Nooo, i po 11 minutowym gameplayu widać, że to slasher. Super usłyszeć aktorkę Shadowheart w nowej grze w głównej roli, grafika i styl artystyczny bardzo ładnie wyglądają, a muzyka bardzo epicka, przypominająca ścieżkę dźwiękową Władcy Pierścieni Howarda Shora, bardzo dobrze brzmi. No nic, zdecydowanie będę miał tę grę na oku.
Laura to absolutny tytan voice actingu. Dawała głos w ogromnej liczbie gier, najczęściej hiciorach, i robi to w mistrzowski sposób. Zabawne jest to, że gra w papierowe erpegi z innymi aktorami głosowymi (Critical role) którzy dawali głos do tych samych gier co ona (w Nier Replicant/Gestalt Liam O'Brien jako Grimoire Weiss, Laura jako Kaine, w The Last of Us 2 Ashley Johnson jako Ellie, Laura jako Abbie. W obu tych grach oczywiście grał Matthew Mercer, kolejny tytan voice actingu). Kobieta robi świetną robotę i za to ją szanuję.
Fragment w 1:09-1:13 wyraźnie pokazuje klasyczny model walki slasherów jak Devil May Cry, Bayonetta, MGR Revengance itd. z charakterystyczną mechaniką "launch" ataku wyrzucającą przeciwnika w powietrze. Mimo to, dalej może to być souls-like, tak jak Darksiders 3 było. Trzeba poczekać na więcej gameplayu wyjaśniającego mechaniki. Trzymam kciuki za pełnokrwistego slashera. Ogólnie styl bardzo mi się podoba i inspiracja legendami arturiańskimi też super.
Tyle mechanik nie miała jeszcze żadna Bayonetta czy Devil May Cry. Olbrzymie, "sterowalne" summony, które można wpleść w zwykłe kombosy lub użyć do swego rodzaju parowania jako alternatywy dla uniku z Witch Time. Wiele misji oferuje unikalne rozwiązania gameplayowe (np. walka gigantów ŕ la Mortal Kombat, skradanka 2,5D), a kilka z nich rozgrywa się innymi postaciami, posiadającymi unikalne mechaniki i bronie. Z tej różnorodności wynika jednak wada – B3 to gra, która nie jest tak doszlifowana jak B2. Można też kręcić nosem na grafikę, w której czuć już wiek i ograniczenia konsoli.
Gra posiada dobre cechy sandboksa z 2015 roku (np. Mad Max, Just Cause 3), z jednoczesnym poprawieniem większości typowych wad takich gier (oprócz fabuły, niestety). Nie ma wielkiej różnorodności aktywności rozsianych po świecie, ale ich liczba jest przemyślanie ograniczona, tak że się nie nudzą. Tym, co wyróżnia tę grę i jest niesamowicie satysfakcjonującą aktywnością, są hordy – walka z goniącymi cię zombie, których liczba może osiągać setki (!), jest po prostu frajdą. Największą wadą gry jest totalnie pretekstowa fabuła i nieprzekonujące cut-scenki, nieskutecznie starające się być emocjonal
Ależ dobrze wrócić do świata DMC! Twórcy zaserwowali nam cudowną grafikę i multum mechanik walki które dodają wraz z progresem fabuły często zmieniając dostępne kombosy w potężniejsze wersje aktywowane jeszcze inną kombinację klawiszy, nie wspominając o nowych broniach. Walka jest bardzo przyjemna, jedynym minusem jest bezwładność postaci w powietrzu, w poprzednich częściach spadały na ziemię szybciej, tutaj tak jakby "floatują". Fabularnie jest wspaniale na tle pozostałych części serii, twórcy podchodzą z fanowską miłością do historii uwzględniając postacie z wprowadzone w np. w anime.
No to dlaczego nie dodać zielonej rameczki do recenzji z obecną opinią? Oryginalny tekst pozostałby niezmieniony, a czytelnicy mieliby aktualizację jaki ocena ma sens z perspektywy czasu.
Ogólnie myślę, że stworzenie takiego systemu "rewizji" recenzji do których autorzy by powracali, by z perspektywy czasu dopisać notkę z refleksją na temat oceny byłoby bardzo jakościowe dziennikarsko i recenzencko.
Korporacje już się nawet z tym nie kryją, że chcą zarzucić zniewalające jarzmo na barki konsumentów XD.
Powróciłem do tej perełki. Niesamowite jak mocno ta gra odcisnęła się na gatunków slasherów. Ostatnio wreszcie ukończyłem Bayonettę 2. Jakie było moje zaskoczenie, Bayo 2 ma identyczne sterowane jak DMC3. DMC3 gameplayowo to jest praktyczne współczesna gra, jedyne co odstaje to grafika (że capcom poskąpił w edycji specjalnej podbicia rozdziałki do współczesnych to hańba). Cudowna gra, świetne (i wysokie) wyzwanie, miodny gameplay, super klimat.
Możliwość zwiedzenia zamku Hogwart w takim szczególe jest świetna! Hogwart otaczają również rozległe tereny, niestety wypełnione są one całkowicie nieciekawymi aktywnościami, niczym z open-worlda z 2006 roku. Ale dobrze, że te tereny są dla samej możliwości latania nad nimi na miotle lub hipogryfie. To robi super wrażenie. Walka jest ok, fajne są te szczątkowe kombosy. Misje poboczne to straszny fedeks, jedyne warte uwagi to misje to te związane z wątkami trzech przyjaciół - są one ciekawe, ale do bólu infantylne. Dużo kraftingu, eliksiry, rośliny, magiczne zwierzęta - przyjemna odskocznia.
No Rest for the GPU” (dosłownie: „GPU bez odpoczynku”)
Off topic i raczej ciekawostka, a nie pretensja: raczej przetłumaczyłbym "No Rest for the GPU" jako "nie ma wytchnienia dla GPU" lub "bez wytchnienia dla GPU". Dalej dosłowne, a bardziej naturalne.
Myślałem też nad "Nie ma pokoju dla GPU", by być bliżej biblijnemu oryginałowi, ale traci to wtedy na naturalności, "Nie ma pokoju" działa tylko w ww. biblijnym kontekście.
Pracownik nie jest własnością pracodawcy, a stroną z którą pracodawca zawiera umowę. To nie jest tak, że to tylko pracownik potrzebuje pracodawcy. Pracodawca potrzebuje pracowników, obie strony mają w tym interes, mają coś sobie do zaoferowania. To dwustronna rozmowa polegająca na zawieraniu umowy. Czyli pracownik i pracodawca umawiają się na coś. Jak najbardziej podczas umawiania się jest miejsce na negocjacje. Ale jak nie chcesz negocjować, to tym lepiej dla tych co będą. Co pracodawca oszczędzi na tobie to wyda na wynegocjowane podwyżki ludzi którzy się szanują i walczą o swoje.
I bardzo dobrze, zawsze będę popierał kolejną dźwignię w rękach pracowników która ułatwi im negocjacje z zatrudniającym korpo.
No i udało się Fromsoftware wprowadzić soulslike'i w otwarty świat. Jest on zrobiony bardzo dobrze, eksploracja jest świetna. Co ciekawe, widoczki jakimi wypełniony jest świat są prze-pię-kne, co chwilę chciałem robić screeny zamkom na wzgórzach itp. Niestety zaniedbano trochę projekt walki wręcz a nawet samych bossów. Tutaj zdaje mi się możliwości jakie daje graczowi otwarty świat trochę rozleniwiły twórców (albo pochłonęły ich całe zasoby) i zostały wykorzystane jako wymówka że nie trzeba tak cyzelować "fair play" po stronie bossów jeśli gracz może przyzwać summona i spamować popioły wojny.
"Jason Schreier podnosi jednak, że ten sukces był możliwy przede wszystkim dlatego, że Larian nie jest spółką notowaną na giełdzie. Zamiast tego jest to firma całkowicie prywatna i niezależna."
"Przede wszystkim"... Widać że to już jest oczywistością dla ludzi obeznanych w branży, że smutni panowie z excelami, którzy znają się jedynie na maksymalizacji zysków, a nic na temat gier które są dziełem artystów i inżynierów są większą szkodą dla jakości gier a nie pomocą
No oczywiście, że to jest czepialstwo z uwagi na to jak niszowa jest to wiedza, ale zawsze jest to przyczynek do dyskusji i wytykania nieścisłości przez ludzi znających się na niszowych tematach.
A to, że to wymyślony metal... Co z tego? Mamy wiele pierwiastków i ich obróbka jest analogiczna, jeśli valyrium jest stopem nieznanych nam pierwiastków to i tak jego obróbka powinna być analogiczna do nam znanej. Szczególnie że po "valyriańska" znajduje się słowo "stal". Może gdyby to było "valyriańskie żeliwo" miałoby to więcej sensu. Ostatecznie, jak zauważyłeś, jest to niszowa sprawa, która znacząco (albo w zauważalny dla większości sposób) nie uszczerbi wiarygodności świata przedstawionego. Ale zawsze można coś takiego wytknąć.
A co, niby obecność smoków niszczy w 100% wiarygodność świata przedstawionego i pozwala twórcom na wszelakie głupoty i niekonsekwencje z wcześniej ustanowionymi zasadami "bO To FaNtAzy pSzeCieSZ!"? Wręcz przeciwnie, miarą dobrze zbudowanego świata fantastycznego jest jego wysoka wiarygodność pozwalająca na zawieszenie niewiary podczas występowania typowo fantastycznych wydarzeń jak magia i smoki. Jak Gra o Tron kreuje swój świat na quasi-fantastyczną ziemię, w której zasady fizyki działają mniej więcej jak u nas (co przekazują pokazując m.in. wiarygodnymi i realistycznymi strojami, zbrojami, ekwipunkiem, zwyczajami i zachowaniami charakterystycznymi dla epoki), to jak najbardziej uzasadnione jest wytykanie palcami nieścisłości jak ta z artykułu.
Ale Martwica Mózgu to nieironicznie dobry film, chwalony przez krytyków i widownie...
Jak tylko będzie pudełko do kupienia za PLN to biere (a jak nie będzie dostępne za PLN to biere te za EUR). W sam raz by odświeżyć sobie jedyneczkę przed jej remake'iem.
Wyglądać wygląda świetnie, ale sam gameplay widać mocno reżyserowany, jak sama gra będzie wyglądać, jaki będzie stosunek sensownych atrakcji w otwartym świecie do powierzchni świata, stosunek zadań z porządnym scenariuszem/intrygą do pustych "aktywności w otwartym świecie", feeling broni i walki, zobaczymy pewnie po premierze. Na razie wygląda obiecująco, trzymam kciuki żeby się udało.
Tekst jest traktuje o narracji środowiskowej w Dead Space Remake, a nie o różnicach pomiędzy oryginałem a remakiem. Znajomość oryginału nie jest konieczna żeby pisać merytorycznie o remaku, gdyż jest to dzieło które jak najbardziej można traktować niezależnie i samodzielne, tak jak można pisać o kolejnej części cyklu gier bez znajomości poprzednich części. Oczywiście to zmniejsza pole do analizy, bo nie można odwoływać się i porównywać do poprzedników, ale dalej można pisać merytoryczny tekst o danym dziele.
Równie dobrze autor mógłby nie napisać tego zdania które Cię tak zniechęciło, bo jest tylko figurą stylistyczną nie wnoszącą nic merytorycznego do clue tekstu. Zdaje się, że te niewiele znaczące dla tekstu zdanie wykorzystałeś jako pretekst do wylania swojego elitaryzmu na autora...
Gra stawia na jedno - eksplorację. Fabuła szczątkowa, postacie też (choć widać było potencjał w nielicznych, ciekawych cut-scenkach). Ok, też lubię takie gry, np. Skyrim bardzo mi podszedł. Podczas eksploracji mamy multum mechanik z których możemy korzystać dowolnie, organicznie, bez żadnych skryptów, by rozwiązywać problemy na wiele sposobów. Niestety mi żadna z tych mechanik nie sprawiała satysfakcji i nie pomagał fakt, że głównym celem eksploracji jest odkrywanie świątyń. Po zwiedzeniu dwóch wiedziałem, że nie chcę tego robić.
