Moja 'krótka' notatka odnośnie Dark Souls 2:
Przed ludźmi z From Software nie łatwe zadanie, zadowolić starych wyjadaczy serii Dark Souls i dodatkowo przyciągnąć nowych odbiorców. Choć moim zdaniem to trudne zadanie im się udało, dwójka jest lepsza i większa od swojej poprzedniczki.
Akcja gry rozpoczyna się krótką historyjką o klątwie nieumarłych, której ofiarą padł nasz bohater. By zachować resztki człowieczeństwa musimy żywić się duszami innych. Wielka przepowiednia mówi, że aby zdjąć klątwę należy udać się do starożytnej krainy Drangleic, gdzie tkwi tajemnica odczarowania uroku. Narracja realizuje się za sprawą odkrywania niesamowitych lokacji. Nic nie jest podane wprost, to ile gracz wyniesie z tej opowieści zależy od jego czujności, spostrzegawczości oraz zdolności łączenia faktów. Całość poznają jedynie najwytrwalsi.
Po krótkim wprowadzeniu tworzymy wizerunek bohatera oraz wybieramy klasę. Klasy różnią się jedynie statystykami początkowymi później i tak każda klasa moze korzystać z całego dostępnego ekwipunku. Chwilę później możemy skorzystać z przestrzeni służącej poznaniu mechaniki poruszania się oraz walki. Uczymy się podstawowych ciosów, blokowania tarczą, używania pochodni i innych przydatnych rzeczy. Pochodnie rozświetlają ciemne pomieszczenia oraz przy ich użyciu możemy podpalić stojące paleniska, które na stałe będą rozświetlać danych obszar. Wolność w stylu walki poszerza możliwość stosowania obu rąk. Gracze ofensywni mogą biegać z dwoma mieczami i machać nimi w kierunku każdego zagrożenia. A co do zagrożenia, zabić może nas każdy przeciwnik nieważne czy jest to ogromny boss czy zwykły szkielet wszyscy są tak samo groźni. A to co ich różni to tylko ilość podejść by takiego stwora zabić. Musimy inwestować w mocną tarczę lub dopracować wyczucie uników.
Gracze łakomi na szybkie powalenie przeciwnika będą tutaj ginąc raz za razem. Rozwinięto znany z poprzedniej części wątek człowieczeństwa. Z każdą kolejną śmiercią gracz coraz szybciej zmienia się w nieumarłego. Każdy następny zgon to mniejsza pula punktów życia, a mogą one zmniejszyć się aż o połowę. Istnieją przedmioty odwracające ten proces ale są one piekielnie drogie. Dzięki temu rozgrywka staje się jeszcze trudniejsze.
Głównym punktem startowym naszych wypraw staje się Majula - ruiny nabrzeżnego miasta, od którego rozchodzą się liczne ścieżki w głąb tej mistycznej krainy. Mamy tutaj główne ognisko, które należy rozpalić, by móc potem regenerować siły, oraz kluczowe, niezależne postacie. tajemnicza kobieta stojąca przy ognisku służy radą, daje pierwszą leczącą butelkę estus oraz możne awansować naszą postać na wyższe poziomy. Jest tam również kowal czy sprzedawcy, którzy chętnie udostępnią swoje usługi. Dusze zdobywane na pokonanych wrogach to waluta, za którą kupimy broń o rozwiniemy naszą postać. Jednak, gdy zginiemy tracimy wszystkie dusze, możemy je odzyskać bo leżą w miejscu zgonu, ale jeśli po drodze padniemy jeszcze raz tracimy je bezpowrotnie.
Królestwo Drangleic pozostało nieprzyjaznym miejscem, jednak twórcy zdecydowali się kilka rzeczy ułatwić - choć każda z tych zmian ma swoją cenę. System podróży od ogniska do ogniska od początku pozwala wracać łatwo do odwiedzonych już lokacji. Jednocześnie sprawia to, że nie przechodząc po raz kolejny przez te same tereny łatwo przegapić jest dodatkowe przedmioty i sekrety, których w grze upchnięto naprawdę mnóstwo - ściany, które się otwierają, choć tego nie widać, to norma. Poza tym - teleportacja sprawia, że zbiera się ciut mniej dusz. A jak wiadomo, te są kluczem do wszystkiego - lepszych statystyk, uzbrojenia, przedmiotów - są walutą i doświadczeniem. No i teleportacja pomaga, gdy wybierze się złą ścieżkę lub zabrnie w ślepy zaułek - nadal nie jest o to trudno, bo świat jest równie otwarty jak w części pierwszej.
Drugie ułatwienie, które z pewnością wzbudzi najwięcej kontrowersji, to możliwość wyczyszczenia kawałka świata z przeciwników. Po którejś śmierci wrogowie znikają. Można ich ponownie przywołać za pomocą specjalnego przedmiotu, ale już tylko silniejszych. Ma to dwojaką funkcję - z jednej strony zabezpiecza przed gromadzeniem dusz w nieskończoność na łatwych wrogach. Owszem, i tak da się zgarnąć sporo, na tyle dużo, by iść dalej, ale limit jest. Z drugiej strony ma to popychać nowych graczy do przodu.Szare i monotonne widoki, które przodowały w poprzedniej części zostały ograniczone, a ich miejsce zajmują teraz piękne, różnorodne krajobrazy. Majula, mimo że stanowi ruinę dawnego miasteczka, tworzy złudzenie bezpieczeństwa przez ciepły blask zachodzącego słońca. Liczba mieszkańców, którzy nawet potrafią powiedzieć coś sensownego, to również pozytywna odmiana, która od czasu do czasu skłania do powrotu i rozmów z postaciami drugoplanowymi. Okazują się zresztą pomocne w dalszej przygodzie.
Lokację są nie tylko piękne ale również przeogromne. Początkowo Dark Souls 2 wydaje się być bardzo przystępny, ale sukcesywnie krok po kroku staje się coraz trudniejsze, bardziej niewdzięczne i niesprawiedliwe. Urokliwe widokówki ustępują miejsca ciasnym, mrocznym korytarzom, majacząc przed graczem labiryntem możliwości oraz ścieżek do wyboru. Ruiny licznych twierdz i fortyfikacji różnią się wyglądem, stosowanymi pułapkami oraz kolorystyką, przez co widzimy, że każde z tych miejsc kryje zupełnie inną historię swego upadku. Liczne lasy oglądamy raz w bursztynowym świetle słońca, raz w pełnym mroku, a jeszcze kiedy indziej trafiamy do puszczy, która spowita jest gęstą i straszną mgłą. Zwiedzanych obszarów jest bardzo dużo i wiele z nich po pewnym czasie bądź spełnieniu konkretnych wymagań - jak choćby zabicie strażnika czy zdobycie klucza - otwiera kolejne ścieżki prowadzące do jeszcze głębszych zakamarków tego tajemniczego, pięknego świata.
Odkrywana stopniowo opowieść wydaje się znacznie bardziej „namacalna”, niż w poprzednich częściach. Dzieje się tak niejako przez występowanie większej liczby bohaterów niezależnych, którzy przemierzają świat. Rozmowy z nimi nie tylko rzucają światło dzienne na zagadki, blokujące dalszą drogę, ale i często opowiadają wydarzenia z dawnych lat. Tak samo przeciwnicy - wydają się bardziej adekwatni do miejsc, w których się znajdują, a ich obecność jest wiarygodniejsza. Najistotniejszym elementem Dark Souls 2 są jednak walki z bossami, którzy nie raz sprowadzą nas na ziemię serwując serię porażek. Wielcy i silni przeciwnicy są bardzo różnorodni i każda walka wymaga poznania ich technik, ataków i słabych punktów. To ciągła metoda prób i błędów wieńczona naszą śmiercią i powrotem do ostatnio rozpalonego ogniska.
