możesz znaleźć w grze, a możesz je zrobić.

Czasem chcesz je zrobić.
Istnieje Vaal Orb, na pewno już znalazłeś go. Vaal Orb modyfikuje przedmiot w niespodziewany sposób, np. może go raz na zawsze zepsuć, albo raz na zawsze wzmocnić.
Wydaje mi się, że w PoE2 dużo trudniej jest zepsuć vaal orbem przedmiot legendarny.

Co można zrobić takim Vaal Orbem? Np. Masz skill gem z 3 socketami, a chcesz 5 linka. Możesz próbować robić to vaal orbami. Dajesz na maksa jewelerrs orbami i w to leci Vaal Orb. Istnieje szansa, że pojawi sie nadmiarowy socket. To samo możesz próbować robić w armorze itp - da się zwiększyć w nich np liczbę socketów ponad tę osiągalną jewelerss orbami. Warto wcześniej podbić jakość przedmiotu, w który chcesz walnąć Vaal Orba.

W skrócie - potencjalnie duże ryzyko zepsucia przedmiotu, ale i duża nagroda, jeśli coś siądzie.

Necross - mnie się podoba to, że przez 2-3 dni potrafi lecieć totalna padaka, a nagle pada drop, który wzmacnia build o 100%

Dracula - czytam, że ludzie mają trochę problemów z powrotem, więc dla spokoju zrobiłbym zawartość z aktu 3, nim przeszedłbym przez wrota. Wydaje się, że u niektórych jest bug. Natomiast są obejścia na to, jednak trzeba ich poszukać. Wydaje mi się, że to powinni naprawić, o ile jeszcze się to nie stało.

A co do bossa w vaulcie, to ja po prostu bombardowalem go non stop, dopóki starczyło mi many, nawet jak cofał się do lawy. Końcem końców go zaklikalem, nim lawa podeszła za blisko.

A To chwilowo mój build. Z czyszczeniem aktów radzi sobie fenomenalnie, ale podobno im dalej w endgame, tym bardziej lamerski będzie. Chociaż niby ludzie czyszczą tym mapki T14, ale z modyfikacjami. Z kolei taki Draculowy spark (o ile to Spark?) ma w teorii nieskończony sufit skalowania i ponoć fajnie skaluje się z attack speedem i czasem trwania skilli.

A to moje wygląda tak:
https://youtu.be/dsMdHCJ9zwY?si=uocaLEaPlL-WL2BH

Swoją drogą, ten Trial of Chaos mi się całkiem spodobał, przynajmniej w tych pierwszych ascendancjach dało się jeszcze w miarę sensownie podobierać utrudnienia na mojej mapie.

Miałem jednego typa do pomocy i nie wahałem się go używać:). Był nim Ansbach. Pomagał mi sprawiać, żeby Dane czasem gonił jego, a nie mnie. A tak? Wybierałem w tej walce maksymalną eksplozję obrażeń. Zależało mi na jak najszybszym, sekwencyjnym wyeliminowaniu pojedynczych przeciwników, żeby na końcu walczyć z max dwoma, trzema na raz.

A po pokonaniu Ledy, założyłem sobie na plecy jej płaszcz jako trofeum, dla zwiększenia efektu psychologicznego przy ostatnim bossie.

Tak powinna wyglądać zemsta!

Inna sprawa, że ja kiedyś muszę wrócić do tej walki w pełni solo. Tego typu pojedynek to wyzwanie zupełnie innego typu. Mogłem sobie pokonać trudnych bossów, ale tego typu presji nie wytrzymałem i sobie ułatwiłem;)

Btw. Podobnie jak ja, zostawiłeś sobie na prawie sam koniec Bayle :).

BTW. Mogłem ominąć, ale jak tam potycza, Midrą?
Jeden z moich ulubionych bossikow, bo:
- fajna, zamknięta historia
- bossik schowany zupełnie na końcu świata
- budził sporo współczucia, przynajmniej u mnie,
- motyw Szalonego Płomienia
- niesamowita muzyka. Motyw kupców, rosnąca groza, jak gdyby coś się obudziło, coś starego i złego, wtem muzyka przechodzi w kakofonię, by wreszcie, w drugiej fazie przejść w harmonijnego i pięknego walca.
- w dodatku taneczny ruch bossa i dość przyjemne ruchy do nauczenia się.

I tak - ani on jakiś ciężki, ani nie robi sam z siebie nic wyjątkowego. Ale cala jego otoczka, choreografia walki, aktorstwo głosowe, historia, muzyka, walka - to wszystko ma tyle fajnych elementów, że boss do dziś jest jednym z moich ulubionych w historii.

Spokojnie, to jest mój najbardziej znienawidzony moment, jeśli chodzi o samą walkę, nie wiem nawet czy nie w całym przekroju dokonań FS. Zaraz po inkwizytorze, albo ex aequo. Lorowo jest ciekawy (to świetne zakończenie wątków tych postaci), ale mechanicznie nienawidzę całą cząstką siebie. Ale wiesz, piszesz z osobą, która nie lubi duofightów. Nigdy. Żadnych.

Szczęśliwie, fabułę poprowadziłem tak, że moja walka była prosta. Gdybym tam miał 1 na 4, nawet by mi powieka nie drgnęła, żeby przyzwać sobie mimika na pełnych ulepszeniach.
Zwłaszcza, jeśli to miałoby mnie powstrzymać przed dojściem do wielkiego finału.

Weź to po prostu przejdź i zapomnij, że istniało. Nie soluj tego. Weź zbierz skład i im naklep. To chyba nawet widowiskowo ma być skirmish. Natomiast powiem ci, że da się bardzo łatwo rozpracować moveset pojedynczych postaci. Gorzej, gdy czwórka chce mieć z tobą randkę na raz.

A i jeszcze
Midra i Bayle ;)

Za daleko jesteś. Zbyt trudne rzeczy zrobiłeś. Nie odpuścimy Ci za łatwo ;))

W tej sprawie odczuwam mocny "second hand embarrassment", nawet będąc świadom, że facet miał wolną rękę do podróżowania i wybrał dobrze.

No to teraz rząd ma pole do popisu z weryfikacją siły oddziaływania włącznie, by doprowadzić do scenariusza, w którym Romanowski dostaje sprawiedliwy proces, a nie tekę ministerialną za kilka lat :). Na co nawet już nie uniósłbym brwi.

Edit - chociaż czytając wyniki ankiety od Lorda, można mieć nadzieję, że i dla społeczeństwa sprawa jest bardzo jasna.

Aż tak siadł?
Szaleństwo :D

To moje podejście i uważam, że udało mi się na niego znaleźć bardzo teatralne otwarcie. Wyskok z unikiem i po łbie go. Pierwsze 11 sekund. Nic ładniejszego już nie wymyśliłem.
https://youtu.be/ZGAW6qfDgZA?si=7bdXDxq-_LAxiPPq

Dalej nie ma sensu oglądać, bo padaka. I jak oceniasz bossika? Przypuszczam, że na nielubianym bossie nie chciałbyś robić no hita.

W mojej ocenie Messmer to combo teatralności z czytelnością. Co sprawia, że no hit może wydawać się kuszący.

O_o

Mam tak jak Bukary.
Jak się to czyta, to jest jedyna rzecz jaka ma przecież sens i jest do bólu logiczna :D.

Zgadza się, a już szczególnie czuć to na melasie :).

Nie mam nic przeciwko temu, żebyśmy tu o tym pisali, podobnie jak pisze się o SOTE. Możliwe, że jeśli gierka okaże się sukcesem, to dostanie własny wątek i wtedy się przeniesiemy :).

Obejrzałem film, w zasadzie nie jestem do końca pewien, czy podobny rodzaj gry istnieje. Rzecz jasna nie jest to Battle Royale, mimo istnienia jednej z mechanik. Ani jakieś monsterhuntetowate coś. Z innych gatunków zaczerpnięte są też te ulty/skille. To będzie coś "swojego" i za sukces tego trzymam kciuki. Wydaje mi się, że jeśli się to dobrze zaplanuje, gra może stawiać Cię przed poważną konsekwencją - chcesz użyć "ulta" teraz, na lżejszych mobach, czy chcesz poczekać z nim na bossa, a teraz się przemęczyć.

To może zażreć. Wydaje mi się, że taka gra będzie musiała:

- utrzymać fromsoftowy poziom wyzwania
- postawić gracza przed wyborami na ścieżce rozwoju postaci. Coś zyskujesz, coś tracisz
- utrzymać replayability poprzez randomizowanie zawartości

Masz też rację, że nie ma co jechać z kultem jednostki, bo człowiek, który to będzie robił odpowiadał za stworzenie lokacji w DS1 i walkę w DS, ER, BB. Tak wiec mimo tego, że jest to nowa formuła, nie trafiło na laików. Na pewno plusem jest też to, że firma nie przeszła do tej pory drastycznej redukcji etatów i jej know-how został przy ludziach. I bardzo dobrze.

Oczywiście, ostatecznie próba wejścia na rynek z nową formułą gatunku jest ryzykowna, ale wydaje mi się, że istnieje obiektywna lista rzeczy, które już teraz można wymienić, a które uczynią tę produkcję ciekawą. I raaaaczej autorzy też to wiedzą :).

Zastanawia mnie tylko jedno.
Jak będzie wyglądać gra pve solo, gdy nikt nie może cię wskrzesić. Czy gra zapewni jakąś automatyczną metodą wskrzeszenia. Zakładam, że tak, bo ---> screen dla jaj.

Xandon, to może być świetne, jeśli właśnie Twoje założenia się sprawdzą. Im bardziej o tym czytam, tym mocniej chcę ten tytuł sprawdzić.

No bo tak, usłyszałem coop, z kurczącą się mapą, to pomyślałem: battle royale i ruski na mikrofonie. Dzię ku ję.

Ale teraz tak. Co-op nieobowiązkowy, a nawet jeśli do niego dojdzie, gracze są w stanie robić co im się podoba, a jedynie na końcową walkę są teleportowani razem. Nie zamierzam z tego korzystać, ale to nie wydaje się uciążliwe.

