Draug spędził w GTA 6 około 120 godzin i napisał naszą recenzję. Teraz w materiale tvgry odpowiedział na 12 pytań, w tym te, które sami zadaliście przed premierą. Wybraliśmy najciekawsze rzeczy.
Krzysztof „Draug” Mysiak, autor recenzji GTA 6 w naszym serwisie, podzielił się w rozmowie z redakcją tvgry zestawem ciekawostek po spędzeniu w grze 120 godzin.
W tekście nie ma spoilerów fabularnych, ale padają informacje o tym, co w grze jest, a czego nie ma – w tym o polskim wątku, pociągach i kosmitach. Kto chce wszystko odkryć sam, niech wróci tu później.
W początkowych godzinach fabuły pojawia się potwierdzona przez Rockstar postać polskiego pochodzenia, o czym pisaliśmy już wczoraj. W grze można też wziąć prysznic, co jest czymś w rodzaju minigry. Kiedy bohater przeczesuje dłońmi głowę, widać, że włosy fizycznie reagują na ręce. Tak samo zachowują się w kontakcie z bronią, ubraniami czy czapkami.
Draug jest też wielkim fanem motoryzacji, więc wypatrzył kilka tematycznych smaczków. Odchodząc od nowszego auta, bohater wyjmuje kluczyk i zamyka je pilotem. W samochodach z nowoczesnymi systemami lusterka same się rozkładają, gdy wsiadamy. A dach w kabriolecie da się złożyć lub rozłożyć tylko do określonej prędkości, tak jak w prawdziwych autach.
Przechodnie reagują na gracza, ale nie mają własnych planów dnia jak w Kingdom Come: Deliverance. Prawdziwe życie toczy się na ulicach. Korki są największe, jakie widział w grach, a ulice Vice City bywają na tyle wąskie, że zdarzało mu się po prostu stać i czekać. Rozjeżdżanie przechodniów na chodniku jest problematyczne, bo psuje „profil przestępczy”, o który warto dbać.
Kierowcy trąbią, krzyczą na siebie i na gracza, i to w różnych językach. Na poboczach widać drogówkę wlepiającą komuś mandat, a przy szosach leżą potrącone zwierzęta.
„Na szczęście nie jest to Mafia” – przekroczenie prędkości nie jest karane. Policja potrafi jednak zareagować na popisy. Gdy Draug przejechał w poślizgu tuż przed radiowozem, funkcjonariusze nie ruszyli w pościg, tylko na sekundę włączyli syrenę. Takie „widzimy cię”. Jeśli jednak zajeżdżać im drogę i ich prowokować, w końcu się zdenerwują.
Zdaniem Krzysztofa losowe zdarzenia często przebijają poziom z RDR2 – ukryto tu m.in. akcje z kosmitami oraz postać tzw. furasa. Deszcz pada, ale rzadko, a burzę Draug widział jakieś dwa razy przez te 120 godzin.
Zapytany, czy są momenty, gdy Rockstar przesadził z realizmem, Draug wskazał jedną rzecz: mikrozarządzanie ekwipunkiem. Jason i Lucia mają osobne zapasy broni, amunicji i apteczek, a gra nie pokazuje w jednym miejscu, co ma druga postać. Można więc w środku strzelaniny przełączyć się na bohatera, który nie ma czym się leczyć. Twórcy powiedzieli mu, że myśleli o takim podglądzie, ale woleli maksymalnie zautomatyzować towarzysza – sterowany przez grę partner nie zużywa apteczek i nie trzeba go podnosić.
Kłopotliwe bywa też pilnowanie samochodów i toreb z łupami. Po zarejestrowaniu nowego auta poprzednie potrafi wylądować w garażu po drugiej stronie mapy. Draug zaznacza jednak, że to drobiazgi, za które nie odjąłby grze nawet pół oczka.
To dziś główny zarzut wobec gry i Draug tego nie ukrywa. GTA 6 nie ma żadnych trybów graficznych - jest jeden, domyślny, a w ustawieniach można co najwyżej wyłączyć HDR. Na zwykłym PlayStation 5 te 30 klatek nie jest idealnie stabilne, ale nawet przy wybuchach i strzelaninach płynność nigdy nie spadła do poziomu, przy którym nie dałoby się grać.
Jego zdaniem Rockstar świadomie pchnął grafikę tak daleko, jak pozwala sprzęt, i gra to wynagradza. Najbardziej cierpią „pecetowcy, którzy się złamali” i kupili albo pożyczyli konsolę. Sam jest zresztą graczem bardziej pecetowym.
Na koniec to, od czego rozmowa się zaczęła. Draug spodziewa się powtórki z Red Dead Redemption 2: głośnej mniejszości, która wytyka błędy, i większości, która z czasem doceni całość.
A wy, co już znaleźliście w Vice City? I jak znosicie 30 klatek? Dajcie znać w komentarzach. Całą rozmowę obejrzycie w materiale tvgry.

Autor: Piotr Doroń
Z wykształcenia dziennikarz i politolog. W GRYOnline.pl od 2004 roku. Zaczynał od zapowiedzi i recenzji, by po roku dołączyć do Newsroomu i już tam pozostać. Obecnie szef tego działu, gdzie zarządza zespołem złożonym zarówno ze specjalistów w swoim fachu, jak i ambitnych żółtodziobów, chętnych do nauki oraz pracy na najwyższych obrotach. Były redaktor niezapomnianego emu@dreams, gdzie zagnała go fascynacja emulacją i konsolami, a także recenzent magazynu GB More. Miłośnik informacji, gier (długo by wymieniać ulubione gatunki), Internetu, dobrej książki sci-fi i fantasy, nie pogardzi również dopieszczonym serialem lub filmem. Mąż, ojciec trójki dzieci, esteta, zwolennik umiaru w życiu prywatnym.