Niestety, zostało też kilka starych błędów - wrogowie nadal są niezbyt mądrzy i nie będą biegli za nami bez końca. Czasem dadzą się omamić i spadną w przepaść, czasem da się ich zabić z daleka z łuku czy kuszy. Mają swój obszar i raczej się go trzymają - między bajki można włożyć to, że chodzą po całej planszy, co pojawiało się w zapowiedziach. Może to i dobrze, bo obawiam się, że gra stałaby się jeszcze trudniejsza. Bardziej bolesnym błędem są dziwne strefy trafień. Rzadko bo rzadko, ale boss trafia bohatera, choć już uskoczył z zasięgu jego ciosu, a czasem nie trafia, choć mógłby, bo już zaczęła się animacja uniku. Liczę na łatkę.
Wspomnę też, że na prawdziwych wymiataczy czeka oczywiście New Game+. W tej grze po grze w znanych już miejscach czają się zupełnie nowi przeciwnicy. Na koniec trzeba powiedzieć, że nie jest to gra dla wszystkich. Jeśli jesteś przyzwyczajony do gry prostej, przyjemnej i satysfakcjonującej to możesz sobie ten tytuł darować. To trudna i niejednokrotnie frustrująca przygoda, która uczy cieszyć się nawet z najmniejszych drobiazgów. To gra w której trzeba być cały czas czujnym, chwila zagapienia może skutkować kolejnym zgonem.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin, możesz obejrzeć wersję wideo: http://www.youtube.com/watch?v=85FRH-EjZtM
Zacznijmy od podstawowej kwestii Rambo The Video Game jest grą nie dzisiejszą. Moda na Rambo już raczej minęła, a gatunek rail shooter'ów już dawno został wyparty przez produkcje a'la Call of Duty. Bohater biega z jednego miejsca do drugiego, a my w momentach, gdy trzeba pociągnąć za spust przejmujemy kontrolę nad celownikiem. Czasami jeszcze zdarzy się sekwencja Quick Time Event, w której musimy wcisnąć jakąś banalną sekwencję przycisków. Rozgrywka jest więc kompletnie liniowa, a całość skupia się jedynie na sianiu zniszczenia. Podczas rozgrywki śledzimy nieco zmienione wydarzenia znane z trzech pierwszych filmów z Johnem Rambo w roli głównej. Jesteśmy posyłani do Wietnamu, do Hope w Stanach Zjednoczonych by na końcu trafić do Afganistanu. Historia opowiadana jest w przerywnikach filmowych, które jakimś cudem wyglądają jeszcze gorzej od samej gry. Brzydkie tekstury, animacja twarzy, koślawa praca kamery czy sztywne ruchy postaci nie przeszkadzają jednak w tym by zorientować się co się dzieje. Wróćmy jednak do rozgrywki. Twórcy wrzucili do gry kilka fajnych konceptów, takich jak na przykład system punktacji. Za każdego zabitego przeciwnika otrzymujemy przypisaną mu liczbę punktów, gdy zabijemy go strzałem w głowę otrzymujemy ich cztery razy więcej. Szkoda tylko, że przez większą część gry kasujemy ich bez mrugnięcia okiem, waląc headshota za headshotem. Znienacka jednak tempo zabawy wzrasta, a liczba przeciwników stale wzrasta, którzy stają się coraz twardsi, więc więcej punktów warte są ich głowy. Punkty gromadzimy również niszcząc podatne elementy otoczenia. Całość wspomagają różne kombosy. Amunicja nigdy się nie kończy, ale przeładowanie broni rozwiązano za pomocą mini-gierki pozwalającej dostać 200, 100 lub 50% magazynka. Co pewien czas możemy przełączyć się w tryb Wrath, gdzie podświetlają się wszyscy wrogowie, czas zwalnia, a zabójstwa odnawiają zdrowie. Po każdej misji widzimy podsumowanie naszej ciężko wykonanej pracy. Za zdobyte punkty możemy rozwijać umiejętności bohatera oraz działające pasywnie perki. Z czasem dochodzi również możliwość chowania się za osłonami, która wydaje się jedynie bonusem, ale z czasem jest niezbędna do przetrwania. Poziomy trudności są trzy, a każdy z nich oferuje nieco inne wyzwanie związane także z liczbą checkpoint'ów do załadowania. Na średnim poziomie trudności do jednego zapisu możemy wrócić 5 razy, potem będziemy musieli rozpocząć misję od początku. Wraz ze wzrostem tempa zabawy punkty zapisu są dalej od siebie co może stać się bardzo upierdliwe.
Poszczególne etapy różnią się od siebie, przez co prócz strzelania otrzymujemy misję z cichą likwidacją przeciwników za pomocą łuku i noża. Zasiądziemy też za sterami wozu pancernego, czołgu czy helikoptera. W trybie kooperacji na ekranie pojawiają się dwa celowniki, a Rambo wciąż jest tylko jeden.
Przeciwnicy wojują z nami przede wszystkim dzięki przeważającej sile ognia, a nie własnej inteligencji, ciągle stoją w jednej pozycji i strzelają po czym przeładowują, ewentualnie na chwilę chowają się za osłoną, przy czym co jakiś czas się wychylają jakby chcieli powiedzieć "A kuku tutaj jestem, nie zapomnij o mnie". Nie straszą jedynie głosy postaci, bo wzięto je żywcem z filmów, podobnie jak efekty dźwiękowe i muzykę. Idąc tym tropem, do gry można by wstawić fragmenty filmów, zamiast kiepskich przerywników, nie musielibyśmy oglądać trójwymiarowego Rambo w oprawie z przed kilku lat.
Wymienione wcześniej urozmaicenia nie zmieniają faktu, że gra jest nużąca. I bardzo ciężko dotrwać do końca trwającej około 4 godzin kampanii. Zdecydowanie odradzam kupna, lepiej pieniądze, które wydalibyście na Rambo The Video Game przeznaczyć na coś po prostu lepszego.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin, możesz obejrzeć materiał na YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=LpgTRC7wkW8
Seria Thief sięga swoimi korzeniami grudnia 1998 roku. Właśnie wtedy pojawiła się pierwsza odsłona
przygód mistrza złodziejskiego fachu. Po prawie dziesięciu latach od premiery trzeciej odsłony kultowej obecnie serii w nasze ręce trafiły kolejne przygody tytułowego złodzieja. Sprawdźmy więc czy nowa odsłona trzyma poziom poprzedniczek.
Thief jest klasycznym restartem serii, wracamy więc do metropolii zwanej Miastem, łączącej w sobie
klimat fantasy ze steampunkiem, a wcielamy się w dobrze wszystkim znaną postać Garretta chlubiącego
się działaniem samotnie, na własną ręką. Nie jest to jednak ta sama osoba co kiedyś, odniosłem wrażenie
że jest postacią poukładaną zaprawioną w złodziejskim fachu. Włączamy się w rozgrywkę, gdy Garretta
wraz ze swoją podopieczną Erin wykonuje powierzone mu zadanie. Niestety nie wszystko idzie zgodnie
z planem, główny bohater traci świadomość, a gdy po roku się budzi próbuje dowiedzieć się co
działo się z Geraltem, Erin oraz miastem. Wspomniane już miasto przeżywa trudne chwile, po
pierwsze rządzone jest przez barona, który chce jak najwięcej zabrać do siebie, a z drugiej
w mieście panuje zaraza, przez którą po ulicach porusza się nieliczna grupa mieszkańców. W
połączeniu z bardzo ponurymi miejscami oraz poukrywanymi przejściami tworzy idealne warunki dla
doświadczonego złodzieja. Obszar miasta podzielono na kilka solidnych rozmiarów dzielnic, pomiędzy
którymi możemy się dowolnie przemieszczać. Właśnie na mieście spotykamy osoby od których otrzymamy
zadania poboczne takie jak szukać drogocennych przedmiotów czy włamywać się do mieszkań zwykłych
mieszkańców w wiadomych celach. Misje fabularne rozgrywają się w specjalnie zaprojektowanych
lokacjach, umożliwiając nam przejście poziomu różnymi drogami oraz różnymi sposobami. Niestety
większość poziomów narzuca nam jedną słuszną drogę, tracimy więc czas na poszukiwaniu nieistniejącej alternatywnej ścieżki. Całą grę możemy przejść bez zabicia ani jednego przeciwnika, lub ewentualnie po cichu likwidować wrogów, a w ostateczności nawet wdanie się w otwartą walkę, która wbrew pozorom nie należy do najłatwiejszych.Gdyż przeciwnicy mają przewagę liczebną oraz lepszy rynsztunek. Sam Garrett wspomina, że zabija gdy jest to absolutnie niezbędne. Walka polega na robieniu uników w odpowiednim momencie oraz wyprowadzaniu swoich ciosów.