W każdym razie, jeśli ta roguelikowa formuła zostanie prawidłowo zaimplementowana, to może być bardzo fajnym "modem", "trybem", który mi zastąpi speedruny na Margita. Bo i owszem - podobną przygodę wykrajałem sobie czasem w podstawce. 30 min na gear up i jazda na Margita. Mam tak zaczętych kilkanaście postaci. Kompaktowa przygoda.

Myślę, że jeśli:
- predefiniowane postaci będą zróżnicowane
- loot będzie zrandomizowany i losowo się pojawiał na mapie
- pomniejsi wrogowie będą zrandomizowani
- mapa będzie podlegać zmianom, ew. zawartość na niej
- walka dostanie kolejny revamp mechaniczny. A wg. Cowboya tak właśnie będzie, bo nawet Nameless King ma eldenowe pociski, a nie typowo soulsowe.
- nie będzie to live service

To dostaniemy mini grę o dość długiej żywotności, potencjalnie piaskownicę dla deweloperów do testowania mechanik walki na żywo, które później zrecyklują w typowo pełnoprawnych, fabularnych produktach.

To są nsdzieje.
Obawy to to, że pan Miyagi przy tym nie uczestniczy oraz to, że mechaniki mogą być uproszczone w stosunku do ER, ale tutaj mam do obejrzenia jeszcze pozostałe twoje filmy, bo widziałem tylko cowboya.

Ujmę to tak: to jest mega dziwne, ale jak się tego nie popsuje, to może okazać się zabawne.

Dokladnie, ja to widzę trochę jak granie randomizera na czas, czyli startujemy sobie w czymś ala Limgrave, tworzymy sobie build i trzeciego dnia jazda pod bramę, naklepać bossowi. W sumie to istnieją mody i czelendże, które robią dokładnie to.
Tylko bossowie różni. O ile właśnie da się sensownie grać na singlu. Nie wykluczam multi, ale to raczej będzie od wielkiego dzwonu.

Na trailerze widać, że animacje, armory są dopracowane i nowe. Jest sporo zapożyczeń, ale i oryginalnych bossów.

Jeśli to zadziała w SP, to może być nawet zabawne. To może mieć potencjał.

Ale powiem Wam, że boję się trochę:). To moja ulubiona gra. Miyazaki oczywiście wspomniał, że on sam zamierza się zająć tymi bardziej hardkorowymi produkcjami, ale ma w swoim otoczeniu ludzi, którzy mają pomysły i chce im dać trochę swobody.

Najpewniej sprawdzę :).
Ale się boję.

Ale i trochę się uśmiecham... Jak pomyślę o minie Vaatiego :D.
Się okaże, że to było multowersum od początku i jazda!

Dzięki Xandon, jesteś pierwszą osobą, która wspomniała o tej formule trochę więcej i podkreśliła, że single player jest również opcją.

Bo grając pod multi muszę się najpierw przygotować psychicznie na braindedów w drużynie lub na bycie braindeadem w drużynie. Raczej nie znajdę do tego stałej ekipy :). Jak się przyjmie, to dam temu szansę.

Po komentarzach (nie tu), widzę, że ludzie są zaintrygowani i że rzekomo istnieje podobny mod oraz że jest popularny. Miyazaki jednocześnie powierzył zrobienie tej gry dyrektorowi odpowiedzialnemu za walkę w Soulsach.

No więc zobaczymy.

Im dalej brnę w tę grę, tym mocniej toczę szczękę po podłodze.

Ta gra jest FENOMENALNA. Ja już nie potrafię o niej pisać bez euforii. Owszem, są wady, ale już na tym etapie jest diament.
Modlę się tylko, żeby GGG nie złamało się pod naporem redditardów, którzy nie umieją zrobić 1+1 i pierwszy akt stanowi dla nich barierę nie do przekroczenia. Niech im jak najszybciej ktoś zrobi PoBa i zestaw buildów i może się zamkną. Zwłaszcza, że już teraz gra jest o wiele bardziej przystępna do zrozumienia.

I żeby nie było, ja jestem za tym, by to szlifować dalej. Ale właśnie w taki sposób, w jaki od dawna robiły to Soulsy lub jak teraz zrobiło GGG przy nowym patchu. Mianowicie nie nerfić zawartości, nie robić z gry autoklikera dla przygłupów, tylko dać ludziom szeroki wachlarz narzędzi do radzenia sobie z problemami, np. taki większy drop gemcutter prismów, może większy drop solidnej waluty w early, żeby zachęcić do kraftów. Poprawić ergonomię, popracować uczciwie nad QoL, wypełnić nieco mapy w nadchodzących miesiącach. Takie drobne zmiany. To jest ten kierunek i będę za nich mocno trzymał kciuki, by go utrzymali. Tak, pewnie i PoE2 nie uniknie zupełnie power creepa, ale już na poziomie tej bety dostałem grę na całe lata. Ja dosłownie topię się w tych buildach i nie jestem w stanie przestać przepalać hajsów, by wszystko wytestować.

BTW. widząc wczesne gameplaye spodziewałem się, że friki od adrenaliny uznają, że gierka jest za wolna, ale jeśli był dobry moment, by nieco spowolnić rozgrywkę i dopieścić ją technicznie, to właśnie podczas tej premiery. Strzał w dziesiątkę. Da się bossów przefarmić, da się próbować robić ich na no-hicie. Dla każdego coś miłego.

Btw. im dalej w las, tym bardziej doceniam styl artystyczny. Oświetlenie, tekstury, kolorystyka - to wszystko wygląda jak spójny zamysł realizowany przez jeden zespół od A do Z. Te kontrasty i paleta barw ogromnie cieszy oko.

A...i wprowadzenie złota do sponsorowania pewnego wachlarza aktywności - poezja. I dużo rozkmin co do wyborów.

Zdecydowanie, przypomina mi to trochę akt 3 w poe1 i zwiedzanie slumsów przed reworkiem gry. Myślę, że oni to wypełnią ciekawiej zawartością, bo chwilowo nawet na drzewku widać, że jest trochę placeholderów, na mapach chyba jest to samo.

A propos witchki, to tak - nawet ja zauważyłem, że zrobili ją z pazurem i dali trochę charakteru.

W ogóle, głosy postaci, ich okrzyki, w połączeniu z tym jęczeniem wrogów - całość wypada bardzo fajnie i autentycznie:)

A tak, pustość wioski szamanów zrobiła na mnie spore wrażenie, ale powiedzmy, że bardziej lorowo :).

Za to pod względem bossów, jest jakby znajomo. Na szczęście na tym etapie one nie są specjalnie ciężkie. Pozostaly już chyba bardziej unikalne pojedynki :)

Co do kopnięcia dzika, to jest coś w pocie czoła wyćwiczone :D.

Trzeba to zrobić w bardzo krótkiej animacji. Głównie atakowałem po bokach, ale istnieją fajne okienka, gdy wiadomo, że Dzik nie kopnie, natomiast kopniaka w tył da się załatwić klatkami nieśmiertelności.

Ciekawostka - w Wukongu też jest podobny boss, ale bez jeźdźca. I jego kopniaka albo nie da się uniknąć, albo jest to prawie niemożliwe.

E tam, Dama akurat jest OP, moim zdaniem jedna z mocniejszych broni w grze :D. Taka Malenia nie ma za bardzo odpowiedzi na Damę. Są trudniejsze bronie w obsłudze:). Dama jest bardzo wszechstronna. Swoją drogą, w dużej mierze to może być kwestia stylu, bo np ludzie bardzo chwalą katany, a ja nie umiem tym grać.

Miałem chwilę przerwy od forum, zaraz nadrobię, jak Ci idzie :)

Zarówno Gaius, jak i Awatar Ostrodrzewa - ich areny kończą się raczej ślepymi zaułkami (chyba, że nie i ja sam czegoś nie odnalazłem) :).

A co do Gaiusa, to lubię go, bo to jest świeże podejście do wielkich rycerzy na wierzchowcach.
A drugi powód to to, że się go nauczyłem.
https://youtu.be/SfMprR_nnUU?si=_7MIDF-u3rLb_4L_

Dzika lubię bardziej niż powinienem. Bossowi dostało się trochę w społeczności za hitbox szarży, ale gdy się z nim walczy w zwarciu to jest ona pomijalna.

Jeden z raptem kilku bossów z DLC, których ataki znam dobrze. A to raczej rzadkość:).

Kwisatz - W moim rozrachunku, Midra bije się o pierwsze miejsce w soulslajkach w ogóle.

Ta krótka, wycinkowa historia, choreografia tej potyczki.

Ja nie chcę nic spoilować naszemu koledze, ale jak już przejdzie, albo przynajmniej zobaczy, to podam powody, bo pomijając moje uczucie po pokonaniu końcowego bossa, żaden od dawna nie dał mi takiej uczty dla duszy. To jest już forma sztuki na wielu poziomach.

55 to fajna witalność, na końcowego bossa wystarczy. A co do obszaru, o którym mówisz to z tego co wyszukałem w necie, za Posiadłością Midry nic w sumie nie ma, mimo, że wydaje się, że coś tam powinno być.

Edit - odpowiadając na pytanie - tak, las jest ślepą uliczką:). Dopiero po 3 postach załapałem, że o to pytasz. Sorki

Tak to zapamiętałem :).
Byly momenty, gdy mnie to zamiatało za jednym razem, a czasami nie. I zazwyczaj jak próbowałem coś wciskać, to dostawałem mniej dmg. Ale czy to nie był po prostu inny typ ich ataku? Nie wiem :). To mógł być totalny przypadek.

Za to jest na nich jeszcze inny ciekawy sposób. Teraz się dowiedziałem, że mają ekstremalnie wyczulony słuch. Strzelanie strzałami z dala od nich sprawia, że prawie zawsze podążą w kierunku strzały i to na całkiem długi marsz.

A to jeszcze dodam, że mnie się kilka razy udało to przeżyć!

Naciskałem na padzie wszystko, co dalo się wcisnąć, oprócz tego guzika, który wyłącza konsolę i jakoś wyrwałem się z tego uchwytu, mając jeszcze minimalną ilość hp :).

Ale ile w tym jest prawdy, a ile urojeń, nie wiem.

A i przy okazji wcale nie jest to proste, bo trzeba to zrobić w dość nieoczywistym momencie.