Oj, no artystycznie słabo, brakuje tutaj subtelności, projektu potwora który mimo swojej "fantastycznej" natury wygląda realistycznie i dzięki temu budzi instynktowne poczucie zagrożenia, takie które czujemy patrząc na np. szerszenia. Ten projekt zdaje się takim niedojrzałym spojrzeniem na fantasy, że jak fantasy to wszystko musi być magiczne, niesamowite i przesadzone bo to fantasy, magia, tam wszystko jest możliwe! I potem mamy takie tandetne kwiatki jak ten projekt krwiopijcy, analogiczny do mrocznych zbroic pełnych kolców, łańcuchów, rogów (albo fałdek jak w netfliksowym wiedźmaku XD)
Bardzo dobry artykuł, sam niedawno szukałem tej opcji, dobrze ułatwiać znalezienie jej innym graczom, podawanie "edukacyjnych" informacji to jeden z celów dziennikarstwa. Nie mam nic przeciwko nawet odważnej erotyce w grach, ale dla mnie Steam to nie miejsce gdzie chcę widzieć hardcorową pornografię w średniej jakości renderze, już sobie wolę wejść na dedykowane temu strony i pooglądać sobie o wiele bardziej jakościowe produkcje ;). A, no i jak powiedziałem, tutaj chodzi o hardcorową pornografię (czyli pełna ekspozycja penetracji etc.), nie kawałek tyłka, jak oburzają się forumowi wolnościowcy. Tego rodzaju pornografia jest jak najbardziej szkodliwa, prawdopodobnie bardziej szkodliwa od oglądania "obrzydliwej przemocy". Pojawia się coraz więcej prac naukowych że gry, nawet brutalne, mają niewielki wpływ na agresję graczy i ich ogólną jakość życia, a prace nt. wpływu ww. pornografii wskazują, że jest mocno uzależniająca, zmniejsza liczbę receptorów dopaminy czyniąc normalne życie mniej spełniającym i szczęśliwym, zaburzają postrzeganie atrakcyjności partnerów seksualnych zaniżając ją, oraz ogólnie mocno mieszają w chemii mózgu. Płakanie nad ograniczaniem dostępu do porno podczas gdy brutalne treści nie są ograniczane, to jak płakanie że nastolatek może iść na "Piłę" do kina, a nie może kupić i obalić litra wódki.
Panie złoty, znowu te parszywe króliki bezczeszczą mi Raymana. Najbardziej chciałbym zagrać w Raymana w stylu 2 czy 3, ale nie pogardziłbym kolejną częścią w stylu Origins czy Legends. Tak jak pisze
Prosta, zrozumiała fabuła (co nie jest wadą), rewelacyjne relacje między postaciami poruszające kwestie trudności w odsłanianiu się przed bliską osobą i dzięki tym relacjom doskonale zarysowane i łatwe w polubieniu postacie. Mimo nowej formuły widowiskowość zdarzeń jest ogromna. Chyba nigdy fizyczna siła Kratosa nie była podkreślona jak tutaj. Są też wady: mimo świetnej muzyki w kluczowych momentach, brakowało mi lepszego ambientu podczas eksportacji, kamera jest zbyt kurczowo przyklejona do ramienia Kratosa. Ostatecznie jest to gra wysokiej jakości i jedna z ważniejszych dla mnie.
Wow, myślałem że reakcja twórcy jest przesadzona, ale jak poczytałem kilka komentarzy pod zwiastunem na youtube w pełni rozumiem. Zabawne jak gracze lubią sobie ponarzekać, że obecnie nie ma miejsca na rynku dla ambitniejszych artystycznie gier, ale gdy już wychodzi gra z bardzo oryginalnym artstylem, są gotowi robić fikołki pisząc bzdury typu "wygląda jak tania ikonografia Googla". I to tylko dlatego, że jest niezgodna z ich sentymentalnymi wspomnieniami. Wtedy to już nie potrzebujemy wyłamujących się z mainstreamu gier, tylko tego co robią korpo najlepiej, żerowania na sentymencie. Tego tak naprawdę chcemy, mimo naszych słów jacy to z nas są wyrafinowani odbiorcy elektronicznej rozgrywki.
Gra najprawdopodobniej przebija wszystkie poprzednie dzieła FromSoftware. Jest to znana formuła z serii souls, ale odarta z nieistotnych szczegółów (ulepszanie zbroi, nieużyteczne statystyki, krocie bezużytecznych broni). Premiowanie agresywnej walki wyszło zdecydowanie na plus, większość broni jest ciekawa i w istotny sposób zmienia gameplay. Wiktoriański klimat przetykany lovecraftową grozą jest niesamowity. Piękna oprawa dźwiękowa, będę z pewnością do niej wracał. Wg mnie największą wadą jest obecność walk z NPC, którzy byli często trudniejsi od bossów, ale znacznie od nich nudniejsi.
Dobrze że ludzie przestają zwracać uwagę czy coś w oczach innych, oczach społeczeństwa jest krindżowe lub "nieprzystające" i otwarcie robią to co sprawia im radość.
Jeśli chodzi o elementy typowo growe, gameplay, crafting itd. to The Last of Us jest bardzo dobre. Jeśli chodzi o animacje i detale wizualne (strugi krwi, roztrzaskujące się cegły) i sznyt artystyczny (wszechobecna drastyczna przemoc, piękno natury przejmującej ruiny miast, swoiste piękno kształtów kordycepsa pasożytującego na nieszczęśnikach) to jest to światowa czołówka. Ale tym co czyni tę grę wybitną to historia opowiedziana przez pryzmat postaci, trudności jakich doświadczają. Warto przekonać się czy trudności pochodzące z wnętrza postaci są bardziej dotkliwe niż srogi świat przedstawiony
Beyond to "typowe" dzieło Quantic Dream, czyli interaktywny film. Jest wiele popraw względem Heavy Rain np. lepsze sterowanie (m.in. brak konieczności trzymania triggera żeby się poruszać). Świetnie zobaczyć prawdziwych aktorów jako postacie z gier. Niestety gra zawodzi tam gdzie jej największą aspiracja - chce być filmem, ale wzorcuje się na filmie po prostu kiepskim. Nie chodzi mi tu o fabułę, ale o tempo i totalnie zbędne etapy. Potrafią one wynudzić co czyni Beyond ostatecznie gorszą grą od Heavy Rain. Nie mniej, polecam jeśli lubisz gry jako interaktywne filmy.
Zauważ że mój komentarz dotyczy sposobu przedstawienia udostępnionych nam danych, a nie wartościowania czy taka a nie inna różnica płac jest dobra, bądź wnioskowania skąd ta różnica płac pochodzi, czy z różnic płci, różnic kompetencji, różnic przepracowanych godzin itd.
Ależ ten wykres jest tragiczny. Jednoczenie pokazuje dysproporcje w zatrudnieniu mężczyzn i kobiet, i jednocześnie próbuje pokazać różnice w płacach pomiędzy płciami. Pierwszą rzecz robi bardzo słabo bo nie da się wyczytać udziału zatrudnionych kobiet czy mężczyzn bezpośrednio, tylko trzeba szacować średnią z podanych wartości (po dokładniejszym przeliczeniu wychodzi 11% kobiet i 89% mężczyzn). Natomiast drugie to już masakra. Zakładając brak różnic w płacach pomiędzy płciami przy nierównym zatrudnieniu 11% kobiet i 89% mężczyzn, każdy ze słupków pokazywałby 11% kobiet i 89% mężczyzn co jest nieintuicyjne.
Nawet jeśli "Ostatni Jedi" jest "obiektywnie" średnim filmem, jest zdecydowanie najlepszym z nowej trylogii. Natomiast "Skywalker Odrodzenie" to porażka jako film i jako kontynuacja sagi gwiezdnych wojen. Porażką jest także ze strony artystycznej, to co autor nazywa "uprzątnięciem bałaganu" jest po prostu scenariuszowym podkuleniem ogona, usunięciem jedynego powiewu oryginalności i faktycznego rozwoju gwiezdnych wojen jaki miał miejsce w nowej trylogii i zastąpienie go tak obrzydliwie asekuranckimi i tanimi rozwiązaniami, że aż ręce opadają (absurdalny powrót Palpatina, zrobienie z Rey wnuczki Palpatina (sic!), co zaprzepaściło tak piękny przekaz z "Ostatniego Jedi", że każdy może dokonywać wielkich rzeczy, każdy może zostać Jedi, nie tylko "wybraniec", albo członek rodu obdarzonego wysokim stężeniem midichlorianów, itd.).
W recenzji można oceniać dzieło nie tylko w oparciu o powszechnie przyjęte kryteria, ale też w sposób czysto subiektywny. Nie ma granicy subiektywności po przekroczeniu której recenzja staje się wpisem na bloga. Z resztą, uważam że recenzja zawsze jest tworem subiektywnym, mniej lub bardziej.
90 zł za fan-made DLC? Chciałem na chwile wrócić do Skyrima i Annivarsary Edition zdawało się dobrym pretekstem do tego, ale za takie pieniądze nie wrócę do 10 letniej gry którą ograłem wzdłuż i wszerz.
Wow, brzmi jak super opcja. Studia nie będą musiały marnować czasu na demka i jednocześnie nie będą miały wymówki żeby ich nie robić, a my gracze dostaniemy sposób przetestowania gry ekwiwalentny do wersji demonstracyjnych. Wystarczy tylko troszkę tę funkcję dopracować żaby zapobiec ww. exploitom.
Twórcy wraz z Nie czas umierać wchodzą w nową erę, w której 007 uczy się żyć w sfeminizowanym, zlaicyzowanym świecie (...)
I robią to z klasą charakterystyczną dla Jamesa Bonda, zauważając braki przeszłości, ale dalej ją szanując widząc w niej stopień po którym wespnęliśmy się do tej nowej ery.
Bardzo dobry film i satysfakcjonująca klamra dla Craiga w roli Bonda. Jeśli chcecie doświadczyć kina to to jest film który należy zobaczyć na wielkim ekranie. Polecam.
"Było nas jedenaścioro, mieszkaliśmy w jeziorze... na śniadanie matka kroiła wiatr, nikt nie narzekał".
Warto uważać żeby sentymentalizm nie przysłonił nam racjonalnego myślenia. Wiadomo że najważniejsza jest jakość gry, a nie gamingowy gadżet, ale ergonomia krzeseł i monitora jest ważna ze względów zdrowotnych (Wg. mnie nie ma tak dobrej gry żebym naraził się na dolegliwość zmuszającą mnie do wzięcia urlopu/L4). Na zdrowiu nie warto oszczędzać, ale z drugiej strony nie warto przepłacać na gamingowy sprzęt jeśli normalny ergonomiczny sprzęt jest dostępny za ułamek ceny.
Poza tym anime mocno skupiło się na ojcowskim wątku Vesemira, który otaczał opieką i czuł odpowiedzialność za młodych wiedźminów.
Co
Z jednej strony te kolejne wydawanie Skyrima jest absurdalne, z drugiej całkowicie rozumiem, że to działa. Sam znowu zagram przez kilka godzin w tę edycję, nawet jeśli musiałbym dopłacić (max 50 zł, szanujmy się). Chociaż mam nadzieję, że posiadacze Special Edition na Steamie dostaną Anniversary Edition za darmo ;).
Darmoszka którą można skończyć w 1h. Estetyczny art gry, przyjemny soundtrack i zabawne dialogi. Nie widzę wymówki by nie spróbować. Gra jest tak dobra, że bez wahania wsparłem twórcę dobrowolnym zakupem artów na Steamie, które i tak można zdobyć za darmo in-game.
Bardzo przystępna gra soulslike, z unikalnym systemem namierzania kończyn, pozwalającym na widowiskowe finishery i zapewniającym odświeżające podejście do zdobywania ekwipunku (zdobywamy ekwipunek z kończyny którą odcięliśmy). Czyli to samo co w 1, ale mocno ulepszone, + ta przystępność i brak frustrujących przeciwników, których mogliśmy spotkać w 1. Bardzo przyjemnie połączone z sobą lokacje, ich eksploracja jest bardzo satysfakcjonująca, choć czasami sprawiają wrażenie zbyt zagmatwanych, bez konieczności wielokrotnego powtarzania etapów wynikającej z ww. przystępności, można się zgubić.
Nie sądziłem, że oglądanie zwiastunu może być tak bolesne. Animacje wyglądają karykaturalnie nienaturalnie, a to cinematic, zwiastun który ma wyglądać lepiej niż końcowy produkt.
Ależ to dobra wiadomość, tęskno mi do RPG w steampunkowym świecie, Arcanum wyszło przecież już tak dawno. Widok FPP? Nie przeszkadza mi, dlatego gry projektowane od podstaw w widoku FPP gram w FPP, zwykle w takich grach przedmioty są mniejsze (czyt. bliższe tym w rzeczywistości) i nie ma nad nimi wyświetlonej nazwy jak to jest często w grach z TPP. RPGi z FPP mogą także pozwolić sobie na bardziej szczegółowe detale które są dobrze widoczne tylko w FPP. TPP ma swoje zalety (podziwianie swojej postaci, walka może być bliższa slasherom czyli bliżej moich gustów itd.), ale lubię różnorodność i fajnie jest zagrać raz w RPG w FPP (RPG projektowanego żeby w niego grać w FPP), a raz zagrać w RPG w TPP.
Dobry artykuł, fajnie jest poczytać o questach które również na mnie robiły wrażenie i rzeczywiście są obiektywnym wskazaniem, że Piranha potrafi (a przynajmniej potrafiła, hah) w projekt questów, zadając kłam popularnemu i krzywdzącemu memowi o queście z rzepą. Bardzo ciekawa treść zielonych ramek, chciałbym widzieć tyle jakościowych ciekawostek w większej liczbie artykułów gry-online. Dobra robota.
Cory Balrog, reżyser odpowiedzialny...