Zadaniem złodzieja jest ciche poruszanie się i unikanie kontaktu z wrogami, ale gdy zostaniemy
zauważeni możemy skorzystać z dostępnego ekwipunku. Głównym orężem jest pałka ogłuszająca
strażników oraz łuk za pomocą którego możemy strzelać. Strzała z przytwierdzoną liną pozwoli
rozpiąć ją pomiędzy belkami dachu, a poręczny śrubokręt pozwoli otworzyć kratę wentylacji. Wraz z
rozwojem fabuły oraz zwiększeniem ilości zgromadzonego przez nas łupu istnieje możliwość ulepszania
posiadanej broni i przedmiotów, a także dokupienia dodatkowego sprzętu dzięki któremu otrzymujemy
możliwość na przykład kradzieży obrazów czy dostęp do nowych rozwiązań. Garrett posiada ponadto
zdolność koncentracji, dzięki której potrafi szybszej włamywać się do pomieszczeń, czy otwierać
zamki. W tym trybie Garrett również widzi więcej, cenne przedmioty są podświetlane czy widzimy
znajdujących się w pobliżu wrogów. Podczas rozgrywki towarzyszą nam liczne ułatwienia, które
możemy wyłączyć. Poziom czujności sztucznej inteligencji, wyłączenie celownika czy wyłączenie
wspomnianego trybu koncentracji. Możemy także modyfikować elementy interfejsu, takie rzeczy jak
podpowiedzi, podświetlanie ważnych elementów czy minimapa to wszystko możemy przystosować do
swoich upodobań. Kwintesencją gry jest rozgrywka bez żadnych ułatwień. Wtedy gra staje się okropnie
trudna, a warto powiedzieć, że na normalnym poziomie trudności strażnicy są bardzo czujni,
reagują nawet na poruszenie zwierząt, które reagują na głośne ruchy bohatera. Niestety bardzo często
wykazują się totalnym debilizmem. Wystarczy wspiąć się wyżej i ukryć gdzieś w cieniu by strażnik odszedł
dodając jeszcze "och ach jaka szkoda że mi uciekł". Dodatkowo nie reagują na znikające przedmioty czy huk
drabiny spadającej z kilku metrów. System skradania jest znakomity. Ważną rolę odgrywają takie elementy
jak tempo poruszania się, oświetlenie czy rodzaj powierzchni po której się poruszamy. Omijanie strażników potrafi
dać sporo frajdy. Jednak cały urok popsuto ślizgiem, pozwalającym na szybkie i co ważne ciche poruszanie się
nawet po schodach pod górę czy po tłuczonym szkle. A dodatkowo ślizgać można się przez cały poziom, bo nie
ma ograniczeń w jego używaniu.
Podsumowując nowy Thief jest dobrą grą, w której nie uniknięto kilku niedoróbek, oferując pod koniec mało
interesującą fabułę i świetnie zrealizowany system skradania. Jest to ciekawa pozycja, zważywszy na cenę,
grę można zdobyć nawet za 80 zł. Polecam.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin: http://www.youtube.com/watch?v=tOE-MhDxyJk
Piekielnie dynamiczna i jednocześnie chaotyczna, tak wygląda rozgrywka w Titanfall. Mecze trwają około 10 minut i praktycznie od początku do końca tempo rozgrywki jest niesamowicie wysokie. Cały czas ktoś ginie, ktoś
biega po ścianach, a w centrum tego wszystkiego toczą się jeszcze walki mechów. W becie możemy grać na trzech mapach, które mimo wszystko nie są wcale duże, ale ogromna ilość zakamarków, przejść, korytarzy czy tuneli sprawiała, że w walkach sześciu na sześciu są nieco zbyt obszerne. Oczywiście na mapie biegają jeszcze postacie sterowane przez sztuczną inteligencję, ale służą oni bardziej jako mięso armatnie, niż godny przeciwnik. Spokojnie możemy wystrzelać cały ich oddział, zanim nawet nas zauważą. Wydaje mi się, że są oni tam tylko dlatego by gracze, którym nie idzie mogli podbić sobie statystyki. Jak już wspomniałem nie stanowią oni zagrożenia, w końcu jesteśmy Pilotami najlepszymi z najlepszych. Początkowo do naszej dyspozycji otrzymujemy jedynie dwie klasy, strzelca i zabójcę. Wystarczy jednak awansować o kilka poziomów by uzyskać możliwość tworzenia własnych klas postaci, dobierając sprzęt i zdolności w najbardziej odpowiadający nam
sposób. Rozgrywka nie odbywa się jedynie w poziomie, ale i w pionie. Dzięki plecakowi odrzutowemu możemy biegać po ścianach i wykonywać podwójny skok jest to całkiem niezłe rozwiązanie dla tego typu gier. Sprawdza się to bardzo dobrze, dzięki temu możemy dostać się w miejsca w pozoru trudno dostępne. Niewielu graczy korzysta w pełni z tych atutów i Większość walk i tak odbywa się na ziemi.
Na początku do dyspozycji mamy jedynie trzy klasy Tytanów. Niestety są one słabo zbalansowane. Klasa Tank nie dość, że jednym celnym strzałem zabija przeciwnika to jeszcze ma bardzo wytrzymały pancerz. Dwie pozostałe klasy nie mają z nim żadnych szans. Ale z czasem odblokujemy możliwość samodzielnego dobierania elementów wyposażenia, dostosowując tym samy naszego Tytana do naszych preferencji. Sterowanie mechem jest bardzo proste. Mamy atak specjalny, czyli salwę rakiet oraz pole siłowe zatrzymujące pociski wystrzelone w naszą stronę, które możemy potem odbić w kierunku przeciwnika.
Zwykle zasiadamy za sterami mecha 3-4 razy na mecz.
W becie możemy grać w trzech trybach klasyczny deathmatchu drużynowym, dominacji lub Last Titan Standing. Dwa pierwsze to tryby znane z innych gier FPS, ale warto zwrócić uwagę na ostatni tryb, czyli walkę grup Tytanów. Każdy gracz rozpoczyna z własnym robotem, a po jego stracie nie dostanie kolejnego
do końca tury. Wygrywa ten zespół, który utrzyma się na polu walki. Gdy na mapie porusza się 12 tytanów to niestety wielkość najmniejszej mapy zwanej Angel City sprawia, że czasami jest bardzo ciasno. Szczególnie w wąskich uliczkach. W dwóch pozostałych trybach gra tytanem nie jest taka łatwa jak
można byłoby się spodziewać, po pierwsze naszymi przeciwnikami są wrogie tytany, ale także każdy z pilotów biegający po mapie jest wyposażony w broń anty-tytanową, a że z perspektywy kokpitu jest bardzo słabo widoczni, przez co może wyrządzić nam sporo szkód. Gdy nasz tytan otrzyma zbyt dużo obrażeń
zakończy swój żywot efektowną eksplozją, jednak każdy pilot może się z niego katapultować i kontynuować walkę w bardziej tradycyjny sposób. Do czasu, aż otrzymamy kolejnego mecha.
