The Legend of Zelda: Breath of the Wild

Zmiana konwencji przy jednoczesnym pozostawieniu elementów tradycyjnie kojarzonych z serią – oto nowa Zelda. Najlepszy tytuł startowy w historii branży, którego odkrywanie to jedna z największych przygód w życiu gracza.

Breath of the Wild to gra, która daje ogromną wolność i zachęca do własnego tempa odkrywania świata. Setki małych detali, klimatyczne lokacje i uczucie prawdziwej przygody sprawiają, że każde wejście na kolejne wzgórze czy rozwiązanie kapliczek przynosi ogromną satysfakcję. Świetna stylistyka audiowizualna, subtelna muzyka i rewelacyjny system eksploracji tworzą niesamowity klimat.Z drugiej strony - fabuła i część zadań pobocznych mogłaby być bardziej rozbudowana, system niszczącego się ekwipunku potrafi wybić z rytmu, a niektóre mechaniki mogłyby być bardziej dopracowane (np. powtarzalność części wyzwań). Mimo tego gra oferuje coś naprawdę wyjątkowego, a uczucie wolności i możliwość "grania po swojemu" rekompensują drobne wady.

Dobra gra. Prosta mechanicznie, ale z ciekawymi misjami i cudownymi zagadkami. Niestety, sam otwarty świat jest pusty i nudny, a jego rozmiar sprawia, że trudniej jest grze ukryć słabość swojej fabuły.

Bawiłem się nieźle. Jakiś czas temu próbowałem na WiiU grać, ale mi nie podeszła, tym razem wróciłem na switch i ukończyłem w 4 dni (główny watek, 4 bestie, wszystkie wspomnienia). Gra jest naprawdę spoko, jedna z niewielu gdzie po ukończeniu nadal gram. Czemu nie 9-10/10? Za pełno upierdliwości typu:- jednorazowe bronie i tarcze, - mały ekwipunek, - konieczność zbierania jedzenia, - gotowanie - jedna potrawa na raz, brak możliwości robienia po prostu z przepisu - trzeba wybierać produkty, animacje, - w ogóle wszystkie menu są niezdarnie zrobione ...- walka, nie podoba mi się nacisk na parowanie i uskoki. - tylko na Swithch/WiiU, popup, niska rozdzielczość, 30 fps. Robi wrażenie co wycisnęli z tak słabych konsol, ale po ostatnio ogranym Horison FW człowiek zastanawia się, jak by ta gra wyglądała na porządnym sprzęcie.Pomimo wad ma coś w sobie, zwykle sprzedaję gry po przejściu, ale tą sobie zostawię.

Najlepsze dwie gry na Switch to z pewnością The Legend of Zelda:Breath of the Wild i Super Mario Odyssey. Obowiązkowe tytuły na Switch.The Legend of Zelda:Breath of the Wild 2017 ma na meta 97/100 z 109 recenzji i rzeczywiście jest rewelacyjna choć nie tak kapitalne jak zdecydowanie najlepsze dwie części całej serii The Legend of Zelda:Ocarina of Time 1998 i The Legend of Zelda:Majora's Mask 2000, które porywają całkowicie, a dostały drugie życie, gdy modderzy wypuścili o wiele lepsze tekstury i te gry wyglądają 3 razy lepiej niż czyste wersje. Ale The Legend of Zelda:Breath of the Wild jest w trójce wszystkich Zeld moim zdaniem.The Legend of Zelda:Breath of the Wild troszkę lepiej wygląda na Wii U i emulatorze Wii U niż Switch czy emulatorze Switch.The Legend of Zelda:Breath of the Wild 2017 jest świetnym sandboksem, ale są lepsze Ultima VI , Ultima VII, Morrowind + dodatki + mody, G2NK + mody-Returning 2.0 + dx11 + Alternative Balance, Wiedźmin 3 + dodatki + mody, Skyrim + dodatki + 500 modów, RDR2, GTA V + mod Redux itd. Ale The Legend of Zelda: Breath of the Wild jest troszkę lepsze niż Kingdom Come-Deliverance, Horizon Zero Dawn czy Ghost of Tsushima.Do do drugiego mega hitu na Switch Super Mario Odyssey 2017 to na meta też zrobiła furorę 97/100 z 113 recenzji. I lepsza z części 3d Mariana właściwie jest tylko gra legenda Super Mario 64 1996, która jest niedościgniona i wszystko zapoczątkowała w platformówkach 3d wraz z Crash Bandicoot 1996. Ale już sam fakt, że Super Mario Odyssey wydaje się lepsze od Super Mario Galaxy 1 i 2 pokazuje jak dobrze wyszła ta produkcja.

Pierwsze podejście w 2017: 60h do ubicia Ganona i myślałem że koniec.Wróciłem w 2019 i wsiąkło w sumie 400h / prawie 100% ukończenia gry (bez wszystkich koroków).Teraz mamy 2020 i wciąż czasem zaglądam co tam wyprawiają niektórzy Japończycy.Po prostu Zelda.

