Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać
Recenzja gry 28 września 2012, 12:59

autor: Filip „fsm” Grabski

Rocznik 84, gra w gry, często chodzi do kina, sporo czyta, serialuje, podcastuje i docenia riffy.

Recenzja gry Torchlight II - hack'n'slash od współtwórców Diablo

To świetny rok dla fanów gatunku hack'n'slash. Torchlight II pod każdym względem jest lepszy od oryginału i stanowi uczciwą konkurencję dla Diablo III.

Recenzja powstała na bazie wersji PC.

Wybuchowe miłego początki.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
PLUSY:
  • wysoka grywalność;
  • sympatyczny, wesoły, bajkowy klimat;
  • pełna kontrola nad rozwojem postaci;
  • wyzwania;
  • map room;
  • w przyszłości: mody.
MINUSY:
  • pretekstowa fabuła;
  • słabsze dwie klasy;
  • garść zupełnie niepotrzebnych skilli;
  • dla niektórych: zbyt bajkowy klimat.

Torchlight II to pod każdym względem gra „bardziejsza” od pierwowzoru. Ludzie z Runic Games tworzyli ją długo i z pieczołowitością (wszak premiera miała początkowo nastąpić pod koniec 2011 roku), usprawniając i dopracowując wszystkie jej aspekty. Pewne rzeczy jednak się nie zmieniły. Torchlight II nadal pozostaje dającym frajdę, bajkowym hack'n'slashem, bazującym na stuprocentowo klasycznych zasadach wypracowanych przed laty przez Diablo.

Na samym wstępie uporajmy się z fabułą, która jest wyłącznie pretekstem do maratonu klikania. W pierwszej części gry miasteczko Torchlight stanęło przed wielkim zagrożeniem ze strony smoka Ordraka i masy stworów żyjących w kopalniach pod miastem. Trójka dzielnych herosów poradziła sobie z potworem, ale jeden z nich – alchemik – został opętany przez nasycone energią Żaru (wydobywanej spod ziemi magicznej substancji) serce smoka i zniszczył miasteczko, a następnie udał się dalej, by zaburzyć równowagę między żywiołami i wypuścić z otchłani pradawne Zło. Jak widać – klasyka, w której oczywiście pojawia się nowa drużyna dzielnych bohaterów mających powstrzymać złoczyńcę i ocalić świat. Na szczęście fabuła nigdy nie była w tego typu grach najważniejsza, choć zdecydowanie nie obraziłbym się, gdyby została ciekawiej przedstawiona i zaludniona zapadającymi w pamięć postaciami (takowych brak).

Mój inżynier, jego robot i zakolegowany dinozaur na początku przygody

Torchlight II proponuje 4 nowe klasy bohaterów. Pierwszą jest embermage, czyli odpowiednik alchemika z „jedynki”, czarodziej bazujący na sile ognia, elektryczności i mrozu. Następny w szranki ze Złem staje berserker – obdarzona szalonym spojrzeniem hybryda barbarzyńcy i wikinga, która wrzeszczy na wrogów i kumpluje się z wilkami. Kolejną klasą jest outlander – szybki, zwinny miłośnik broni palnej, ostrzy i podstawowych odmian magii. Stawkę zamyka steampunkowy inżynier, znawca mechanizmów wszelakich, tworzący w locie roboty koneser młotów i płomieni. Ekipa Runic Games postawiła na zaskakująco spore możliwości wykreowania wyglądu postaci – możemy wybrać płeć, a także jeden z kilkunastu rodzajów koloru skóry, kształt twarzy czy styl owłosienia. Każdy ze śmiałków dodatkowo musi posiadać towarzysza niedoli w postaci zwierzaka. W TII jest ich osiem (psy, pantery, jastrzębie, fretki i inne cudaki) i wszystkie okazują się niezastąpione na polu bitwy.

Postacie mają do dyspozycji trzy drzewka umiejętności, a na każdym czeka 7 zdolności aktywnych i trzy pasywne, zaś punkty do nauki zdobywa się w momencie osiągnięcia kolejnego poziomu doświadczenia oraz gdy nasza postać staje się bardziej znana (sława zwiększa się, gdy zabijamy czempionów, bossów oraz po wykonaniu zadań). Samo levelowanie związane jest też ze statystykami herosów. Cztery podstawowe współczynniki: siłę, zręczność, magię (tu: focus) i żywotność możemy ulepszać sami po wejściu na wyższy poziom doświadczenia. Jest to więc propozycja idealna dla wszystkich, którym nie przypadły do gustu zmiany wprowadzone w trzecim „Diabełku”.

Kończąc opis rzeczy mierzalnych: Torchlight II to trzy duże akty, losowo generowane mapki, niemal niepoliczalna tona sprzętu i potworów do ubicia oraz całkiem zabawny tryb kooperacji nawet dla 6 graczy naraz. Co ważne – zabawa solo nie wymusza zakładania żadnych kont ani czekania na serwery, podobnie jak gra w sieci lokalnej. Jedynie rozgrywka przez Internet wymaga założenia konta na stronie Runic Games, a potem można hulać do woli (komputer zakładającego grę pełni funkcję serwera na czas zabawy). Widać zatem, że Torchlight II to ulepszona i powiększona pod każdym względem „jedynka”. Została pokonana dokładnie taka sama droga, jaką wykonał niegdyś Blizzard, tworząc Diablo II.

Humor w grze bywa absurdalny.

Sercem i duszą

Teraz czas napisać o tym, czego zmierzyć się nie da. Czy Torchlight II rzeczywiście jest taki fajny, na jakiego kreują go twórcy i wielu już zaznajomionych z tą produkcją graczy? Czy wytrzymuje konkurencję z Diablo III (mimo że obie gry bezboleśnie mogą egzystować obok siebie, to rywalizacja na polu hack'n'slashy ma miejsce tak czy siak)? Odpowiadając bardzo krotko – w zasadzie tak. Zresztą ocena powyżej mówi sama za siebie.

Recenzja gry Wolcen – diablo trudna miłość
Recenzja gry Wolcen – diablo trudna miłość

Recenzja gry

Wolcen: Lords of Mayhem, niezależny hack’n’slash, zaliczył wejście smoka, o jakim inni konkurenci Diablo – Path of Exile i Grim Dawn – mogli tylko pomarzyć. Zobaczcie, dlaczego ten hack'n'slash wywołał tyle emocji.

Recenzja gry Dragon Ball Z: Kakarot – pięć dni dobrze się bawiłem w przeciętnej grze
Recenzja gry Dragon Ball Z: Kakarot – pięć dni dobrze się bawiłem w przeciętnej grze

Recenzja gry

Dragon Ball Z: Kakarot to gra dla fanów wciąż przepełnionych sentymentem do Son Goku. I tylko dla nich. Cała reszta może sobie odpuścić.

Recenzja gry Pokemon Sword – nie będzie żadnej rewolucji
Recenzja gry Pokemon Sword – nie będzie żadnej rewolucji

Recenzja gry

Pokemon Sword i Shield to niezwykle bezpieczne inwestycje – dostajemy to samo, co dostaliśmy 23 lata temu, ale w nowej oprawie graficznej. I choć seria wciąż bawi i uwodzi, tak nie można pozbyć się wrażenia, że zmurszałe drewno wyziera spod pięknej farby.