Podrzucam screen z lokacją Midry, południowy zachód generalnie.

EDIT - tak, ten pancerz Osamotnionego :). Raz, że mi kliknął wyglądem, a dwa, z odpowiednimi talizmanami miałem średniego rolla i grało mi się nim świetnie.

A lokacja owszem, genialna. Raz, że kolorystycznie to jest majstersztyk, bo ponurość tego lasu oddana jest pięknie. Dwa, autentyczna atmosfera zaszczucia. Coś, co nie zdarza się często w lokacjach eldeńskich. Już samo to, że koń, który nie obawia się walk z bogami, nagle nie chce się tam zjawić, jest złowieszcze. To, przeciwko czemu stajesz jest naprawdę groźne i w dodatku może nadejść z niespodziewanego miejsca. Poza tym chcesz walczyć z jednym na raz i bardzo ostrożnie musisz stąpać. I sam pomysł na niemalże nieśmiertelnego wroga też dość oryginalny.
Paleta kolorów tego lasu jest świetna, ponure szarości, mgła, a jednocześnie to dziwne - trochę kojące - światło przy ciekach wodnych. A w tym wszystkim zapomniana twierdza. Robi robotę.

W ogóle, w tym DLC krainy stanowią pewne indywidualne enklawy jeśli idzie o strukturę i paletę barw. Są szalenie różnorodne, jak na tak mały teren. Z jednej strony ukwiecone wybrzeże, czerwone i niebieskie kwiaty. Wulkaniczny krajobraz gór, w którym mieszkają smoki, mroczny las z odcieniami szarości, świeże i zielone Ruah, stepowa pierwsza lokacja i tak dalej. Chyba jedyne co mi się średnio podobało to Płaskowyż Scadu Altus. Nie wiem czy się zgodzisz, ale trochę pojechali z saturacją ;)

Obejrzałem wszystkie :).
Nieźle, też pamiętam to skradanie :D.

W tym lesie na bank znajduje się wejście do Posiadłości Midry :). Trzeba poszukać i niestety trochę połazić. To spora twierdza, znajdziesz ją na pewno.

W ogóle, chyba nosisz ten sam pancerz, w którym przeszedłem większość dodatku. Fajny jest, gralem nim do końca, chyba nie licząc tylko ostatniego bossa, gdzie chciałem mieć coś lekkiego.

A klimat tego lasu jest nieziemski. Ponure, szalone, wręcz trochę bloodbornowe. Natomiast fakt, że da się tam dojść tylko z buta sprawia, że jeden z moich ulubionych bossów ma dla większości graczy raczej niski potencjał do ponownego przejścia i spotkania :)

Już się rozpisałem na temat bossa lokacji, ale uf, nim do tego dojdę, podelektuj nim się trochę samemu. Dla mnie to było artystyczne doznanie.
A latarniogłowych da się parować. Wykonanie perfekcyjnego parowania permanentnie usuwa z nich osłonę i można ich zwyczajnie sprzątnąć bez większej finezji:).
Ale to parowanie może zająć Ci kilka prób. Zwykły puklerz z parowaniem nada się tu najlepiej.

Alternatywnie, pozostaje Ci skradanie. Chociaż mnie udało się raz przed nimi nawet i uciec.

Na pocieszenie, zabicie latarniogłowego pozbywa się go permanentnie. Jak zginiesz, to się nie odrodzi:)

Edit nie tu

Nie powiem, trochę się roześmiałem, ale u mnie tego buga nie było:).

BTW. Mówiąc o Ruah masz na myśli

Co zaś się tyczy bossa na końcu szczeliny...

A co do DLC, to moim zdaniem, jak pokonałeś Rellanę, tak i z resztą sobie poradzisz na spokojnie :). A może to i subiektywne, ale ona mi zdecydowanie odstawała trudnością.

Uczucie pt. "O matko, ja tu utknę chyba na miesiące" miałem przy pewnym smoku, którego znajduje się po długiej, niesamowicie długiej wspinaczce w górę. Ale i to uczucie było złudne. Wróciłem do niego później.
I właśnie - byłeś tam? :)

Żeń się z kim chcesz byku. Grunt żebyście byli szczęśliwi. Randomów w necie o akceptację nie pytaj.

Inkwizytor...
Nigdy mnie nic tak nie rozwścieczyło. I uwaga - on ma fajny design postaci i piękne animacje, ale ja tak strasznie słabo ogarniam walki z wieloma wrogami, że Inkwizytora po prostu zatłukłem jak Orphan of Kos (wydając z siebie dźwięki o podobnym brzmieniu, głośności i wysokości).

A teraz, przed Tobą bardzo dziwna lokacja. Dziwna, pusta, powolna, straszna i z czymś, co może chwilowo spowodować zagwozdkę i wymagać wyjścia ze schematu. Pewnie się domyślisz o czym mówię, ale gdybys miał z tym problem, to posłużę radą bez spoilerów.
A nagrodą będzie jeden z moich ulubionych bossów ever.

Katakumby? Zgadzam się, są kapitalne. W ogóle, ja w podstawce całkiem lubiłem robić katakumby. Oczywiście nie robiłem ich wszystkich za każdym razem, bo ile można, ale te w DLC podchodzą mi dużo bardziej i zwykle dają sensowniejsze nagrody, niż tylko przywołania :). Oczywiście te, które teraz zrobiłeś to zupełny top.

Mówiąc o lustrzanym runie, na razie masz mniej więcej podobne obserwacje i podobne problemy, jak ja podczas swojego przejścia. I przechodzisz to w podobnym czasie.

Nie licząc kwestii pada. Czy to może być problem ze sprzętem?

Na razie masz de facto lustrzany run.
Też Rominę zaklikałem przez przypadek za 1 razem, a ona ma tak prześliczny model postaci, tak czytelne ruchy, tak kapitalny soundtrack (nawiązujący do Malenii zresztą). Coś cudownego.

A z Messmerem może nie będzie źle. Ja w DLC spędziłem wiele prob na różnych bossach, np. Na pierwszym lwie z 80 podejść. Rellanę trudno zliczyć.
Ale taki Messmer już siadł za nastym razem, a może coś w okolicach 20. Nie pamiętam. Generalnie był bardzo czytelny. A najbardziej lubiłem walczyć z tym końcowym oraz tym, który znajduje się na końcu Abyssal Woods (mam do niego ogromną słabość) i z tym porąbanym dzikiem.
Messmera raczej też ciepło zapamiętałem.

O dziwo gram po polsku, ale zazwyczaj cała literatura jest po angielsku i dużo szybciej to zapamiętuję.

A co do żartu, to oczywiście się domyśliłem, ale ostatnim razem podobną reakcję miał mój przyjaciel, gdy pytałem go: jak tam Messmer :). Bałem się, że jakaś walka Cię ostro zatrzymała.

Natomiast tak, mapę możesz mieć odkrytą, natomiast w ramach mapy jest wiele poziomów terenu, od zupełnych czeluści, po środkowy poziom i szczyty gór. Niestety na mapie świata w żaden sposób nie jest to pokazane :).

A może właśnie tak trzeba.
Zostać atorem. Bogacić się.

Natomiast żyjemy w czasach, gdzie przestały mnie triggerować hieny, gaśniczki
i onuce, bo nikt za to poważnie się nie bierze, więc mózg sam się przed tym broni.

Ale do uja wafla.
Niedługo już moja kwiaciarnia, w której kupiłem kaktusa zaproponuje mi model subskrypcyjny na dostawy nawozu do paczkomatu.

Zastanawiam się, czy masz już Abyssal Woods odkryte (pewnie jeszcze nie? W każdym razie występuje tam jeden z moich ulubionych bossów ever oraz jeden z najbardziej znienawidzonych, żeby nie było, że ja tylko wszystko chwalę) i czy zbliżyłeś się już do tego KONKRETNEGO specjalnego smoka, a warto :).

Ah, no i jest jeden obszar, którego de facto na mapie nie widać, kompleks jaskiń
i przepaści ciągnący się w dół, na południu. Tam też jest dość ciekawy bossik. Bardzo eldenski, powiedziałbym. Myślę, że zaliczaj sobie spokojnie bossów, leć naprzód i nim pokonasz końcowego, to zrobimy czeklistę, czy czegoś nie pominąłeś.

A co do słonecznika, to hahah miałem tak samo.
Na początku się wnerwiłem na to, bo oczekiwałem, że będzie dużo prostszy niż był.

A tak, to mnie też to momentami frustrowało, gdy już prawie pewien byłem, ze znalazłem się w dobrym obszarze, a okazało się, że właśnie przytulam klif ;).

Myślę, że w 2 wypadkach poddałem się i szukałem w necie.

Wydaje mi się, że wiedźma pod summony.

Marzę wreszcie o stworzeniu własnego buildu od 0 bez zerkania na startery.
Wydaje mi się, że drzewko dla summoniarza jest bardziej intuicyjne, chyba ciężej popsuć tę ścieżkę.

Kwisatz_Haderach

Ciekawy temat poruszyłeś, bo o ile nigdy nie interesowało mnie lore, to raczej chętnie sobie je rozszerzę.
Np. kim jest Sin, skąd się ten Kitava wziął, kim jest Chayula tak dalej.
W ogóle totalnie mnie kupuje ten aztecki klimat, gdzie jest plemienność, ale jednocześnie zapomniane technologie, konstrukty.
Wreszcie jest i kolejna rzecz, czyli kwestia power creepu w grze. On też wydaje się lorowo uzasadniony, bo już w samej podstawce zabijasz de facto bogów, a w endgame pojawiają się kosmiczne elementy, wręcz lovecraftowe. Motyw z dziadkiem Shaperem i Elderem do dziś jest jednym z moich ulubionych motywów w H&S. Mędrzec poszukujący wiedzy, który zbłądził i spotkał tam coś.
Coś.
Czy lore tego czegoś jest znany? Nie wiem, może. Ale wiem, że mam swoje wyobrażenia na ten temat i łatam wszystkie nieścisłości i niedopowiedzenia po swojemu :) i nawet fajnie mi z tym.

