Silent Hunter 5 Battle of the Atlantic: Modernizacje (upgrade'y) U-Boota

Modernizacje ("upgrade'y") U-Boota

Poniżej znajdziecie rycinkę przedstawiającą możliwe upgrade'y i modernizacje, którym można poddać swojego U-Boota w ciągu całej rozgrywki. Należy jednak wziąć pod uwagę, iż akcja Silent Hunter 5 kończy się w roku 1943, więc wszelkie modyfikacje z lat 44-45 raczej nie będą dostępne. Trzeba jeszcze pamiętać, iż obrazek ten pochodzi nie z tej odsłony Cichego Łowcy, lecz z jednej z poprzednich części (konkretnie trzeciej), na którą na dodatek zainstalowano mod Grey Wolves 3.0. Czyli najlepszą i najbardziej kompleksową modyfikację do SH III, znacznie podnoszącą realizm rozgrywki. Tak więc modyfikacje, które ów obrazek przedstawia niekoniecznie muszą być dostępne w SH 5, a czasy dostępności poszczególnych upgrade'ów również nie muszą się zgadzać z tymi przedstawionymi na poniższej rycinie.

Ulepszeń dokonywać będzie za punkty renomy zdobyte podczas kolejnych patroli w rezultacie wykonywania zadań w poszczególnych kampaniach i przyznawane w nagrodę za kolejne alianckie łajby posyłane na dno. Rozwiązanie to jest więc dosyć podobne do zaimplementowanego w części III programu.

W czasie rozgrywki otrzymamy m.in. możliwość zamiany jednego typu U-Boota na inny. Twórcy gry oszczędzili nam na szczęście katuszy patrolowania morza w "dłubankach" Typ II. Niestety nie pozwolą również przesiąść się na Typ IX, co jest raczej mocno kontrowersyjnym rozwiązaniem, zawężając graczowi pole wyboru tylko do U-Bootów Typu VII (konkretnie modele VIIA, VIIB, VIIC i VIIC/41). Z powyższego obrazka należy zatem usunąć same OP Typu II, IX i XXI, jak również niektóre modyfikacje (np. kioski dla okrętów Typ IX). Za punkty renomy będziemy mogli zmieniać także pomniejsze części okrętu, np. sam kiosk OP, na wersje zapewniające m.in. więcej miejsca pod montaż działek plot. Pierwszy taki kiosk powinien stać się dostępny już bardzo szybko, bowiem w roku 1940. Praktycznie po chwili możliwa stanie się także zmiana schematu malowania (maskowania) całego U-Boota.

Same 20mm działka plot. (37mm przeznaczone są dla U-Bootów Typu IX, więc nie powinny być dostępne w grze) występują w wersjach jedno- jak i 2-lufowych: druga wersja także staje się dostępna praktycznie zaraz na początku wojny. Długi czas będziemy używać torped o napędzie parogazowym T1 i elektrycznym T2. Arsenał "cygar" powiększy się w roku 1942 o typ T3 oraz programatory FAT I. W 1943r. powinien jeszcze dojść FAT II i nowa odmiana torpedy - T4 Falke (torpeda akustyczna).

Na samym początku wojny nasz U-Boot będzie wyposażony w hydrofony GHG (przymocowane na stałe), najefektywniejsze gdy źródło dźwięku znajduje się od strony burty OP - pokrycie 140° z każdej burty OP (efektywność ich pracy spada im bardziej źródło dźwięku jest przesunięte w kierunku rufy bądź dziobu U-Boota). Prawie natychmiast jednak stanie się możliwa zamiana tych hydrofonów na KDB - obrotowe, czulsze, o większej dokładności odczytu z dowolnego kierunku (pokrycie 360°), jednak z kolei bardziej podatne na uszkodzenia spowodowane eksplozjami bomb głębinowych. Oba typy hydrofonów mają zasięg wykrywania wynoszący 20 km w przypadku pojedynczych statków i 100 km w przypadku konwojów, aczkolwiek może on jeszcze zależeć od stanu morza. Na początku 1942 r. powinna dojść także opcja wyposażenia U-Boota w aktywny sonar S-Gerät. Nie był on zbyt popularny wśród dowódców i załóg U-Bootów, ponieważ wysyłając impulsy dźwiękowe zdradzał także pozycję OP. Jego zasięg wynosił do 4000 metrów (niektóre źródła podają 5-10 km).

