Komentarze do wiadomości: Tworząc otwarty świat Wiedźmin Remake, polscy deweloperzy mogą łatwo popełnić wielki błąd. Autor „jedynki” nie ma wątpliwości, że będzie to duże wyzwanie

PanDaneX powodów jest kilka. Za wszystkie niestety odpowiadają sami gracze. Grę tak łatwiej powiększyć i wydłużyć też czas gry poprzez wydłużenie czasu potrzebnego na poruszanie się po terenie. Taniej też wychodzi, a że gracze tego chcą to cóż, szkoda by było nie skorzystać z okazji. Ogólnie tak szybciej jest zrobić wydmuszkę, a że gra taka wydmuchana, to dla wielu graczy jest atrakcyjniejsza. To samo z pogonią za ultra realistyczną grafiką, jak gra jest ładniejsza o 5%, to wiele ludzi na to poleci. Dlatego to robią, bo jest taniej, łatwiej i szybciej, a przy tym też większy zysk, a to wszystko dlatego, że ludzie tego chcą.

tynwar Jak chcesz wydmuszkę z otwartym światem, to wiadomo, że tanio i szybko możesz wypełnić mapę powtarzalnymi czynnościami i fedexowymi questami.
Natomiast jak byś stanął przed wyborem zrobienia dobrej i dopracowanej gry z otwartym lub korytarzowym światem, to ten drugi zawsze będzie tańszy, szybszy i łatwiejszy.

Gęgętator ta, o tym pisałem już.

piotr1399 przynajmniej mapy były ciekawsze, a sama gra była sensowniej i spójniej skonstruowana i walki z potworami były porządne i dawały poczucie rozwoju postaci.

pawel1812 Ale ja nigdzie nie napisałem, ze Wiedźmin 1 nie był korytarzowy i nie miał fedexów. Tylko że stworzenie dobrego i dopracowanego świata w open-worldzie jest trudniejsze i droższe od takiego liniowego czy korytarzowego.
Mam nadzieję, że remake W1 będzie takim pół-otwartym światem i nie będzie wypełniony nudnymi powtarzalnymi pytajnikami.
Oby CDPR faktycznie wyciągnął wniosek po W3 i zrobili to lepiej, bo przy Dawnwalkerze mamy to samo co 11 lat temu.
Pewnie przy 3 dodatku o ile będzie nowa mapa, to może eksploracja doczeka się zmian, bo jak nie to czarno to widzę w Wiedźminie 4 i remaku W1.

marvin92 Jeśli chodzi o potwory to też mam taką nadzieje. Szczerze to było moje największe rozczarowanie w Wiedźminie 3, gdy zobaczyłem, że Redzi poszli na łatwiznę i zamiast systemu potworów jak z Gothica, gdzie każdy potwór ma określoną siłę, zrobili durne levele... wiadomo tak jest łatwiej, ale kurde to jest tak nie immersyjne rozwiązanie i to jeszcze w grze o łowcy potworów...

Jednak czuje, że nic z tego nie będzie i kolejne części Wiedźmina też będą miały ten beznadziejny system leveli, bo niestety są to gry przede wszystkim narracyjne, gdzie najważniejsza jest fabuła, a mechanicznie gra ma być co najwyżej poprawna.

Co do świata to faktycznie w pierwszej części mapa i dostęp do konkretnych lokacji było mocno ograniczony i gracz np. nie mógł już na początku gry pójść do wsi Odmęty czy nawet na bagna. Ciekawe jak to rozwiążą, ja osobiście nie mam nic przeciwko podzieleniu gry na akty tak jak kiedyś, gdzie po prostu każdy kolejny akt, będzie nam odsłaniał kolejną część mapy, a wcześniej niech będzie ona w jakiś naturalny sposób zablokowana.