Widzę, że nawet sługi Morgotha zwróciły uwagę na ceny gier ;).
Teaser słaby, składający się w większości z plansz z napisami, a jak widać już animację to albo w scenach z mocnymi zbliżeniami na detale, albo odległe panoramy. Nie da się na tej podstawie nawet ocenić jakości animacji. Mam nadzieję, że to nie dlatego, że twórcy wstydzą się swojego dzieła i trzymam kciuki.
Świetny ruch ze strony Microsoftu, gracze mają coraz łatwiejszy dostęp do gier, a Microsoft coraz więcej urządzeń na których może sprzedawać subskrypcję (czyli gry). A wiadomo nie od dziś, że takie firmy jak Microsoft czy Sony nie zarabiają na sprzedanych konsolach tylko na sprzedawanych grach i pewnie na subskrypcjach takich usług jak gamepass.
Tak jak nie podoba mi się zwiększony amerykański wpływ na playstation objawiający się zamykaniem studiów specjalizujących się w grach charakterystycznych i odmiennych od produkcji kierowanych do szerokiej publiki, tak takie ograniczanie ekskluzywności gier jest bardzo dobrym i prokonsumenckim posunięciem które równocześnie dla playstation będzie posunięciem ekonomicznie uzasadnionym. Niech ogarną się jeszcze (po pierwsze!) z cross-playem, a potem z sensowną odpowiedzią na gamepassa.
No i super, ogarnę digitala na PC jak trochę stanieje i będę polował na steelbooczka z ps4. Myślę, że dwie kopie gry wystarczą żeby pokazać docenienie studiu, mimo że nie zostaną kupione na premierę (choć pewnie twórca Days Gone miałby inne zdanie XD).
Tak, to prawda, że niektóre (mniejszość/większość, nie dywaguję, wybierz co Ci się podoba) misje poboczne w automacie nie są ambitne. Natomiast całokształtowi Automaty nie można odmówić ambitności.
Muszę przyznać, że uznaję teksty nt. filmów za jedne z najsłabszych na gry-online. Natomiast ten autorstwa Pani N.S. jest chlubnym wyjątkiem. Dobra robota!
Dodam jeszcze, że w obliczu wygaszania PS Store na PS3, warto rozważyć zaopatrzenie się w Drakengarda 3. Gra była dystrybuowana w pudełkach tylko w Japonii i w US, w Europie tylko cyfrowo, także pudełeczka są relatywnie trudno dostępne.
O to, to, czuję to tak jak pisze Shasiu. Niemniej, pierwszy Nier ma specjalne miejsce w moim serduszku, nawet jeśli jest w moim osobistym rankingu poniżej Drakengarda 3 i Automaty.
Zrobiłem wszystkie zakończenia w Nierze Gestalcie i z tego co kojarzę nie ma w nim wiele różnic fabularnych w stosunku do Replicanta. Wg mnie, na pewno Automata jest mocniejsza emocjonalnie, dodatkowo w Gestalcie niektóre próby wzbudzenia emocji zdają się robione zbyt na siłę, przez co traciły na wiarygodności i mocy. Automata to wyraźny progres w "formie" wzbudzania emocji.
Tak jak mówi enrique, zakończenie A to tylko ułamek fabuły. Route B to nie jest tylko zakamuflowane NG+ przez zmianę perspektywy z 2B na 9S, napotkasz nowe zadania poboczne oraz informacje uzupełniające fabułę i ostatecznie Route B prowadzi do Route C, pełnoprawnego kontynuowania wątku z Route A i B. Jak odpalił mi się Route C byłem tak zaskoczony, że czułem się jakbym dostał Nier Automata 2, dzięki tym pozorom "NG+" Route B. Bardzo odważne zagranie, takie ukrycie ogromnej części fabuły, obecnie twórcy starają się żeby fabuła była jak najłatwiej dostępna żeby gracz nie pominął nawet najmniejszego jej kawałka (w imię myśli "jak ktoś w to nie zagra to po co to robić?"). Jest to pewnego rodzaju zabawa z oczekiwaniami i przyczajeniami gracza, coś podobnego jak było z MGS2, tylko lepiej ;). Natomiast to co się dzieje podczas Route C, to burza emocji, to zbieranie żuchwy z podłogi, to powód dlaczego Automata jest jedną najlepszych gier.
No dobra, zanim przejdę do meritum artykułu, jako "fanatyczny fan" Gothika, czuję się wywołany do tablicy by "niesłusznie i bezpodstawnie" bronić tej przestarzałej porcji kodu. Gothic zawiera w sobie wiele bardzo dobrze wykonanych rozwiązań z którymi mają problemy do teraz współczesne gry. Np. poprawny dobór wielkości świata, jego zagospodarowanie, rozmieszczenie przeciwników i doskonale z nim współgrający rozwój postaci tzn. "levelowanie" - z tymi czynnikami (szczególnie z dwoma ostatnimi) mają problemy najnowsze gry takie jak Wiedźmin 3 czy Assassins Creed Odyssey (źle zaaplikowany level scaling na ciebie patrzę!). Osobiście dla mnie, Gothic jest tak sztywny i nieprzystępny jak Morrowind, na temat którego jakoś nie widzę tylu narzekań (ciągle dławię się śmiechem gdy widzę animacje ataku postaci z Morrowinda, przy nich walka w Gothicu jest płynna jak balet moskiewskiej baleriny).
A jeśli chodzi o Niera, czy inne gry Pana Taro (Drakengard!) to PO-LE-CAM! Te gry są dziwaczne, niedoskonałe, ale tak niesamowicie emocjonujące dzięki fabule, że łatwo wybaczyć każdą wadę. Także postacie są bardzo dobrze przedstawiane, znowu nacisk położony jest na ich emocjonalnych związkach z innymi postaciami, tak że nam zaczyna zależeć na bliskich postaci które oglądamy/którymi gramy (Caim<->Angelus, Popola<->Devola, Zero<->Michael/Mikhail, trio 2B, 9S i A2 i znowu Popola i Devola z ich łamiącym serce poświęceniem i niesłusznym poczuciem winy). Bardzo się cieszę, że będę mógł wreszcie zagrać w "tę właściwą" wersje Niera z bratem, jednak czasami niektóre reakcje papy Niera były zbyt wylewne jak na ok. 40 latka i rzeczywiście wydawały się bardziej adekwatne do chłopca. Sama premiera cieszy mnie także ze względu na nadzieję jaką daje na nową produkcję Yoko Taro, fajnie byłoby wrócić do świata Drakengarda (przecież tak mocno związanego z światem Niera), tam dopiero się działy wykręcone rzeczy XD. Remaster Drakengarda 3 albo remake 1 także przyjąłbym z otwartymi rękami.
To kto ostatecznie wygrał w ramach najlepszej muzyki nie za bardzo mnie obchodzi, ale dziwne, że nie ma CP2077 i Dooma Eternal w nominowanych. To wygląda na dziwnie sztuczne wyeliminowanie bardzo silnych pretendentów do zwycięzców w tej kategorii.
Rozwiązanie niczym ze średniowiecza, do tego wybitnie antykonsumenckie.
No, no, bardzo spodobał mi się zwiastun, mam nadzieję, że James Gunn dowiezie tak jak dowiózł Strażników Galaktyki 1 i 2. A propos spójnej serii filmów, mam nadzieję że DC nie pójdzie droga Marvela (zresztą już nie idzie) gdzie każdy film jest powiązany z każdym, z jednej strony to jest super i dzięki temu dostajemy takie widowiskowe crossovery wszech czasów jak Endgame, ale z drugiej trochę to ogranicza swobodę autorską, a także wymusza ścisłe powiązanie premier filmów żeby nie zaburzyć chronologii wydarzeń (bez Czarnej wdowy nie mogą wypuścić kolejnego filmu, i tak czekamy już hoho ponad rok). A tak możemy zobaczyć rożnych Jokerów, zobaczymy za niedługo różnych Batmanów i ogólnie filmy DC nie muszą być w 100% zgodne lub wynikać z "edgy" wizji Snydera (choć dobrze że mamy szansę ją zobaczyć!).
Widać każdy ma swoje gusta, ja natomiast byłem mile zaskoczony wieloma nawiązaniami do typowych problemów jakimi zajmuje się cyberpunk (high tech-low life, korporacje o większej władzy iż rządy, kryzys tożsamości w obliczu cyborgizacji, elementy kryminału noir, hiperprzestępczość i punkowość - mało jest dzieł cyberpunkowych które tak skupiają się na warstwie punk jak cyberpunk 2077). Praktycznie w każdej misji pobocznej widziałem te elementy, szczególnie w głównej fabule. Pomijałem większość aktywności która nie miały fabuły i czas gry mi wyszedł 70h, co uważam za więcej niż wystarczające. Także uwagi typu "mogłoby być jeszcze to, to i to" uważam za mało sensowne, dostajemy ok 70h rozgrywki wypakowanej fabułą dotykającą główne składowe cyberpunka, najwyraźniej rzeczy które ktoś by dodał (mimo że mogą być jak najbardziej cyberpunkowe), nie były istotne dla historii która chcieli przekazać REDzi. Gdyby je dodać gra zaczęłaby robić się za długa i najprawdopodobniej nic nie wniosłyby do głównego przekazu gry (mimo że, powtarzam, wniosłyby do cyberpunkowego klimatu). Wg. mnie z grami jest tak jak z filmami, powinno ucinać się wątki nie wnoszące nic istotnego do głównego przekazu scenariusza. A propos fabuły, to co zrobiono z postaciami pobocznymi to majstersztyk, bardzo silne osobowości zostały wplecione w misje pełne treści. Dla mnie to poziom wyżej niż Wiedźmin 3 który wprowadził misje poboczne z porządnymi scenariuszami ale zwykle w tych scenariuszach występowały "no-name'y" (misja poboczna z leśnikiem wilkołakiem, ależ mnie zachwyciła taka intryga w zwykłej misji pobocznej, ale mimo to bohaterowie tej intrygi byli dla nas "nikim"). W cyberpunku 2077 masz równie rozwinięte scenariusze misji pobocznych co w wiedźminie ale pojawiają się w nich postacie które towarzysza nam przez kilka innych misji, a nawet całych "wątków" - łańcuchów misji, świetnie zakreślając ich charaktery i stawiając nas w sytuacjach dzięki których mocno emocjonalnie się z nimi związujemy. Super robota, chcę tego widzieć więcej w RPGach.
Mimo że sam bawiłem się w CP2077 wybornie i zacieram rączki na kolejne przejście jak wyjdą dodatki (oby xD) to w 100% rozumiem krytykę graczy, gra ma mnóstwo problemów (np. stan wersji na konsole poprzedniej generacji to jest po prostu skandal, błędy uniemożliwiające przejście misji, zostawienie wielu wątków otwartych co jest owocem złego zarządzania i marnowania czasu deweloperów na rzeczach ostatecznie nieistotnych lub idących na odstrzał mimo potężnego crunchu itd.). Natomiast zażartość i częstotliwość "krytyki" jaka jest na CP2077 i CDPR wylewana jest po prostu niesprawiedliwa i, bądź co bądź, śmieszna, bo często opiera się wytknięciu rzeczy które wcale nie są problemem (pozdrawiam m.in. tych co chcieli by CP2077 był jak GTA) lub po prostu są wytknięciem braku czegoś co jest pomysłem fana wymyślonym na poczekaniu (np. proponowanie zmiany w scenariuszu która nadawałyby się najwyżej do fanfika). Energię zmarnowaną na taką "krytykę" można by o wiele lepiej spożytkować by cisnąć gromy na CDPR za świństwa jakie rzeczywiście popełnił, przez to jak wyrachowanie wykorzystał tragiczny poziom growego dziennikarstwa i wysłał tylko wersje PC (i większość redakcji bez napomknięcia o braku doświadczenia z wersjami konsolowymi wystawiała wysokie noty, niewielu zdało ten egzamin ze sztuki dziennikarstwa) mocno stracił w moich oczach. Z drugiej strony rozumiem perwersyjną przyjemność gdy własnymi ręcami miesza się z błotem coś co zdawało się kiedyś tak nieskazitelne ;).
Nie zrozumcie mnie źle, podejmowanie decyzji na podstawie "cyferek w excelu" jest bardzo dobrym podejściem, statystyka jest doskonałym sposobem by stwierdzić co najprawdopodobniej jest prawdziwe lub ma istotny wpływ itd. Ale patrząc na decyzje EA to zdaje mi się że Ci ludzie patrzą na "cyferki w excelu" w totalnym oderwaniu od rzeczywistości co prowadzi do dziwacznych wniosków i decyzji, a to przecież wnioski wyciągnięte są istotą tych wszystkich analiz statystycznych. Z drugiej strony EA zarabia krocie, a ja jedynie dysponuję informacjami z tak "wysokojakościowych" (;P) portali jak gry-online, pewne za pozornie bezsensownymi decyzjami EA stoją jakieś podstawy o których nam nie wiadomo.