Największą bolączką bety jest grafika, a dokładniej tekstury o niskiej rozdzielczości. Mam nadzieję, że pełna wersja będzie wyglądać nieco lepiej, ale mimo to pierwsze wrażenia z gry są bardzo pozytywne i jeśli potencjał drzemiący w tej produkcji zostanie wykorzystany mamy tutaj kandydata do gry roku.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin: http://www.youtube.com/watch?v=dgz7z2YpiP4
Moja krótka recenzja Epizodu 2:
Z drugim epizodem gry studia Telltale Games The Wolf Among Us jest tylko jeden problem, jest po prostu za którtki. Oferuje około dziewięćdziesięciu minut podczas których scenariusz cały czas zaskakuje, neonowa paleta kolorów cieszy oko, a atmosfera wgniata w fotel. Drugi rozdział rozpoczyna się chwilę po wydarzeniach kończących pierwszą część, jeśli więc nie graliście w pierwszą część, to musicie to nadrobić, bo tylko wtedy będziecie mieli cały obraz sytuacji.
The Wolf Among Us, podobnie jak The Walking Dead powstało w oparciu o serię komiksów. tym razem producent postanowił skorzystać z zeszytów Billa Willinghama znanych w naszym kraju pod tytułem Baśnie. Jednak ich znajomość nie jest wymagana do tego, by móc w pełni zrozumieć grę. Twórcy zastosowali znany chwyt i stworzyli
dzieło, którego akcja toczy się przed wydarzeniami ukazanymi w komiksach. Głównym bohaterem gry jest Bigby Wolf, wielki zły wilk znany z bajek o Czerwonym Kapturku i Trzech Małych Świnkach, który pełni rolę szeryfa społeczności Fabletown w Nowym Jorku. W tej słynnej metropolii ukrywają się postacie znane z bajek, które opuściły swoje krainy i - za pomocą specjalnego zaklęcia - przybrały ludzka formę, by nie wzbudzać podejrzeń wśród innych mieszkańców. Pozostali, których nie było stać na ten luksus (głównie mowa o zwierzętach), zostali wygnani na Farmę i nie mają wstępu do miasta.
Wydarzenia przedstawione w Smoke And Mirrors kontynuują śledztwo Złego Wielkiego Wilka w sprawie tajemniczej serii morderstw, jakie nawiedziło dzielnicę Fabletown. Naszym zadaniem jest zbieranie poszlak oraz przesłuchiwanie podejrzanych, a często także wymiganie się z tarapatów, w jakie wpada detektyw. Ogromny wpływ na dalszą część opowiadanej w grze historii mają wybory moralne.
Dym i lustra ujawnia prawdziwe oblicze bohatera, niestroniący od używania pięści w celu uzyskania cennych informacji tutaj pokazuje empatię, bardziej ludzką twarz. I wbrew pozorom okazuje się, że dzięki takiemu podejściu można zdziałać o wiele więcej niż przy użyciu siły.
Sprawa śmierci Faith nabiera tempa, wraz z pojawieniem się nowych dowodów, dochodzimy do wniosku, że w morderstwa zamieszany jest ktoś inny niż do tej pory sądziliśmy. W grze brakuje elementu mocnej, wartkiej akcji, a sekwencje Quick Time Event są banalnie proste. Proste są również zagadki detektywistyczne, w których musimy po prostuułożyć puzzle.
Po drugim epizodzie można było spodziewać się nieco więcej, po pierwsze w pierwszej części, było kilka wątków, które nie zostały rozwiązane i zostały pominięte w kontynuacji. podczs gry nie zastanawiałem się czy wybory, których dokonywałem były słuszne liczyło się przedewszystkim rozwiązanie sprawy i wbrew pozorom jesteśmy
dalej rozwiązania zagadki niż byliśmy na początku. Mimo to jest to gra w którą warto, jak nie trzeba zagrać. Ja mam jednak cichą nadzieję, że na kolejny epizod nie będziemy czekać tak długo jak na drugą część.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin: http://www.youtube.com/watch?v=oqmhedzmN8I
Broken Age, gra dzięki której Kickstarter zdobył ogromną popularność, w końcu ujrzała światło dzienne. Ogromna ilość zebranych od graczy pieniędzy musiała wpłynąć na jakość gry, przez co udało się wprowadzić wiele elementów, których z mniejszym budżetem nie udało by się zrealizować. Niestety odbiło się to też na dacie premiery, planowana na październik 2012-ego roku gra ukazała się na początku 2014 i to nawet nie w pełnej wersji, lecz do dyspozycji dostaliśmy jedynie pierwszy akt. Jego przejście bez zbędnego pośpiechu powinno zająć około czterech godzin. Szkoda, że mamy jedynie tylko z połowę przygody, lecz mimo to warto wziąć w niej udział.
Jak dla mnie to idealna gra na zrelaksowanie się w zimowy wieczór po szkole. Bez problemu odnajdą się przy niej osoby, które na gry czas znajdują rzadko i wcale nie znają klasyki przygodówek. Ale po kolei. W grze możemy grać dwiema postaciami, młodą dziewczyną o imieniu Vella oraz chłopakiem zwanym Shay. Każdą postacią przeżywamy inną historię, łączy je jednak element buntu i sprzeciwu wobec pewnych zasad i ograniczeń.
Vella, żyje w małej wiosce, której mieszkańcy co 14 lat składają ofiary z młodych niewiast tajemniczej bestii. Paradoksalnie wszyscy mieszkańcy tejże wioski uważają to za coś normalnego, wszyscy oprócz Velli, której nie podoba się taka wizja i postanawia uciec. Druga postać - Shay - od urodzenia mieszka na statku kosmicznym. Całe życie zajmuje się nim komputer matka, niedopuszczający przy tym by stało mu się coś złego. Shay ma już tego dosyć, pragnie przeżyć niezapomnianą przygodę, wykazując się przy tym sporą dozą odwagi. Zupełnie przypadkiem dostaje propozycje, której nie może (nie chce) odrzucić. Ciężko pozbyć się wrażenia, że rozbicie produkcji na dwie części zaszkodziło głównym bohaterom. Są sympatyczni, jednak znamy jedynie część ich osobowości.
Podczas rozgrywki natrafiamy na liczne wskazówki punktujące fakt, że obydwie historie mają ze sobą związek. Między opowieściami możemy dowolnie przeskakiwać, jednak służy to jedynie zmianie scenerii i nie wpływa znacząco na rozgrywkę. Podczas wędrówki spotykamy wiele różnych postaci,z którymi możemy rozmawiać, a jest to bardzo ważne, gdyż uważne słuchanie kwestii dialogowych bardzo pomoże nam w rozwiązywaniu zagadek. Co ciekawe czasami dostajemy wskazówki jak rozwiązać zagadkę, zanim jeszcze zorientujemy się, że mamy coś rozwiązać. Poziom trudności zagadek może rozczarować, między innymi dlatego, że rozwiązanie zagadek nie daje satysfakcji. Miejmy nadzieję, że w kolejnej części zagadki będą nieco trudniejsze. Bo upraszczanie gry w celu jak największej sprzedaży, w tym przypadku miało by się z celem. Na drodze zdobywamy różne przedmioty i zwykle nie mamy problemów z domyśleniem się do czego ich użyjemy. Gra jest nieskomplikowana, ale nie to stanowi o znakomitości tej produkcji. Rozgrywka nastawiona jest na opowiadanie wciągającej historii i porwanie gracza do bajkowego świata, a nie wysilenie jego szarych komórek. Cechą charakterystyczną najlepszych przygodówek jest możliwość kliknięcia i zbadania niemalże wszystkiego co wydaje się interesujące. Również w Broken Age tego elementu nie mogło zabraknąć, lecz jest go zbyt mało.