Shadoukira a czym się różni level od "określonej siły"? Chyba po prostu nie chcesz autoskalowania, a z tego co kojarzę można było to sobie wyregulować i były potwory, które były po prostu za silne dla gracza. Inna sprawa, że ten system był trochę tandetny bo czasem wystarczało wbić 1 poziom i nagle biło się 10x więcej bo przeciwnik nie był już zablokowany na nasze ataki dzięki czaszce.

pieterkov Mówiąc najprościej nie lubię systemu, w którym nad głową potwora widnieje napis np. Utopiec lvl 5, a kilkadziesiąt godzin później spotykam dokładnie tego samego utopca, tylko z napisem Utopiec lvl 30. Według mnie takie rozwiązanie niszczy immersję i odbiera satysfakcję z rozwoju postaci.

Wyobraźmy sobie sytuację: na początku gry, mając zardzewiały miecz, walczę z utopcem i pokonuję go po kilku uderzeniach. Pod koniec gry mam już legendarny ekwipunek i magiczny miecz, ale zamiast czuć, że stałem się znacznie potężniejszy, walczę z identycznym utopcem, któremu projektanci po prostu podnieśli poziom do 50. Ostatecznie dalej jest to ten sam przeciwnik, tylko z większą liczbą nad głową. Takie rozwiązanie sprawia, że rozwój bohatera wydaje się sztuczny.

Podobnie wygląda kwestia stref z poziomami przeciwników. Sam podział świata na obszary o różnym stopniu trudności nie jest zły, ale powinien wynikać z logiki świata. Jeśli jakiś gatunek potwora jest z natury bardzo groźny, to powinien taki pozostać przez całą grę. Gigant czy gryf nie powinny być słabsze od zwykłego utopca tylko dlatego, że znajdują się w początkowej lokacji. Na przykład w Wiedźminie 3 miałem sytuację, w której spotkałem giganta lvl 16 i dosłownie kawałek dalej utopca lvl 25. Giganta pokonałem bez większego problemu, a utopiec miał wyższy poziom niż ja i miałem z nim problemy... Dla mnie takie sytuacje całkowicie psują wiarygodność świata.

Wolałbym system, w którym każdy gatunek potwora ma swoją określoną siłę od początku do końca gry. Jeśli na początku spotykam utopca lub goblina i jest on dla mnie wyzwaniem, to pod koniec gry ten sam przeciwnik powinien być już łatwy do pokonania. Właśnie wtedy naprawdę czuć rozwój postaci. Z kolei jeśli na początku przygody natrafię na gryfa albo giganta, najlepszym rozwiązaniem powinna być ucieczka. Dopiero później, gdy zdobędę lepszy ekwipunek, rozwinę umiejętności i poznam słabości danego potwora, mogę wrócić i podjąć z nim walkę. Taki system nagradza rozwój bohatera oraz wiedzę gracza, a nie tylko wyższy poziom.

Jeśli twórcy chcą wprowadzić silniejsze wersje potworów, to niech będą one odpowiednio uzasadnione. Zamiast robić "goblina lvl 2" i później "goblina lvl 100", lepiej stworzyć nowe odmiany tego gatunku. Przykładowo: zwykły goblin,goblin wojownik, goblin szaman, przywódca plemienia, a później np. czarne gobliny zamieszkujące bardziej niebezpieczne regiony.

Każda z tych odmian powinna różnić się nie tylko statystykami, ale również wyglądem, zachowaniem czy uzbrojeniem. Dzięki temu gracz od razu rozumie, dlaczego dany przeciwnik jest silniejszy. Osobiście całkowicie zrezygnowałbym z wyświetlania poziomów potworów. Oczywiście wewnętrznie gra może korzystać z takiego systemu do obliczania statystyk (np. zwykły goblin ma poziom od 1 do 3), ale gracz nie powinien tego widzieć. Siłę przeciwnika powinien oceniać na podstawie jego wyglądu, zachowania i wiedzy zdobytej podczas gry.

Moim zdaniem taki system jest znacznie bardziej immersyjny. Siła potworów wynika z ich gatunku, wieku, odmiany czy miejsca występowania, a nie z tego, że projektanci dopisali im wyższy poziom. W efekcie świat wydaje się bardziej wiarygodny, a rozwój postaci daje dużo większą satysfakcję.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że takie rozwiązanie jest znacznie trudniejsze do zaprojektowania. Twórcy nie mogą po prostu zwiększyć poziomu przeciwnika i jego statystyk, tylko muszą zaprojektować nowe odmiany potworów, nadać im odmienny wygląd, animacje, zachowania czy umiejętności oraz logicznie uzasadnić ich występowanie w świecie. To wymaga zdecydowanie więcej pracy i lepszego przemyślenia całego systemu.