No i świetnie, na pewno zagram, ME to niesamowita seria, wzbudziła we mnie wiele emocji, a teraz wzbudza wiele silnych wspomnień. Chętnie zobaczę swoich kosmicznych przyjaciół w 4K i HDR, ale dopiero jak stanieje poniżej 100 zł.
Nie spodziewałem się tego, gra zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. W gruncie rzeczy jest to gra w której przechodzimy z pokoju do pokoju rozwiązując zagadki. Tam wespnij się do dźwigni, tu przetnij linę by opadł most zwodzony itd. Całym clue gry jest relacja głównego bohatera gry, chłopca Ico, i dziewczyny Yordy, uwięzionej razem z nim w zamku. Bohaterowie się nie rozumieją, mówią innymi językami, a cała relacja wyrażona jest animacjami Yordy. Dialogi są więc bardzo oszczędne, tak samo jak fabuła. Nie oznacza to, że jest zła, wręcz przeciwnie, przeżyłem kilka momentów napięcia. Polecam!
Że niby "Liga niezwykłych dżentelmenów" zrujnowała karierę Seana Connerego XD? Na tym etapie, Sean miał tyle ikonicznych ról za sobą, że jakby zagrał jeszcze w setce o połowę gorszych filmów niż "Liga", jego kariera nie ucierpiałaby nic a nic. To, że później w niczym nie zagrał było jego decyzją, bynajmniej nie związaną z klapą "Ligii".
Myślę, że logo Skyrima (logo, które także widniało na okładce Morrowinda), zwane pieczęcią Akatosha, nadaje się wspaniale jako zamiennik gwiazdy na szczycie choinki. Jest ono szczególnie adekwatne w kontekście Bożego Narodzenia, gdyż pieczęć ta jest swego rodzaju darem Akatosha przekazanym Tiberowi Septimowi, w momencie jego wzniesienia w boskość. Można by rzec, że był to moment narodzenia Tibera jako Talosa, czyli boga. Równocześnie Tiber został wtedy pierwszym smoczym dziecięciem. Mimo iż symbol ten nazywany jest „Pieczęcią Akatosha”, jest to symbol Talosa. To Tiber podbił ziemie i ustanowił imperium, stąd także wykorzystanie symbolu jako herbu imperium i jego legionów.
Z mojej natomiast strony, Skyrim, a także jego logo, jest mocno powiązane z okresem świąteczno-noworocznym. Może z cztery lata po premierze Skyrima, w Sylwestry podczas których nie mogłem spotkać się ze znajomymi, jedyną opcją oprócz sylwestra z jedynką było granie w grę. Grą tą zawsze był Skyrim, który swoją sentymentalną muzyką, śnieżnymi szczytami i wykutą już na pamięć mapą był czymś jak „powrót do domu, powrót na święta”. Natomiast teraz, gdy mogę spotkać się z kimś by świętować nadejście nowego roku, też znajduję sposób by wpleść w to Skyrima. Zawszę zadaję pytanie które uświadamia wszystkich jak te lata lecą: „Hej, a wiecie że Skyrim wyszedł już x lat temu? ” ;).
Braku opcji zapisywania i wczytywania w grze której każde uruchomienie to start od zera nie jest czymś co muszę sobie wyobrażać. Pewnie ma tak większość z nas, graczy, a szczególnie ci wyjadacze co pamiętają czasy gier automatowych i taki hity jak Dragon’s Lair. Proste mini gierki które zagrywało się na początku swej gamerskiej ścieżki jak Deluxe Ski Jump, Icy Tower czy Motherload były takimi grami, a teraz pojawia się mnogość gier rogue-like bazujących na takich mechanikach (albo ich braku :)).
Natomiast w jaką grę grałbym bez zapisywania i wczytywania oraz ze startem od zera przy każdym uruchomieniu mimo że w domyśle nie była tak stworzona? Odpowiedzią tutaj jest Twierdza Krzyżowiec, gra idealnie skrojona pod taki „challange”. Brak fabuły, wszystkie budynki i jednostki dostępne od samego początku gry i ogromne mapy na których można rozbudowywać swoje twierdze. Zaczynając grę od zera tak naprawdę zaczynasz grę ze wszystkim. Możesz próbować pokonać jak najwięcej scenariuszy z głównego trybu rozgrywki, a jak ci się to znudzi, możesz wybierać mapy ze scenariuszy niestandardowych. Możesz tworzyć własne scenariusze w edytorze map, który sam w sobie zapewnia godziny rozrywki, szczególnie gdy testujesz czy setka konnych krzyżowców da sobie radę z 400 kusznikami. Na deser zostaje rozgrywka online, którą zawsze zaczyna się od zera i nie ma mowy o zapisywaniu i wczytywaniu, mimo faktu że mecz może skończyć się po ledwie kilku minutach gdy niedoświadczony Lord Krzyżowiec nie zabezpieczy się przed podstępnym atakiem kamuflujących się asasynów.
Więc i ja dodam swoją pracę. Inspirowałem się głównie utworem "The Hero" Amon Amarth ze szczyptą "Valhall Awaits Me":
Styczniowa zima we wschodniej krainie Sasów lekko przyprószyła śniegiem gałęzie przydrożnych dębów. Łagodna pogoda w porównaniu do mrozów mojej ojczystej Norwegii wprawiała mnie w dobry nastrój przed nadchodącą walką. Moje myśli żeglowały w kierunku grubego trzosa złota, nagrody za głowę watażki terroryzującego okoliczną ludność, w tym wikińskich osadników.
Tuż przed zachodem słońca dotarłem do saskiej wioski. Pozbawiony świty watażka przybywał tam regularnie, do nieszczęsnej dziewczyny która wpadła mu w oko, terroryzując swoją obecnością wszystkich wieśniaków. Odpowiada mi, gdy mieszkańcy kryją się w domach, pozwala to na uniknięcie trzasków zamykanych drzwi i okiennic na widok uzbrojonego najemnika. Wiedziałem, że zbir zajmie największy budynek w wiosce, jedyny z którego wydobywało się światło i głosy. Z mieczem i toporem w dłoniach, kopniakiem rozwaliłem drzwi, nie bawiąc się w skrytobójcze ceregiele. Mój oponent, doświadczony zabijaka, bez chwili zaskoczenia pochwycił broń i tarczę, kąsając jej krawędzie z warkotem niczym berserk. Mój topór ugrzązł głęboko w jego tarczy, pozbawiając mnie równowagi i broni w lewej ręce. Zostałem wypchnięty z domu wprost na centralny plac wioski. Z wściekłością wymierzyłem pchnięcie, które znalazło gardło oprawcy. Wraz ze chrzęstem upadającego ciała, mieszkańcy nieśmiało zaczęli wychodzić na ulice, wydając ciche wiwaty. Urwały się one nagle, gdy ja, nie wiedzieć kiedy, znalazłem się na kolanach. Z ogromnego otworu w moim gambesonie buchała ciepła krew.
Rzecz w tym, że wszystkich tych wieśniaków, którzy teraz patrzą na mnie z wdzięcznością i współczuciem, wybiłbym w pień jeśli tylko dostałbym za to dobre pieniądze. Uratowałem ich mimochodem, zabijając drania który nie był wiele gorszy ode mnie. Widać Norny to bardzo ironiczne prządki losu… Zabawne, jak pozornie łatwo byłoby zmienić moje postępowanie, zmienić motywację wszystkich mych walk, by zyskać sławę obrońcy godnego miejsca w Valhalli, kosztem lżejszego mieszka złota. Pewnie nie aż tak łatwo, ale nie będzie mi już dane się o tym przekonać. I chyba trochę tego żałuję. Utrata krwi powoli odbiera mi wizję, zaczynam osuwać się w ciepłą czerń. Ostatkiem świadomości wyczuwam na mojej kurczowo trzymającej miecz dłoni dotyk, wbijający we mnie igłę niepokoju - czy to aksamitna dłoń Walkirii, czy trupie szpony Hel...?
Czyli będą badać czy w grach tworzonych przez polskie studia są nawiązania do polskiej kultury. Bo na pytanie czy gra jest polska wystarczy spojrzeć na cyfry. Jeśli większość przychodu studia została opodatkowana w Polsce to jest to gra polska, nieważne jaką ma estetykę czy nawiązania do kultur.
Dlaczego są różnice pomiędzy regulaminem na stronie https://acvalhalla.gry-online.pl/regulamin/ a "szczegółowymi zasadami konkursu" w tym artykule? Piję do nazwy tytułu emaila, w regulaminie ma to być „Assassin’s Creed Valhalla – konkurs tekstowy” a wg. artykułu „Assassin’s Creed Valhalla – praca tekstowa”. Ponadto regulamin wspomina o nazywaniu pliku ze zgłoszeniem nickiem z GRY-OnLine wraz z dopiskiem „praca tekstowa”, w zasadach w artykule nie ma o tym dopisku wspominki.
Patrząc się na prawie pół miliona lajków i jedynie 15 tys. dislajków pod zwiastunem na kanale WB, można wnioskować, że jak najbardziej zachwycił zwykłych śmiertelników.
Warto pamiętać, że nasze doświadczenia, nasi znajomi a także bańka informacyjna w której siedzimy nie jest reprezentatywną próbką statystyczną.
The Sands of Time Remake korzysta z silnika Anvil, czyli flagowego silnika Ubisoftu
Anvil był też wykorzystany przy produkcji PoPa z 2008 i Forgotten Sands. Sądząc po zwiastunie, w tym remaku zobaczymy wersję Anvila wprost z Forgotten Sands.
Nawet czcionka, widoczna przy np. napisie "Remake", zdaje się identyczna z tą z Forgotten Sands. Chyba rzeczywiście skorzystali z identycznego silnika... Ten remake tylko wkurzy fanów PoPa a nowych sobie nie zaskarbi. Słabo.
Od razu powiem że 1 część Darksiders bardziej podeszła mi niż 2. Mechaniki HnS i otwarty świat w 2 za bardzo rozwodniły rozgrywkę wg. mnie. Dlatego ciesze się, że 3 przypomina bardziej 1. Mechanika walki znów uległa zmianie. Jak w 1 przypominała DMC, w 2 HnS, to w 3 łatwe Dark Souls. Ulepszenia zdobywane wraz z progresją fabuły odblokowują wcześniej niedostępne miejsca - bardzo to mi się podoba. Widać budżetowość w grafice, na szczęście komiksowy styl artystyczny ładnie to maskuje. Trochę zmarnowany został potencjał designu artystycznego bossów, 7 grzechów głównych, zdawał mi się nieciekawy.
Szkoda, że nie pozwolą nam być prawdziwie złym by zabić Supermena który dalej jest tym idealnym bohaterem, dobrym człowiekiem. Walcząc z "złym/opętanym" Supermanem, mamy usprawiedliwienie by go zabić.
Hm, jest tu ktoś zorientowany/znający się, dlaczego ps4 pro podrożało od lutego z ceny ok 1400 zł do obecnego 1700 zł? Czy odpowiedź to po prostu covid?
Ja świetniej się bawiłem przy PoE2, lepiej niż przy PoE1. Pewnie dlatego, że "górnolotny i ambitny" wątek główny był krótki, natomiast misje poboczne, stanowiące gros czasu gry, były po prostu ciekawsze od głównego wątku PoE2 i od jakiegokolwiek zadania z PoE1. Wcale się dlatego nie dziwię, że gra się nie sprzedała.
Dlatego też nie podobało mi się, że Obsidian robi PoE2 zamiast Tyranny 2. Co z tego, że Tyranny ma płytszą mechanikę niż PoE? Cała reszta tego co oferuje Tyranny bije na głowę PoE. W szczególności "magia"/"zasady działania" świata. Widzimy je gdy nasza postać staje się Archontem i poznając historia powstania innych Archontów - zwykli ludzie stają się herosami za jakich mają ich tłumy. Podobny motyw do anthosu z Innych pieśni Dukaja. Nie jest ten machnizm powstawania Archntów powiedziany dosłownie + jest wiele ciekawych miejsc (stare mury) i osób (Kyros!) po poznania. To czyniło Tyranny o niebo lepszym od PoE, płytsza mechanika to cena którą warto było zapłacić za tak wielką wartość dodaną.
Teraz, po nieuniknionej porażce PoE2, nie ma szans na Tyranny 2.
Nie wiadomo czy gdyby Obsidian wydał najpierw Tyranny 2, gra sprzedałaby się na tyle dobrze żeby zdecydowali się na PoE2, może rynek jest już przesycony klasycznymi RPG i złoty renesans tychże RPGów dobiegł końca, ale na pewno dostalibyśmy lepszą grę od PoE2 (który, jak mówię, uważam za świetną grę tak czy tak!).
Jeśli zatrudnił się do Bioware ze względu na sentyment do Baldurs Gate to musiał się nieźle rozczarować współczesnym obliczem studia XD.
