Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać
Recenzja gry 27 czerwca 2008, 12:48

Alone in the Dark - recenzja gry

Edward Carnby walczy z panoszącymi się po Central Parku potworami, a my w tym samym czasie walczymy ze sterowaniem. Oto koszmar, jaki zgotowało nam Eden Studios.

Recenzja powstała na bazie wersji PC.

Od premiery poprzedniej odsłony cyklu Alone in the Dark minęło siedem lat. To szmat czasu, toteż nie dziwi przepaść technologiczna dzieląca The New Nightmare od najnowszych przygód Edwarda Carnby’ego. O ile usprawnienia na polu technicznym były czymś oczywistym, o tyle jakość zmian we właściwej rozgrywce do samego końca stanowiła wielką niewiadomą. Przekonajmy się, czym takim Alone in the Dark A.D. 2008 próbuje nas zaskoczyć, oraz jak wypada na tle swoich największych konkurentów.

Fabuła gry stanowi kompromis pomiędzy przysłowiowym wyłożeniem kawy na ławę, a ciągłym wodzeniem użytkownika za nos poprzez ujawnianie szczątkowych informacji na temat sytuacji, w jakiej się znalazł. Kolejne szczegóły w Alone in the Dark podawane są stopniowo, ale w dość obszernych porcjach. Główny bohater serii na szczęście nie zmienił się i jest nim wspomniany wcześniej Edward Carnby, prywatny detektyw, specjalizujący się w rozwiązywaniu spraw o podłożu paranormalnym. Dla osób, które pamiętają poprzednie odsłony sagi Alone in the Dark,pewnym zaskoczeniem mogą już się okazać początkowe poziomy gry. Okazuje się bowiem, że akcja toczy się w teraźniejszości, a nie w latach dwudziestych ubiegłego wieku.

Ustalenie przyczyn takiego stanu rzeczy paradoksalnie nie stanowi najpoważniejszego problemu dla cierpiącego na amnezję detektywa. Jego głównym utrapieniem staje się potężna demoniczna siła, uwolniona w wyniku działań kultystów, przez których Carnby był przetrzymywany. Tajemniczy twór wydaje się być niepokonany, dokonując ogromnych zniszczeń w Nowym Jorku, gdzie toczy się akcja gry. Zabawa w miarę szybko przenosi się do Central Parku, który zostaje właściwie całkowicie odizolowany od reszty świata. Zadaniem głównego bohatera staje się powstrzymanie sił zła, co oczywiście nie okaże się prostą sprawą. Wątek fabularny Alone in the Dark sprawia wrażenie przemyślanego, a kolejne cut-scenki stanowią doskonały pretekst do podejmowania ryzykownych działań. Mamy już więc jeden plusik na koncie Alone’a. Co dalej?

Polacy nie muszą już wstydzić się dziurawych dróg.

Najnowszy Alone in the Dark wyraźnie odstaje od konwencji klasycznego survival horroru, oferując solidną porcję akcji. Rozwiązanie to będzie miało swoich zwolenników jak i przeciwników. Ci pierwsi powinni pochwalić między innymi „filmowy” charakter rozgrywki. Wokół głównego bohatera dzieje się wiele ciekawych rzeczy, a on sam niejednokrotnie uchodzi z życiem z wielu niebezpiecznych akcji. Staje się to szczególnie widoczne w początkowej fazie rozgrywki, kiedy to należy wydostać się ze rozpadającego się wieżowca, unikając płomieni, zapadających się pięter czy odpadających kawałków tynku. Sympatycy stopniowego, bardziej stonowanego budowania klimatu grozy mogą poczuć się zniesmaczeni, a także zatęsknić za mrożącymi krew w żyłach scenami. Gra zaledwie w kilku miejscach potrafi solidniej wystraszyć i nie jest w stanie wytworzyć atmosfery zaszczucia. Wszystko to jednak kwestia osobistych preferencji. Nie ukrywam jednak, że wolałbym nieco cięższy klimat rozgrywki.

Jacek Hałas

Jacek Hałas

Z GRYOnline.pl współpracuje od czasów prehistorycznych, skupiając się na opracowywaniu poradników do gier dużych i gigantycznych, choć okazjonalnie zdarzają się i te mniejsze. W swoim dorobku autorskim, oprócz ponad 200 poradników, ma również m.in. recenzje, zapowiedzi i teksty publicystyczne. Prywatnie jest graczem niemal wyłącznie konsolowym, najchętniej grywającym w przygodowe gry akcji (najlepiej z dużym naciskiem na ciekawą fabułę), wyścigi i horrory. Ceni również skradanki oraz taktyczne turówki w stylu XCOM. Gra dużo, nie tylko w pracy, ale także poza nią, polując - w granicach rozsądku i wolnego czasu - na trofki i platyny. Poza grami lubi wycieczki rowerowe, a także dobrą książkę, szczególnie autorstwa Stephena Kinga oraz seriale (z klasyków najbardziej Gwiezdne Wrota, Rodzinę Soprano i Supernatural).

więcej

Recenzja Return to Monkey Island - to (nie) jest gra dla starych ludzi
Recenzja Return to Monkey Island - to (nie) jest gra dla starych ludzi

Recenzja gry

Return to Monkey Island to gra, w której w końcu, po tylu latach, wielu z nas odkryje sekret Małpiej Wyspy. Prowadzi do niego ciepła, kolorowa i nostalgiczna przygoda zamknięta w pomysłowej, świetnie napisanej, metatekstualnej przygodówce.

Recenzja gry Stray - z kotami to i cyberpunk słodki
Recenzja gry Stray - z kotami to i cyberpunk słodki

Recenzja gry

Kot i cyberpunk. Te dwie rzeczy wystarczyły, by „indyk” zrobiony w kilkanaście osób – w dodatku przygodówka (z niewielką tylko domieszką akcji) – oczarował cały świat. I nie zanosi się, by czar miał prysnąć wraz z premierą. Stray to naprawdę udana gra.

Recenzja The Quarry - najlepsza gra, w którą się nie gra
Recenzja The Quarry - najlepsza gra, w którą się nie gra

Recenzja gry

W The Quarry się nie gra, to się ogląda! Jeśli od razu tak podejdziemy do tej „gry”, spędzimy z nią naprawdę sporo emocjonujących chwil, bo to jest po prostu wciągający film interaktywny.