Natomiast z chęcią się dowiem więcej.
W ogóle, jeśli chodzi o narrację, to ja kocham ten minimalistyczny styl, bo on sprzyja powstawaniu kultowych tekstów i dialogów. D1 nie musiało mieć wielu dialogów, żeby każdy zapamiętał fresh meat.
Tak i w PoE1, mam już swoje ulubione miejsca, ulubione teksty, np. końcówka walki z Avariusem. Takie rzeczy, po czasie, zapisują się w nostalgii.

Ale to nie miałoby szansy się stać, gdyby gra nie była mechanicznie wybitna i nie chciałoby się do niej wracać. A tak, po świadomym ignorowaniu tego lore, mam nagle ochotę to zgłębić. Nawet jeśli się okaże, że same indywidualne historie postaci są banalne, to już kreacja świata wydaje mi się bardzo ciekawa.

A jeszcze dodając, tego PCR bym się nie obawiał:).

Nie spędziłbym 300 prób na bossie, którego nie lubię. Znalazłbym obejście i zajechałbym go jakąś sztuczką.
A to znaczy, że go polubiłem w czasach, gdy istniały obiektywne przesłanki by go nie lubić ;).

A po zmianach wydaje się naprawdę fajny, więc liczę na to, że po prostu sprawi Ci dużo frajdy.

Wyznacznikiem dobrego H&S jest jego regrywalność.
Fabuła jest jednorazowa. A i tutaj nie jestem przekonany, czy nie wolę systemu niedopowiedzeń i narracji środowiskowej w sposobie jej przedstawienia, niż tłuczenie mnie po twarzy tłumaczeniem wszystkiego, co napotkam na swej drodze.
W PoE nawet nie znam nawet pełnej fabuły, albo inaczej - lore świata - a mam naklepane z 1000 godzin.
W Diablo znam fabułę i lore świata i mam na liczniku 60h.

Być może są na świecie osoby, które kupią sobie słuchawki, przesłuchają na nich jednej piosenki, uznają, że już posłuchały muzyki, włożą je do szafy i nie założą ich już nigdy w życiu. Szanujemy i tych.

Natomiast znakomita większość oczekuje od tych gier żywotności niezależnej od kampanii i to oczekiwanie jest tak powszechne, że staje się przedmiotem dyskusji nawet w dużych portalach growych.

Możemy oczywiście zjechać Dooma za średnie dialogi, ale...

Tak więc Twoje podejście wydaje się dość awangardowe.

Moje zmagania z Messmerem i wujkiem gajuszem mam nagrane - i powiem wprost. Absolutna agresja, nie dawaj mu sekundy wytchnienia, cały czas siedzisz mu na plecach, jak się oddali, goń w jego kierunku.
Jak już ogarniesz obydwie walki to też wrzucę linka :).

Co do koksowników, tym opancerzonym trzeba wrzucić ogniste garnki do czaszy, stojąc na wzniesieniu.

Istnieje jeszcze jakiś pewien golem, którego trzeba potraktować specjalnym garnkiem pieca, bodajże go rozbudzić.

A tych magów w Donżonie bardzo lubię :D. Osobiście mam wrażenie, że istnieją prostsi bossowie, niż te mobki.

BTW. Z Donżonem związane są różne sekrety i pewne sekretne przejscia. Jeśli sam nie znajdziesz, może warto w przyszłości poszukać:). On się łączy z różnymi miejscami.

Ja również polubiłem jeżohipoporożca. On wcześniej podobno miał bug, gdzie szarżując na nas, łapał nas mimo, że teoretycznie model był daleko.

Moim zdaniem kluczem do polubienia tego bossa jest unikanie walk pod ścianą. Wtedy nie ma najmniejszych problemów z kamerą i obserwacją modelu bossa. Co do 2 cm paska...tak, znany efekt. Akurat miałem przy nim to samo :). Tam zawsze kluczem było być na tyle daleko ściany, by go widzieć, a na tyle blisko, żeby szybko dobiec, gdy się z nią zderzy - zbyt dobre okienko, by z niego nie skorzystać.

A teraz, przed Tobą Donżon Cienia. Moja totalnie topowa lokacja w DLC. Coś - w mojej ocenie - na równi z Elphael, Farum, stolicą itp. Kocham to miejsce i to, jak jest ze wszystkim połączone.

A tamten bossik będzie dużo dużo prostszy przy kolejnych spotkaniach. Bardzo duża przestrzeń i on sam jest dużo łatwiejszy (a warto robić je wszystkie. Ja w pewnym momencie, gdy je widziałem uśmiechałem się z radością, bo lubiłem z nimi walczyć).

Możliwe, że tym razem będzie szybciej, niż w przypadku PoE1 (tam bodajże była długa beta?). Mają z 80% skończone.

Chyba na to się zanosi, że końcowo będzie darmowa "premiera".
Ale jasne jest, że większość osób wsiądzie do wagonika już teraz. Zwłaszcza, że wejście do tej gry teraz, gdy nie istnieją żadne buildy i odkrycie wszystkiego samemu, jest taką wartością dodaną, że nie ma co tłumaczyć.

I mógłbym się zarzekać, że przeca i tak kupiłbym osobnego supporter packa, który wartością przewyższyłby cenę na premierę.

Ale jest jak jest :). Jest to dziwne to posunięcie i nie mam zamiaru go bronić.

Ajjjjććć niedobra o tym mówić.
No bo ja też nie kupuję gier w EA.
A tu się złamię. I teraz można wziąć fanboystwo na bok. Czy ja znajduję jakiś argument do obrony tego modelu, tylko dlatego, że zrobił to deweloper, którego lubię?

Niestety, nie za bardzo. Nawet jeśli po zakończeniu cyklu deweloperskiego gra będzie finalnie za darmo. Jej premiera jest efektywnie teraz.

Odpowiem wprost tak ;)
Trochę tak siebie widzę ->

Zgadzam się bardzo Xandon.

Jestem w dużej mniejszości, ale mnie niektórzy bossowie z DLC przypadli do gustu jeszcze mocniej niż w podstawce.

Ja widzę w DLC potężną ewolucję mechanik, którą ciężko jest docenić na jednym przejściu. Ty to pewnie widzisz zresztą dużo szerzej niż ja. Ja operuję bardziej na wąskim skrawku danych.

Rellana? Parowanie i przełamywanie postawy. Nawet ona nie jest w stanie tego przetrwać, jeśli sytuacyjnie zbudujemy się właśnie pod to.
Inni bossowie - dużo lepiej wchodzą z unikami. Jeszcze inni? Świetnie działa na nie długa broń, ze względu na model. Inni mają swoje podatności.
AoE, nie licząc kilku przypadków, jest używane z trochę większym rozmysłem. Bossowie zazwyczaj pozwalają Ci z nimi powalczyć.

Pisząc o nowych mechanikach idąc w przyszłość mam - po zastanowieniu - chyba jedno specyficzne życzenie. Ukradlbym z Lies of P możliwość karania bossów podczas używania przez nich AoE lub ataków z dystansu. Gdy boss lata po całej planszy i Cię smaży, chciałoby się wpleść jakieś mechanizmy, które pozwalają go skontrować na tym etapie. Jak np. Placek podczas lotu. W tym aspekcie świetnie sobie poradziło Lies of P, czy Stellar Blade.

Wczoraj już nie dokończyłem posta, trochę urwany wyszedł, ale chciałem pociągnąć jeszcze jeden temat, czyli to, na jakie sposoby możemy budować wyzwanie w Soulslajkach.

Pierwotnie mieliśmy do czynienia z wyzwaniem lokacji. Lokacje były ciężkie, bossowie mniej, chociaż wówczas ta percepcja pewnie wyglądała inaczej. Ostatecznie umiejętności graczy i doświadczenie w tych grach mocno wzrosły i dzisiaj już niektórzy ciężcy bossowie z DS1, BB, czy DS3 nie wydają się jacyś niemożliwi.

Wreszcie przyszedl ER. ER podniósł poprzeczkę wyżej, wprowadzając nierówne tempo ciosów oraz postawił nieco bardziej na AoE (mówienie, że ER wynalazł AoE byłoby dużym nadużyciem, bo dokumentnie wszystkie soulslike robiły to, może z lekko mniejsza intensywnością).

I przyszedł DLC, który z kolei wprowadził jeszcze odrobinę inną koncepcję, czyli pomysł na chirurgiczną prezycję. Mamy wieloetapowe combo bossów i mniej lub bardziej oczywiste, wąskie okienka do ataku. Osobiście? Lubię. Do ogarnięcia. I idąc do przodu, zapewne szedłbym drogą, którą wytyczył ER. Bo są różne metody zbudowania wyzwania. Przykładowo: Lies of P miewa totalnie różne fazy bossów. Obydwie fazy są tak różne, że mogłyby być dwoma osobnymi bossami. I choć Lies of P to moim zdaniem absolutna topka zeszłego roku, to ten aspekt budowania wyzwania jest taki...meh. Pod tym względem inne gry idą w innym kierunku - opanowanie pierwszej fazy zazwyczaj daje Ci dużo narzędzi do rozprawienia się z drugą, która jest np. ciekawie urozmaicona. W tym kierunku zazwyczaj idzie właśnie ER, Wukong, czy inne.
Z drugiej strony możemy postawić na uciążliwość potyczek. Tu dla przykładu mam Yakshę z Wukonga. Boss, który potrafi wysadzić arenę w powietrze 3x pod rząd - musisz uciec z tego kółka - a po każdym combo odskoczyć na koniec areny, a nie jak Malenia, o parę metrów. I gdy dobiegasz do niego to uwaga - właśnie zaczyna nowe combo. Zdarzyło mi się przez 2 minuty nie moc zadać mu żadnych obrażeń. Oczywiście znów - to nie jest psztyczek w nos do Wukonga, po prostu jaskrawy przykład zbudowania trudności konkretnego bossa, która polega na odebraniu ci kontroli tempa walki. Jest też szybko, ale z mniejszymi konsekwencjami dla nas. Bardzo mi ta gra podeszła, ale te elementy akurat nie.

I właśnie wybiegając myślami w przyszlosc, zastanawia mnie, na jaki mechanizm zdecyduję się FS w kolejnych produkcjach. I co Wy chcielibyście widzieć na pokładzie. Jak dla mnie wersja Eldeńska z kilkoma zapożyczeniami z innych tytułów byłaby bardzo mile widziana. Być może minimalnie dołożyłbym ilość okienek na kontry? Ale nie jest to wymagane. Ten aspekt w DLC mi siadł, choć właśnie sporo na niego narzekano (damn, got too greedy meme).

