Oceny

Zmiana konwencji przy jednoczesnym pozostawieniu elementów tradycyjnie kojarzonych z serią – oto nowa Zelda. Najlepszy tytuł startowy w historii branży, którego odkrywanie to jedna z największych przygód w życiu gracza.

Breath of the Wild to gra, która daje ogromną wolność i zachęca do własnego tempa odkrywania świata. Setki małych detali, klimatyczne lokacje i uczucie prawdziwej przygody sprawiają, że każde wejście na kolejne wzgórze czy rozwiązanie kapliczek przynosi ogromną satysfakcję. Świetna stylistyka audiowizualna, subtelna muzyka i rewelacyjny system eksploracji tworzą niesamowity klimat.Z drugiej strony - fabuła i część zadań pobocznych mogłaby być bardziej rozbudowana, system niszczącego się ekwipunku potrafi wybić z rytmu, a niektóre mechaniki mogłyby być bardziej dopracowane (np. powtarzalność części wyzwań). Mimo tego gra oferuje coś naprawdę wyjątkowego, a uczucie wolności i możliwość "grania po swojemu" rekompensują drobne wady.

Dobra gra. Prosta mechanicznie, ale z ciekawymi misjami i cudownymi zagadkami. Niestety, sam otwarty świat jest pusty i nudny, a jego rozmiar sprawia, że trudniej jest grze ukryć słabość swojej fabuły.

Bawiłem się nieźle. Jakiś czas temu próbowałem na WiiU grać, ale mi nie podeszła, tym razem wróciłem na switch i ukończyłem w 4 dni (główny watek, 4 bestie, wszystkie wspomnienia). Gra jest naprawdę spoko, jedna z niewielu gdzie po ukończeniu nadal gram. Czemu nie 9-10/10? Za pełno upierdliwości typu:- jednorazowe bronie i tarcze, - mały ekwipunek, - konieczność zbierania jedzenia, - gotowanie - jedna potrawa na raz, brak możliwości robienia po prostu z przepisu - trzeba wybierać produkty, animacje, - w ogóle wszystkie menu są niezdarnie zrobione ...- walka, nie podoba mi się nacisk na parowanie i uskoki. - tylko na Swithch/WiiU, popup, niska rozdzielczość, 30 fps. Robi wrażenie co wycisnęli z tak słabych konsol, ale po ostatnio ogranym Horison FW człowiek zastanawia się, jak by ta gra wyglądała na porządnym sprzęcie.Pomimo wad ma coś w sobie, zwykle sprzedaję gry po przejściu, ale tą sobie zostawię.

Najlepsze dwie gry na Switch to z pewnością The Legend of Zelda:Breath of the Wild i Super Mario Odyssey. Obowiązkowe tytuły na Switch.The Legend of Zelda:Breath of the Wild 2017 ma na meta 97/100 z 109 recenzji i rzeczywiście jest rewelacyjna choć nie tak kapitalne jak zdecydowanie najlepsze dwie części całej serii The Legend of Zelda:Ocarina of Time 1998 i The Legend of Zelda:Majora's Mask 2000, które porywają całkowicie, a dostały drugie życie, gdy modderzy wypuścili o wiele lepsze tekstury i te gry wyglądają 3 razy lepiej niż czyste wersje. Ale The Legend of Zelda:Breath of the Wild jest w trójce wszystkich Zeld moim zdaniem.The Legend of Zelda:Breath of the Wild troszkę lepiej wygląda na Wii U i emulatorze Wii U niż Switch czy emulatorze Switch.The Legend of Zelda:Breath of the Wild 2017 jest świetnym sandboksem, ale są lepsze Ultima VI , Ultima VII, Morrowind + dodatki + mody, G2NK + mody-Returning 2.0 + dx11 + Alternative Balance, Wiedźmin 3 + dodatki + mody, Skyrim + dodatki + 500 modów, RDR2, GTA V + mod Redux itd. Ale The Legend of Zelda: Breath of the Wild jest troszkę lepsze niż Kingdom Come-Deliverance, Horizon Zero Dawn czy Ghost of Tsushima.Do do drugiego mega hitu na Switch Super Mario Odyssey 2017 to na meta też zrobiła furorę 97/100 z 113 recenzji. I lepsza z części 3d Mariana właściwie jest tylko gra legenda Super Mario 64 1996, która jest niedościgniona i wszystko zapoczątkowała w platformówkach 3d wraz z Crash Bandicoot 1996. Ale już sam fakt, że Super Mario Odyssey wydaje się lepsze od Super Mario Galaxy 1 i 2 pokazuje jak dobrze wyszła ta produkcja.

