Command & Conquer: Red Alert 3

Seria Red Alert od zawsze zachwycała świetnie opracowanym trybem gry wieloosobowej. Nie inaczej jest w przypadku najnowszej, trzeciej części tego cyklu.

Command & Conquer: Red Alert 3 to zaszczytny powrót kultowej serii. Usiądźcie i posłuchajcie, dowódco. Plusy... Trzy porządne kampanie, po dziewięć misji każda, przekładają się na kawał dobrze spędzonego czasu w doborowym towarzystwie. Jeśli chodzi o strony konfliktu, mamy tu wielkie trio, z czego każde supermocarstwo posiada odmienny styl, inny sposób rozwoju, unikalne jednostki, technologię i protokoły. Produkcja zachwyca poziomem urozmaicenia w niemal każdym aspekcie. Scenerie operacji wojennych są naprawdę różnorodne w wyglądzie i strukturze, choć dominują krajobrazy wodne. Niemniej, zawsze są wykonane z należytą pieczołowitością. Poza obiektami typowo militarnymi, w grze występuje sporo budynków neutralnych oraz gmachów i budowli znanych z historii, które fajnie jest zobaczyć w wirtualnym świecie. Projekty jednostek są oryginalne i przemyślane. Nadmienić wystarczy sporo interesujących zdolności, jakie posiadają poszczególne oddziały. Animacja jest płynna, co widać zwłaszcza przy zastosowaniu tychże umiejętności w locie. Fenomenalnie spisuje się silnik fizyczny gry, bowiem niemal całe otoczenie reaguje w jakiś sposób na zniszczenia. Czuć ciężar struktur i obiektów, widać elementy konstrukcyjne budynków, da się rozjeżdżać niskie przeszkody, powstają kratery po wybuchach. Słowem - jest cudnie. Grafika jest kolorowa i wyrazista. Wszelkie wybuchy, dym, lasery czy efekty prądu, a ponad wszystko ocean – to czysta poezja. Tak pięknie wyglądającej wody nie widziałem w żadnej innej strategii. Osobiście uważam, że RA3 ma kapitalny, wręcz perfekcyjny i chyba mój ulubiony interfejs w gatunku rts. Podoba mi się tu wszystko: styl, czcionka w menu, elementy graficzne, opcje panelu sterowania, wygoda korzystania, a nawet możliwość całkowitego ukrycia ekranu hud. Również nawigacja na polu walki jest niezawodna. Zarządzanie wojskiem, manewrowanie oddziałami i wydawanie rozkazów jest wygodne, intuicyjne i przemyślane pod kątem różnych wariantów. Tytuł jest niezwykle grywalny, zaś sama kampania bardzo wciągająca. Misje są angażujące, a poszczególne zadania ciekawe. Niektóre nawet całkiem kreatywne. Uwagę zwraca dość mocne nastawienie na siły powietrzne i flotę morską, a także możliwość budowania większości baz na wodzie. Obszar działań wraz z postępem rozszerza się, ujawniając kolejne terytoria zmagań. Poziom trudności na ogół dobrze wyważony, choć są wyjątki przegięcia z ilością floty przeciwnika. Tak czy inaczej, chrzest bojowy był. Autosave w kluczowych momentach naprawdę się przydaje. Pełna napięcia batalia, przerywana szybkimi komunikatami z pola walki, często okraszona nagłymi zwrotami akcji i podsycona limitem czasowym daje taki zastrzyk adrenaliny, że mózg pracuje na zupełnie innych obrotach. A na deser za wypełnienie służby, przyjemne dla oka inscenizacje. Filmy wprowadzające, transmisje wideo i odprawy przed misjami to naprawdę super sprawa. W przerywnikach filmowych wita nas zacne grono towarzyszy. Gwiazdorska obsada wywołuje szczery uśmiech na twarzy, a piękne panie tylko te krótkie chwile umilają. Urocze są te przekomarzania, np. między Tanyą a Nataszą. W ogóle kwestie mówione są extra i wydają się zabawne. Warstwa dźwiękowa jest dość charakterystyczna, zwłaszcza gdy w głowie siedzą jeszcze pojedyncze dobrze znane sample z poprzednich odsłon serii. Podobnie muzyka Franka Klepackiego, po raz kolejny nie zawodzi. Kultowy Hell March, jak i zupełnie nowy Soviet March – jest moc! Pozostałe kawałki też niczego sobie. Bardzo, bardzo dobry soundtrack. Pochwalić muszę jeszcze fabułę, bo ta jest przemyślana i wyjątkowo strawna w odbiorze. Minusy... W oceanie możliwości, jest też kropla goryczy. Piechota nie zawsze słucha poleceń, czołgi sporadycznie gubią drogę, a statki potrafią się na czymś zatrzymać. Czołg Apokalipsa natomiast za nic ma sobie sojuszniczy mur. Mały zarzut mam co do przebiegu niektórych misji. Czasem wymagany jest niezwykły timing i synchronizacja działań w obronie przed nacierającymi falami, bo ataki są tak wyliczone, że chwila nieuwagi i „Mission failed”. Nieraz trzeba wręcz przewidywać oskryptowane akcje nieprzyjaciela, na które nie mogliśmy być przygotowani. Szybko nauczyło mnie to częstego zapisywania gry. Teraz kilka moich osobistych uwag. Część rozwiązań jest dla mnie niezrozumiała tudzież przekombinowana, co wprowadza niechciany chaos. Nie wszystkie koncepty wizualnie mi odpowiadają, chociażby nie do końca przypadł mi do gustu design niektórych jednostek. No i co by nie mówić, gierka jest trochę zbyt cukierkowa i lekko infantylna. A mimo to, kurczę, dawno nie miałem tak przyjemnej, wciągającej i stanowiącej pewne wyzwanie rozrywki. Moja ocena – 8.5/10

Raczej nie twierdze że kiedyś gry były lepsze, słońce jaśniejsze i dziewczyny ładniejsze, ale w przypadku RA3 to stwierdzenie jest prawdziwe w 100%. Niestety czegoś tu zabrakło, i nie mówię o grafice bo tę można przeżyć, czy wstawkach filmowych bo i te są w porządku, również oprawa dźwiękowa się broni, ale zabrakło najważniejszego --- tzw. funu z gry. Niestety rozgrywka jest miałka, utrzymuje co prawda wysokie tempo, lecz nie daje satysfakcji, nie przykuwa do monitora tak jak w poprzednich odsłonach, zwłaszcza w RA2. Mógłbym jeszcze bardziej skopać leżącego i napisać kilka słów o Japończykach którzy są po prostu nijacy, czy popsioczyć na kampanie, a zwłaszcza na głupotę komputerowych partnerów, słabe SI jednostek i komputerowego przeciwnika czy na wciskanie przerywników filmowych w krytycznych momentach bitwy - bo nie ma to jak wyłączyć graczowi radar i zarzucić go ścianą tekstu w krytycznej chwili (np. eskortowanie transporterów w kampanii Imperium) X_X - ale już mi się nie chce.