Miyazaki wspomniał, że będzie eksplorował użycie mechanik z Sekiro i BB, więc zakładam, że kolejna gra będzie
- co najmniej tak szybka
- i dostaniemy jakieś bazowe parowanie

Jak zwykle samo mięsko :). Ciekawe przemyślenia.

Moim zdaniem DLC nieco zamieszał, jeśli chodzi o sposób w jaki budowane jest wyzwanie.
Podstawka - głównie bazuje na przeciągniętych atakach oraz AoE.
DLC to z kolei bardzo agresywni przeciwnicy trzymający wysokie tempo od pierwszej sekundy potyczki. A także większe możliwości adaptacji wrogów do naszych akcji. Rellana pokarze nas za trzymanie dużej odległości od niej - wtedy odpalają się jej mocne ataki dystansowe. Może przerwać swoje combo po kilku ciosach, a może je przeciągnąć bodajże do 9 czy 10 uderzeń w drugiej fazie. DLC stał się wręcz dużo cięższy dla osób, które grywają z przywołaniami, bo większość przeciwników or razu skraca do nas dystans.

Jak wapomnial Xandon, ciężko mi ją sklasyfikować w rankingu, bo tak:
+ swietny soundtrack
+ vibe tancerki z ds3
+ Walka fajna wizualnie
+ Bardzo czytelna projekcja ciosów
+ boss zabawnie bawi się z graczem w kotka i myszkę, wypuszczając strzałki jako przynętę. Wykonanie fikołka skutkuje wówczas de facto nabiciem się na jej miecz.
+/- ale same kombinacje nieco ciężkie do opanowania.
- brak filmiku
- trochę trudno ją pokarać po combosie z uwagi, jakie te comba są długie i jak mocno musimy się pilnować.

W DLC promowane jest aktywne i agresywne podejście do bossów. Próbując grać bezpiecznie i zachowawczo, często padałem, bo jak słusznie zauważyłeś, nagle masz za mały margines błędu i czasem musisz sobie pomóc.

Podobnie jak ja, zauważyłeś potrzebę lekkiej zabawy z buildem i szukania podatności wrogów. Wiadomo, w soulsowym światku utarło się, że bossa da się zabić pałką +0, ale zostało nam dane niewiele miejsca na popełnianie błędów i to z kolei jest już bardzo czasochłonne. Dobrze jest też czasem zainwestować we wzmocnienie się talizmanem tarczy, łezką itp :).

O podatnościach lwa dowiedziałem się teraz od Ciebie.

W ogóle, ciekawym tematem jest dla mnie ewolucja wyzwania w tych grach. DLC lekko ogranicza nadmiarowe aoe i trudność opierającą się na przeciągnięciach. Zamiast tego jest agresja, bliski kontakt, konieczność optymalizacji buildu. Przy jednoczesnym daniu graczom narzędzi - a to parowanie rodem z Sekiro, a to ciekawe komponenty flaszek i inne talizmany.
Myślę, że dopóki dostajemy ciekawe narzędzia, ale ich używanie nie jest na nas wymuszane, to jest ok. Idąc w przyszłość, pewnie życzyłbym sobie dodatkowe mechaniki pozwalające na pokaranie bossa.
I to jest coś, co nie jest tak oczywiste w Shadow of the Erdtree, bo jak zauważyłeś, wrogowie nie dają się bić, mają od groma staminy, trochę rownowagi i grając bez dobrze zoptymalizowanego buildu, pozwalają na mniejszy margines błędu :).

P.s. co do kolorów, większość miiejsc absolutnie kocham, ale jest jedna lokacja, która wydaje mi się niemalże lekko przesaturowana :)

Czyli pokonałeś ją?

W moim subiektywnym rankingu Rellana to drugi najciezszy boss w DLC, ale dlatego tak uważam, że kilka innych obiektywnie ciężkich mi kliknęło. Ona z kolei ma ten swój taniec, którego trochę jeszcze nie czuję.

Zarzucę swoim podejściem. Zobacz jaki cyrk miałem z paskiem HP. Nadal uważam, że tego bossa nie umiem :D. Nie wiem ile miałem na niej prób, może kilkadziesiąt? Może pod setkę? Z 4-5 wieczorów.

https://youtu.be/X4Mfg0hWg6E?si=PrGFNsEO7ep2r8se

Co racja to racja, chociaż u mnie już lekkim szokiem jest to, że ktoś czuje się tak swobodnie w okienkach pomiędzy atakami bossów.

Dla thalara tylko dorzucę, że tu też mogą pojawiać się migawki z DLC.

A mój komentarz jest taki, że bardzo lubię w tych wszystkich grach fakt, że nikt nie próbuje takich rzeczy na siłę balansować i masz możliwość tworzenia takich ciekawych buildów.

Wyszedł już Pieskow, stwierdzając, że
"To nie zmieni nic, a założenia trzydniowej operacji wojskowej zostaną wypełnione"?

A jednak!
Zagrał biczami.

No no, powiem Ci, że to chyba jedyna broń, do której póki co się bym się nie przymusił.
Szacuneczek.

Jest tak jak piszesz - np. Odłamek Aleksandra - zwiększa znacząco obrażenia ataków umiejętności z broni. Jest on często podstawą każdego buildu, który polega na częstym używaniu umiejętności specjalnych, zamiast podstawowych ataków (lekkich lub ciężkich).

Przegniłe insygnia - fenomenalne, jeśli grasz szhbkim buildem. Gdy atakujesz wieloma atakami po sobie, każde kolejne uderzenie zadaje trochę więcej obrażeń (są chyba 3 progi). Aktywowanie się talizmanu czasami nawet daje efekt wizualny. Ten talizman działa GENIALNIE z umiejętnością tego miecza o nazwie Dama, bo z kolei ten miecz ma atak specjalny w postaci kilku szybkich cięć.

I tak dalej. W DLC UWIELBIAŁEM zmieniać talizmany i optymalizować build. Często robiło to wymierną różnicę. Czasem dobierałem różne talizmany na różne walki. Dużo kombinowałem:). Uważam, że samodzielne komponowanie buildow w ER (mając już pewną kolekcję przedmiotów) jest niesamowicie ciekawe i przyjemne, ale to ja.

Co do sekatego talizmanu Tygla, to niektóre ataki, które otrzymujesz mogą zadawać Ci obrażenia w głowę. Na pewno dzieje się tak przy niektórych atakach łuczników. W skrócie - od czasu do czasu otrzymasz mniej obrażeń, ale nie jest to niesamowity przedmiot. Nie znalazłem dla niego żadnego zastosowania.

Wydaje mi się, że ogólnie:). Możesz pokazać konkretny przedmiot, to go rozbierzemy na czynniki pierwsze.

Spotkasz się pewnie z takimi tłumaczeniami jak "znacznie zwiększa siłę ognistych ataków" i takie tam. Czyli raczej chodzi o obrażenia.

Wydaje mi się, że to nadal będzie ostre wyzwanie. Ciągle mamy do czynienia z dość skomplikowanym systemem ruchów i ciosów, którego trzeba się będzie nauczyć:).

On wcześniej miał pewne combo, do którego unikania trzeba było być neurochirurgiem i to, że to zmienili jest ogromnie na plus. Natomiast wprowadzili jeszcze ze dwie zmiany, które akurat moim zdaniem są niepotrzebne. Ale wciąż. Będziesz miał zabawę.

Mam nagrane swoje podejście do niego. Wrzucę jak przejdziesz :). Obejrzałem teraz walkę po zmianach i moim zdaniem wiele nie traci, a dużo zyskuje. Ale tyle o finalnym bossie :D.

Po drodze mam kilku ulubieńców, przy czym jeden typ ma tak obłędnie zrobioną choreografię, że nie wiem, czy to predko odtworzą.

A i w ogóle, mam wrażenie, że DLC premiuje bardziej agresywną grę i trzymanie troszkę bliższego dystansu do przeciwników. I dużo częściej zmuszał mnie, żeby usiąść i zastanowić się nad buildem i synergiami.

Inaczej!

Płacz był taki, że w wielu miastach postawiono prewencyjnie wały przeciwpowodziowe, a mówimy o weteranach.
A mimo to, buff był bardzo symboliczny i nie tknięto żadnego bossa.

Przez długi czas...

Oprócz ostatniego.
I z tego co wiem, pierwszy raz chyba wyszło to na dobre, bo jego największą trudnością było wypalanie graczowi źrenic przez efekty wizualne. Nie zrozum mnie źle, ja tego bossika kocham, nic mi od dawna tyle emocji nie dało, ale nie mogę się doczekać, jak zagram z nim w tej bardziej czytelnej odsłonie. Xandon grał i chyba nadal zachwycony :).

Wydaje mi się, że jednak FS w ogólnym rozrachunku się nie przejął płaczem i zmienili to, co wydawało się mieć lekki problem z designem.

W sumie to myśl przewodnia tego dlc.

Patche :) na początku te buffy dawały mniej, a na nowym patchu masz większe przyrosty mocy postaci na początku dlc i w jego środku, natomiast spadają pod koniec. To był usmiech deweloperów w stronę graczy, którzy twierdzili, że dlc jest za ciężki- więc zamiast dawać nerfa poszczególnym bossom, dodano lekkiego buffa graczom podczas wczesnych i środkowych etapów dodatku.

Jest do zabicia, jak najbardziej i daje fajne nagrody :).

Co do sposobu na Koksownika:

Ten system ma jedną zaletę, mianowicie nie jesteś w stanie się przelevelować na danego wroga. Po prostu zawsze jest wyzwanie. Natomiast jak od razu zauważyłeś, poziomy aż tak wiele już nie dają, jak właśnie ten nowy system. On dodaje dodatkowe obrażenia i obronę niezależnie od statystyk postsci. Masz tam 20 poziomów do zdobycia i każdy daje Ci buff do redukcji obrażeń oraz do samych obrażeń. Levelowanie oczywiście ma sens, jeśli brakuje Ci punktów do noszenia podstawowych rzeczy, natomiast ja bym być może ulokował ten system na bossach, jak w Sekiro lub uczynił te błogosławieństwa dużo bardziej dostępnymi, o. Wtedy bym to trochę bardziej lubił.