Pierwsze podejście w 2017: 60h do ubicia Ganona i myślałem że koniec.Wróciłem w 2019 i wsiąkło w sumie 400h / prawie 100% ukończenia gry (bez wszystkich koroków).Teraz mamy 2020 i wciąż czasem zaglądam co tam wyprawiają niektórzy Japończycy.Po prostu Zelda.

Nadrabiam z opóźnieniem, ale potwierdzam. Zelda to absolutna rewelacja w standardzie otwartych światów. W czasach, gdy Ubisoft tłucze swoje schematy, Breath of the Wild udowadnia, że mniej znaczy więcej. Żadna z mechanik nie jest przesadnie skomplikowana, ale w synergii dają elegancki efekt. Grę, która z jednej strony budzi emocje fantastycznie wykreowanym światem i atmosferą a z drugiej wciąga eksploracją i mnóstwem mądrej zawartości. Od czasu Skyrima otwarty świat nie był zrobiony tak dobrze. Ocena o 0,5 punkta w dół za zagadki z żyroskopem.

Mocne 7 na 10, nie potrafię dać więcej mimo, że jestem oczarowany różnorodnością zagadek, nie mniej gra jest strasznie męcząca i nużąca, więc moim zdaniem nie zasługuje na nic więcej. Przeszedłem ją po 100 godzinach. Jest coś w niej co przytrzymuje człowieka przed ekran, ale z drugiej strony przemierzamy wielki świat, który jest pusty, wrogowie są nieciekawi, a walka nierówna. Losy postaci miałem głęboko w poważaniu. Trochę kuje w sercu zbyt mała ilość dialogów mówionych. Wiem, że to domena gier japońskich, ale może wypadałoby wyjść już z XX wieku?

W pełni zasłużona maksymalna ocena dla być może pierwszego sandboksa, w którego przez wiele godzin grałem z najprawdziwszym poczuciem ekscytacji i oczekiwania na kolejną wyprawę.

Zelda przypomniała mi, czego szukam w wirtualnych światach: obietnicy wielkiej podróży, w dodatku w najpiękniejszej odsłonie Hyrule, jakie widziały konsole Nintendo. Więcej godzin błąkałem się po świecie, niż wykonywałem główne zadania. I nigdy nie sądziłem, że spodoba mi się gotowanie w zielonym kubraczku. Wybaczaliśmy Skyrimowi bugi, wybaczamy Zeldzie framerate. A że chciałbym to w 1080p i 60 klatkach na sekundę? Cóż, chciałbym. Ale nie mam. Mam za to, przewrotnie to ujmę, Zeldę w łóżku. I czuję z tego powodu wielką radość.

Nowa Zelda mnie oczarowała. To połączenie Skyrima (można wejść wszędzie) z klimatem niczym z przepięknego filmu Księżniczka Mononoke. To sandboks, w którym robisz, co chcesz, ale zarazem w ogóle nie czujesz typowej dla tych gier powtarzalności i nudy. Słowem, to The Last of Us sandboksów.