Na początku roku 1942 i 1943 pojawić się powinny również dwa pierwsze, prymitywne radary, odpowiednio FuMO 29 i FuMO 30. Oba o zbliżonej konstrukcji (różniły się tylko antenami), pozwalały wykrywać jednostki morskie wroga w zasięgu 7,5 km oraz samoloty w zasięgu 15 km. Poważną wadą pierwszego z tych radarów było to, iż wykrywał łajby znajdujące się w bardzo wąskim paśmie do 10° od dziobu U-Boota (na każdą burtę), więc by OP mógł przeskanować tym radarem 360° musiał zatoczyć na wodzie spore kółeczko. Doskonalszy model posiadał obrotową antenę, którą sterowano z przedziału radiowego, jednak antena ta musiała być wciągana pod pokład, gdy U-Boot schodził pod wodę.

Metox i jego drewniana antena zamontowana w kiosku U-Boota.

W tych samych latach (1942 i 1943), aczkolwiek nie na początku danego roku, powinniśmy mieć też możliwość montowania na U-Boocie pasywnych urządzeń radarowych wykrywających fale emitowane przez nieprzyjacielski radar i alarmujące (np. sygnałem akustycznym) załogę OP o fakcie namierzenia okrętu. Pierwszym takim detektorem radaru był Metox, posiadający jednak wady w postaci bardzo delikatnej i łatwo ulegającej uszkodzeniu anteny. Następnym może być np. Borkum (FuMB 10) emitujący bardzo słaby, a przez to trudny do wykrycia przez przeciwnika sygnał.

Do kolejnych modyfikacji w jakie można wyposażyć U-Boota należą rozwiązania i urządzenia mylące oraz zakłócające impulsy ASDICu generowane przez hydrolokatory alianckich niszczycieli (głównie). Tu powinniśmy mieć możliwość (już w roku 1941) pokrycia kadłuba U-Boota specjalnymi, gumowymi matami pochłaniającymi takie impulsy (Alberich). Początkowo maty takie sprawiały sporo kłopotów np. odklejając się, jednak późniejsze rezultaty zastosowania tego rozwiązania okazały się całkiem obiecujące - stwierdzono, iż maty z tworzywa o nazwie oppanol pochłaniają aż ok. 83% impulsów ASDICu. Od 1942 r. będziemy również mogli skorzystać z innej metody oszukiwania alianckiego ASDICu, polegającej na wyrzuceniu z U-Boota przez specjalnie skonstruowane śluzy pojemnika Bold wytwarzającego "chmury" pęcherzyków powietrza ("bąbelków"), które impulsy ASDICa rejestrują jako kadłub U-Boota.

Wreszcie, w 1943 r., pojawią się chrapy (snorkel), czyli urządzenie (rura) stosowane w celu doprowadzania powietrza do silników spalinowych, gdy OP płynie w zanurzeniu. OP mógł więc podróżować pod wodą dalej napędzany Dieslami, jednocześnie ładując wówczas baterie silników elektrycznych. Dzięki chrapom można też uniknąć wykrycia OP radarem, ponieważ chrapy dają o wiele mniejsze echo radarowe niż cały kadłub wynurzonego U-Boota. Chrapy okrętów podwodnych z czasów II wojny światowej posiadały jednak szereg istotnych wad: jedną z nich było np. to, że U-Boot mógł rozwijać prędkość najwyżej do 6 węzłów by uniknąć złamania tej tuby doprowadzającej powietrze.

Silent Hunter 5: Battle of the Atlantic

2 marca 2010

Rate It!

• Przegląd
• Poradnik
• Recenzja