Jeśli zdajemy takie pytanie mając na myśli klimat gry (przykładowa odpowiedź "Mass Effect to kosmiczna gra") to Cyberpunk 2077 na pewno nie jest polski, prędzej już amerykański. Można także spojrzeć z innej strony - gra jest polska gdy gros wygenerowanego przez nią przychodu będzie opodatkowane przez państwo polskie, przy czym należy zaznaczyć, że narodowość pracowników nie ma tu praktycznie żadnego znaczenia (no, może oprócz narodowości zarządu).
W to, to, brak pazura, też to czuję. Mimo że nie jestem fanem tych wszystkich gatunków kończących się na "-core" ten kawałek Wall of Jericho (https://www.youtube.com/watch?v=eWd0NiPXRwk) świetnie "pompuje" słuchacza. W jego przypadku nie zdziwiłbym się gdyby widownia wpadła w furię i rzuciła się na wszechmogące korporacje. Ale rozumiem też, że jest pewien limit ciężkości muzyki jaki trafi do powszechnego gracza. Już widzę komentarze, że lekuśkie Refused to "darcie się". Wracając do tematu: Refused wg. mnie dobry kompromis ciężkości i przystępności do szerokiej widowni, natomiast szkoda braku pazura który praktycznie obecny jest tylko w refrenie.
Wg. mnie najlepsza wersja jaką słyszałem dotychczas. Szkoda, że reszta utworu nie utrzymała ciężaru momentu kulminacyjnego ze zwiastuna, ale i tak jest dobrze.
Mimo że świetnie się bawiłem, bardzo trudno polecić mi Drakengarda 3 osobie nie będącej fanem twórczości Yoko Taro. Grafika jest przestarzała a framerate to porażka (to UE3 na litość). Gameplay przyjemy, czuć wyraźną poprawę od pierwszego Niera. Widziałem opinie, że dużo grindu, wg mnie jest akceptowalnie. Typowe dla Taro wielokrotne zakończenia są chyba najprzystępniejsze ze wszystkich gier tego pana, nawet od Automaty. Ich potencjał jednak został najsłabiej wykorzystany. Absurdalny ostatni boss zwraca te braki z nawiązką, oddzieli on prawdziwych fanów Yoko Taro od pozostałych graczy.
Siłą rzeczy gros pracy przy Automacie wykonało PlatinumGames, jednak zdaje mi się, że to co ludzie w niej najbardziej cenią jest zasługą Yoko Taro (patrz Drakengard 1 a Drakengard 2). By nie wzbudzać mylnych oczekiwań czytelników, warto podać dodatkowo inne gry z portfolio ww. studia.
Niby były pogłoski i wskazówki, ale dalej nie potrafię uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. To zdarzenie kalibru jakby CDP Red robił w współpracy z Piranha Bytes kolejnego Gothika. Coś niesamowitego. Coś niesamowitego.
Powtórzę swój komentarz z wiadomości o czerwcowym Netfliksie:
Oj, niestety nie podoba mi się. Żołnierze Nilfgaardu powinni mieć normalny średniowieczny rynsztunek, tak jak żołnierze Redanii, czy Temerii. To są zwykli ludzie, a nie złole z hero fantasy żeby mieć jakieś niepraktyczne, złowieszcze zbroice. Te fałdki nie dość że niepraktyczne, to pewnie byłyby niewykonalne w quasi-średniowiecznych realiach wiedźmińskiego świata zaprezentowanego w książkach.
Oj, niestety nie podoba mi się. Żołnierze Nilfgaardu powinni mieć normalny średniowieczny rynsztunek, tak jak żołnierze Redanii, czy Temerii. To są zwykli ludzie, a nie złole z hero fantasy żeby mieć jakieś niepraktyczne, złowieszcze zbroice. Te fałdki nie dość że niepraktyczne, to pewnie byłyby niewykonalne w quasi-średniowiecznych realiach wiedźmińskiego świata zaprezentowanego w książkach.
Zagrałem w Demon's Souls dopiero po ukończeniu trylogii Dark Souls. Niemniej bardzo polecam zagrać w tę perełkę. Teraz widzę jak mocny wpływ miała ta gra na kolejne części Dark Souls, oraz jak potężny skok jakościowy miał miejsce między Demon's Souls a Dark Souls - takiego skoku nie było między żadną częścią DkS. Widzę teraz jak częściej rozmieszczone ogniska miały pozytywny wpływ na DkS. W Demon's Souls "ogniska" pojawiają się w miejscach pokonanych bossów więc trudność jest bardziej położona na drodze do bossów (którzy są zaskakująco łatwi). Dla fanów gier Soulsborne pozycja obowiązkowa.
Także się nie zgadzam. Moja siostra, chodzi do I liceum, zagrywała się w wiedźmina 1 godzinami. Więc nawet przedstawiciele młodszego pokolenia, niby "niedzielnego", potrafią się przy pierwszym wiedżmaku dobrze bawić.
>włącza "hymn to the red october"
>ale Connerego to ty szanuj or you will tremble at the shound of our shilence.
Ooo racja, biję się w pierś.
Jako fan gier FromSofu chętnie zobaczę inne podejście do fabuły. Gamepley mają wypracowany, tutaj raczej nie spodziewam się żadnej rewolucji, tylko stopniową ewolucję. Natomiast jeśli chodzi o przekazywanie fabuły to opierając ją na solidnym fundamencie wyśmienitego gameplayu mają duże pole do popisu/eksperymentowania.
Niech robią! Mam nadzieję, że tak jak CDRed pokazał, że gra z otwartym światem może mieć świetne, mocno fabularyzowane misje poboczne, tak From Software pokaże, że gra z otwartym światem może mieć świetny gameplay.
EA zabij wreszcie te dogorywające Bioware. Przecież ci nawet nie zależy na RPGach w których Bioware się specjalizuje.
Lubię sobie myśleć że wtedy byli pracownicy będą mogli pracować nad tym co lubią i dostarczać nam najlepsze erpegi (pod inną marką, oczywiście) a EA zajęło by się wydawaniem gier-usług dla milionów odbiorców bez niszczenia/spłycania gatunków które po prostu nie nadają się do takiego modelu wydawniczego.
Tak się robi kontynuację. Najlepszą rekomendacją z mojej strony jest to, że po ukończeniu wspominałem ile radości dała mi ta świetna gra, wsłuch*jąc się w piękny soundtrack gdy przewijały się napisy końcowe. Fabuła została podana w bardziej zaciekawiający sposób, nie tracąc na swej "metafizyczności". Każdy aspekt jedynki został tutaj ulepszony, a przynajmniej doszlifowany. Artystycznie świetnie, z naciskiem na muzykę, gdyż ta z jedynki jakoś nie odcisnęła się w mojej pamięci. Do fanów RPG ani się nie zwracam, pozostałym osobom polecam - warto wejść w wspaniały świat cRPG zaczynając od PoE2.
Polityka Lucasfilm, według której każda nawet najmniejsza opublikowana historia z uniwersum jest kanoniczna
Serio? Przecież to czysty strzał w stopę. Ile ciekawych, odświeżających historii da się przedstawić w alternatywnych, niekanonicznych wersjach wydarzeń? Zabijają potencjał świetnego settingu.
Takiej karuzeli emocji nie przeżyłem od lat. Podczas gdy jedynka wydawała się wzbudzać emocje zbytnio na siłę, Automata jest dla mnie perfekcyjnie wysmakowana pod tym względem. Świetna fabuła, podana w nietuzinkowy sposób. Niech was nie zmylą stwierdzenia, że należny ją przejść 3 razy - 2 "przejście" może sprawić wrażenie ng+ z innej perspektywy z nowymi mechanikami i questami, ale kolejne jest już pełnoprawną kontynuacją. Muzyka to cudo, voice acting świetny, tylko grafika w pewnych miejscach zdaje się słabsza. Nie zrażajcie się mangowymi projektami postaci tylko GRAJCIE!
Super, planowałem kupić sobie pudełkowego Monster Huntera na PC na święta i oferta jak znalazł, już zakupiony.
Słaba grafika, prostacki system walki, dużo fedeksowych misji pobocznych. Świetna muzyka, wciągający wątek główny, nietypowy sposób jego podania, kilka ciekawych misji pobocznych. Gra budzi wiele emocji, zwykle wychodzi jej to na plus, choć czasami zbyt usilnie próbuje to zrobić - widząc niektóre zabiegi ciśnie się na usta określenie "pornografia emocjonalna". Rozwoju postaci praktycznie brak. Mały świat - to plus, pokonywanie odległości nie przeszkadza w chłonięciu historii. Jeśli potrafisz dla dobrej historii przymknąć oko na niedoskonałości gameplayu daj NieR'owi szansę.
Darksiders 3. Bardzo mnie cieszy podobieństwo konstrukcji świata do tego z Darksiders 1, gra jest wtedy bardziej skondensowana i wystawia to co ma najlepsze (czyli "zeldowskie" zagadki) na pierwszy plan. Ciesze się także ze zmiany systemu rozwoju postaci - w każdej części był inny, co nadaje świeżości i rozróżnia każdego z jeźdźców. Ciekawy jestem "feelingu" walki - uważam że sam system walki z dwójki jest lepszy od tego z jedynki (m. in. więcej kombosów) ale ciosy Śmierci były jak muśnięcia w porównaniu z soczystym rąbaniem Wojny - mam nadzieję że równie soczyście będzie w przypadku bicza Furii. O grafikę jestem spokojny, technologiczne braki wybaczam, gdyż widać że styl artystyczny trójki jest konsekwentny z poprzednimi częściami.
Tyle że Star Wars bliżej do fantasy niż science fiction. Aha, mógłbyś jeszcze podać definicję "prawdziwego" science fiction?
Super artykuł, widać że autor wgryzł się w mity nordyckie. Sam przeczytałem Eddę starszą i młodszą, Heroje północy Jerzego Rosa i Mitologię Nordycką Neila Gaimana a nie wiedziałem/nie pamiętałem o tym że Mimir także stracił oko pozwalając Odynowi napić się ze swojej studni (chyba że to ma miejsce tylko w grze). Parę miesięcy temu także starałem się rozpracować znaczenie run w logo, poczytałem kilka interpretacji/teorii, autor podał narazie najlepszą choć nie uważam że prawdopodobną XD. Ogólnie artykuł o wysokiej jakości, więcej takich!
Jestem prostym człowiekiem, jak gram w grę to gram w nią do końca. Jedynie nie kończę gier na których się zawiodłem i nie podeszły mi do gustu, co dzieje się bardzo rzadko bo ostrożnie wybieram tytuły. Zdarzyło mi się to ostatnio z Drakensang, mój ulubiony gatunek RPG, bardziej klasyczna mechanika - super, pochlebne recenzje - wszystko zapowiadało się dobrze, ale... no po prostu musiałem się zmuszać żeby w to grać. W końcu zrezygnowałem, nie będę tracił czasu na grę podczas której się nudzę i męczę. Coś musi być nie tak z moim gustem patrząc na opinie i recenzje ale cóż... jest mnóstwo innych gier a tak mało czasu.
Pewnie jak źle się sprzeda stwierdzą "E, jednak te RTSy z zaawansowaną rozbudową bazy, ekonomią i ulepszeniami się nie sprzedają" i dalej będą powtarzać błędy z Win10 Only.
Byłoby wspaniale jakby wyszła kolejna część. Ubisoft ma mnóstwo dobrych pomysłów i patentów których źródłem są same poprzednie części.
Moja recepta na kolejnego PoPa jest taka: nowy książę, coś a'la PoP 2008, oryginalny zrobił swoje i należy mu się odpoczynek. Nie dla prequeli. Rozrywka powinna być korytarzowa jak w Sands of Time czy Two Thrones, nie dla otwartego świata w stylu PoP 2008 czy nawet Warrior Within. Uwspółcześniony system walki z Warrior Within, stanowcze nie dla porażek jakimi były systemy z Forgotten Sands i PoP 2008. Płynność pokonywania przeszkód i wykonywania akrobacji z PoP 2008 przy czym powinny one dalej stanowić swego rodzaju zagadkę jak w trylogii piasków. Pułapki i przeszkody mocno inspirowane tymi z trylogii piasków, nie tymi "pułapkami" z PoP 2008. Klimat, hmm, bardzo lubię ten z Warrior Within ale chyba baśniowy klimat lepiej służy tej serii, stawiałbym na coś pomiędzy Sands of Time a PoP 2008. Żadnego rozwoju postaci, jedyny jego przejaw powinien być w zdobywaniu nowych mieczy, nie generowanych losowo. To ma być skończona liczba broni umieszczonych starannie w odpowiednich miejscach jak w Warrior Within. Jeśli chodzi o fabułę to zostawiam wolną rękę, chociaż sugerowałbym coś bardziej ambitnego, patrz zakończenie PoP 2008 (BEZ dlc "Epilogue" - zepsuł on całkowicie wydźwięk zakończenia z podstawki). Relacje między postaciami podobne do PoP 2008, niech Forgotten Sands stanowi przykład jak ich nie robić.
Raczej żaden wydawca nie wydałby gry z tak "starymi" rozwiązaniami, niepopularnymi wśród szerokiego grona odbiorców i tak trudnej w monetyzacji, ale można pomarzyć.
