Wargame AirLand Battle: Teren

Teren

Dobry dowódca wie, jak wykorzystać otoczenie na swoją korzyść. Dlatego też trzeba poznać, jaką przewagę dają różne typy terenu na polu walki

Las zapewnia najlepszą możliwość ukrycia się. Schowany w nim oddział piechoty lub zwiadu jest praktycznie nie do wykrycia podczas obserwacji z zewnątrz. Sprzęt ciężki porusza się z trudnością po tym terenie. Las można podpalić (np. napalmem) wówczas pożar stopniowo rozprzestrzenia się powodując ujemne skutki dla morale przebywających lub znajdujących się w pobliżu oddziałów. Z uwagi na kamuflaż, jaki zapewnia, jest naturalnym punktem wyjścia dla zasadzki.

Bagno jest słabszą kryjówką niż las, ale stanowi pewną przeszkodę dla pojazdów, które muszą stracić trochę czasu by je sforsować. Mogą być też unieruchomione, jeśli zerwie im się gąsienica.

Pole standardowo/gęsto grodzone umożliwia ukrycie się, choć nie tak skutecznie jak las i bagna. Jednakże, jako kryjówka dla zwiadu lub miejsce potencjalnej zasadzki jest ono punktem mniej oczywistym (w przeciwieństwie do lasu nie wyróżnia się od tła przy dużym oddaleniu widoku) i przez to mniej narażonym na wykrycie lub prewencyjne zbombardowanie.

Górzyste tereny stanowią barierę dla pojazdów, ale nie dla piechoty. Mogą stanowić więc dobry punkt obserwacji/oporu dla tego typu wojsk, jak również w miarę bezpieczną trasę przemarszu w inny rejon walki. Trzeba jednak pilnować, by znajdujące się w górach oddziały miały odpowiedni kąt linii ognia by mogły oddać strzał do wroga położonego poniżej.

O tym, czy dany teren zapewnia jakiś kamuflaż informuje kursor, który po najechaniu na potencjalną kryjówkę zmienia kolor z szarego na niebieski.

Tylko drogi pozwalają na rozwinięcie pojazdom mechanicznym maksymalnej prędkości. Stąd też są ważnym punktem na zapleczu walk, gdzie przemieszczają się uzupełnienia oraz umożliwiają szybkie przerzucanie sił lądowych do najbardziej zagrożonych odcinków.

Tereny zurbanizowane (miasteczka, osiedla wielkich miast) można zamienić w doskonały bastion obronny. Tylko piechota może zajmować budynki i prowadzić z nich ostrzał, ponadto jest w nich trudna do wykrycia i do zidentyfikowania. Obszary zabudowane stanowiące jedno miasto/miasteczko podzielone są na poszczególne sektory o różnej wielkości (kilka budynków, róg ulicy, blok). Ten sam sektor może być zajęty przez tylko jedną grupę piechoty (do 4 oddziałów). Żołnierze mogą błyskawicznie przemieszczać się w ramach tego samego sektora i między sektorami. Jeśli dany sektor sąsiaduje z sektorami zajętymi przez wrogie oddziały, może być ostrzeliwany i szturmowany ze wszystkich równocześnie. Podczas bombardowania (bronią konwencjonalną/napalmem) wojacy uciekają do części sektora mniej zagrożonego, więc trzeba pokryć ogniem cały sektor równomiernie lub precyzyjnie wymierzyć. Granice sektorów wyznaczone są liniami, których kolor zależy od tego, czy są zajęte (biały, jeśli nie) i przez którą stronę konfliktu (czerwony/niebieski).

Oprócz odpowiedniego wykorzystania szaty roślinnej i zabudowy należy mieć na uwadze wpływ ukształtowania terenu. Generalnie teren wyżej położony daje większy zasięg widzenia, jednostka może obserwować ponad przeszkodami.

Wargame: AirLand Battle

29 maja 2013

Rate It!

• Przegląd
• Poradnik
• Recenzja