Soldier of Fortune 2: Double Helix

Soldier of Fortune 2: Double Helix to sequel znanej gry akcji FPP Soldier of Fortune, gdzie mieliśmy okazję wcielić się w postać Johna Mullinsa i walczyć z grupą terrorystyczną dążącą do zdetonowania głowic nuklearnych.

Soldier of Fortune II przypomina w dużej mierze film akcji. Wykorzystuje ustawienia, przesłanki i kwestie z prawdziwego świata, aby stworzyć bezpośredniość i intensywność. Przyjemność strzelania w tym FPS to prawdziwa poezja. Trudność gry na wysokich poziomach trudności bliska taktycznych strzelanek. Najbardziej wyjątkowa misja z wszystkich FPSów (Kamczatka), która moim zdaniem jest nawet lepsza od kultowej misji snajperskiej z Call of Duty 4: Modern Warfare 2007.Gameplay. SoF II oferuje 9 misji. Walka jest szalona, szybka, brutalna, intensywna, bardzo przyjemna i wymagająca głównie dzięki algorytmom sztucznej inteligencji, która jest dużo lepsza niż w jedynce. Strażnicy pod ostrzałem wycofują się, pracują w skoordynowanych grupach, zaglądają za rogi, ale też potrafią spojrzeć w niewłaściwą stronę. Są także zabójczy w przypadku granatów co powstrzymuje nas przed długotrwałym przebywaniem w jednym miejscu. Nierzadko prowadzi się strzelaninę na dystans z grupami nieustraszonych strażników po drodze. W takich przypadkach wskoczenie za strategicznie i skrupulatnie umieszczoną osłonę, przejście na bezpieczniejsze pozycje i cierpliwe oczekiwanie potrafi być ekscytujące. SoF II zapewnia doskonały feeling broni. Mamy doskonały zestaw broni oraz inne warianty modyfikacji i możliwości, które możemy dokonać ze swoją bronią. Gra jest zaskakująco wymagająca nawet na niskich i średnich poziomach trudności. Co ciekawe zawsze najbardziej daje mi w kość misja 2 w kolumbijskiej dżungli, gdzie najtrudniej skutecznie schować się przed ostrzałem wroga więc trzeba bardzo często zapisywać. Moja ulubiona misja dzieje się na Kamczatce (7 misja). Uwielbiam ją, bo ma genialny klimat. Gra jest dość długa jak na strzelankę FPS. Ukończenie gry na wyższych poziomach trudności zajmuje dobre 20 godzin.Grafika i udźwiękowienie. W ostrym kontraście z otoczeniem modele postaci są równie wspaniałe. Wszystko od wyrazistych twarzy po mowę ciała pod ostrzałem jest wyjątkowo dobrze animowane. System fizyki wprowadzony w oryginalnej wersji Soldier of Fortune pozwalający na pojedyncze wysadzanie w powietrze części ciała rzekomo w celu zwiększenia realizmu przeszedł kilka znaczących ulepszeń. Gra jest niesamowita pod względem estetycznym. Modele postaci składają się z zaskakującej liczby wielokątów, są podkreślone wyraźnymi, surrealistycznymi teksturami, poruszają się płynnie, a nawet starają się nie wcinać w otoczenie, gdy trafi je wiele kul. Środowiska zarówno wewnętrzne jak i zewnętrzne są również wspaniale szczegółowe. Gra w 2002 roku wyglądała rewelacyjnie. Do dziś prezentuje się to nieźle. Eksplozje natychmiast rozbijają każdą szybę w ich pobliżu co jest niezwykle satysfakcjonującym efektem, ale kiedy szkło się rozbije nie wygląda tak dobrze jak w wydanym rok wcześniej Red Faction 2001. Dźwięki broni widocznej na ekranie są ogólnie solidne, a dynamiczna muzyka waha się od radosnej po dyskretną. Prawdziwy chłód wynika z uderzeń pocisków, rykoszetów, gwiezdnego dźwięku pozycyjnego i efektów broni, które w zależności od zasięgu różnią się tonem i intensywnością. Pociski uderzają w najróżniejsze materiały wydając odpowiednie dźwięki, wszystkie pistolety brzmią odpowiednio potężnie i jest to gra w której słychać kroki po potłuczonym szkle. Wszyscy wrogowie mówią w swoim ojczystym języku w zależności, gdzie przebiega dana misja co jest świetnym akcentem. Podsumowanie. Soldier of Fortune II pozostaje dobrze zrobioną strzelanką FPS. Choć wprowadza kilka nowych funkcji to zachowuje i ulepsza praktycznie prawie każdy element oryginału zarówno w kampanii dla jednego gracza jak i w trybie wieloosobowym. Ta gra jest bardzo realistyczna w przedstawianiu przemocy. Mimo tego jest to jedna z najlepszych gier FPS jakie kiedykolwiek powstały, bo zaimponowała grafiką, fizyką obrażeń, dość wymagającym AI, przyjemnością strzelania i niespotykanym wyzwaniem. Misja zimowa na Kamczatce przebiła wyraźnie klimatyczne zimowe misje w Return to Castle Wolfenstein 2001 i Medal of Honor: Allied Assault 2002.https://www.youtube.com/watch?v=nqNUj_3_47U&ab_channel=Levan

Dla mnie trochę niedoceniany tytuł, bo to jeden z najlepszych FPS'ów w jakie grałem (jeśli chodzi o te starsze tytuły). Lepszy od nudnawej jedynki. Więcej się dzieje, akcja stoi na wysokim poziomie. Gra nie pozwala się nudzić ani na sekundę.Podobała mi się różnorodność lokacji i to, jak zaprojektowano poziomy. Najbardziej podobały mi się chyba levele w dżungli, ale reszta również niczego sobie. Nie było tu praktycznie ani jednej lokacji, która byłaby wrzucona na siłę. Graficznie jak na ten 2002 rok, to moim zdaniem prezentuje się bez zarzutu. Nie odnotowałem też żadnych bugów ani większych niedociągnięć.Fabuła jest wciągająca i choć nie trzeba być starym wyjadaczem żeby przeczuć, jak to się wszystko skończy, to ja po prostu lubię grać w takie klimaty - terroryzm, tajna broń biologiczna, wirusy, korupcje... tak, to jest moja bajka! I myślę, że historia w dwójce jest dużo ciekawsza od tej w pierwszej części SoF.Na normalnym poziomie trudności gra nie należy do najtrudniejszych, ale na najwyższym trzeba już lepiej i ostrożniej rozplanować swoją walkę. A stężenie przeciwników jest dość duże i czasem nie ma chwili na wytchnienie. Poziom trudności faktycznie rośnie z misji na misję. Różnorodność uzbrojenia jest moim zdaniem odpowiednia, ale wiadomo, że od pewnego momentu broń wielofunkcyjna OICW jest niezastąpiona.Autorzy dalej zostali przy brutalnych efektach gore niczego nie cenzorując, więc to też można uznać za plus. Podobały mi się też cutsceny i warstwa muzyczna.SoF2 to, powtarzam, moim zdaniem lepsza część od jedynki i jeden z najlepszych FPS'ów z tamtych lat, dlatego polecam!

Grało się. Kiedyś ta gra mnie zachwycała dużym arsenałem i rozrywaniem ciał wroga :) Z sentymentu dam 9