Pillars of Eternity 2 szansa na naprawienie nielicznych wad jedynki + dwuklasowość która mam nadzieję zapewni mi tyle kombinowania ile w Baldursach
Darksiders 3 po dobrej acz trochę rozlazłej 2 części powrót do bardziej korytarzowej rozrywki ala jedynka napawa optymizmem, liczę na dużo zeldowych i platformowych elementów
Vampyr RPG w którym bycie złym wiąże się z konkretnym zyskiem i pozwoli graczowi przekonać się czy zdoła żyć zgodnie z sumieniem czy pokusa wampirzych mocy jest zbyt wielka
Te sprzeczne uczucia gdy wiesz, że wygrał Wiedźmin ale kosztem Gothika 2...
Według mnie najlepszym zastosowaniem gogli VR byłoby zastąpienie monitora i tyle. Sterowanie na klawiaturze i myszce/padzie, jedynym dodatkowym zastosowaniem możliwość poruszania kamerą za pomocą ruchu głowy by zwiększyć wczucie się (przy czym myszka/pad dalej byłaby głównym środkiem poruszania kamerą). Interfejs bez zmian, żadnego zastosowania kontrolerów ruchu. Właściwie nie byłyby wtedy potrzebne specjalne wersje gier, normalna gra wykrywałaby gogle tak jak gra pc wykrywa pada.
Super, miałem w zeszłym roku kupić na X360 a nie kupiłem i bardzo dobrze, teraz na pewno zaopatrzę się w wydanie na PCta.
Znalazłem gdzieś w wiedźminie, książkę traktującą o, jeśli dobrze pamiętam, oblężeniu szkoły kota. Opisywał ją jeden ze zbiegłych wiedźminów który się wyraził o jednym z "kotów" Schrödingerze mniej więcej w ten sposób: "Nie widziałem Schrödingera, nie wiadomo czy żyje czy nie".
Straciliście okazję na tak fajny rym: "Zagraj w LoL-a z redakcją Gol-a."
W pierwszą część grałem przez pewien okres po angielsku do momentu spolszczenia, ale w tym razem będę miał wystarczająco dużo gier do ogrania (Bastards Wound do Tyranny i Fallout 4 GOTY) więc sobie odpuszczę i poczekam. Szkoda, że nie będzie polskiej wersji w dniu premiery (mam wrażenie pewnego "olania" polskich fanów Divinity) i szkoda, że nie będzie wydania pudełkowego standardowej edycji.
Jak to będzie z dystrybucją w Polsce? Będzie pudełkowa wersja i czy gra w ogóle zostanie spolszczona?
Logiczna decyzja z korporacyjnego punktu widzenia. Gra została mocno skrytykowana, nie sprzedaje się - brak zysku z singla - nie inwestujemy żadnych pieniędzy w patche i dlc dla singla. Ktoś gra w multi? Może zrobi jakąś mikrotransakcję? Wspieramy multi! Ehh wiadomo, że gry są robione po to by zarobić, ale na Odyna, włóżcie coś serca w te gry, a nie kierujcie się myśleniem "jak najmniejszy nakład, jak największy zysk". Mieli graczy za młode pelikany co wszystko łykną i z tupetem niebywałym zostawili mnóstwo wątków nierozwiązanych myśląc pewnie o kontynuacji/dlc. To że będą książki? Jeśli będą takiej jakości jak "Nexus początek" to ja dziękuję.
Szkoda, liczyłem, że zapowiedzą jeszcze jakąś wersję ultimate Fallouta 4 ze wszystkimi dlc.
Jestem z Piranią Bytes całym sercem ale patrzę na tę grę, jak ona wygląda, działa, jakie technologie w niej wykorzystano i argument, że gry PB są trochę drewniane bo tylko 30 je robi staje się nieistotny. Trzymam kciuki za Hellblade, może wtedy niemcy zobaczą, że da się robić gry na wysokim poziomie z małym studiem, bo po pierwszym Risenie jakość ich produkcji spadła na łeb na szyję. A tak bardzo czekam na następcę Gothica 2 NK.
Pisząc "w pudełku" miałem w domyśle grę niewymagającą aktywacji na żadnej platformie.
Co racja, to racja, ale zdaje mi się, że mamy większą władzę nad grami w pudełku, a jak coś się właśnie z nimi stanie to zwykle z naszej własnej winy.
I tyle warte są gry cyfrowe właśnie. Oczywiście, prawdopodobieństwo, że coś takiego spotka Steam czy Origin jest małe ale zawsze istnieje. Gra z półki nigdy ci nie zniknie jak sklep zamykają.
Ja także. A teraz przez krytykę Andromedy (zwykle słuszną) która przywróciła ekwipunek, mody broni, odpowiednio rozbudowany rozwój postaci, obawiam się, że w następnej części naprawiając rzeczywiste błędy "naprawią" także ww. zalety znów je ograniczając/kasując jak to było w ME2. (O następną część nie ma się co obawiać, to EA, oni nie będą ryzykować wydawania nowego ip gdy można coś sprzedać pod szyldem "Kolejna część kultowej gwiezdnej sagi!", wystarczy że dadzą graczom zapomnieć, wydadzą w międzyczasie kolejne Dragon Age i voila)
Przyznaję, że nigdy nie byłem dobry z biologii, ale jeśli bliźniacy mają inną płeć to nie oznacza to, że są bliźniakami dwujajowymi? tzn. wcale nie muszą być podobni?
W Inkwizycji system craftingu bardzo mi się podobał - uważam, że był lepszy od tego w Skyrimie, który pozwalał na tworzenie absurdalnie mocnych broni i zbroi deklasując całkowicie buildy na magów i czyniący z boskich artefaktów tępe sztućce. Mam nadzieję że crafting w Andromedze będzie conajmniej tak dobry jak w Inkwizycji
Pewnie nie ma przepustki sezonowej bo jakby chcieli ją sprzedać po cenie sumarycznej wszystkich dodatków to kosztowałaby dwa razy tyle co sama gra
Czasami myślę, że znajdźki miałyby większy sens gdyby miały istotniejszy wpływ na rozgrywkę, ale przypominam sobie wtedy Darksiders 2 i głazokęsy. Dowiedziawszy się, że zwiększają statystyki bohatera, a ja zawsze dążę do stworzenia najpotężniejszego bohatera, zacząłem usilnie szukać tychże głazokęsów. W końcu zacząłem oglądać na youtubie gdzie te znajdźki są co skutecznie odebrało zabawę z poszukiwania i w miejsce stresu, że coś przegapiłem, wkradł się stres przy poszukiwaniu charakterystycznych lokacji, korytarzy zobaczonych na filmiku. Myślę że rzeczywiście znajdźki nie powinny mieć liczników typu 12/16, a gracz nie powinien być karany za ich nie znalezienie (ww. przypadek: nie znalazłeś wszystkich znajdziek? twój bohater nie osiągnie maksymalnego potencjału). Najlepszą nagrodą za znalezienie tychże przedmiotów powinien być właśnie proces ich poszukiwania, może należałoby znacząco zmniejszyć liczbę znajdziek, ale dla każdej z nich zrobić osobną przygodę, ukrytą lokację, uzupełniającą fabułę historię której nieznajomość nie ujmie doświadczaniu gry?
Wątpię żeby Bethesda zmieniła cokolwiek w swoim utartym, opłacalnym schemacie, może poza jeszcze większym spłyceniem gry w celu zwiększenia grupy odbiorców. Ta odległość premiery TESa VI ma na celu raczej oddalenie się od Wiedźmina by ludzie "zapomnieli" bądź rzadziej porównywali go do nowego TESa.
Łyżka dziegciu? EA opóźniające premierę by gra przedstawiała najwyższy poziom wykonania? Toż to święto, taka zmiana (no dobra, raczej precedens niż stała zmiana), a nie łyżka dziegciu!
Ależ ja nie stawiam tezy że każda kolejna gra musi być lepsza od poprzedniej produkcji pod względem graficznym, ja chcę tylko jak najlepiej dla gier Piranii, chcę żeby odnosiły światowe sukcesy i żeby pewne uczucia towarzyszące innym grom (np. przy napomkniętych wcześniej zapierających dech Skyrimowych widokach) były obecne także w dziełach PB. A to że w Gothiku NPC zachowują się lepiej niż w Skyrimie jest kolejnym argumentem przeciw Skyrimowi!
Nie wierzę, że to robię, ale muszę się przyczepić do... grafiki! Wydawało mi się, że dla mnie to rzecz nieistotna, ale gdy zobaczyłem ośnieżone szczyty w Elexie i przypomniałem sobie te w Skyrimie to coś we mnie pękło. Nosz na Innosa kabanosa, wiem że PB to małe studio, ale czy ich dzieło musi wyglądać gorzej od 5 letniej produkcji? Szczególnie że ubóstwiam Gothiki i bardzo podoba mi się koncepcja świata po apokalipsie w której miesza się "starożytno-nowoczesna" technologia w postaci plazmowych spluw z broniami odpowiednimi dla postapokaliptycznego poziomu technologii tzn. miecze, łuki itp. więc sprzężenie takiego świata z gothikowymi mechanikami aż się prosi o grafikę, może nie na najwyższym poziomie, ale zadowalającą artystycznie. Skyrim (którego uważam za dobrą grę, ale tragicznego RPG z łopatologiczną mechaniką przyczyniającą się do spłycenia i zidiocenia gier, co nie nastawia mnie pozytywnie do przyszłych produkcji Beth) już w dniu premiery miał przestarzały silnik a nawet dzisiaj niektóre widoki zapierają dech w piersiach i bardzo chciałbym poczuć coś takiego grając w grę PB. Co się tyczy animacji, myślę że się znacznie poprawi. O animacje walki wręcz się nie martwię, bardziej o strzelanie z broni palnej której użytkowanie może wyglądać o wiele gorzej od tego z ME1. Eh, pewnie się skończy tak, że kupię gdy stanieje i przejdę z przyjemnością oraz ciągłym narzekaniem nad kolejną straconą szansą na grę na poziomie Gothica którego miodności PB nie potrafi powtórzyć.
Czyli jest tak jak się obawiałem, budowanie bazy zrobione na pół gwizdka. Naprawdę jest tak finansowo ryzykownie zrobić pełnoprawne budowanie bazy z dowolnym rozmieszczeniem budynków, z kilkoma ich wariantami i ulepszeniami? Najwyraźniej współczesnych graczy to nie rajcuje. Widać że rekrutowane jednostki są dowodzone jak w dwójce (która mimo braku baz była świetna) co jest wielkim plusem, pozostawienie elementów RPG w postaci superjednostek jest świetnym pomysłem. Jeśli chodzi o stylistykę to wolę mroczny klimat (to Warhammer 40k, na Imperatora!), ale mnie bardziej martwią animacje (ich styl, nie kunszt wykonania), np. Gabriel Angelos porusza się w taki warcraftowy sposób, nie czuć masy, groźby zbliżającego się terminatora. Gdyby nie te feralnie okrojone budowanie baz jarałbym się jak promethium!
Obawiam się że odbicie bohatera, niezależnie od płci, w lustrze nigdy nie byłoby zgodne z twoim bo... wampiry go nie mają! Ta dum tss
Co do Dukaja mam podobne odczucia z jednym małym wyjątkiem. RPG umieszczony w świecie "Innych pieśni" z fabułą całkowicie niezależną od tej książkowej (uważam że gra jest nieodpowiednim medium by tę fabułę przedstawić bez spłycenia, okaleczenia). Świetnie by tu sprawdził podział map taki jak w Wiedźminie 3 (Skellige, Velen) na obszary pod anthosem innych kratistosów (słowiańska Vistulia Światowida, Aleksandria Nabuchodonozora). Wraz z rozwojem postaci nasz anthos rósłby w siłę (może zaimplementować wzrost postaci wraz ze wzrostem anthosu niczym u Berbeleka? Z postaci 1,7 m do 3 m?). Wykorzystać kakomorfię do kreacji powykręcanych potworów, jedną z klas postaci mógłby być ares (wyobrażacie sobie krwawość walk?). Może historia horrornego wyrywającego się spod anthosu najemnej kompanii? Niezłym zabiegiem byłoby wykorzystanie kreacji bohatera - tworzymy twarz by na początku gry zobaczyć że protagonista ma ją identyczną co inni horrorni i wraz ze wzrostem poziomu postaci (wzrostem anthosu) twarz ta zaczyna przypominać naszą kreację.
Czyli TES6 wyjdzie za ok 6-8 lat. Bardziej ciekawi mnie czy jedną z tych dwóch gier będzie kolejny Fallout New Vegas czy czynny spin-off Fallouta.
27 kwietnia 1998 inflacja 13,3%
28 marca 2016 inflacja -1,1%
wykres Inflacja r/r, Bankier.pl
To jak to jest w końcu z tą inflacją? Rzeczywiście złoty w '98 miał większą wartość niż teraz, czy coś mi umyka?
