Przeczytałem wszystkie dzieła Dickensa i Heideggera jeszcze przed ukończeniem piątego roku życia, by zaraz potem zmierzyć się z XX-wieczną powieścią eksperymentalną. Następnie wziąłem się za bary z Szekspirem, Keatsem, Kantem i Herbertem Spencerem. Potem, wiecie, musiała być jakaś odmiana - przyszła kolej na starożytnych Greków i astrofizykę. Marksizm zgłębiłem, zanim jeszcze zaczęły mi się chwiać mleczne zęby. Orwell, Camus, Sartre, Mann i Eliot wpędzili mnie w lekką depresję, ale miałem, wiecie, sześć lat, więc się z niej otrząsnąłem. Z wyższą matematyką poczekałem to dziesiątych urodzin. W szkole średniej śmiałem się z Freuda, chichotałem nad Jungiem, wybrzydzałem na Virginię Woolf i dałem nieźle popalić Albertowi Einsteinowi.