Overlord

W kreowaniu wizerunku bardzo złego bohatera fundamentalną rolę odgrywa wskaźnik, obrazujący poziom zepsucia naszej postaci. Jego wartość zmienia się w raz z decyzjami, jakie podejmujemy podczas kampanii. Przykładowo po odbiciu kilku wiosek z rąk złowieszczych Halflingów automatycznie uzyskujemy tytuł lorda protektora uratowanych ziem, a ich mieszkańcy w podzięce witają nas uśmiechem i radosnymi okrzykami na naszą cześć. Gdy jednak postanawiamy zademonstrować im, czym jest ucisk feudalny oraz wymyślne tortury, przy następnych odwiedzinach wieśniacy padają przed nami na kolana, modlą się o swoje życie, a od czasu do czasu oferują nam także swoje córki – dziewice rzecz jasna. Tym samym wzrasta stopień złej sławy naszego podopiecznego, a więc wszystko zmierza we właściwym kierunku.

Diabliki towarzyszące nam we wszystkich poczynaniach przedstawione są w sposób groteskowy. Oprócz siły i sprawności fizycznej charakteryzuje je także niewyobrażalna głupota. Gdy każemy im skoczyć w przepaść, albo w ogień, robią to bez namysłu. Łatwo dają się również namówić na wysadzanie miast przy pomocy ładunków wybuchowych. To, że same przy tym giną, nie odgrywa najmniejszego znaczenia. Jako Overlord, czyli suweren, możemy na bieżąco rekrutować kolejnych Minions, o ile w zanadrzu posiadamy kilka dusz pokonanych wrogów.

Zdaniem programistów ich dzieło można ukończyć bez nieprzepisowych zagrań, ale mało kto potrafi odmówić sobie takich opcji, jak: męczenie poddanych, wykradanie mocy żyjącym istotom czy też eksterminacja postaci, kojarzących się z najpopularniejszymi książkami fantasy. Do tych kontrowersyjnych posunięć przekonuje fakt, że nic nie dzieje się tutaj w stu procentach na poważnie, a sama zabawa obfituje w dużą dawkę czarnego humoru.