Zdaje mi się, że pracownicy Bioware mają dość podejścia EA do tworzenia gier.
Pewnie przed premierą FO5 wyjdzie kolejny TES, co do FO od Obsidianu czy innego "wynajętego" studia to nie jestem pewien czy w ogóle się pojawi. Patrząc na świetną sprzedaż FO4, mógłby ktoś przypomnieć mi cytat pewnego pracownika Beth informującego o ryzyku jakim było zrobienie gry w tym uniwersum?
Dla mnie zakończenie Prince of Persia było świetne - najlepsze zakończenie otwarte jakie było mi doświadczyć, Kordian może się schować.
1 Deus Ex RL
Zapowiada się gra traktująca o transhumaniźmie w mistrzowskim miksie akcja-skradanka-RPG. Z niecierpliwością wyczekuję mrocznej przyszłości.
2 ME Andromeda
Nie liczę na powrót nieodżałowanych elementów RPG, liczę na to co seria ME robi najlepiej czyli relacje z członkami załogi, dobre postacie i dialogi, z lekką nadzieją na dystans do siebie obecny w DLC Cytadela.
3 Dark Souls 3
Chcę DkS w stylu jedynki, a powrót H. Miyazaki to zwiastuje. Liczę że nie będzie tak frustrująca jak DkS2.
1 Wiedźmin 3 Dziki Gon
Czuć włożone serce twórców do tej gry, to nie jest zimno wyrachowany kawałek kodu który ma się sprzedać z największym współczynnikiem zarobek/wysiłek.
2 Pillars of Eternity
Tworzenie i rozwój drużyny, dopasowywanie przedmiotów pod klasy przyjemniejsze niż w Baldurach. Fabuła dobra ale nie tak jak bym chciał.
3 Bloodborne
Dark Souls w jeszcze mroczniejszym-innym klimacie, z większym naciskiem na akcję. Odjechani bossowie. Satysfakcjonująca ale nie frustrująca trudność.
Teraz poczytałem że swerd znaczy po staroangielsku sword, więc napis na klindze głównej bohaterki ma teraz sens.
Ja czekam na (kolejność przypadkowa): Wiedźmin 3 Krew i Wino, Mass Effect Andromeda, Deus Ex Rozłam Ludzkości, Dark Souls 3. Będę także uważnie przyglądał się Kingdom Come i Tormentowi, czy będą to gry które spełnią moje oczekiwania i czy w ogóle wyjdą tego roku.
W RPG zbieram zwykle jak najwięcej przedmiotów o dobrym współczynniku wartość/waga gdyż "zbieractwo" jest najczęściej najlepszym sposobem zarobku. Myślę, że większość graczy robi tak samo i nie widzę w tym patologicznych objawów, bo ja sam nie zatrzymuję przedmiotów dla poczucia bezpieczeństwa tylko je sprzedaję. Można powiedzieć że duża ilość pieniędzy jest w tym wypadku obiektem zbieractwa, że zbieram pieniądze dla poczucia bezpieczeństwa. Niestety (albo i stety), dążenie do bogactwa jest ludzką rzeczą, odczuwa je każdy i to dążenie przechodzi także na gry więc można powiedzieć że każdy człowiek jest kompulsywnym zbieraczem bo duża ilość "zebranych" pieniędzy powoduje że czuje się bezpiecznie.
Śmiech Gambriego zniszczył system. Co do nowego systemu rozwoju postaci to uważam go za krok w tył (a nawet dwa). Gdyby w tym nowym systemie np. zostawić skille, to cała gra zachowałaby, w mniejszym bądź większym stopniu, "erpegowość". O obrażeniach broni decydowała by zdolność postaci, a nie sama broń bądź perk, który nie robi wcale takiej różnicy (ahh ta eksplodująca w twarz broń energetyczna przy niskim skillu). Replayability byłoby większe ze względu na różne buildy pod różne rodzaje broni (energetyczne, ciężkie, itd). Brak retoryki zostawił niewypełnioną pustkę. Ba, samo dodanie traitów byłoby świetnym zagraniem które ratowałoby choć troszeczkę ten system. No cóż, dostaliśmy dobrą grę, wartą by w nią zagrać, ale nie tak ambitną jak Fallout powinien być.
Nasz świat główny obrócił się przeciwko nam, tuż po tym jak kurz przykrył grubą warstwą jego powierzchnię. Niegdyś dumny, gamerski lud zamieszkujący świat główny od masywów PCI do gór Ramowych, żyje teraz zaszczuty w gnieździe nr 939. Czasami pozwalamy sobie na wypady odwetowe ale nie przekraczamy mostu północnego gdzie wrogie nam rezystancje stawiają zaciekły opór. Podobno w placówce rządowej BIOSyndykatu ktoś jeszcze żyje ale nie jesteśmy w stanie się z nimi skontaktować. Szara mgła, opady kurzu oraz lepkie druty po których przemieszczają się ośmionogie monstra spowijają nasz świat, skutecznie ograniczając widoczność do pięciu stóp. Sytuacja wydaje się beznadziejna ale pewna przepowiednia utrzymuje nas przy życiu. Przepowiednia mówiąca że lud gamerów czeka wspaniałe przeznaczenie - nowa ziemia, skąpana w czerni i czerwieni, świat główny MSI.
Arasz spojrzeniem ciskał gromy. Ehh zdaje mi się że moje obawy co do spłycenia Fallouta z cRPG do shootera, częściowo się spełniają. Okrojenie rozwoju postaci które pewnie będzie wyraźniej rzutowało na "erpegowość" rozgrywki (możliwy brak skill checków przy rozmowie), zredukowanie systemu dialogowego do 4 opcji, wyraźnie skupienie nie na tworzeniu dobrego, ba! wybitego RPG tylko na podążaniu za popularnymi trendami - budowanie wiosek podpinające się pod majnkraftowców. Będzie to dobra gra którą na pewno kupię (ale dopiero jak wydadzą GOTY), pewnie będzie mi się w nią przyjemnie grało ale będzie to rozrywka na poziomie Avengersów a nie Blade Runnera
Pooglądajcie sobie trailer jak gość przegląda na pipboyu SPECIALa i poczytajcie opisy, szczególnie inteligencji. W poprzednich częściach int odpowiadała za ilość zdobywanych skill pointsów teraz odpowiada za ilość zdobywanego doświadczenia. Bethesda chyba wycięła skille.
Powie mi ktoś dlaczego na pipboyu nie ma zakładki skills (Patrząc na screenshot)?
Magia w eksploracji świata była dość dobrze rozwinięta w pierwszym Risenie. Przemiana w łodzika pozwalająca przeciskać się przez małe dziury w ścianach (znamy to z Gothika), telekineza pozwalająca przełączyć dźwignie wyłączające śmiertelne pułapki czy lewitacja umożliwiająca dostęp do odciętych miejsc.
Mi marzy się action cRPG w uniwersum Warhammera 40000. Ogromny arsenał broni, od białej po palną i rodzajów zbroi. Z dużą ilością rodzai broni może iść także rozbudowany system rozwoju postaci np marine specjalizujący się w toporach energetycznych albo ciężkich bolterach albo psionice. Albo ograniczyć nieco rozwój postaci stwarzając rózne klasy postaci jak, marine wsparcia, taktyczny marine, szturmowy marine, technik, psionik. Świat, zdaje mi się, półotwarty byłby najlepszy, planety podzielone na sekcje, podróże między planetami na swoim statku (którego moglibyśmy ulepszać). Mógłby być to RPG drużynowy, pojedynczy oddział space marines, mogła być zamieszczona opcja podtrzymywania morale marinsów, coś a la rozmowy z mass effecta, dzięki którym nasz oddział nie rozpadnie się z powodu spaczonych przez chaos członków drużyny. A propos chaosu, mógłby być to sposób na "system moralny" albo, co zdaje mi się atrakcyjniejsze, nasze decyzje mogłyby poskutkować zatraceniem się naszego marina w chaosie (z nowym drzewkiem umiejętności chaosu może?) wraz z bardziej zdegenerowaną częścią oddziału. W uniwersum futurystycznego młotka jest mnóstwo materiału na dobrą historię, byleby nie była to inwazja orków która potem okazuje się intrygą chaosu. Dialogi mają mocny potencjał, nasz marine może być fanatycznym wyznawcą Imperatora (Chwała Mu!), zagorzałym zwolennikiem Codexu albo marinem bardziej pragmatycznym ale dalej lojalnym.
Gratulacje Ziralea! Twoje opowiadanie najbardziej mi się spodobało. Miałem podobny koncept ale ty go o wiele lepiej przedstawiłaś.
Oghren zaczynając wpadać w berserkerski szał, już szykował się do szaleńczej szarzy na piętnastokrotnie większego przeciwnika gdy zatrzymał go głos Gady:
- Nie krzywdźcie go!
- To coś zaraz skrzywdzi nas! - wrzasnął blady niczym kość Maren
Bestia jakby potwierdzając zaryczała straszliwie.
- Schowajcie broń! - zażądała krasnoludka - Zachowujcie się spokojnie a wszyscy wyjdziemy z tego cało.
Oghren miał większe problemy z opanowaniem zdumienia niż gniewu. Odkładać broń przed takim monstrum?
Proszę - coś w głosie Gady Helmi przekonało wszystkich by schować broń. Bestia nadal wyglądając jakby szykowała się do ataku, ruszyła powoli w stronę rannej dziewczyny. Gdy krasnoludka znalazła się w zasięgu łap potwora, Oghren myślał że to szaleństwo zakończy się gwałtowną śmiercią Gady lecz olbrzym niczym pies zaskowyczał żałośnie na widok krwi ciężarnej krasnoludki i zdawał się tym smucić.
- Oto Batrak Adrat, mój ukochany, zamieniony potężną klątwą w bestię dlatego że jest bezkastowcem a ja podążając za głosem serca wybrałam go jako swego małżonka.
Krasnolud uwięziony w ciele potwora zaskomlał przytakując dziewczynie.
- Harrowmont wynajął zdegenerowanych apostatów by wykonali ten podły czyn ale ja się nie poddałam, nie ugięłam. Gdy Batrak w postaci bestii i w szale zbiegł w Głębokie Ścieżki ja podążyłam za nim. Potem wy się napatoczyliście a ja zostałam ranna.
- Ty... - Bella chciała coś powiedzieć ale widok potulnej bestii zapierał jej dech w piersiach.
- Rzeczywiście, tym mariażem nie tylko złamałabyś krasnoludzkie tradycje ale także plany Harrowmonta wobec twojej przyszłości małżeńskiej. Ciąża z bezkastowcem to nie problem, kasta dziecka zależałaby od jego płci, ale związanie się z takowym... niewyobrażalne - stwierdził Oghren patrząc nieufnie w stronę Batraka-potwora.
- Jedynie na powierzchni możemy znaleźć pomoc dla ciebie, Gado, i dla twego kochanka. Dla niego wyjście na powierzchnię nie ma znaczenia, niemożna stracić czegoś czego się nie posiada, ale ty jesteś szlachcianką - stwiedził mag ze zmęczoną miną.
- I tak nie mogłabym żyć w Orzammarze z Batrakiem, wolę utracić kastę ale żyć w zgodzie ze swym sercem.
- Więc ruszamy - zarządziła Bella - Ty Baraku, czy jak ci tam, poniesiesz nas wszystkich na swych plecach na powierzchnię, inaczej twoja ukochana zginie od trucizny.
Bezkastowiec ochoczo nadstawił olbrzymi grzbiet na którym wspólnie umieścili Gadę oraz sami się usadowili.
- Ale będzie jazd... - gwałtowny start bestii wepchnął z powrotem w gardło słowa Oghrena.
Oghren jak obiecał, tak poniósł na swoich plecach niemałe ciało nieprzytomnej krasnoludki.
- Mam nadzieję, że rana nie została skażona krwią pomiota, wtedy wróciłaby do kamienia zanim opuścimy te przeklęte ścieżki - sapnął szary strażnik.
- Pewnie na to liczysz, co? - syknęła Bella.
Oghren posłał jej ponure spojrzenie.
- Nieprzyjemna sytuacja, nieprawdaż? - zapytała złodziejka jak gdyby nigdy nic z figlarnym uśmiechem malującym się na ustach.
- Ciągle w dobrym humorze? Jak ty to robisz? Czy może powinienem zapytać co takiego popijasz ukradkiem i dlaczego nie dzielisz się z towarzyszem niedoli? - zaniósł sie śmiechem krasnolud, z którego twarzy spływały krople potu. Mag i szlachcianka popatrzyli na niego z dezaprobatą. Godziny ciągnęły się Oghrenowi niemiłosiernie, a Gada wraz z czasem wydawała się przybierać na wadze. Wreszcie zatrzymali się na spoczynek. Maren sprawdził stan krasnoludki i założył świeży opatrunek.
- Źle z nią. Nie widać skażenia krwią pomiotów, ale trucizna postępuje - stwierdził mag.
- Może nie powinniśmy zatrzymywać się na noc? - zapytała Bella.