Siłą Broken Age jest niewątpliwie oprawa graficzna oraz udźwiękowienie. Ręcznie malowane tła czy subtelne animacje sprawiają, że każda scena wygląda
jak ruchomy obraz, wszystkie elementy idealnie do siebie pasują. Ścieżka dźwiękowa to prawdziwy majstersztyk, buduje ona klimat w równym stopniu co
grafika. Świetnej jakości dialogi wiele zyskały dzięki utalentowanym aktorom. Ich praca nadała wszystkim postaciom wiele charakteru.
Broken Age stara się połączyć starą szkołę z nowymi technologiami, nie jest tak bardzo rozbudowane i skomplikowane jak klasyczne przygodówki, ale posiada niepowtarzalny bajkowy charakter. Wszystko to wygląda fajnie, szkoda tylko, że za cenę około 90 złotych otrzymujemy jedynie połowę opowieści i obietnicę stworzenia kontynuacji. Według mnie warto się tą grą zainteresować, ale dopiero, gdy pojawi się w jakiejś promocji.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin: http://www.youtube.com/watch?v=9WUSQYRp8bA
Moja krótka recenzja:
Po ponad roku od pojawienia się na rynku gra Assassin's Creed III Liberation w końcu trafiła na konsole oraz pecety. Co zmieniło się przez ten czas w stosunku do oryginału? Po pierwsze cyfrę 3 w nazwie zastąpiono oznaczeniem HD, które sugerować ma nieco podrasowaną grafikę, zmodyfikowano również część misji. Reszta to czysty remake.. niestety gra odziedziczyła wszelkie błędy i niedociągnięcia po oryginalnej wersji.
Po raz pierwszy w historii Assassin's Creed wcielamy się w postać Asasynki - Aveline De Grandpre. Nie ustępuje ona jednak swoimi umiejętnościami kolegom po fachu. Dzięki niej przenosimy się do drugiej połowy 18 wieku. Aveline adoptowana i wychowana na damę prowadzi podwójne życie. Może się przebierać, co przekłada się na dostępne umiejętności. Za dnia kroczy jako dama, wręcza łapówki, uwodzi strażników czy strzela zatrutymi strzałkami z parasolki, a w nocy ubiera strój asasynki, skacze po dachach, ratując przy tym niewolników i eliminując cele wyznaczone przez swojego mentora. Niestety przebierać możemy się jedynie w wyznaczonych momentach co ogranicza swobodę działania. Każde przebranie inaczej ogranicza ruchy postaci. Strój niewolnicy oznacza nieznaczną ochronę w przypadku otwartej walki, a wystawna suknia krępuje ruchy, oraz uniemożliwia wspinaczkę po budynkach. Dodatkowo każde wdzianko posiada własny wskaźnik rozpoznawalności, przez co gdy strażnicy poszukują asasynki wystarczy przebrać się za damę by spokojnie poruszać się po mieście. Poprawiamy swój wizerunek poprzez zrywanie plakatów z podobizną bohaterki, wręczanie łapówek urzędnikom czy zabijanie świadków. Ta ostatnia czynność występuje wtedy, gdy zabijemy jakiegoś przeciwnika na oczach zwykłych przechodniów. A następnie musimy pozbyć się nieszczęśnika, którego wybierze gra. Przebrania są ciekawym urozmaiceniem, ale przecież nie każdy lubi się przebierać, niektórzy lubią szybko załatwić sprawę bez potrzeby zastanawiania się nad strojem, jak dla mnie to jedynie sztuczne wydłużenie czasu rozgrywki.
Wspinaczka czy bieganie po drzewach nie różni się niczym od tego co mogliśmy zobaczyć w poprzednich odsłonach serii. To samo tyczy się walki, z tym wyjątkiem, że teraz po wykonaniu odpowiedniej ilości perfekcyjnych kontr oraz zabić możemy na chwilę zatrzymać czas, oznaczyć przeciwników i patrzeć jak giną. W walce posługujemy się różnymi rodzajami broni, maczetą, ukrytymi ostrzami czy wspomagamy różnego rodzaju gadżetami takimi jak bicz, zatrute ostrze, pistolet czy bomby dymne. Przydaje się opcja chwytania przeciwników biczem w celu przyciągnięcia ich do siebie by zadać im cios toporkiem. Odniosłem wrażenie, że twórcy zrobili kroku w temacie skradania się i cichego likwidowania wrogów. Często możemy pozwolić sobie na spontaniczną akcję, ale nie brakuje misji, w których trzeba kogoś śledzić, wtapiając się przy tym w tłum. Tempo rozgrywki przystosowane jest do konsol przenośnych i niestety na dużych ekranach jest po prostu za wolne. Warto wspomnieć, że poziom trudności tym razem jest wyjątkowo niski.
Fabuła Liberation jest kompletnie nie logiczna. Pełna niezgodności i bezsensownych momentów, a przy tym mało pociągająca. Bohaterowie są nieprzekonywujący i nie budzą sympatii. Spotykane osoby często wypowiadają teatralne kwestie, które nie do końca oddaje ascetyczna mimika modeli. Poza głównym wątkiem fabularnym, nie ma tutaj za wiele do roboty. Amatorzy zbierania poukrywanych listów, artefaktów i innych skarbów mogą również poświęcić czas na mini-grę handlową. Aveline z czasem może kontrolować flotę kilku statków handlowych, co gwarantuje stały przypływ gotówki. Odblokowanie wszystkich kolorów ubrań i broni może zająć maksymalnie drugie tyle, co ukończenie scenariusza.
Graficznie gra prezentuje się dobrze. Szczerze powiedziawszy po porcie z konsoli przenośnej spodziewałem się czegoś gorszego, a tu taka mała niespodzianka, zarówno postacie jak i sceneria wyglądają naprawdę ładnie. Niestety bardzo często występuje spadek w ilości klatek, a animacje postaci nie mają płynnych przejść. Dodatkowo możliwość wybrania ustawień graficznych została mocno ograniczona.
Reasumując, za niewielką cenę dostajemy dobrze wykonany port, który na pewno zadowoli fanów serii. Za 60 złotych, otrzymujemy około 15 godzin solidnej rozgrywki.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin, zapraszam do obejrzenia wideo-recenzji: http://www.youtube.com/watch?v=YNt5dzHOgQ8
Ostatnimi czasy twórcy gier coraz częściej sięgają do modelu Free-2-Play, udostępniając grę za darmo, zawierając w niej mikropłatności.
Niestety bardzo często takie podejście kończy się tym, że gracze nie chcący płacić za rozgrywkę, nie są w stanie rywalizować z graczami, ładującymi w grę prawdziwą kasę.
Niektórzy gracze by wyrównać szanse sięgają nawet po wszelkiego rodzaju cheaty, co niesamowicie frustruje normalnych graczy i koniec końców zainteresowanie grą spada.
Również odnośnie S.K.I.L.L Special Force 2 słychać głosy, że gra jest słabo zabezpieczona i niestety wielu graczy oszukuje. Ja na szczęście jedynie kilka razy spotkałem czitera z powiedzmy powiększoną ilością zdrowia, czy bronią jaką tylko chce, ale były to sporadyczne przypadki.
I nie wpływały znacząco na jakość rozgrywki. Bardziej denerwowali mnie snajperzy, którzy zabijają jednym strzałem często nie trafiając nawet w naszą postać.
Choć jeśli spojrzeć na to, że rozgrywka toczy się na małej przestrzeni to może i dobrze że zabijają na raz, gdyż gdyby tak nie było gra snajperką straciłaby sens.
