Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać

Śródziemie: Cień Mordoru Recenzja gry

Recenzja gry 1 października 2014, 13:20

Recenzja gry Śródziemie: Cień Mordoru - świetny miks slashera i skradanki

Branża gier zdecydowanie za rzadko eksploatuje świat Śródziemia. Gdyby robiono to częściej, prawdopodobnie mielibyśmy więcej tak dobrych gier jak Śródziemie: Cień Mordoru.

Recenzja powstała na bazie wersji PS4. Dotyczy również wersji PC, XONE

PLUSY:
  1. sprawdzona i lubiana mechanika walki;
  2. rozbudowana warstwa rozwoju postaci;
  3. oryginalny system odpowiedzialny za walkę frakcji;
  4. wyważony balans rozgrywki;
  5. udźwiękowienie i projekty postaci.
MINUSY:
  1. trochę zbyt mały świat i niespecjalnie zróżnicowane lokacje;
  2. duża powtarzalność misji pobocznych;
  3. wizualnie raczej nie zachwyca.

Mijają prawie trzy lata od chwili, kiedy gracze po raz ostatni otrzymali produkcję godną imienia Tolkiena. Chyba mało kto spodziewał się, że Władca Pierścieni: Wojna na Północy będzie tytułem aż tak dobrym, jak się okazał. Po mało interesującym początku nagle przed naszymi oczami dosłownie pojawiło się Śródziemie, wraz z pamiętnymi kurhanami i ośnieżonymi szczytami, na które nie mogłem się napatrzyć. I ta burza śnieżna... Podobną drogę przebył najnowszy produkt Monolithu, oparty o licencję filmową Śródziemie: Cień Mordoru. W pierwszych zwiastunach gra wydawała się nieciekawym klonem serii Assassin's Creed, ale po wielu godzinach spędzonych w Udunie i na Czarnym Trakcie śmiało mogę stwierdzić, że to opinia krzywdząca. W rzeczywistości otrzymaliśmy bardzo dobrą mieszankę motywów znanych z przygód asasynów i Batmana, ale okraszoną świetnie zrealizowaną mechaniką walki i przede wszystkim świeżymi pomysłami, z których ten odpowiadający za walki frakcyjne w szeregach Uruków da być może impuls branży, by zacząć go wykorzystywać na coraz to nowe sposoby.

Śmierć to tylko kolejna ścieżka, którą wszyscy musimy podążyć

W grze wcielamy się w Taliona, gondorskiego strażnika stacjonującego na Czarnej Bramie w pechowym okresie, kiedy to w Mordorze Sauron, wiedziony chęcią zemsty za porażkę poniesioną dwa i pół tysiąca lat wcześniej, zbiera siły do ponownego ataku na kraje wolnych ludzi. W przyswajającym podstawy fechtunku i skradania się samouczku poznajemy rodzinę głównego bohatera i okoliczności ich śmierci z ręki nomen omen Czarnej Dłoni – bezwzględnego zakapiora działającego na usługach Saurona i jego bandy Uruków, czyli potężnych orków przychodzących na świat w specjalnych rodniach. Talion również zostaje zamordowany, ale z nieznanych powodów śmierć się go wyrzeka, obarczając przy okazji towarzystwem tajemniczego upiora, niepamiętającego własnej przeszłości. Naszym celem jest zemsta na mordercach i przywrócenie pamięci zespolonemu z ciałem Taliona upiorowi.

Żadna skradanka nie może obejść się bez możliwości cichego zabójstwa przeciwników stojących przy krawędzi urwiska czy podłogi.

Fabuła, jak to zwykle w takich grach bywa, nie jest może najwyższych lotów, ale wystarcza, aby skutecznie przykuć do telewizora. Największą frajdę z odkrywania jej sekretów znajdą głównie fani prozy Tolkiena, ponieważ nie tylko będą mieli okazję zaznajomić się z ciekawymi postaciami zamieszkującymi Śródziemie w okresie poprzedzającym Wojnę o Pierścień, ale także odszukają w produkcji wiele nawiązań do sytuacji jedynie zasygnalizowanych w powieści, jak na przykład pobyt i tortury Golluma w Mordorze. Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się, co dokładnie działo się tam ze Smeagolem, koniecznie musicie sięgnąć po dzieło Monolithu.

Oceny redaktorów, ekspertów oraz czytelników VIP ?

Adrian Werner Ekspert 3 października 2018

(PC) Ta gra ma kiepską fabułę, mało różnorodne lokacje i brak spektakularnych filmowych misji. A mimo to potrafi zachwycić, gdyż jej mechanika jest wyśmienita. To najlepsza ewolucja rytmicznego systemu walki z Assassin's Creed. Dodano masę technik specjalnych i bardzo różnorodnych przeciwników, w stosunku do których trzeba stosować mocno odmienne taktyki. Dopracowana jest również mechanika skradania. Dorzućmy do tego system podporządkowywania sobie orków i otrzymujemy świetną całość, oferującą dużo głębi i ogrom swobody podczas realizacji zadań. Do tego dochodzi cudny system nemezis.

8.5
Recenzja gry Sniper Elite 5 - coraz mniej snajpera, coraz więcej Hitmana
Recenzja gry Sniper Elite 5 - coraz mniej snajpera, coraz więcej Hitmana

Recenzja gry

Karl Fairburne powraca jako snajper, spec od robienia zdjęć rentgenowskich oraz odpowiednik Agenta 47 lub Sama Fishera w czasach inwazji na Normandię. Sniper Elite 5 zmienia się bowiem coraz bardziej w pełnoprawną skradankę.

Recenzja gry Trek to Yomi - chcę więcej takich gier!
Recenzja gry Trek to Yomi - chcę więcej takich gier!

Recenzja gry

Flying Wild Hog stworzyło produkcję, nijak pasującą do wcześniejszych strzelankowych dokonań tego studia i... naprawdę dało radę. Trek to Yomi to mała, ale świetna gra, która garściami czerpie z dorobku kina samurajskiego.

Recenzja gry Hades - wielka gra dla tych, co mało czasu mają
Recenzja gry Hades - wielka gra dla tych, co mało czasu mają

Recenzja gry

Wiedziałem, że Hades będzie świetną hybrydą action RPG i „rogalika”, ale okazał się także znakomitą grą dla dojrzałych graczy. Zgrabnie porusza poważne tematy, ale robi też coś jeszcze. Szanuje nasz czas.