Mimo to uważam, że właśnie takie podejście daje najlepszy efekt. Świat staje się bardziej wiarygodny, rozwój postaci naprawdę czuć, a gracz uczy się rozpoznawać zagrożenia na podstawie wyglądu i zachowania potworów, zamiast patrzeć na liczbę nad ich głową. To według mnie znacznie ciekawsze i bardziej immersyjne rozwiązanie. Najbliżej takiej filozofii projektowania był chyba Gothic i do dziś uważam, że pod tym względem pozostaje jednym z najlepszych przykładów w gatunku RPG. Chciałbym kiedyś zobaczyć nowoczesną grę, która rozwinie ten pomysł jeszcze dalej.

Shadoukira Tak jak napisałeś, stworzenie np. utopca lv.3, utopca wojownika lv.6, utopca żołnierza/elit lv9, każdy z delikatnym innym wyglądem i może 1-2 nowymi atakami, byłoby jakkolwiek akceptowalne i raczej nikt by nie narzekał, do tego coś na wzór mini bossa utopca lv.15, który miałby już całkowicie odmienny moveset. Patrząc jak duży jest CDPR, a do tego te assety mogliby używać w W1R, W4,5,6, taka różnorodność powinna ich być priorytetem.

Do tego podzielić regiony w których taki system mają utopce, ghule, nekkery i inne pospolite potwory, żebyśmy ciągle nie walczyli z tym samym, tylko aby każdy gatunek miał swój główny region, wiadomo z małymi wyjątkami.

Dla mnie to skalowanie w W3 to pomyłka, na początku gry ubijamy gryfa, a pod koniec męczymy się z utopcem xD

Gęgętator fakt, skalowanie w tej grze jest głupie. Jednak to ma uzasadnienie w lore gry, w końcu przecież wiedźmin już stary i bardzo doświadczony, to co niby miał tak się rozwinąć, żeby rozwalać grupę utopców jednym ciosem? To takie realistyczne podejście. Jednakże jest właśnie ten problem, którego wszyscy odczuwają. Czyli niepotrzebny system poziomów, bo to w takiej grze nie ma po prostu żadnego znaczenia i nie ma sensu. Wystarczyłoby już po prostu dawać potwory o stałych statystykach, ale geralt wówczas nie mógłby się rozwijać i to byłoby tak, że większość potworów ma podobną siłę, ale mają odmienne ataki i obrony oraz swoje moce, a niektóre zdecydowanie silniejsze, ale to tyle. Ostatecznie na to samo wyjdzie, ale przynajmniej nie ma udawania, że postać się rozwija, ale jednocześnie z nim wrogowie.

tynwar Lore, Lorem, ale mimo wszystko jest to gra. W każdej części Wiedźmina zaczynało się praktycznie od 0 i jest to akurat jeden z najlepszych elementów z gier, gdzie rozwijasz postać i czujesz jak stajesz się silniejszy.

Popraw mnie jeśli się mylę, ale w W1 np. na bagnach, na początku był problem z potworami, ale jak się rozwinęło Geralta, to potem były one praktycznie na hita, ale nie pamiętam czy np. utopce rosły w siłę z każdym aktem.

Bo tego czego jestem pewny to zjadarki oraz skolopendromorfy były tylko w 4 akcie i tak powinno to wyglądać, każdy akt/lokacja ma swoje potwory odpowiednio zbalansowane na dany etap gry, a te pomniejsze typu utopce, są tylko po to żeby pokazać jak rozwinęła się postać i że one nadal są realnym problemem dla ludzi, ale z umiarem.

