X-Men Origins: Wolverine

„Jestem najlepszy w tym co robię. A nie są to miłe rzeczy.” – powiedział Wolverine przesuwając dymiące cygaro z jednego kącika ust w drugi – „No dalej. Przeładuj. Wykorzystaj cały czas jaki ci pozostał. I tak wszystkich was pozabijam.”

Świetny tytuł, idealny przykład jak robić proste, ale kompetentne gry akcji. Origins do dzisiaj broni się gameplayem. System walki jest niezwykle responsywny i całkiem różnorodny. Mamy do dyspozycji zarówno uniki, skok jak i ślizgi, do tego klasycznie cios lekki i mocny, kombosy oraz ciosy specjalne. Nawet nieco egzekucji środowiskowych wstawiono, czasem niemal jak z Punishera, gdy wrzucamy przeciwników do betoniarki. No i duży plus, że nawet takich bardziej dopakowanych przeciwników, którzy kilka ciosów zawsze przyjmują, można czasem po prostu wziąć i wywalić w przepaść, błyskawicznie zabijając. Walki z bossami może nie wbijają w fotel, ale ogólny poziom to raczej ponadprzeciętnie wypada. Na samym dole jest starcie z Gambitem, które oskryptowano ekstremalnie, no i z racji miejscówki często pojawiają się bugi, Sentinel również trochę średnio wypada, gdy właściwie walimy go tylko po nogach i może nas na jednego strzała rozwalić. Ale doceniam próby zróżnicowania pojedynków. Jazda na Blobie to świetna opcja, a i Creed i rzucanie nim po planszy daje sporo satysfakcji. Gdzieś też czuć, że tytuł sklejano jak najszybciej, z czego tylko się dało, więc non stop błąkamy się po ruinach w dżungli niczym w jakimś brutalniejszym Tomb Raiderze, ale proste zagadki to nawet sensowne urozmaicenie gameplayu. Choć dodanie totalnie od czapy jakiejś niebieskiej niuni to widać, że zostało im po innej grze i nie było czasu tego wkomponować. Zdecydowanie za dużo jest szklanych ścian. Wielokrotnie widać, że gdzieś niby da się skoczyć i przejść, ale w trakcie okazuje się, że tam twórcy zablokowali i spadasz, i się zabijasz. Kilka etapów faktycznie się dłuży, a i levele mocno zostały zbudowane z powtarzających się elementów, ale tragedii nie ma. Szanuje za dodatki względem filmu jak ten Sentinel. Dobrze, że są znajdźki, szkoda że tylko 3 kostiumy. Drobne elementy rpg i customizacji naszej postaci na pewno działają na plus i skutecznie urozmaicają rozgrywkę. Do tego dochodzą spoko cutscenki na silniku gry oraz przede wszystkim kilka filmików wykonanych przez studio Blur, które są dobrą nagrodą za przejście tytułu no i sprawiają, że narracja jest bardziej efektowna. Wolverine wciąż broni się gameplayem i tylko nieco bardziej urozmaicona treść by się przydała. Zainstalowałem mod do grafiki i sterowania, łącznie 16kb, i wszystko elegancko śmigało, nie ma tragedii w tym, jak to wygląda. Nawet obecnie warto jest sprawdzić tytuł. Ja wiem, że Raven Software zrodziło się do fpsów i to jest ich kolebka, ale trzecioosobowe gry akcji robią świetne, więc może ich kiedyś uwolnią od taśmy produkcyjnej CoDa i dadzą stworzyć coś sensownego...

Świetny slasher z Rosomakiem w roli głównej. Ciekawe combosy, różnorodni przeciwnicy, sama fabuła w porządku, dodatkowe mutageny, zdolności, urozmaicające naszą rozgrywkę, graficznie jest średnio, postacie blakną w tym otoczeniu lub są rozmazane, proste zagadki logiczne, no i ciągle powtarzający się mini-bossowie, które zostały wepchnięte na siłę i nie sprawiały frajdy. Inaczej jest z "ludzkimi" bossami. Ich walki są naprawdę wymagające, zwłaszcza ten końcowy. Dosyć krótka, jakieś 7-8h, ale to dobry czas jak na liniowy tytuł. Polecam gorąco!