Warto wspomnieć o słabo napisanym killcamie, który bardzo często nie pokazuje nawet momentu zabicia.
Możemy grać w kilu trybach rozgrywki.
- Deathmatch, gdzie każdy jest wrogiem każdego, jednym słowem gramy na własną rękę i zabijamy wszystko co się rusza.
- Team Deathmatch różni się tylko tym, że punkty za każde zabicie trafiają do puli całej drużyny. Pierwsza drużyna, która osiągnie maksymalną ilość takich punktów wygrywa, chyba, że skończy się czas – wtedy liczy się większa ich ilość.
- W trybie Survival jak sama nazwa mówi, liczy się przetrwanie. Maksymalnie czterech graczy zbiera się razem, aby stanąć przeciwko przerażającej hordzie obcych. Rozgrywka przewiduje 30 fal ataków, które gracze muszą przetrwać. Każdy zabity obcy przynosi nam kasę, którą później zainwestujemy w lepszy sprzęt i broń.
- W trybie Blasting atakujący team próbuje podłożyć ładunku wybuchowe w dwóch miejscach, a drużyna przeciwna stara się to im uniemożliwić. Ale jeśli bomba zostanie aktywowana to i tak mamy kilka sekund na jej rozbrojenie.
- W Manhunt drużyny wcielają się w rolę jednostek specjalnych, albo bezwzględnych najeźdźców z kosmosu. Po określonej liczbie rund zmienią drużynę by z myśliwego przeistoczyć się w zwierzynę.
Istnieją oczywiście jeszcze inne tryby, ale są to po prostu różne wariacje tych omówionych wcześniej wiec nie będę się nimi tutaj zajmował.
Sposób rozgrywki przypomina ten znany choćby z Arctic Combat czy Combat Arms. jeśli graliście w wymienione produkcje to s S.K.I.L.L Special Force 2 poczujecie się jak ryba w wodzie.
Wszystkie te gry różnią sie jedynie dźwiękami czy teksturami. Z jednej strony to fajne, ponieważ nie trzeba się zbytnio przyzwyczajać, ale z drugiej natomiast wprowadza nutkę
monotonii. Gra niesamowicie wciąga jednak jedną z jej bolączek są bronie. Niektóre nie nadają się w ogóle do strzelania z powodu zbyt dużego rozrzutu i małego damageu.
Do dyspozycji mamy takie bronie jak: M4A1, Famas czy K2, Kuszę, MP5K czy CZ 700. Oczywiście są jeszcze inne ale z tych strzelało mi się najlepiej. Przy pierwszym zalogowaniu mamy
możliwość wybrania jak dobrze pamiętam jednej z trzech frakcji, jednak z naszym wyborem kompletnie nic się nie wiąże.
Oprócz broni możemy również ubierać naszego żołnierza, w przeróżne buty, hełmy czy inne zupełnie niepotrzebne rzeczy. Podczas gry wykonujemy misje za które dostajemy kasę,
tylko nigdy nie wiadomo co robić ponieważ chmurka z misjami jest tak mała, że przeczytać misje możemy tylko używając lupy. I ma się chęć krzyknąć: "Kto to kurwa tak zaprojektował".
Fajne, że pieniądze za mecze dostajemy dopiero gdy nienazwany wskaźnik przekroczy 100%. Nigdy tak długo nie zbierałem na snajperkę. Czyżby ktoś chciał bardzo dyskretnie zachęcić
mnie do zapłacenia prawdziwymi pieniędzmi?
Grafika nie jest najwyższych lotów, jednak nie można powiedzieć, że jest brzydka. Ot tak średnia po prostu.
Reasumując S.K.I.L.L. Special Force 2 to przyjemna gra przy której można miło spędzić czas, jednak na dłuższą metę raczej się nie przyjmie. Choć obym się mylił.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin, może przyjemniej będzie posłuchać? http://www.youtube.com/watch?v=BhhJEua5H5Q
Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że fanem gier karcianych nie jestem, choć zdarza mi się
rozegrać partyjkę w pana, tysiąca czy pokera gdyby ktoś poprosił mnie o wymienienie znanych
mi komputerowych gier karcianych wymienił bym jedynie pasjansa i hearhstone, tą drugą tylko
dlatego, że tworzy ją Blizzard. Zapewne gdyby za produkcję tej gry odpowiadało inne studio
nikt by się nią nie interesował i gra mimo iż świetna zniknęła by w napływie innych produkcji.
Ale na szczęście się tak nie stało, a ja miałem okazję przyjżeć się grze bliżej z okazji
zamkniętych beta testów. Więc do dzieła!
Od pierwszego uruchomienia samouczka gra cholernie wciąga i nie pozwala odejść. Mimo, iż jest
to zaledwie beta wszystko jest gotowe w stu procentach. Przez samą rozgrywkę po
polską lokalizację, która jest bardzo klimatyczna i co chwila zaskakuje, to fajnym
tłumaczeniem postaci, a to rubaszną kwestią dialogową.
Możemy grać w trzech trybach rozgrywki mianowicie: trening, pojedynek oraz arena. Trenig
to miejsce, w którym rozwijamy swoje umiejętności w walce przeciwko dowolnemu komputerowemu
przeciwnikowi. Tryb ten pozwala w bardzo łatwy sposób odblokować kolejnych bohaterów, wystarczy
jedynie wygrać jedną potyczkę.
Tryb pojedynku różni się od treningu jedynie tym, że w obecnie omawianym stawiamy czoła
żywemu przeciwnikowi. O wiele ciekawszym trybem jest Arena, gdzie gramy do trzech przegranych,
a im więcej wygramy po drodze tym lepsza nagroda wpadnie na nasze konto. Nagrody za walkę w arenie
są różne od zastrzyku gotówki, przez rzadkie karty, po diamentowy pył. Pierwszy wstęp na arenę
jest bezpłatny, następne zaś kosztują po sto pięćdziesiąt sztuk złota.
W Hearthstone Heroes of Warcraft bohaterowie zostali podzieleni na dziewięć klas, a mianowicie:
wojownika, paladyna, kapłana, czarnoksiężnika, szamana, łotra, maga, druida i łowcę. Na początku
odblokowanego mamy jedynie maga, a dopiero później odblokowywujemy kolejne avatary.
Każdy z nich to postać charakterystyczna, znana ze świata Azeroth i rozpoznawana nie tylko przez
najbardziej zagorzałych fanów serii. Punktów doświadczenia zdobywamy dla każdego bohatera osobno.
Z każdą profesją związane są dwa elementy: specjalna umiejętność oraz zestaw kart klasowych.
Umiejętności są różne, wojownik buduje ochronną zbroję, łotrzyk może wyposażyć sztylet, kapłan
uleczy siebie lub swoją jednostkę, a paladyn przyzwie na pomoc wojownika światła. Każda z tych
umiejętności kosztuje dwa punkty many. Zdolności te bywają przydatne choć bez wzmocnienia
dodatkowymi mocami z talii, stanowią tylko interesujący dodatek. Poza klaswowymi kartami
istenieją również karty ogólne, dostępne dla wszystkich bohaterów. Pomiędzy pojedynkami, karty możemy
składać dowolnie, a także ulepszać je oraz tworzyć nowe. Służy do tego tryb rzemiosła oraz diamentowy
pył, pozyskiwany z rozkładania kart złotych i kupowany w sklepie.
Hearthstone to gra Free to Play, więc nie mogło obyć się bez mikropłatności. Poza kupnem złota
na uczestnictwo w arenie za realne pieniądze możemy kupić dowolną ilość paczek pięciu kart. Możemy
oczywiście zbierać złoto za rozegrane gry oraz wykonywanie zadań. Takie misję polegają najczęściej na
osiągnięciu konkretnej liczby zwycięstw przy użyciu konkretnej klasy postaci.