Gęgętator no tak, ale to nie to samo. Przecież postać nie jest dokładnie taka sama po takim czasie. Jednak na pewno absurdem było to, że strażnicy potrafili rozwalić wiedźmina bez najmniejszego problemu jakby on nagle nie był już wiedźminem tylko jakimś chłopem.

tynwar No właśnie z Wiedźminem jest taki problem, że moim zdaniem nie jest to do końca klasyczne RPG, tylko bardziej gra akcji z elementami RPG. Największy nacisk położono tutaj na narrację, fabułę, postacie i klimat, co wyszło oczywiście świetnie i właśnie za to najbardziej cenię tę serię. Natomiast jeśli chodzi o mechaniki RPG, takie jak rozwój postaci, ekwipunek czy system leveli, to według mnie wypadają one już znacznie słabiej.

Z rozwojem postaci jest taki problem, że w Wiedźminie 1 jeszcze miało to sens, ponieważ Geralt stracił pamięć i niejako zaczynał od zera. Oczywiście nadal był mutantem i zachował pamięć mięśniową, ale stopniowe odzyskiwanie wiedzy oraz umiejętności było dobrze uzasadnione fabularnie. W kolejnych częściach już nie bardzo. Geralt odzyskał pamięć i znowu stał się doświadczonym wiedźminem, więc rozwój postaci sprawiał wrażenie mechaniki dodanej trochę na siłę.

Sam system ekwipunku, zwłaszcza w Wiedźminie 3, też moim zdaniem został zrobiony słabo. Do gry, w której wcielamy się w profesjonalnego zabójcę potworów, kompletnie nie pasuje system rodem z hack'n'slasha, gdzie z przeciwników i skrzynek wypada tona przedmiotów o różnych kolorach i poziomach. W grze takiej jak Wiedźmin zdobycie nowego miecza czy pancerza powinno być wydarzeniem i czymś, co naprawdę cieszy gracza.

Pomysł z mistrzowskimi kowalami czy innymi rzemieślnikami był bardzo dobry, ale pod warunkiem, że wykonany przez nich sprzęt faktycznie jest wyjątkowy. Tymczasem w Wiedźminie 3 często zdobywało się "legendarny" miecz, który po chwili okazywał się gorszy od losowo znalezionego przedmiotu z wyższym poziomem. To całkowicie odbierało poczucie wyjątkowości takiego wyposażenia.

Sam system rzadkości przedmiotów uważam za dobry pomysł, ale powinien być wprowadzony z głową. Broń epicka czy legendarna powinna być naprawdę wyjątkowa i na tyle dobra, żeby mogła służyć graczowi nawet do końca gry. Jeśli później gracz zdobędzie inny legendarny miecz, to nie powinien wymieniać poprzedniego tylko dlatego, że nowy ma wyższy poziom. Powinien raczej zastanowić się, który z nich lepiej pasuje do jego stylu gry, ma ciekawsze bonusy lub po prostu bardziej odpowiada jego sposobowi walki. Wtedy każdy taki przedmiot miałby własną tożsamość i zdobycie go byłoby rzeczywiście ważnym wydarzeniem.

Ogólnie uważam, że do świata Wiedźmina system leveli średnio pasuje, zarówno w przypadku potworów, jak i przedmiotów. Każdy potwór, każda osoba i każdy przedmiot powinny po prostu mieć swoją określoną siłę i wartość wynikającą z miejsca, jakie zajmują w świecie gry, a nie z przypisanego poziomu. Wtedy pokonanie groźnego przeciwnika albo zdobycie nowego miecza naprawdę dawałoby satysfakcję, bo wynikałoby z rozwoju bohatera i świata, a nie z kolejnych cyferek.

Shadoukira no tak, już o tym pisałem. Imo lepszym rozwiązaniem dla wiedźmina 3 z doświadczonym profesjonalistą od zabijania potworów jako główną postać, byłoby to co napisałem, czyli większość standardowych potworów ma podobną siłę i wytrzymałość, ale mają różne zachowania, strategię walki i ewentualnie jakieś moce, a reszta niech będzie wyjątkowa, zdecydowanie silniejsza, ale nie tak, by rozwalać geralta jednym hitem. Np. gryf, leszy itd. Oczywiście takim potworom wystarczyłoby trochę mniej ciosów, by zabić geralta, a same wytrzymać kilka ciosów mieczem więcej. Może nie byłoby rozwoju postaci, ale już nie byłoby poczucia, że system lvli nie ma celu, a pewnie też nie byłoby takich niespodzianek z tymi samymi utopcami, które okazują się być znacznie silniejsze i co za tym idzie satysfakcja z pokonywania większych potworów byłaby większa.

