Godzina z Total War: Warhammer 40K wystarczyła, żebym uwierzył w zmianę settingu; teraz boję się tylko o DLC

Gdy po raz pierwszy w sieci zaczęły krążyć plotki, że kolejny Total War skorzysta z settingu Warhammera 40000, byłem dość sceptyczny. No bo jak to, kosmiczna skala i wszechobecna broń palna i pancerna w tej serii? Jakoś mi to nie pasowało i bałem się, że twórcy bardziej skupiają się na atrakcyjności marki niż perspektywach na ciekawy gameplay. Podczas gamescomu spędziłem jednak godzinę z grą i muszę przyznać, że chyba się myliłem.

Total War rusza w kosmos

Godzina to w skali rozgrywki w Total Wara oczywiście mgnienie oka. Nie będę więc Was oszukiwał – doświadczyłem jedynie małego wycinka gry. Twórcy pozwolili mi rozegrać krótki i niezbyt mi potrzebny scenariusz tutorialowy oraz dłuższy segment, w którym mogłem zobaczyć, jak wygląda mapa w obrębie jednej planety, zerknąć na system rozbudowy miast i stoczyć jedną dużą bitwę z Orkami, stojąc na czele Kosmicznych Marines. Czy to wystarczające, by ocenić grę? Oczywiście, że nie. Nawet tak niewielki fragment pozwolił mi jednak zwrócić uwagę na kilka elementów, które wzbudziły we mnie więcej entuzjazmu.

Najlepiej zacząć jednak od opowiedzenia o aspekcie turowym tego nowego Total Wara. Czemu? Bo niestety o nim wiem najmniej, więc dość szybko przebrniemy przez wszystko, co pokazali twórcy. W ramach prezentacji mogłem rozejrzeć się po obszarze jednej planety, lecz nie mogłem zobaczyć, jak wygląda cały galaktyczny sektor, który oferować będzie gra. Sam glob jest zaś niejako klasyczną mapą z Total Wara, która tym razem nie jest płaska, lecz została owinięta wokół kosmicznej piłki. Swoimi rozmiarami pod względem gameplayowym przypomina zaś zbiór paru prowincji z innych odsłon serii.

W trybie turowym możemy oczywiście rozwijać swoje miasta, rekrutować nowe oddziały i przemieszczać armie. Niestety nie byłem w stanie przetestować działania większości z tych elementów, bo były zwyczajnie zablokowane. W przypadku rozbudowy stolicy mogłem jedynie wznieść dwa niewiele znaczące budynki, a w przypadku rekrutacji wybrać spośród paru dostępnych odgórnie jednostek. Głównym daniem przygotowanym przez deweloperów ewidentnie była wielka bitwa z Orkami, która miała rozegrać się na poprzemysłowym terenie.

Wojna w warhammerowej skali

W momencie, gdy zostałem przeniesiony na dużą mapę bitewną, gra nabrała rumieńców. To co jako pierwsze rzuciło mi się w oczy to sama arena, która robiła wrażenie nie tyle rozmiarem (choć jest spory), lecz złożonością. To nie sieć wzgórz pokrytych paroma lasami, lecz zróżnicowany teren pełen przewyższeń, industrialnych ruin, możliwych do zniszczenia zapór, dawnych budynków mieszkalnych i roślin. Do tego wszystko to prezentuje się naprawdę pięknie – całe otoczenie jest pełne detali, które zobaczycie tylko, gdy naprawdę zjedziecie nisko nad pole bitwy.

Jednocześnie od razu poczułem się jak w domu. Total War Warhammer 40000 może rozgrywać się w kosmosie, ale to nadal Total War. Sterowanie, zasady, jakimi rządzi się bitwa, rzeczy do zrobienia na starcie – wszystko to działa tak samo jak w innych odsłonach serii. Od razu intuicyjnie zacząłem więc rozstawiać jednostki, grupować je w oddzielne zespoły, planować manewry i obmyślać zasadzki. Gdy jednak Kosmiczni Marines ruszyli do boju, zobaczyłem, że nie jest to zwykła kopia poprzednich części.

Jak bowiem przełożyć Total Wara na warunki uniwersum, w którym powszechna jest niezwykle śmiercionośna broń palna, siły pancerne, lotnictwo i inne maszyny zniszczenia rodem z science fiction? Aby wszystko to nadal działało, twórcy musieli wzbogacić grę o pewne nowości. Jedną z nich jest zaś system osłon. Piechota może teraz kryć się w ruinach budynków, okopach i pośród wszelkiego złomu, by ograniczyć wpływ wrogiego ostrzału. Zmiana stylu walki widoczna jest także w innym aspekcie – oddziały poruszają się teraz w znacznie mniej zwartych formacjach, co wygląda naturalniej. W końcu nie mamy do czynienia z erą wojen napoleońskich.