Podsumowując Hearthstone Heroes of Warcraft to świetna gra i basta. To jedna z tych gier, gdy
siadasz na piętnaście minut a odchodzisz po godzinie, a mimo to pozostaje niezobowiązująca
i nie ważne czy masz 10 czy 30 lat możesz się świetnie przy niej bawić.
Jeśli nie chce Ci się czytać moich wypocin, to proszę :D http://www.youtube.com/watch?v=AMfvjZT0hUQ
A więc tak.. jeśli ktoś lubił grać w pierwszą część to ten sequel powinien mu się podobać, jednakże mi pokonywanie niekończących się fal wrogów, ponieważ wszystkie sojusznicze myśliwce już dawno poległy do gustu nie przypadło. Choć może to i tak nie jest aż takie złe, gdy w posumowaniu widnieje wysoka nota :D Sterowanie i grafika umilają trochę rozgrywkę, ładnie wykonane poziomy i dryfujące wraki pozwalają choć trochę poczuć się jak byśmy byli tam daleko.
Gameplay: http://www.youtube.com/watch?v=bLT_PzP3e0g
Gra oferuje wszystko to co podstawka, otwarty świat, podbijanie posterunków itp. a dodatkowo oferuje niesamowity klimat, który sprawia, że chce się w nią grać :D
Gameplay: http://bit.ly/13cA3hI
Gra przyjemna, wykonana w ciekawy sposób, zmuszająca do kombinowania jak przejść kolejne poziomy, czego chcieć więcej ?
http://www.youtube.com/watch?v=-Bd_4n_9tPg
Nie zgodzę się z opinią onaX'a, który swoją wypowiedzią skłonił mnie do tego bym twierdził, iż jest zwykłym trollem :) Gra w moim odczuciu jest przyjemna, choć może się w końcu znudzić naciskanie praktycznie dwóch przycisków na przemian (oprócz chodzenia) i wykonywania ciągle tych samych ataków, mimo że do dyspozycji mamy wiele kombinacji ciosów. Gra wymaga od gracza pomysłu na przejście poziomu, jak zobaczyć możecie na filmiku, który znajduje się na końcu wypowiedzi, bossa pokonałem dość szybko, ale uwierzcie mi, że przedtem musiałem zrobić kilka podejść, ponieważ zwykłe próby atakowania kończyły się fiaskiem. Mamy do dyspozycji szereg broni, które napotykamy na swej drodze, pozwala na dostosowanie oręża walki do swych upodobań, choć zapewne i tak większość wybiera te bronie, które mają większe obrażenia :) Karta bohatera pozwala, na rozdzielenie punktów umiejętności na cztery grupy, są to: Atak, Obrona, Zręczność i Moc, dzięki czemu nasz bohater może posiadać umiejętności, potrzebne do przejścia jakiegoś etapu, a potem można je pozamieniać. Na tym etapie można jeszcze dodać, że do dyspozycji mamy 3 postacie. Na filmiku gram "Asteroidem" :D Co do grafiki, to może rzeczywiście nie powala, ale w takich grach (przynajmniej dla mnie) grafika nie ma mnie zwalić z fotela, ma po prostu być przyjemna, jeśli będę chciał super grafiki to włączę sobie np. Crysis'a i tyle.
Gameplay: http://www.youtube.com/watch?v=SIUTyMwgdw8
Gra jest niesamowicie dynamiczna i szybka, praktycznie przez cały czas nie zwalniamy tempa. Mimo swojej dynamiki może się znudzić, a przy czym niesamowicie podnieść ciśnienie, ponieważ bardzo liczy się precyzja i wystarczy źle się odbić i już trzeba powtarzać całą próbę jeszcze raz. Tutaj można wspomnieć o dobrze rozlokowanych saving pointach, dzięki którym nie musimy powtarzać całego levelu od początku. W ogóle całą grę przechodzimy na zasadzie prób i błędów, a dobry wynik można osiągnąć dopiero gdy już się zna poziom i wie co dokładnie robić. Co do poziomów, to są one ciekawie zaprojektowane. Jest bardzo kolorystycznie i humorystycznie. Bohaterka wykonuje różne ruchy, które powodują uśmiech na naszej twarzy. Tutaj możecie zobaczyć początek z gry: http://www.youtube.com/watch?v=6-Qi0-8b0o4
Według mnie Sang-Froid: Tales of Werewolves jest genialne w swojej prostocie. Na początku może być ciężko, ale gdy już się ogarnie o co chodzi to daje dużo zabawy. Na uwagę zasługuje również oprawa graficzna, a dokładnie cut-scenki, sposób prezentacji jest unikatowy, a jeszcze przyjemne, znakomicie nagrane głosy sprawiają, że nie chce się pomijać przerywników. Grę możecie zobaczyć tutaj: http://www.youtube.com/watch?v=G4lYMQG_P88
Evoland jest grą "inną" niż reszta, przyjemnie jest przejść przez kolejne etapy gry i przypomnieć sobie jak kiedyś wyglądały gry. Według mnie naprawdę warto zagrać. Jeśli chciałby ktoś zobaczyć pierwsze chwile z grą: http://www.youtube.com/watch?v=kgNSsin8kLw
Jeśli, ktoś chce zobaczyć jak wygląda rozgrywka, to proszę: http://www.youtube.com/watch?v=BXA4zIyMB7I
Fajnie, że w trzeciej części znów wrócimy na tropikalną wyspę. Jedyne czego oczekuje to nie zepsucie gry tak jak to miało miejsce z Far Cry 2, a wolałbym powrót do pierwszej części którą do tej pory mam na dysku.
@KajcioX dobree :)
A co do gry to fajnie, że City poszło za ciosem i przygotowywuje kolejną część Sniper'a. Zapowiada się fajnie
Pierwsza część Prototype zrobiła na mnie ogromne wrażenie, także kontynuacja na pewno zagości na dysku mojego PC. Czekam na więcej informacji.
Cały czas w edycjach kolekcjonerskich figurka, figurka, figurka.... niestety ja podziękuje i zostanę przy edycji zwykłej.
@wickywoo muszę się z Tobą nie zgodzić, bardzo fajnie że twórcy nie rezygnują z systemu Free-to-play, ponieważ przy takich produkcjach można bardzo miło spędzić czas. W grę dochodzą jeszcze mikropłatności z których nie musimy korzystać, aby odblokowywać bronie zbliżone możliwościami do płatnych.
Wiedźmin 2: Osiedlowe życie
Wiedźmin 2: Podróże
Wiedźmin 2: Cztery pory roku
Wiedźmin2: Historie z życia wzięte
Wiedźmin 2: Rezydencje i ogrody
Wiedźmin 2: Kuchnia i łazienka
Wiedźmin 2: Wielki powrót biegunki
Wiedźmin 2: Powrót Białego Misia
Wiedźmin 2: Idź na loda
Wiedźmin 2: Żal dupę ściska
Wiedźmin 2: Biały Wilk robi zakupy w biedronce
Wiedźmin 2: Zabójca wiatru
Wiedźmin 2: Pogoda
Wiedźmin 2: SPORT
Wiedźmin 2: Koszykówka
Wiedźmin 2: Biały Wilk jeździ ciągnikiem
Wiedźmin 2: Biały Wilk ma internet na płycie CD
Wiedźmin 2: Koparka, złomiarka i szambiarka :D
Wiedźmin 2: Biały Wilk i tępy miecz
Wiedźmin 2: Biały Wilk pod napięciem!
Wiedźmin 2: Młody Wilk zostaje prezydentem Wilkowyj
Wiedźmin 2: Wilkowyjska masakra piłą mechaniczną 2
Wiedźmin 2: Biały Wilk występuje w Ranczo
Wiedźmin 2: Zemsta Białych Wilków w raju
Raz,...dwa...trzy Biały Wilk patrzy!