Samaritan Nawet same teksty zapewne ocenzurują. Już to zrobili w Wiedźminie 3, gdzie jak dla mnie są one 'wygladzone' względem chociażby 2. Poza tym jak się robi grę na nowo to pokazali ludzie od Gothica - zmienia się subtelnie, a nie na chama bo tęczowe flagi... W ogóle już chyba nikt się z tym nie liczy poza zasaściankiem w CDPR. Nawet GOG po odłączeniu się od nich zmądrzał i skończył z tymi wariatami.

Samaritan Za wszytko, za co kochano jedynkę chcą zmienić, bo komuś tam coś tam się teraz nie podoba. Oby z tego Odyseja im nie wyszła, bo oryginał był zbyt słaby i film musiał to naprawić... To jaki mają kierunek najlepiej pokazuje 4 z tą świetną bohaterką na czele. Nie miałbym nic przeciwko gdyby poszli w kierunku tego, co zrobili w filmie fanowskim (mała dziewczynka jako pierwsza wiedźminka - pierwsza po wielu latach), a nie wygibasy bo musi być trendy. Mnie osobiście już 3 właśnie wpieniala z tymi wybiegami w stylu nawet tego elfa (kontekst - wieczny ogień każdemu dobierał się do 4 liter tylko nie jemu... Bardzo ciekawe, jak ciekawe, że Jaskier niby lubił z nim gadać... Akurat Jaskier, taaa). Oczywiście to moje zdanie, ja osobiście tej gry nie chcę nawet kijem już dotykać. Niemniej osobiście boli mnie, że chcą się dobrać do pierwszej części, która mnie akurat urzekła.

Samaritan Jasne, i szanuję opinię. Niemniej drażnią mnie niestety takie rozwiązania jakie próbują upychać. Co do fabularnej jedynki - i tak była spoko. Dlaczego - bo wiedźmin był właściwie wiedźminem. Może właśnie przez grafikę, ale wyglądał jak bez uczuć. Nie robiło nam nim wrażenia dosłownie nic. W 2 i 3 już mu nadali te cechy, chociaż np. 2 ceniłem za może wukowe, może nie, teksty jakie były w prologu ( o konfiskacie łodzi przykładowo), we flotsam (gotowanie zupy, doki) czy w ogóle świat, jaki tam był. W 3 jakoś nie uświadczyłem tak żywego świata, teksty drewniane. Grafika też dla mnie to był krok wręcz (nie tylko mnie się wydawało jakby drzewa i roślinność były z papieru). Ogólnie jasne - gra odniosła sukces lecz wydaje mi się, że CDPR ze swoim nastawieniem to mogą sobie cyberpunka robić - tam wszystko pasuje, nawet irytujące zakończenie. Bo tamten świat to przyjmuje, taki już jest. Dla mnie to co oni robią jest porównywalne do czarnych wróżek z serialu.

LiamP xD
Przeczytałem wszystkie twoje wiadomości, ale po tekście "Poza tym jak się robi grę na nowo to pokazali ludzie od Gothica", to jedynie ręce pozostaje załamać.
Gothic już nikogo nie interesuje, co pokazuje steam, nieco ponad miesiąc od premiery.
Przecież gdyby W1R został zrobiony na tym poziomie, to takie pomyje by się wylały na CDPR, że premierowy Cyber pod tym względem byłby zagrożony.
Grafika jak i żyjący świat, to W3 wypada najlepiej z trylogii, nie idealnie, ale najlepiej, więc dziwny zarzut, tak samo z tymi tekstami.
W1 się tragicznie zestrzał, masa back trackingu, płaskie lokacje, co chwile loadingi, questy to typowe fedexy, przynieś kilka szt. kłów, zabij potwora.
W trójce to takie zwykłe zlecenie na potwora miało swoją unikatową historie, a nie zabij i tyle