Czyli coś, co ekipa FailRace robi lepiej od lat, ale nie w Forzie (próbowali w FH4), bo się do tego nadaje dużo słabiej niż GTA V... Ale nie pogardzę, spróbuję, choć nadziei nie pokładam zbyt wielkich na to, że będzie to udany tryb.
Może trzeba by się skłonić do takich ciekawostek jak Formuła Easter i na nich zbudować ciekawą grę, nastawioną na dużą immersję i klimat (tu skłaniam się do tytułów takich jak NFS Shift czy Project Cars 2, a dokładnie tego, jak od samego menu zatapiają gracza w atmosferze wyścigów i ile bodźców w trakcie jazdy potrafią przekazać przy pomocy dźwięku i obrazu).
Tak dla powolnych samochodów. Większość ludzi nie wykorzystuje w pełni ich możliwości, a można pięknie na nich doskonalić technikę jazdy. Bardzo lubię Mazdę MX-5 z Assetto Corsy, Coveta z BeamNG (te tytuły ogrywam na kierownicy) czy ostatnio świetnie bawiłem się w trybie rywali Autozamem w FH5 (to już tylko na padzie).
Ale przecież mi ostatnio Bethesda przywaliła aktualizacją w Fallouta z najpopularniejszą kolekcją modów: StoryWealth, dostępną w Vortexie + różnymi modami dorzuconymi własnoręcznie. Około 750 modów jeśli dobrze pamiętam. Rozwiązanie: 1. backup na wypadek pomyłki w dalszych operacjach, 2. Rollback wersji gry na Steamie, 3. Ponowny deploy modów i gram dalej. Mnóstwo graczy tak sobie załatało ostatnio Fallouty. Skyrim jest pod tym kątem bliźniaczy. Co ten gość zrobił, że jego kolekcja była nie do przywrócenia?
WD1 to świetna gra z wyrazistym bohaterem, angażującą historią i urozmaiconą rozgrywką, która się nie nudzi mimo, że jest (w powtarzalny dla Ubisoftu sposób) schematyczna. Choć gra ma słabe strony - cztery kółka w tej grze to niemal żadna przyjemność, podczas jazdy gra sprawia niskobudżetowe wrażenie. Wbiję może kij w mrowisko, ale odniosę się do "mamy GTA w domu" z nagłówka: WD1 z perspektywy czasu wzbudza mocniejsze wspomnienia niż GTA5. Być może wstawienie trójki grywalnych bohaterów do jednej gry, przez co każdy z nich nie miał wiele czasu na pokazanie się na ekranie, spłyciło ich potencjał (który przecież w przypadku Trevora był potężny).
Ciekawe, czy zmianie ulegnie model jazdy i sterowanie. Pół roku temu kupiłem pierwszą kierownicę i jeszcze milej jest grać w Mudrunnera, który wspiera nie tylko kółko, ale też zewnętrzny H-shifter, łapę i sprzęgło (którego niewłaściwe użytkowanie uszkadza skrzynię biegów w grze). Snowrunner przy tym jest bardzo oderwany od gracza - krótko i trafnie chyba najlepiej napisać, że w Mudrunnerze sterujesz pojazdem, a w Snowrunnerze wydajesz polecenia kierowcy, ruszasz z opóźnieniem, nie ma mowy o tym, co wymieniłem wyżej w kontekście Mudrunnera. Rujnuje to immersję i na kierownicy, i na padzie. Od Snowrunnera odbiłem się już 3 razy. W takiej sytuacji nie obchodzi mnie pomysł na ekspedycje naukowe czy cokolwiek innego.
Programista płakał, jak odpowiadał. Czy zastanowiliście się, jak byście sami zaprogramowali pasek postępu? Żeby było łatwiej to sobie wyobrazić, to niech będzie to postęp przeprowadzki, takiej prawdziwej, w życiu. Może 1 wniesiony do busa karton z książkami to 5%? Tylko jeśli takich kartonów jest 19, to już macie tylko z tego 95% na pasku, więc najlepiej zaprogramować pasek, żeby w razie czego wisiał na 99%, jeśli pogonicie go zbyt wcześnie. Spakowaliście wszystko, czekacie na chodniku, a firma przeprowadzkowa dała znać że bus przeprowadzkowy stoi w korku i przyjedzie, kiedy się da. I wasz pasek postępu stoi w miejscu przez małą wieczność (co nie jest korzystne, bo macie uczucie, jakby palec jakiegoś bożka już spoczywał na przycisku reset). Może lepiej było, żeby pasek powoli pełzał do już osiągniętego statusu, żeby gracz spokojnie i cierpliwie czekał? A co, gdy przewidzieliście, że na pakowanie zejdzie 5h, a na trasę 2h? Przecież żeby ten pasek pełzał z jakąś prędkością, to trzeba z góry wywróżyć, w jakim czasie ma osiągnąć jakiś %, żeby odzwierciedlić ukończenie jakiegoś etapu. Pakowanie poszło dobrze, zajęło 3h, a na autostradzie był korek i trasa trwała 4h. W przypadku gry ładowanej na komputerze wystarczy, że jeden gracz ma ekonomiczny HDD, a inny topowego gamingowego SSD-ka. Jeden procesor przetwarza spakowane dane szybciej, a drugiemu idzie trochę wolniej. W takim kontekście
7.0 (najniższa "dobra"). Plusy to fabuła, główne postacie, klimat Triady. System walki jest ambitny, ale np. w wyzwaniu ze złotym tasakiem przesilony i zdradzający brak finalnego szlifu. Inne mechaniki są proste, ale za to niewymagające i nieirytujące. Model jazdy docelowo prosty, nie osiągnął tego poziomu i jest nieprzyjemny (mimo licznych pościgów i wyścigów). I pewne zadania, przy poważnym charakterze gł.wątku, tworzą skrzywioną moralność, gdy można obstawiać walki kogutów, utopić wóz pełen żywych zwierząt w ramach oszustwa ubezpieczeniowego albo napaść na mnichów w imię weselnej próżności.
Powtarzalność, o której wspomina wielu graczy istnieje i powoduje, że w Mad Maxa nie da się dłużej grać podczas jednej sesji czy w ciągu kilku dni. Ale do gry regularnie wracam i gram po trochę. To dobry tytuł dla gracza zmęczonego codziennymi problemami na tyle, że nie chce w wirtualnym świecie kolejnego wyzwania. Gra prezentuje wciąż atrakcyjną oprawę graficzną, miodny dźwięk proszący się o zestaw kina domowego, a mechanika gry, sterowanie są bardzo płynne i przystępne, podnosząc grywalność. Trudno się przy tej grze zdenerwować. Można odpalić, wyczyścić kawałek któregoś obszaru i wrócić do niej za dwa tygodnie, ciesząc się ponownie tym samym. Po 20h spokojnego przemierzania Pustkowi najbardziej brakuje mi klimatu fabularnego, przez którego brak gra jest dużo płytsza w odbiorze, niż bym się spodziewał.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