Nadrabiam z opóźnieniem, ale potwierdzam. Zelda to absolutna rewelacja w standardzie otwartych światów. W czasach, gdy Ubisoft tłucze swoje schematy, Breath of the Wild udowadnia, że mniej znaczy więcej. Żadna z mechanik nie jest przesadnie skomplikowana, ale w synergii dają elegancki efekt. Grę, która z jednej strony budzi emocje fantastycznie wykreowanym światem i atmosferą a z drugiej wciąga eksploracją i mnóstwem mądrej zawartości. Od czasu Skyrima otwarty świat nie był zrobiony tak dobrze. Ocena o 0,5 punkta w dół za zagadki z żyroskopem.

Mocne 7 na 10, nie potrafię dać więcej mimo, że jestem oczarowany różnorodnością zagadek, nie mniej gra jest strasznie męcząca i nużąca, więc moim zdaniem nie zasługuje na nic więcej. Przeszedłem ją po 100 godzinach. Jest coś w niej co przytrzymuje człowieka przed ekran, ale z drugiej strony przemierzamy wielki świat, który jest pusty, wrogowie są nieciekawi, a walka nierówna. Losy postaci miałem głęboko w poważaniu. Trochę kuje w sercu zbyt mała ilość dialogów mówionych. Wiem, że to domena gier japońskich, ale może wypadałoby wyjść już z XX wieku?

W pełni zasłużona maksymalna ocena dla być może pierwszego sandboksa, w którego przez wiele godzin grałem z najprawdziwszym poczuciem ekscytacji i oczekiwania na kolejną wyprawę.

Zelda przypomniała mi, czego szukam w wirtualnych światach: obietnicy wielkiej podróży, w dodatku w najpiękniejszej odsłonie Hyrule, jakie widziały konsole Nintendo. Więcej godzin błąkałem się po świecie, niż wykonywałem główne zadania. I nigdy nie sądziłem, że spodoba mi się gotowanie w zielonym kubraczku. Wybaczaliśmy Skyrimowi bugi, wybaczamy Zeldzie framerate. A że chciałbym to w 1080p i 60 klatkach na sekundę? Cóż, chciałbym. Ale nie mam. Mam za to, przewrotnie to ujmę, Zeldę w łóżku. I czuję z tego powodu wielką radość.

Nowa Zelda mnie oczarowała. To połączenie Skyrima (można wejść wszędzie) z klimatem niczym z przepięknego filmu Księżniczka Mononoke. To sandboks, w którym robisz, co chcesz, ale zarazem w ogóle nie czujesz typowej dla tych gier powtarzalności i nudy. Słowem, to The Last of Us sandboksów.

Mam już Nintendo Switcha od kilku lat ale dopiero kupienie Switcha 2 zmotywowało mnie do zagrania.Wczoraj skończyłem BOTW i co to była za przygoda. Dawno nie miałem tak, że po 75 godzinach w grze nie czułem przesytu i jakiegoś parcia żeby w końcu skończyć finalną misję. Znaczną częsć gameplayu poświęciłem shrine'om myśląc, że doładuję trochę punktów w staminę i HP zeby przyjemniej się grało. Skończyło się tak, że wymaksowałem staminę a serc miałem prawie 20 podchodząc do ostatniego bossa. Fakt, że każdy shrine jest unikatowy jest niesamowity. Jeśli nie są to inne zagadki w samym shrinie to odblokowanie/odkrycie go wymaga ukończenia jakiejś misji lub rozwiązania zagadki (wtedy w samym shrinie odbiera się po prostu nagrodę i spirit orba co jest jak najbardziej spoko).Walka jest prosta ale modyfikatory w postaci zdalnych bomb, zatrzymania czasu czy interakcji ze środowiskiem i innymi przedmiotami pozwala znacznie ją urozmaicić. Na początku trochę dziwił mnie fakt że nie ma czegoś takiego jak punkty doświadczenia za walkę (jest tam inny system progresji przeciwników/lootu o którym dowiedziałem się później ale wiedza o nim nie jest czymś niezbędnym - to bardziej ciekawostka) ale pozwoliło mi to wejść w taki komfortowy mindset że nie muszę walczyć z wszystkim co spotkam na drodze. Czasem wygodniej jest ominąć przeciwnika i zaoszczędzić broń która się w tej grze niszczy bez poczucia winy że straciłem szansę na jakieś łatwe EXP.Żałuję trochę tylko że zamiast przemierzać mapę pieszo/na koniu latałem na lotni gdzie to tylko możliwe i niektóre mechaniki jak zjeżdżanie na tarczy odkryłem dopiero pod koniec gry (ba, 2 rzeczy nadal mam zablokowane :P ).Dopracowanie samych mechanik i zależności między nimi (kto by pomyślał, że mogę użyć liścia koroka żeby powiew wiatru zdmuchnął zdalną bombę w stronę przeciwnika) sprawia że odkrycie tych zależności daje niesamowitą satysfakcję i takie uczucie 'hej, przecież to oczywiste że to działa w ten sposób. czemu wcześniej na to nie wpadłem".Dodam jeszcze tylko, że od zeszłego roku czekałem na Death Stranding 2 a gra w BOTW (która miała być tylko krótkim przerywnikiem do czasu premiery DS2) skutecznie powstrzymywała mnie od zagrania w DS2 przez ponad 2 tygodnie, aż do skończenia Zeldy. Gorąco polecam.