Dodatkowo na mapie znajdują się zniszczalne zapory, które mogą stanowić zarówno problem, jak i potencjalną okazję do zaskoczenia przeciwnika. W przypadku starcia, które miałem okazję rozegrać, jedna strona mapy była oddzielona długim pociągiem blokującym drogę piechoty. Ustawiłem więc za nim część swoich szybkich oddziałów, a następnie w trakcie bitwy zniszczyłem blokadę ciężkim ostrzałem, by niespodziewanie zaatakować Orków z flanki.

Jednocześnie nadal działa tu stały system kamień-papier-nożyce. W większości Total Warów przekładał się on na piechotę walczącą wręcz, piechotę walczącą na dystans i kawalerię. W tym przypadku wygląda to podobnie, lecz rolę kawalerii przejęły siły zmotoryzowane, a wśród jednostek walczących wręcz znalazły się oddziały o większej niż wcześniej mobilności. Wciąż kluczowe są tu takie aspekty jak flankowanie, utrzymywanie linii czy ochrona dowódcy.

Z jednej strony wszystko było więc dla mnie znajome, z drugiej zaś od razu widziałem innowacje wprowadzone przez twórców. Są one jednak tak intuicyjne w wykorzystaniu, że ani przez chwilę nie czułem się zagubiony. Jednocześnie zwyczajnie pasują do settingu i sprawiają, że bitwa naprawdę wyglądała na starcie wyciągnięte wprost z uniwersum Warhammera 40K.

Bez drogi na skróty

Dużą zaletą jest też podejście twórców do właściwego odzwierciedlenia lore tego brutalnego świata w kontekście samych oddziałów, jakie możemy zobaczyć na polu bitwy. Najłatwiej zauważyć to w kontraście między liczebnością oddziałów Orków i Kosmicznych Marines. O ile zielonoskórzy w jednej grupie zbierają dziesiątki żądnych krwi szaleńców, tak oddział żołnierzy Imperatora składa się z zaledwie kilkunastu bądź nawet kilku członków. Mimo to mała grupka Marines nadal jest silniejsza niż analogiczna chmara Orków. Total War omija więc problem, który występował chociażby w Dawn of War – tam Kosmiczni Marines padali równie szybko, co żołdacy innych frakcji.

Oczywiście przywiązanie do wiarygodnego odzwierciedlenia uniwersum widać także w innych miejscach. Wszystkie oddziały do zrekrutowania to żołnierze i pojazdy doskonale znane fanom tego świata. Akcja rozgrywa się z kolei w ważnym dla tego świata systemie Armageddon. Na ekranie widziałem też znajome modele kosmicznych statków Imperium, kultową symbolikę i architekturę. Z monitora po prostu wylewał się klimat Warhammera 40000.

Twórcy pozwalają jednak także na pewną swobodę w dodawaniu do gry własnych pomysłów. Mowa tu o customizacji frakcji, która umożliwia zmianę kolorystyki naszych żołnierzy. Miałem więc okazję zaprojektować swój osobisty zakon Kosmicznych Marines. Wybrałem kolory poszczególnych elementów ich pancerza, zaprojektowałem herb przy pomocy systemu pozwalającego na wykorzystanie kilku warstw dodatków i wybrałem nazwę. Element ten przypomina znany edytor z pierwszego Dawn of Wara, lecz jest jeszcze bardziej rozbudowany. Fani kolorowania swoich żołnierzy powinni więc być zadowoleni.

Total War Warhammer 40000 dodatków

Czy więc warto czekać na nowego Total Wara? Bez wątpienia. Nadchodząca strategia zapowiada się na pozycję obowiązkową dla fanów tej serii. Deweloperzy naprawdę skutecznie przełożyli realia Warhammera 40K na warunki swojego wiekowego cyklu. Nie oznacza to jednak, że nie mamy się czego obawiać. Jak zawsze w przypadku Total Wara pewną konsternację może wzbudzać zachowanie AI. Orkowie zdawali się wręcz zbyt szybko wpaść w banalną pułapkę, lecz muszę przyznać, że ich zachowanie w tej konkretnej bitwie wydawało się nieco wyreżyserowane. Możliwe więc, że w zwykłych warunkach przeciwnik nie będzie tak lekkomyślny.

Ponadto kontrowersyjną kwestią pozostaje obecność zaledwie czterech frakcji na start – Eldarów, Gwardii, Orków oraz Kosmicznych Marines. Dobrze wiecie, co to oznacza. Nowy Total War prawdopodobnie dostanie równie wiele DLC, co Warhammer w wersji fantasy. Czy to uczciwie podejście? To już kwestia indywidualna, ale sądząc po przykładzie tamtej trylogii, na świecie znajdzie się wielu graczy chętnych do sięgnięcia po portfel.

Na ten moment jestem jednak w ogólnym rozrachunku nastawiony bardziej optymistycznie niż początkowo zakładałem. Creative Assembly może mieć na horyzoncie kolejny wielki hit.