Parę ładnych lat zbierałem się do tej gry i też wcześniej nie miałem do czynienia z tym światem. Breath of The wild na switchu 2 wygląda dobrze, styl nic się nie zestarzał po blisko dekadzie od premiery. Nie było żadnych błędów. Ja stety lub nie 10/10 nie wystawie, oj daleko do tego. Fizyka jest przyjemna, przeszkadzało mi z początku ciągle rozwalanie broni czy potrzeba jedzenia żeby zdrowie się szybko odnowiło ale kwestia przyzwyczajenia. Ganona pokonałem po równo 50h i tutaj nie czuć w ogóle że jest jakaś stawka. Niby mam ratować świat ale w zasadzie nikogo to nie obchodzi a i ja (może bez znajomości uniwersum) czułem się jak dziecko we mgle. Zadania poboczne słabiutko, absolutnie żadne nie zapadło w pamięci. Zwiedzanie świata czy kapliczki zachęcają do wracania do świata gry ale dla mnie to nie jest na pewno wybitna gra. Miałem dać nawet wyższą ocenę ale po napisach bardzo się zawiodłem. Wcześniej krótka scenka z Zeldą a potem save cofa do momentu przed ostatnim bossem. Bez sensu. Nie widać jak zmieniła się kraina ani cokolwiek. Szkoda.

Mam już Nintendo Switcha od kilku lat ale dopiero kupienie Switcha 2 zmotywowało mnie do zagrania.Wczoraj skończyłem BOTW i co to była za przygoda. Dawno nie miałem tak, że po 75 godzinach w grze nie czułem przesytu i jakiegoś parcia żeby w końcu skończyć finalną misję. Znaczną częsć gameplayu poświęciłem shrine'om myśląc, że doładuję trochę punktów w staminę i HP zeby przyjemniej się grało. Skończyło się tak, że wymaksowałem staminę a serc miałem prawie 20 podchodząc do ostatniego bossa. Fakt, że każdy shrine jest unikatowy jest niesamowity. Jeśli nie są to inne zagadki w samym shrinie to odblokowanie/odkrycie go wymaga ukończenia jakiejś misji lub rozwiązania zagadki (wtedy w samym shrinie odbiera się po prostu nagrodę i spirit orba co jest jak najbardziej spoko).Walka jest prosta ale modyfikatory w postaci zdalnych bomb, zatrzymania czasu czy interakcji ze środowiskiem i innymi przedmiotami pozwala znacznie ją urozmaicić. Na początku trochę dziwił mnie fakt że nie ma czegoś takiego jak punkty doświadczenia za walkę (jest tam inny system progresji przeciwników/lootu o którym dowiedziałem się później ale wiedza o nim nie jest czymś niezbędnym - to bardziej ciekawostka) ale pozwoliło mi to wejść w taki komfortowy mindset że nie muszę walczyć z wszystkim co spotkam na drodze. Czasem wygodniej jest ominąć przeciwnika i zaoszczędzić broń która się w tej grze niszczy bez poczucia winy że straciłem szansę na jakieś łatwe EXP.Żałuję trochę tylko że zamiast przemierzać mapę pieszo/na koniu latałem na lotni gdzie to tylko możliwe i niektóre mechaniki jak zjeżdżanie na tarczy odkryłem dopiero pod koniec gry (ba, 2 rzeczy nadal mam zablokowane :P ).Dopracowanie samych mechanik i zależności między nimi (kto by pomyślał, że mogę użyć liścia koroka żeby powiew wiatru zdmuchnął zdalną bombę w stronę przeciwnika) sprawia że odkrycie tych zależności daje niesamowitą satysfakcję i takie uczucie 'hej, przecież to oczywiste że to działa w ten sposób. czemu wcześniej na to nie wpadłem".Dodam jeszcze tylko, że od zeszłego roku czekałem na Death Stranding 2 a gra w BOTW (która miała być tylko krótkim przerywnikiem do czasu premiery DS2) skutecznie powstrzymywała mnie od zagrania w DS2 przez ponad 2 tygodnie, aż do skończenia Zeldy. Gorąco polecam.