Uważam, że można by było to uciekawić bez dodawania prostego boosta do obrony i ataku ;).

A co do trudności, to gra nie jest aż taka straszna :). Przy levelowaniu nowego systemu poziom trudności jest podobny do końca podstawki. Wciąż uważam, że Malenia jest cięższa od większości tego, co tu znajdziesz, ale są wrogowie, którzy trochę się do niej zbliżają.

P.s. szukałem trochę na temat kwestii staminy, ale nie znalazłem niczego, co związane by było z samym dlc.

A i jeszcze jedno - te poziomy są owszem, super, ale wiem, że gdybym desperacko szukał wszystkich tych ulepszeń, to nie bawiłbym się dobrze. Naturalnie zwiedzając świat bez ściągawek zdobyłem 16-17 level Scadutree i na tym poziomie ją przeszedłem bez poczucia słabości.

Ha, ma się tę intuicję.

Dodatek na ps4 zadziałał dokladnie tak jak mówiłem :D.

Ale
Się
Cieszę

Wątek sobie pożyje.
Mój top 1 boss pochodzi właśnie z tego DLC i większość plasuje się w pierwszej piątce/dziesiątce. Zobaczysz też nieco nową/starą filozofię budowy lokacji.

Co do nowego systemu awansowania - ładuj te nowe punkty, bo bez nich trudność może być lekko przegięta :). Ja przeszedłem DLC z mieczem Dama oraz z dedykowanym pod tę broń popiołem wojny, zwanym Postawa Skrzydła. Polecam zapoznać się z nowymi mieczami, bo niektóre są świetne. DLC wprowadza ogrom nowych mechanik, od ciekawych broni, po widowiskowe popioły wojny, mechaniki parowania rodem z Sekiro, a nawet sztuki walki. Do wyboru, do koloru. Możesz zostać przy swoich obecnych broniach, ale dla miłośników szybkich mieczy jest naprawdę w czym wybierać.

Może Cię korcić, aby nie korzystać z nowego systemu awansowania, ale może nie rób sobie tego.

Oczywiście zdawaj relację z każdego etapu i swoich wrażeń:).

Co do odpoczynku od ciężkich przeciwników.
Hehe :).

Ale te znajdźki do nowego systemu levelowania pomagają. I teraz uwaga - możesz je znaleźć na mapie, a część jest noszona przez przeciwników z garnkami na głowie, o czym się zorientowałem po 80 h gry.

No i Cię wyjaśnił.
Korea Północna dobra :).

Jest jak jest.

M. Meissner na TT - miałaby rzekomo być kandydatką do oddziału zajmującego się kontaktami z krajami UE. Głównie ploteczki.

Natomiast uczciwie powiem, że im mniej tych fatalistycznych wizji się sprawdzi, tym bardziej się ucieszę. O ile wygra pragmatyzm oraz zrozumienie, że Chiny, Iran i Rosja to system naczyń połączonych.

No tak, myślę że po doborze ekipy dość szybko okaże się, czy ziszczą się obawy o izolacjonizm Stanów.

Myślę że to jedno konto, więc pewnie tak :).

Na quora piszą, że masz wsteczną kompatybilność, więc nie będzie problemu z ew kupnem ps5 i graniem na jednej licencji.

To są trudne pytania, ale wiem, że mam cyfrową edycję ER na PS5 I po prostu mam do wyboru, czy chcę instalować wersję ps4 czy ps5.
Mogę je zmieniać w ramach jednego kodu.

Moim zdaniem to są kwestie dotyczące bardziej kompatybilności, niż licencji :)

Kwisatz - mam nawet pomysł na najbardziej sadystyczny gameplay.

thalar
Śmiało kontynuuj opis swoich zmagań z DLC w tym wątku. Dlc ma swój dedykowany, ale w sumie wszyscy piszą i tak tu :).

I zgadzam się z Twoimi wnioskami. U mnie ta gra awansowała do ulubionej gry w ostatnim dwudziestoleciu, ale chyba głównie dlatego, że był to mój pierwszy Soulslike, dlatego zrobił wówczas potężne wrażenie.
Mimo to, śmiało mogę godzinami mówić o elementach, które są mniej lub bardziej problematyczne.
Np. Z jednej strony, jeśli grasz wyzwanie, to duży i otwarty świat ER sprawia, że nie jest oczywiste, gdzie się udać i co robić w jakiej kolejności. Jeśli przegapisz coś z początku - a o to łatwo - to po powrocie może się okazać, że przeciwnik pada na 3 uderzenia. To jest jednak głównie problem związany z pierwszym przejściem. Przy kolejnych można sobie wykroić samemu swoje liniowe, ulubione doświadczenie, co zresztą robię.

A co do pustości świata, to też się zgadzam. Z jednej strony skondensowany świat praktycznie zawsze daje bardziej intensywne wrażenia i obiektywnie chyba zawsze jest lepszy, ale spędziłem godziny robiąc patataj na koniku skaczac sobie bez celu lub próbując się przekonać czy jestem w stanie wskoczyć na jakąś półkę. Innym razem po prostu próbowałem odpocząć po jakiejś ciężkiej potyczce i zanurzałem się w tym melancholijnym, spokojnym, kojącym świecie i muzyce. Moim zdaniem te kontrasty (z jednej strony akcja, rozkręcona adrenaliny, a z drugiej lekko senna atmosfera i przyjemne widoczki, zestawienie piękna i brzydoty) zagrały fenomenalnie po całości.

Fanfary!!!

Gratuluję :).
Jak wrażenia końcowe z samej podstawki?
I jakie plany dalej?

A w zasadzie to żegna swojego zaniedbanego

Xandon - dzięki, jestem teraz na EB i unikanie gwiazdeczek konno jest bardzo przyjemne.

Nie mam ps4, ale przeczytałem teraz w googlach, że na ps4 gra nie wymaga połączenia do uruchomienia jej :).

A na ps5 raz mi się zdarzyło, że nie miałem internetu i bez niego uruchomiłem grę :).

Oni chyba się nie przejmują weryfikacją cyfrowych edycji. To nie jest coś, co się spienięża i wymienia... chyba? Dlatego z offline nie powinno być problemu.

Nie chcę Ci źle doradzić, ale wiem, że Soulsy/ER notorycznie potrafiły mi się zwyczajnie nie połączyć i gra sobie przechodziła w tryb offline. Nigdy nie przytrafiło mi się to, żebym nie mógł zagrać w ER mimo braku połączenia.

Właśnie podobno można, był jakiś patch który to dodał.

A co do DLC to faktycznie skłaniam się ku temu, co pisał Xandon - ten poziom nie jest aż tak straszny, ot po prostu od razu startujesz z takimi bossikami jak ci, których teraz widzisz.

A przy jednym miałem tak, że po jego pokonaniu czulem przez chwilę pustkę, wiec rozumiem kwestię Radagona :).
Ja też go uwielbiam i jest w mojej topce.

Strasznie miło mi To czytać. U mnie to wyglądało tak, że jak zobaczyłem jego cinematic, jak stoi z tym uniesionym wysoko młotem, to przeszły mi ciary po plecach.

Ja po prostu kocham ten archetyp wroga, czyli humanoidalny półbóg, który się nie patyczkuje w tańcu.

Natomiast w ten archetyp wpisuje się kilku bossów z DLC, więc jestem ciekaw, czy to odbierzesz tak jak ja :).

BTW. Tu wrzuta do Xandona

Xandon, a próbowałeś już robić Elden Beast konno?

Tak, co do cinematica, to chodzi o ten pierwszy "pokaz slajdów" przy rozpoczęciu rozgrywki :).

Rozmiar DLC jest monumentalny. Miyazaki zażartował, że mapa w DLC ma rozmiar Pogrobna. Wyszło, że powierzchnię ma większą, ale to, czego nie dopowiedział to to, że mapa nie oddaje wertykalnosci terenów. Masz zagospodarowane podziemne czeluści, góry, osady, czasem w ramach jednego punktu na mapie.

Niby coś pomiędzy 30%-40% podstawki, natomiast czasowo może się okazać zaskakująco długie, bo wyzwania są ciężkie już od samego początku:).

Powiem wprost - to mogłaby być spokojnie osobna produkcja i nikt by się nie pogniewał. Ten DLC zajął mi chyba podobny czas, co Dark Souls 3.

Hej Thalar, don't go hollow! Już blisko jest :).

Ofnir może być najprostszym lub najtrudniejszym bossem w tej grze. Dlatego, że im więcej zawartości zobaczyłeś i im więcej wiedzy mu przekazałeś, tym zna więcej czarów, sztuczek i robi się bardziej wredny.

Da się go generalnie zatłuc podczas dialogu (atakując w dobrym momencie), ale wchodząc z nim w walkę "fair play" on ma potencjał do bycia jednym z najtrudniejszych bossów w grze.

HL też jest mocno przeskalowany, agresywny i wali jak czołg. Końcowi bossowie są niesamowicie przeskalowani, a powiedzmy wprost - Ty grasz challenge. Ci bossowie są zoptymizowani pod taki styl, że korzystasz z buffów, korzystasz z przegiętych popiołów wojny i przy okazji zadzwonisz w dzwoneczek do przywołań, a i tak Cię z 7-8 razy zmiotą.
Już widziałem tych różnych soulsowych mistrzów, którzy podchodzili do eldeńskich bossów podobnie jak Ty. Po 80-120 wywrotkach był komentarz: "e, wcale to nie takie trudne". Bo grając na określonych przez siebie zasadach, grasz tak naprawdę dość ciężke wyzwanie. Czyli zwykłe ataki i rolle.

Ale powiem Ci, że gram tak samo. Bossowie w DLC schodzili mi średnio po 4 wieczory każdy. Ludzie już olali dlc, bo każdy przeszedł, a ja byłem w połowie. Przy czym ja wiem, że jestem w te gry przeciętny - uczę się dość wolno. Ale też wiem, że każdego bossa pokonam uporem. Można też tak jak Xandon, czy Bukary - mózgiem:) jak to w RPG.