- Musimy odpocząć. No, przynajmniej ja muszę, nie dam rady nieść jej choćby na końcu drogi czekał na mnie dzban najznamienitszego piwa - oznajmił Oghren, którego twarz była równie czerwona co broda. - Ale mogę czuwać podczas psiej wachty.
- Żeby wykończyć Gadę Helmi kiedy wszyscy będą spać? - zapytała głosem pełnym jadu łuczniczka.
- Daj spokój - przerwał mag widząc wściekły grymas strażnika - Oghrenie myślę, że to świetny pomysł, wszyscy musimy zregenerować siły, by Gada miała cień szansy na przeżycie, a ty jesteś przyzwyczajony do snu pod ziemią.
Gdy przyszła pora na Oghrena by czuwać, krasnolud usiadł w miejscu w którym mógł widzieć wszystkich członków wyprawy, szczególnie krasnoludkę oraz wszystkie odnogi Głębokiej Ścieżki. Gdy wszyscy posnęli, Ogrhen skradając się zaczął przeglądać torby towarzyszy w celu odkrycia kto jest zdrajcą. Wewnątrz torby Alary zauważył dziwny zwitek szmat.
- Zaliczka... - szepnął zduszonym głosem krasnolud widząc srebrną sztabkę wytwarzaną przez krasnoludzką gildię kupiecką. Już miał się podnieść, by wszcząć raban gdy poczuł eksplozję bólu w potylicy.
- Wiedziałam że on jest zdrajcą - usłyszał głos Belli leżąc na ziemi.
- Zwiążcie go nim dojdzie do siebie - rozkazał głos, chyba Marena, szary strażnik nie potrafił stwierdzić przez huk tysiąca młotów w jego czaszce - Zostawimy go tutaj, by pomioty zżarły przeklętego zdrajcę żywcem - mimo ogłuszenia wiedział że ten słodki ton należał do Alary.
NA GŁĘBOKICH ŚCIEŻKACH ŚMIERĆ KRYŁA SIĘ NIE WŚRÓD CIENI, ALE W OŚLEPIAJĄCYM BLASKU LAWY. Tą śmiercią byliśmy my, Legion Umarłych, prowadząc przez oświetlone płynną skałą, Głębokie Ścieżki grupę żywych krasnoludów. Dlaczego żywych? Dla odróżnienia, przecież jako legioniści jesteśmy martwi. Spotkaliśmy ich dzięki hordom mrocznych pomiotów, które ciągnęły w ich kierunku. Po wybiciu plugawców do nogi, w ramach podziękowań dziarski, rudy krasnolud - Oghren - zaproponował nam wspólną podróż do thaigu Darmallon, którego ściany podobno migocą żyłami srebra i złota. Kruszec dla martwych nie ma znaczenia, ale możliwość rozsiekania pomiotów profanujących thaig jak najbardziej. Podróż Głębokimi Ścieżkami jak zwykle zlewała się w jedność, czas nie miał znaczenia, towarzyszyły nam niekończące się rzędy wysokich filarów z wykutymi podobiznami przodków oraz ciągłe ryzyko ataku ze strony pomiotów. Opuszczone miasto powitało nas zdruzgotanymi wrotami skąpanymi w ciemności. Czarne zbroje legionistów zlewały się z otoczeniem, jedynie białe czaszki na napierśnikach zdradzały ich obecność. Wnętrze było nie mniej ponure, żadne rudy złota nie rozjaśniały mroku, co zaniepokoiło jeszcze bardziej naszych żywych towarzyszy, których nerwy i tak były w strzępach. Gdy zagłębiliśmy się w ruiny budynków, usłyszeliśmy dźwięki, których spodziewałem sie od dawna. Trzewia thaigu zacisnęły swą paszczę - nadchodziły pomioty.
Tak, moi drodzy, sytuacja, mimo wyjaśnienia motywów poszczególnych członków wyprawy, była tragiczna. Pośrodku bagien Nahashinu, pozbawieni głównego celu, osaczeni przez mroczne pomioty pod przywództwem równie plugawej co tajemniczej istoty z Pustki. Jakby było tego mało, nasza nędzna gromadka nie przestraszyłaby najdrobniejszego genloka. Ledwie żywa z wysiłku Morrigan, osmalony Żelazny Byk, nieprzytomna inkwizytorka, wpół-opętany szary strażnik, i ja, nieczujący własnych nóg, poczciwy krasnolud, który powoli zaczynał tracić nadzieję na wyjście żywo z tych przeklętych bagien. No, przynajmniej Bianka, wyszedłszy ze smoczego płomienia bez szwanku, nie wyglądała na zmęczoną. Ani zbierająca siły Morrigan, ani ja, rozmyślający czule o Biance, nie zauważyliśmy zbliżającego się qunari do Blackwalla.
Stanowisz dla nas zagrożenie... Giń! - Byk uniósł błyskawicznie miecz zadając śmiertelny cios, lecz ciszę rozerwał gwałtowny huk a qunari wyładował w kałuży błota, rozbrojony.
Nie tkniesz go - usłyszałem twardy głos wydobywający się z stojącej dumnie postaci inkwizytorki która w niczym nie przypominała powalonej czarem smarkuli jakby nagle przerwane cierpienie przekuło ją w nowy, twardszy materiał.
On jedyny potrafi wyczuć te nowe pomioty - zgromiła wzrokiem próbującego złapać tchu Byka - Tylko zamykając szczelinę i odsyłając rządzące nimi plugastwo, zdołamy opuścić to miejsce!
Mgła osaczała nas coraz szczelniej, niczym wataha wygłodniałych wilków, nie robiąc sobie nic z rzucanych nerwowo zaklęć Morrigan. Nie czekaliśmy długo, by zobaczyć dziecięce sylwetki, które były naszymi śmiertelnymi wrogami. Mroczne pomioty o twarzy dzieci nie były mniej groźnym przeciwnikiem od swych dorosłych odpowiedników. Rzuciły się na nas z furią wykrzywiająca ich upiorne twarzyczki. Dla skromnego krasnoluda, takiego jak ja, który nie ma przewagi wysokości nad pomiotami-dziećmi, ich plugawe twarze mogłyby znajdować się zbyt blisko własnej, lecz Bianka z łatwością pozwalała mi trzymać przeciwników na dystans. Trójka pozostałych qunari, dzielnie broniło nieprzytomnej inkwizytorki, ja natomiast pilnowałem by żaden pomiot nie przegryzł gardła skrępowanemu szaremu strażnikowi. Gdy Bianka i miecze qunari dokonali dzieła zniszczenia, pozornie martwe ciało pomiota skoczyło na Morrigan, wbijając swe zakrwawione kły w jej ramię, na co czarodziejka zareagowała gniewnym gestem, który jednocześnie odrzucił i uśmiercił plugawca. Nie wiem, czy osłabienie było powodem słabego refleksu wiedźmy, ale teraz Morrigan straciła wszystkie siły, padając na kolana z bladą twarzą.
Żelazny Byk, wykorzystując słabość czarodziejki, wyciągnął knebel z ust Blackwall'a, którego wzrok był, o dziwo, całkiem przytomny, i kazał mu obejrzeć ranę. Ja sprawdzałem czy z inkwizytorką wszystko w porządku.
- Niestety, doszło do skażenia krwią pomiotów... - strażnik stwierdził po dokładnych oględzinach, lecz ledwie zdążył wypowiedzieć to zdanie, jego ciałem targnął gwałtowny spazm.
- Zostaw mnie! - syknęła Morrigan siląc się na hardość, ale w jej oczach zamigotał strach, czego nie spodziewałem się ujrzeć w najdziwniejszych snach. Qunari, widząc co się święci, szybko oderwał od wiedźmy strażnika, z którego ust wydobywał się potępieńczy skowyt: Witaj skażona siostro, nareszcie odnajdziesz swojego boskiego syna!
Niepoprawny optymista: "Nie zostałem wyróżniony dzisiaj? Pewnie wygrałem kolekcjonerkę." A na poważnie, gratuluję trójce zwycięzców!
Analizując ponownie regulamin widzę, że pisze, że uczestnik powinien mieć ukończone 18 lat co nie jest jednoznaczne z zaznaczeniem na koncie swojego wieku. Mogło zostać zaznaczone że "zweryfikowaniem" pełnoletności jest wpisanie odpowiedniego rocznika w ustawienia
Przed wysłanie swojej pracy przeczytałem regulamin i dowiedziawszy się, że osoba uczestnicząca musi mieć skończone 18 lat do głowy mi nie przyszło, że chodzi o datę urodzin zapisaną w koncie (przecież każdy może wpisać wiek jaki mu się podoba). Ja w ogóle nie miałem podanego wieku na koncie, bo stworzyłem je przy wykonywaniu zamówienia. No cóż, pozostaje czekać na następny etap. Powodzenia wszystkim!
Tamtego lata przyjmowaliśmy obelgi i błogosławieństwa z tą samą obojętnością. Maszerowaliśmy na północ, a wokół nas kraina obracała się w popiół. Demony wdzierały się do naszego świata i nie szczędziły nikogo. Martwe ciała będące kuszącym łupem dla demonów obżarstwa powstawały z grobów. Jesteśmy grupą najemników wynajętych, by powstrzymać hordy nieumarłych. Popiół i smród palonych ciał wypełniał powietrze, gdy opuszczaliśmy na wpół spaloną wioskę, w której rankiem stoczyliśmy potyczkę z ożywieńcami. Większość odprowadzających nas spojrzeń była pełna nienawiści. Pozostali przy życiu mieszkańcy musieli spalić ciała nieumarłych na stosie, ciała które często nie wyglądały jak zniszczona powłoka opętana przez demona, ale jak brutalnie rozsiekane zwłoki krewniaka. Niewielu było wdzięcznych za ocalenie życia. Nas to jednak nie obchodziło, złoto za robotę dostarczał ktoś inny. Nastawał wieczór, lecz zachodzącego słońca zasłoniętego popielatymi całunami dymów i mgły nie było widać. Mimo iż oddaliliśmy się znacznie od wioski, każdy z nas odczuwał zapach spalenizny, zapach, który przypominał mi, dowódcy tej zacnej kompanii, pewien stos. Sczezła na nim wiedźma Morrigan, doradczyni cesarzowej Celene. Ha, widać że łaska cesarzowej na pstrym koniu jeździ. Wiele plotek krąży ostatnio o tej egzekucji. Podobno nie znaleziono resztek ciała. Z tych ponurych rozmyślań wyrwał mnie ostrzegawczy gest zwiadowcy. Wszyscy zamilkli, ustawili się w szyku bojowym i przygotowali broń. Drzewa zdawały się rosnąć i przytłaczać nas swą zgniłą zielenią, a cisza stała się nie do zniesienia. Nagle przerwał ją świst i charkot wydobywający się z przebitego strzałą gardła jednego z najemników. Z mgły wychynęły pokracznie poruszające się sylwetki żywych trupów. Rzuciły się na nas, potykając się o własne wnętrzności, nie robiąc sobie nic ze strzał, które posyłali nasi łucznicy. Naprzeciw mnie stanął zakuty w płytową zbroję, opętany trup rycerza. Natarł na mnie dzierżąc miecz i tarczę. Zadał niezwykle wyszukane pchnięcie, którego z ledwością zdołałem uniknąć. Widać martwe ciało nadal pamiętało rycerski fechtunek. Ostrze mego miecza nie zda się na nic przeciwko grubej stalowej płycie, chwyciłem więc miecz na odwrót, za ostrze, niczym młot i uniknąwszy następnego morderczego sztychu uderzyłem w nieosłonięty litą stalą kark, wbijając jelec w martwe ciało. Używając wbitego miecza jak haka ściągnąłem adwersarza na ziemię, by szybko przerwać więzy ścięgien w nieosłoniętych stawach. Znowu zaśpiewały strzały, tym razem podpalając wrogów. Widać ten szpiczasto uchy mag, Solas, na coś się przydaje podpalając w locie pociski łuczników. Ciosem na odlew odciąłem rękę nieumarłego, który wypruwał flaki wyjącemu w agonii najemnikowi, i błyskawicznym uderzeniem pozbawiłem umarlaka głowy. Szybkim dobiciem ukróciłem męki towarzysza broni. Odłamki kości i fragmenty mózgu z rozbitej buławą czaszki pobliskiego najemnika zrosiły moją zbroję. Płonące strzały okazały się obosieczną bronią. Niektórzy ożywieńcy mimo tego, że ich ciała były spowite płomieniami walczyli dalej, stając się jeszcze bardziej przerażającymi przeciwnikami. Przekrzykując zgiełk bitwy kazałem włócznikom związać walką płonące kreatury, trzymać je na dystans, by w końcu same się spaliły. W końcu odgłosy ścierających się broni zastąpiły jęki rannych, a ja zorientowałem się, że walka jest skończona.
No i mam problem, nie wiem czy oglądać Wastelanda u Roja teraz, czy dopiero po ukończeniu gry samemu. A sam Wasteland 2 zapowiada się wyśmienicie.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
