Mortal Kombat 1

Mortal Kombat 1 rozpoczyna nowa erę smoczej serii i wkracza w świeżą linię czasową, gdzie historia przebiega niby nieco inaczej, a mimo wszystko wiele rzeczy pozostało po staremu. Pora rozpocząć kolejną edycję krwawego turnieju.

MK1 to gra bardzo nierówna. Tam gdzie robi 4 kroki naprzód względem MK11, robi też 4 kroki wstecz. Na plus zdecydowanie płynniejsze animacje, spowalniające ale dodające naturalności walce. Grafika jest zdecydowanie najlepsza w serii. Fabuła zaś nigdy w MK nie była tak dobra jak tutaj. Do momentu gdzie fabuła po obietnicy fenomenalnej jakości zaczyna coraz bardziej wydawać się napisana na kolanie. Nie jest to koniec rozczarowań w tej grze. Jest to na pewno początek najbardziej nastawionej na mikropłatności odsłony serii. Kameo czy Havika co prawda można zdobyć po prostu grając. Jednak do niedawna (tak jak w przypadku Frost w MK11) nie było to jasno powiedziane. Do tego dochodzą płatne dodatkowe fatalities, czy głosy konferansjerów nieosiągalne w inny sposób. W tym głos Omni-Mana, którego kupuje się jako oddzielne DLC! Waluty premium nie zdobędziemy jednak grając, jak to można było zrobić w MK11. Gra nie posiada żadnego wciągającego trybu singleplayer poza kampanią. Wieże są dostępne jedynie w formie klasycznej, bez żadnej rotacji. Konwersacja postaci przed walkami przeszła z formatu ABA do AB, do tego odgrywane są tylko w trybie lokalnego multiplayera. Tytuł ma też dużo bugów. Mimo bycia w drugim sezonie gra wciąż potrafi raz na sesję wyłączyć dźwięk. Można to naprawić restartem gry, albo zostawieniem jej w tle na kilka minut używając innej aplikacji. Jest też powrót słynnej przewagi inputu gracza pierwszego nad drugim. Obecny zarówno lokalnie jak i w trybie turniejowym. O poziomie zbalansowania Kombat League trudno mi się wypowiedzieć, w końcu gra dopiero wyszła, więc to się wszystko dopiero formuje. Tryb inwazji dość szybko się nudzi, a występujące w nim walki z minibossami i bossami są nieoznaczone. Oznacza to, że jeśli trzymamy powerupy pod walkę z bossem, to po jej starcie musimy ją zamknąć, ustawić powerupy, i zacząć ją jeszcze raz. Kapliczka to jedyny sposób na zakup itemów do customizacji postaci, w grze nie ma już Krypty. Przedmioty można losować po jednym naraz, a za każdym razem trzeba obejrzeć tą samą animację. No i trzeba się łudzić, że wypadnie item a nie concept art mapy lub postaci. Samych itemów też nie ma dużo, większość z nich to inne palety podstawowych skinów. W tym też lubuje się tryb Inwazji, gdzie masowo wygrywamy stroje dla postaci, często gryzące się z nimi. Pamiętacie czerwonego Sub-Zero z MK11? To przywitajcie czerwonego Smoke'a i wszelkie inne abominacje, jakie jesteście w stanie sobie wyobrazić! Postacie gościnne (na razie jest tylko Omni-Man) mają znacznie uboższy system rozwoju od pozostałych, a także mocno uproszczoną opcję personalizowania ich. System levelowania jest strasznie grindowy. Spędziłem w tej grze 37h, dotarłem moim mainem na 18 poziom z 35, a mainem kameo na poziom 9 z 20. Daje to jakąś perspektywę ilości czasu jaki to zajmuje przy 24 postaciach i 16 Kameos (z czego przed nami premiera co najmniej 5 postaci i 5 Kameos, w samym pierwszym Kombat Packu). Wprowadzone w końcu w Sezonie 2. Wieże Tytanów są ogromnym wyzwaniem, co jest plusem, gdyby nie ich bardzo krótkie ograniczenie czasowe (kilka dni). Inwazje są też niezbalansowane w kwestii medalionów. W pierwszym Sezonie gra rozdawał je tak chętnie, że co chwilę trzeba było jakiś sprzedać przez zapełniony ekwipunek. W drugim Sezonie jestem w trzeciej Mesie i wciąż nie otrzymałem ani jednego medalionu, co mocno utrudnia grę, gdyby nie możliwość rozwoju postaci. Po odpowiednim rozdaniu punktów można kończyć walkę jednym ciosem.tl;dr dobra gra jeśli jest się wielkim fanem MK, który może dużo wybaczyć. W innym wypadku możecie odjąć od mojej oceny 2-3 oczka.