W każdym razie wiedź, że nie jesteś sam na tej łajbie. Pokonałem wszystkie wyzwania w DLC I zauważyłem, że jeszcze mam kawałek podstawki do skończenia. Co mnie teraz zatrzymało? Ofnir... zgłupiałem i już nie umiem z nim walczyć :).

A co do wpisów, to tak. Chyba obydwaj z Xandonem śledzimy Twoją ścieżkę. To trochę ten mechanizm, jak pokazujesz komuś swój ulubiony film i wiesz, że za chwilę ulubiony moment i czekasz na jego reakcję.

Żeby wejść do DLC musisz mieć pokonanego Mohga i Radahna. Następnie wchodzisz do areny Mohga, rozmawiasz z NPC i dotykasz ręki Miqueli.
Pokonałem obydwu po linii najmniejszego oporu, byle tylko dostać się do DLC. Miałem wówczas ze 116 poziom i tak rozpocząłem dodatek.

BTW

A i pocieszę - DLC chyba nauczył mnie największej pokory. Tam większość bossów jest taka, jak końcówka tej gry. Ale jest też plus - agresywne i odważne podejście procentuje.

Fakt, to że Dugin jest szurem nawet jak na ruskie standardy to racja.

To, że ruskie upatrywały sobie sojuszy w Europie to też racja.

Natomiast przebija się jakaś wizja pokoju, gdzie mamy linię demarkacyjną, strefę zdemilitaryzowaną, gdzie wojska międzynarodowe miałyby stać na tym skrawku. Szkopuł w tym, że z tego co krąży w necie (znowu - ciężko mi powiedzieć na ile to jest w ogóle prawda) wynika, że to Europa miałaby pilnować tego grajdołu i beczki prochu, bez większego udziału USA.

Dojście do porozumienia w tej sprawie w Europie wydaje się dość karkołomne.

To, o co gra się rozgrywa, to to czy na stole leży coś więcej niż kolejna wersja Mińska ze słabymi odstraszaczami dla Rosji. Potencjalny brak udziału Stanów w tym przedsięwzięciu sprawia, że to Europa musi się ogarnąć. I musi chcieć.

Qverty - po czynach ich poznacie. Dopóki Francja mówiła jedno, a robiła drugie było ok, to samo będzie z nową administracją USA. Nie mam zamiaru oceniać ich retoryki, jeśli za tym pójdą rozsądne czyny. A USA ma najwięcej do powiedzenia. Oczywiście nie mam zamiaru przemilczeć, że poprzednia administracja dala d* i podobnie było zresztą z krajami UE (zresztą i sama Ukraina ma swoje za uszami). Teraz jest nowe otwarcie i osobiście nie widzę powodów do radości. Ale niektórzy widzą i próbuję zrozumieć ten punkt widzenia.

Btw. Mam nadzieję, że uradowany Dugin posmutnieje, że ruskom w ich milgrupach na telegramie miny zrzedną i srogo się zawiodą na nowej administracji, bo Trump im taki numer wywinie.

No właśnie - myślisz, że wywinie?

Nasz wspólny obserwowany, M. Meissner wspomniał. Bardziej plota, ale...
Autentycznie nie można sobie wyobrazić osoby, która ma większą pogardę do tej części świata.

To był chyba glowny zarzut Xandona do walk ze smokami :) że się ciągną bardzo długo.

Ja lubię, natomiast nasz koleżka rzeczywiście czasem znika na zbyt długi czas i trudno go trafić. Ja go akurat uwielbiam z wielu powodów, zwłaszcza jego lore, ale fakt - trochę to trwa :)

Przy okazji sam smok jest dość odmienny od innych. I może zarzucę czymś, co ociera się lekko o spoiler?

BTW. Co do DS2, to powoli do przodu, od kilku dni grywam co wieczór po prawie 3 tygodniach przerwy od grania w ogóle. Jest super, chociaż rozmieszczenie wrogów i trudności - jakby to powiedzieć - terenowe, daja mi czasem popalić:)

Dali mi do wiwatu za pierwszym podejściem. Obecnie mam ich przećwiczonych, ale to ciągle endgejmowa lokacja z mobkami, które nie tylko mają spore obrażenia, ale również ciekawą kompozycję ciosów.

Sledzenie twojej podrozy przez Lands Beetween stalo sie takim moim "guilty pleasure".
Przypominasz mi "stare dobre czasy". ;P ;)

No właśnie, niech kolega zabiera się szybko za DLC :)

A i propsy za Maliketha, wszystko w tym bossie kipi od zajebistości, a kwestia dialogowa jest wisienką na torcie.

Co do zagadki:

Pięknie, tym razem wyszło Ci to naprawdę zabawnie, bo zwykle Bestialski Duchowny wydaje się bardziej formalnością, a sam Maliketh już potrafi dać ludziom MEGA mocno popalić. Niby ma naprawdę mało hp, ale jego mobilność i agresja czasem niektórych przerasta. To też polaryzujący boss. Jedni go łapią od razu, a inni męczą godzinami. I osobiście poznałem osobę, której łatwiej poszło z Malenią, niż z nim. I masz :). Witamy w grach FS. Jeśli o mnie chodzi, to bliżej mi do Twojego doświadczenia. Dużo się przemieszcza, bije ogromne ilości obrażeń, ale w gruncie rzeczy jakoś idzie załapać, kiedy zaatakuje, a kiedy coś markuje.

Natomiast wiem co czujesz. W DLC jest jeden niesamowity boss, na którego ogromnie czekałem i też mi padł z 1 podejściem. I do dzisiaj nawet nie widziałem całego zestawu ciosów tej postaci.

Faktycznie, czyli piesek okazal się formalnością?

A właśnie, Xandon.

Pisząc ten elaborat o trójcy bossów i ich trudności to wydawało mi się, że Messmer to jest dla typowego doświadczonego gracza boss na kilkanaście prób, Malenia na kilkadziesiąt, a PCR na kilkaset

Może coś w tym jest. Trudność Malenii ocenia mi się dziwnie, bo gdy pierwszy raz do niej podchodziłem (i za drugim przejściu to damo), to i w samym Eldenie nie miałem doświadczenia. Teraz jednak jest mi łatwiej.

Godskini za 1 razem przy Twoim buildzie - nieźle. Ludzie załatwiają ich garnkami nasennymi, a przynajmniej pomagają tak sobie.

Ja nie, ale za to ja lubię zablokować grubego na kolumnie, gdy atakuje rollem i nagle jest prościej :).

Swoją drogą, spełniłeś właśnie wszystkie wymogi do wejścia do DLC, czyli pokonanie Mohga i Radahna. Gdybyś miał DLC, to w miejscówce Mohga miałbyś właśnie wejście do DLC :). Bardzo lubię tego bossa również. Oczywiście gram na niego z łezką, ale jego druga faza nawet do dziś wydaje mi się trochę szalona. Chyba najtrudniejszą rzeczą w nim wydają mi się opóźnione ataki - ale o ile bardzo dobrze czytam opóźnione ataki Margita, tak tutaj zawsze o ułamek sekundy za szybko rolluję i obrywam:).

Co do poziomu trudności lokacji, to ja się zgadzam z tym co piszesz. Wysokość upadku, częstość ognisk, mniej biegania do bossów. To są totalne ułatwienia względem Soulsów. Chyba jedyna "ścieżka zdrowia" w ER to właśnie bieg do Loretty. Jak próbowałem sobie skracać drogę, notorycznie byłem strącany w przepaść podczas skoku przez dach - przez któregoś z kryształowych łuczników. Ostatecznie jednak oni chyba wycofali się z formuły biegania do bossów, prawdopodobnie przez wzgląd na trudność tych ostatnich. Gdyby droga do Malenii wyglądała tak jak do Nito... :)))).
Chociaż, akurat bieganie po Elphael nie jest takie złe. To jednak jedna z moich ulubionych lokacji ze względu na sam design, rozmieszczenie wrogów oraz ich rodzaj.

I wracając jeszcze do kwestii poziomu trudności - początkowo dlc jest trochę tak jak początek ER :). Niby masz dużo hp, ale wrogowie wydają się zjadać Cię na śniadanie. Później jest lepiej. Masz też bardzo mocno wertykalny świat, mocno ze sobą połączony, choć to trochę inna filozofia niż ds1. Na uwagę zasługują tam na pewno bossowie. Topka 3-4 bossów w grach soulsowych w ogóle, pochodzi z tego dlc. Przy czym jest trochę mniej AoE i bossowie premiują agresywne podejście do nich:). I się na nich trochę pada :).

Ogólnie jednak jest jak piszesz, ER nie jest w najmniejszym stopniu tak opresyjny jak reszta Soulsów, raczej ma swoje momenty :).

A i jak tam nasz bossik z pałacu pewnej dynastii?

A co w takim razie z Popiołami wojny? Używasz?

Malenia nie jest taka mocna, jeśli potraktuje się ją szybkimi ciosami z doskoku. Dodatkowo, łatwo wyprowadzić jej przełamanie postawy i załadować kryta, ale to nie Twój build. Jest też wrażliwa na mróz.

Co do Twoich liczb.
Mnie się nie wydaje, że podczas moich prób, przy pierwszych 150 podejściach nie widziałem jej drugiej fazy aż 3 razy :). Bardziej z raz, max 2. Przy pierwszym przejściu pokonałem ją z pomocą średnio ulepszonego mimika, a za drugim normalnie. Nie liczyłem tych podejść. Ale tam spokojnie siadło z 600-700. Może więcej? Chyba 2,5 tygodnia w krótkich sesjach. Tyle, ile miałem czasu. Pamiętam, że po około 100 razach wydawało mi się, że szło mi gorzej, niż za pierwszymi 10 podejściami:)

Już nawet końcowy boss dlc siadł w 300 i moja nauka tego bossa wydawała mi się szybsza, niż w wypadku Malenii. W jej przypadku "coś tam" zaczynałem łapać po 250 upadkach, ale jeszcze bez szału. Teraz pewnie bym ją raz na 15 podejść pokonał.

