Nowa Castlevania nie udaje reliktu przeszłości. Belmont’s Curse chce walczyć z najlepszymi współczesnymi metroidvaniami

Twórcy Dead Cells, ekipy Motion Twin i Evil Empire, próbują swoich sił we wskrzeszeniu klasycznych, dwywymiarowych Castlevanii. Na gamescomie miałem godzinę, by zobaczyć, czy jest na co czekać.

Belmontowie zyskali na skoczności

Od razu pozwolę sobie przejść do rozgrywki, bo to prawdopodobnie najbardziej odczuwalna zmiana w serii. Rose Belmont rusza się wyraźnie lżej od innych przedstawicieli swojego rodu znanych ze starszych gier z cyklu. Specyficzny „ciężar” i pewna bezwładność bohatera ustąpiły mocno responsywnemu, dynamicznemu systemowi poruszania się, który bardziej niż celność i wyczucie czasu nagradza w moim odczuciu czystą zręczność i refleks grającego. Przybliża to najnowszą odsłonę Castlevanii do innych współczesnych gier takich jak seria Ori czy zwłaszcza ostatnia odsłona Prince of Persia o podtytule The Lost Crown.

Podoba mi się kierunek, w jakim zdecydowali się podążyć twórcy. Choć nieco toporne sterowanie najstarszych Castlevanii ma sporo uroku, to bardziej dynamiczny model współczesnej metroidvanii lepiej wpisuje się w panujące trendy i na pewno znajdzie sporo fanów wśród graczy nowych dla serii. Zwłaszcza, że pod wieloma innymi względami wciąż czuć tutaj ducha wampirzej marki.

Mroczno, straszno i oldskulowo

Akcja gry rozgrywa się w renesansowym Paryżu trawionym tajemniczą katastrofą. Do pomocy oddelegowana zostaje Rose Belmont – dziedziczka starożytnego rodu pogromców wampirów. Choć za wcześnie, by wyrokować tutaj o jakości fabuły, to zdecydowanie podobał mi się sposób jej przedstawienia. Gra traktuje swoją opowieść śmiertelnie poważnie, co w połączeniu ze sztampową estetyką i dialogami daje przyjemne, nieco oldschoolowe odczucie podobne do oglądania dobrego kina gatunkowego.

Całość spina naprawdę ładna warstwa wizualna oparta na dość wyrazistych designach postaci i przeciwników, silnych kontrastach, kolorach oraz płynnych animacjach. Estetyka Belmont’s Curse zdecydowanie może się podobać. Podobnie zresztą jak soundtrack wypełniony patetycznymi sekcjami instrumentalnymi oraz chórkami. Motyw spójny z dziedzictwem serii, w którym przecież nie brakuje pamiętnych utworów.

Poziom trudności i pomysłowe mechaniki

Seria o Draculi od zawsze kojarzyła się z dość wysokim poziomem trudności. Na chwilę obecną przyznaję, że Belmont’s Curse nie stanowiło dla mnie jakiegoś wyjątkowego wyzwania, choć wyjątek stanowić mogą walki z bossami. Już pierwszy przeciwnik tego typu zmusił mnie do kilku podejść, w czasie których musiałem na spokojnie przyswoić schemat jego zachowania. To przyjemny model, w którym gracz nagradzany jest za swoją spostrzegawczość oraz cierpliwość, a większość zgonów przypisać można niepotrzebnej brawurze, a nie zwyczajnej niesprawiedliwości. Ciekaw jestem, jak poziom trudności rozwinie się w dalszych etapach gry, gdyż sekcje platformowe z pewnością staną się dłuższe i bardziej wymagające.

Wśród istotnych elementów gameplayu chciałem zwrócić uwagę na ciekawy system umiejętności. Te definiowane są przez specjalne karty z zaklęciami. Kolejne z nich otrzymywane są wraz z postępami w grze i pokonywaniem bossów. Każde zaklęcie oraz umiejętność posiadają dodatkowo szereg wbudowanych wyzwań. Najczęściej sprowadzają się one do wykorzystania skilla w odpowiedni sposób i określoną ilość razy. Po spełnieniu warunków gracz może odblokować jedną z kilku ścieżek rozwoju dla zaklęcia. To dość interesujący system wymuszający na graczach eksplorowanie różnorodnych kombinacji, buildów oraz stylów gry. Prawidłowo poprowadzony, może okazać się jedną z ciekawszych mechanik rozwoju w całym gatunku.

Podsumowanie

Choć do pokazu Belmont’s Curse podchodziłem z lekkim niepokojem, to po fakcie muszę stwierdzić, że podobało mi się to, co widziałem na miejscu. Przyspieszenie rozgrywki i upodobnienie jej do współczesnych przedstawicieli gatunku wydaje się naturalnym kierunkiem przy ponownym odkrywaniu tej antycznej przecież już serii. I choć rozumiem, że w oczach ortodoksyjnych fanów Draculi zmiany te jawić mogą się jako coś szkodliwego, tak mam nadzieję, że mocny klimat oraz ciekawe pomysły z zakresu rozgrywki pozwolą marce Castlevania nabrać nieco wiatru w żagle.