Fahrenheit

Fahrenheit to gra niezwykła. A może nie gra? Dzieło francuskiego studia Quantic Dream to pewien rodzaj interaktywnego filmu. Bez wątpienia jednak jest to produkcja, obok której nie można przejść obojętnie.

Duży niedosyt po ukończeniu, pierwsza część gry to interaktywny, klimatyczny thriller w którym gracz steruje naprzemiennie poczynaniami mordercy oraz ścigających go detektywów. Jednakże po kilku godzinach klimat zaczyna mocno się zmieniać, konkretnie gdy na pierwszy plan wchodzą Historia staje się coraz mniej przyziemna i od tego momentu, z każdą kolejną godziną odnosiłem wrażenie że gra trwoni bardzo dobry początek i niepotrzebnie zamienia się w opowieść o wielkiej przepowiedni(podobne odczucie miałem grając w Nibiru). Co do QTE, rozumiem dlaczego wielu ludzi tego nie trawi, osobiście też nie przepadam za tą mechaniką ale po przywyknięciu do sterowania(które w tej grze pozostawia wiele do życzenia) schodzi to dla mnie na drugi plan. Na pierwszym jest oczywiście opowieść i zwyczajnie szkoda, że skręciła ona w takim kierunku, bo ta gra ma duszę i nawet mimo narzekania byłem jej ciekaw do samego końca.

Bardzo dobra gra o tematyce thrillera, science-fiction i kryminału.Zalety:+ fabuła (ciekawy wątek główny oraz stopniowo rosnące napięcie wraz z postępem rozgrywki)+ mechanika (przełączanie się między postaciami, sekwencje QTE, interakcje z otoczeniem i przedmiotami nadają grze unikatowego stylu)+ picture in picture (podzielenie ekranu na kilka fragmentów i przedstawienie akcji z różnych ujęć kamer robi wrażenie)Wady:- sterowanie (bieganie i chodzenie to istna porażka)- format obrazu (Fahrenheit nie obsługuje formatu widescreen, ale cała rozgrywka toczy się właśnie w widoku panoramicznym, czyli mamy 16:9 w 4:3. Oznacza to znaczne ograniczenie rozmiaru obrazu. Około 30-40% ekranu jest czarne o bokach, górze i dole. Nie polecam grać na małych telewizorach. Fahrenheita odpalać przynajmniej na TV o przekątnej 30 cali)- spadki FPS (szczególnie podczas sekwencji picture in picture)- krótka (około 5-6h maksymalnie)- etapy ze skradaniem (etapy ze skradaniem są męczące ze względu na niedopracowane sterowanie kamerą i postacią. To nie jest Hitman lub Splinter Cell i trochę na siłę twórcy wrzucili te etapy)- głupie interakcje (wiele miejsc i przedmiotów podlega interakcji. Można otwierać szafki w pokoju, przeglądać się w lustrze, zaparzyć kawę z ekspresu, porozmawiać z NPC, ale ta funkcja potrafi być wkurzająca. Dzieje się tak, gdy ucieka nam czas i musimy zrobić coś szybko np. uciec. Zbyt wiele możliwych interakcji powoduje kuriozalne sytuacje takie jak, gdy pali i wali się nam dam i powinniśmy zwiewać, możemy równie dobrze włączyć spokojny utwór na Hi-Fi lub iść do toalety odcedzić kartofelki)- przekombinowany finał (zjawiska paranormalne, elementy okultyzmu i nieco horroru jest przez większość gry do przyjęcia i dobrze się wszystko dopełnia. Natomiast bliżej finału nie byłem pewien czy gram w Fahrenheita, czy w produkcję z bohaterami z komiksów Marvela, co ostatecznie zepsuło cały klimat)Podsumowując, Fahrenheit to gra z kategorii "jeśli masz PS2, to pasuje w nią zagrać". Gdyby nie fakt, że gra ma więcej wad niż zalet, to ocena była by znacznie wyższa.