Wiedźmin 2: Edycja poprawiona 0.1 Beta
Wiedźmin 2: Ucieczka białego wilka ze szkoły
Wiedźmin 2: Michael Scofield
Wiedźmin 2: Powrót najedzonego Wilka
Wiedźmin 2: Powrót Białej Wilczycy
Wiedźmin 2: Jak znalazłem drzewo i je przesadziłem
Wiedźmin 2: Świat według Białego Wilka
Wiedźmin 2: Moda na wilka
Wiedźmin 2: Skazany na Wilka
Wiedźmin 2: Ostatni Biały Wilk
Wiedźmin 2: Zakon białego Wilka
Wiedźmin 2: Bitwa o młodego wilka
*
Wiedźmin 2: Seks, kasa i Geralt
*
Najpierw i tak musze zagrać w Modern Warfare 2 :) A gry nie kupie. (chyba, że niebęde miał w co grać)
Piszcie na jakim macie poziomie postacie.
Ja: LvL 9 Klasa Soldier Postać: Dawidusek
olcha0015 -> Microsoft Windows XP lub Microsoft Windows Vista
Intel Pentium 4 3+ GHz lub AMD Athlon 2.5+ GHz
RAM: 1GB (XP) / 2GB (Vista)
nVidia GeForce 6800GT lub ATI 1800XT
Karta dźwiękowa kompatybilna z DirectX 9.0c
8 GB wolnego miejsca na HDD
Napęd DVD
Firefox:
1. Wchodzimy na stronę http://www.battlefieldheroes.com/frontpage/landingPage
2. Klikamy na Play Now!
3. Jeśli nie mamy jeszcze konta rejestrujemy się. Jeśli mamy konto logujemy się
4. Znów klikamy na Play Now! (Na tej stronie: http://www.battlefieldheroes.com/ )
5. Klikamy na Zezwól
6. Potem otworzy się okno ściągania dodatku (?). Ściągamy go. Bez obawy nie jest to 4 GB :)
7. Restartujemy Firefoxa.
8. Powinna się otworzyć strona https://www.battlefieldheroes.com/playnow
9. Klikamy OK.
10. I potem otworzy się okno ściągania gierki.
11. Jeśli gra się nie uruchomi wchodzimy na stronę https://www.battlefieldheroes.com/playnow
Logujemy się jeśli będzie taka potrzeba i klikamy na Play Now!
Część użytkowników natrafia na błąd objawiający się komunikatem: An error occurred: Could not find build. W takim wypadku należy wejść na strone www.battlefieldheroes.com, ale nie logować się, tylko najpierw nacisnąć przycisk "Play Now!", a dopiero potem wpisać swoje dane. Następnie należy ściągnąć clienta - odpowiednio do Firefoxa. Wszystko powinno wtedy działać bez zarzutu.
Jest to poradnik napisany w ok. 5 minut. Nie wszystko opisane jest szczegółowo ale chwilowo nie mam czasu aby to rozszerzyć ;p
Musisz wejsc na strone gry zalogowac sie i wtedy uruchomic gre. Ja tak mialem podczas testowania bety.
Może być fajnie ale lepiej poczekać do jakichś screenów, a potem oceniać :)
Już nie mogę się doczekać :) CryENGINE 3... gra pewnie wyglądać będzie pięknie.
Jak bym chciał wygrać ! Jeszcze nigdy nie wygrałem :( Życzę wszystkim powodzenia....
Niestety gra chyba nie wyjdzie w sierpniu. Techland nie podawał żadnej daty premiery gry :(
Mam problem z tą grą: http://info.techland.pl/viewtopic.php?f=15&t=144
Jeśli ktoś miał podobny problem i go rozwiązał proszę o odp. :)
goodgamesfan -> Był to trailer z wersji koncepcyjnej gry czyli nie z samej gry. Ale gra wymiata.
Wojduś -> Ja też i to jak najszybciej! A jak tak dalej będzie to zaczną prace nad Chrome 3...
King Slowik -> Na 90% okładka będzie inna, na tej nawet loga Techland'u niema...
szymczakz -> No to Techland może jeszcze raz Cię zaskoczyć... bo ta gra prawdopodobnie wyjdzie jeszcze na PS3 :)
jasiu155 -> Popieram :)
Mogliby na inne platformy wypuścić tą grę np. X360... w tedy może bym zagrał :)
Polska: obecnie brak planów wydania
Oj... niedobrze....
Może kiedyś w Tą grę zagram :)
AIDIDPl -> Tak. Gra jest tworzona przez wrocławski Techland (Call of Juarez, Chrome 2, Xpand Rally).
Buahahahaha... "Najgorsza na świecie gra o snajperach" Onet... napewno nie kupie!
Poszperałem troche w google i znalazłem, że gra ma zostać wydana (w Polsce) pod koniec tego roku :D
HondoX -> Jak taki niecierpliwy jesteś to weś zrób 1 (Techland robi 3) gre pod Irrlicht'em (nie Chrome Engine). Założe się, że pewnie byś nie ruszył :P Nic nie poradzisz, że przekładają premiere. Widać gra jest nie ukończona i tyle :P
raziel88ck -> SpecForce jest troche gorszy niż Chrome 1, ale według mnie warto zagrać, przecież to Polska gra :)
Jest w wersji angielskiej, może za pare lat Techland będzie robił gry na X360 w wersji polskiej....
Data Premiery:
Świat: sierpień 2008
Polska: sierpień 2008
https://www.gry-online.pl/gry/code-of-honor-2-conspiracy-island/za1ebb#pc
http://www.chrome2.yoyo.pl/photogallery.php?album_id=6
Screeny ( niektóre mogą znajdować się na gry-online.pl, ale jest dużo nowych :) Dostępne po rejestracji )
Grafika słaba, krótka (Przeszłem ją w 10 godzin z przerwami).... Gre oceniam na 4/10
Tu masz te screeny:
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/05183674b5fdc743.html
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/3a1d62862dee8c13.html
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/b352d50740194585.html
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/1ba2b7488889954c.html
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/ee185b9359e522e5.html
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/b6478f089c4dcab6.html
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/6d404f8df26d0f56.html
http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/4a4a11406ede2790.html
kowolonin -> jeśli chcesz zobaczyć te screeny z rapida to musisz je ściągnąć z serwera rapidshare.com...
Ja gdybym miał abonamet napewno bym wysłał...ale nie wyśle bo niemam MayCluba'a :(
Zacytuje z mojej strony http://chrome2.yoyo.pl/ :
Techland nie chce rozpowszechniać nowych filmów lub zrzutów ekranu, dopóki wszystko nie jest gotowe (zestawy, animacje, dźwięki, itp. ).
Ostatnie screeny z Sierpnia 2007, a premiera w roku 2009. Więc może jeszcze crysisa pobije.
Ale chciałbym wygrać :)... ale nie wygram... jak to zwykle bywa... nie mam szczęścia
http://pccentre.pl/news/show/Pierwszy_screen_z_Crysis_2:_Warhead/id=17185
Pierwszy screen
EDIT: Sorry nie spojżałem na date i to co jest napisane pod screenem...
Mistrzrz, podobne pytanie padło na oficjalnym forum gry (http://forumen.warhoundgame.com/index.php) ale Admin nie wypowiedział się na ten temat. Więc nie wiadomo do końca czy demo wogule będzie.
Niema czym się podniecać! Warhounda napewno przyćmi Far Cry 2. Jedyna nadzieja to tylko Chrome 2.
gustaw7600, aby dokończyć trzeba zainstalować 100 łatek :/ Oby Chrome 2 nie była grą tak zbugowaną jak jedynka...
Far Cry 2 pewnie będzie dużym hitem! Ale tzrymajmy też kciuki za Techland (Chrome 2, Warhound, Dead Island) :)
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