Ona ma ten swój Waterfowl Dance, który zawsze odpala, gdy pasek życia spadnie jej poniżej pewnego poziomu. Jak dostanie srogie lanie, to po prostu biegniesz za siebie i tak unikniesz wszystkiego. Da się tego tańca unikać również normalnie. Gdy jest w powietrzu, robisz wokół niej kółko i odskakujesz w innym kierunku. Jest na to tutorial na yt, ja to trochę już na czuja robię. Chodzi o to, zeby ją zmylić. Obecnie wydaje mi się, że to jej inne ciosy są trudniejsze.

I żebyśmy mieli jasność, o jakiej skali mówimy. Niektórzy streamerzy pokonali ją po 600-1200-1700 próbach. Takiemu Tamae zajęło to 30 h bez przerwy za pierwszym razem. Ja nie znam przypadków, że ktoś tego bossa zrobił za 1 razem, chyba, że od razu grasz specyficznym buildem, który wysadza wszechświat w powietrze.

Ba, nawet Ginomachino potrafi się wywalić na bossie 20x, nim się nauczy. Fakt, on się uczy szybko, my wolniej :).
A Malenia to n leveli wyższe wyzwanie niż Friede.

To zabrzmi jak coś na granicy odklejenia, ale 150 podejść bez buffów, czarów, przegiętych popiołów i 3krotne wejście do 2 fazy to takie... hm - normalka łamane na nieźle. Ludzie, którzy mieli zaliczone poważne wyzwania w DS, robili ją w 600-700 podejściach, stosując jednocześnie buffy.

Oczywiście nie zachęcam do uczenia się jej przez 2 tygodnie. To już specyficzna forma rozrywki (którą niestety lubię :D) Po kilku dniach jednakże ona zaczyna człowiekowi klikać i widzisz w tym powtarzalny schemat. I po tej gehennie dokumentnie każdy stwierdzał (w tym ja) - "ona nie jest taka straszna", mimo że jest ;)))

Edit - Malenia nauczyła mnie tego, że to nie build jest problemem, tylko znajomość jej movesetu. Bo spędziłem godziny na poszukiwaniu przedmiotów celem przebudowania postaci i co? I nic. Ona przez bardzo długi czas była jednym z największych wyzwań. Może niektórzy mają talent do robienia "agility queens" szybciej i może zajmie im z 2-3h, ale dla większości graczy ona jest "górą do zdobycia", jak kiedyś rzekł Xandon w kontekście innego bossa o podobnym sexapilu.

BTW. Powinieneś zauważyć ciekawą rzecz - użytkownicy ciężkich broni mają przy niej trochę ciężko:). Ok, jednej strony mogą ją powalić. Ale weź toto traf, jak na jedno twoje zamachnięcie ona zdąży odskoczyć 2x i rozpocząć combo ;)

Nie jesteś kiepski - ten boss naprawdę jest takim wyzwaniem. Spolecznosc soulsowa nie była na coś takiego gotowa w momencie wyjścia podstawki. Po prostu jedyne pytanie, czy Ci się chce. A jak nie, to nie ma co sobie zawracać nią głowę na siłę. :)

Albo...

Prezydent go ułaskawia.
A Cedep robi grę o biznesmenie, który ucieka z Dominikany przed agresywnymi więźniami.
Tytuł gry: Red Bad Redemption.

Lubię Twoje posty dot. buildów, ale ten czytało mi się wyjątkowo ciekawie.

Tu jest wszystko, co chcę kiedyś wypróbować: sztylety, dual wielding, wysoko zróżnicowany build.

Oczywiście po tym, jak przejdę DS2 wielką bronią.

Z ciekawości, dużo miałeś żonglerki talizmanami i łezkami? Ten styl walki pozwala na taką różnorodność, ze pewnie można przebierać w opcjach w zależności od starcia?

Co do

, o którym pisałem, to opis jego inkantacji:

Orędownik wynaturzeniec - bardzo zwinna wersja znanego bossika. Trafiłem na niego dopiero za 3 przejściem gry :D.

Co do żołnierzy drakonidów. Społeczność ER spędziła długie debaty nad tym, czy w jakikolwiek sposób da się tych żołnierzy zabić. Do dziś chyba nikt nie zna chyba sposobu, bo pozbycie się ślimaków chyba też nie pomaga.

Co do kolejności zwiedzania, to pod względem dawkowania wrażeń, mam taką samą kolejność jak Xandon.

Ale oczywiście sam sobie wybierz co chcesz zobaczyć najpierw :)

O byciu najpotężniejszym Magma Wyrmem, który dostaje po kasku od przerośniętych ośmiornic krążyły gdzieś już kiedyś memy :D.
Ja na to nie wpadłem.

Poczytałem sobie o nim i jegomość podobno był w przeszłości.

Faktycznie zostało samo mięsko, jeśli chodzi o bossów, chociaż bardzo wysoko cenię tych wcześniejszych, a nawet tych zupełnie wczesnych, jak pierwszy Margit.

Z pokonywaniem pani M za 1 podejściem... raczej nietrudno mi w to uwierzyć. To pewnie się zdarza, ale raczej rzadko. Sam miałem dziwną przeprawę z Bloodbornem, gdzie Orphan padł za... nie pamiętam - 13-18 razem? Ludwig za trzecim, a do którego bossa podchodziłem ponad 20x? Poczciwy i łagodny Rom.
Czasami radzimy sobie z trudnymi rzeczami, a zatrzyma nas coś trywialnego.
Niestety Malenia nie wpadła w powyższy worek, więc zrobiła mi jesień średniowiecza:).
Łza naśladowcy mocno ułatwia tę walkę. W ogóle chyba za 1 razem użyłem łzy. Łza łzą, bo bez ulepszeń skończyła się szybko, ale później nie dawało mi to spokoju i zrobiłem ją bez tego. I wtedy właśnie ją bardzo polubiłem.

Jeśli chodzi o Zimową Krainę, to mówiąc o sobie - również miałem pozytywne odczucia. Spędziłem tam bardzo dużo czasu. Część kolegów w tym momencie już jednak zazwyczaj przyspieszała grę, bo co tu się dziwić. Nie ma co błądzić w śniegu, skoro tyle ciekawych rzeczy się czai gdzie indziej. Mimo to - są tam fajne miejsca i ciekawe momenty :). Choćby ta mini zagadeczka z meduzą.

Bohaterowie Zamor to jedne z moich ulubionych mobów, właśnie ze względu na swoją finezję i taneczność. Szalona wioska również robi robotę. Niby prosty reskin
(chyba?), ale dodaje jednak nową warstwę.

A propos miśków. One w Eldenie bywają zrobione w tak budzący grozę i respekt sposób, że przez pierwsza 2 przejścia się ich zwyczajnie bałem :)))).

Dzięki Thalar!
O dziwo chyba wypróbuję tę mechanikę w DS2 :)

Co do bossów, to nie wliczając jeszcze minibossów, na szybko byłem w stanie wymienić kilku innych. Lista na pewno jest dłuższą, ale nie jakoś niesamowicie.

Fajnie, ja zazwyczaj skupiam się właśnie na znalezieniu teleportu w podziemia i na Ordinie :).
To są te miejsca, które trzeba koniecznie zobaczyć i sprawdzić jakie sekrety kryją - warto.

A już sama zimowa kraina - tak jak Ty uważam, że sama mgła jest lekko męcząca, ale ku własnemu zaskoczeniu, całkiem sporo tam zwiedziłem.

Co do trudności, to oczywiście teraz czeka Cię topka wyzwań, natomiast chyba nie jest to aż taka różnica w porównaniu do tego, co teraz widzisz :).

Przypomnisz mi, jak się te miecze nazywają?
Od roku trąbię na lewo i prawo, jaki to Elden nie jest cudowny, bo ma fajnie wykonaną walkę na dwie bronie. Oczywiście ani razu tak nie zagrałem :D.

Bardzo popieram to, co napisał Xandon - Ordina jest bardzo fajna i wszystko co kryje też jest bardzo fajne.

A do tego jest jeszcze osobny portal w zimowej krainie, który prowadzi gdzieś w podziemia.

Ja bym zaczął od tych krain właśnie, a później Farum.
Ale uwaga! Zarówno w tych krainach, jak i w Farum Azula znajdziesz kilka potężnych przedmiotów, talizmanów itp. Jeśli więc trafiłbys na coś trudnego, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby wrócić do Farum i tam pozwiedzać oraz się wzmocnić.

Ja w sumie tylko przy pierwszym przejściu miałem problem z tym mozolnym biciem po kostkach, ale ta faza jest względnie krótka :). Obecnie to nawet lubię.

W drugiej, pamiętam, że frustrowały mnie próby bicia go po łapkach, ale okazało się, że są sposoby. Ciekawe, jak ludzie robią go Starfistami?

Na przestrzeni czasu, odbiór tego bossa poprawił się u mnie. Ale to chyba normalne, bo nauczyłem się i oswoiłem z pewnymi mechanikami, które początkowo mnie denerwowały.

Bossik też mocno zapisał się w środowisku graczy grających wyzwania. Wszelkie no hity i innego rodzaju ograniczniki - większość tych graczy zawsze zadaje sobie pytanie - jak mój build poradzi sobie z Rykardem (o ile go grają) i jak mój build poradzi sobie z Fire Giantem :)

Z Olbrzymem łączy się także przegenialny lore.

A i właśnie
thalar

Odnośnie progresu

Znam znam :)
Oglądałem wszystkich zawodników i oczywiście największe wrażenie zrobił ten, który go pokonał pałką +0.

A co do wad BBK, to ja śmiało mogę o nich rozmawiać :)

I tak, Gniazdo powiedział jedną rzecz, z którą się zgadzam - BBK jest fajny, ale wadą walki jest ukształtowanie terenu, gdzie wyszło mu (a nie sprawdziłem tego), że rolle pod górkę mają wpływ na to, czy czegoś unikniemy, czy nie :). I że przez to walka staje się mniej przewidywalna. I że lepiej by to wyszło, gdyby dać go na bardziej płaski teren - zgoda.

Chociaż ja sam przyznam, że pamiętam głównie to, że nasz milusiński wali jak czołg i jest bardzo agresywny;)

Dzięki, wygląda to naprawdę fajnie i miodnie.
Zwłaszcza, że o tytule już słyszałem:).