Terrorist Takedown: Konflikt w Mogadiszu

Odszukałem i odkurzyłem z płytowych czeluści lat 2000. nie będąc świadomym, że w ogóle mam taką grę w kolekcji. I niestety niewiedza to jednak błogosławieństwo. Lepiej żyło mi się bez tej wiedzy. Strzelanie drewno, a nasi koledzy są zbyt nieprzewidywalni żeby im zaufać (pokaz mocy ówczesnej sztucznej inteligencji, ta dzisiejsza mogłaby się od niej uczyć). Amunicji zbierać się nie da więc w połowie misji możemy być w czarnej d... Somalii.Plusik za dobrze dobraną muzyczkę do tej padaki oraz za próbę zrobienia z tych kanciastych kształtów czegoś na wzór afrykańskiego konfliktu. A, i wychylać się można, tu rzeczywiście byłem w szoku jak to zobaczyłem.

Solidna, mała, oszczędna produkcja, którą charakteryzuje wyważony stopień trudności, dobry silnik graficzny Jupiter. Po ukończeniu chce się więcej. Lubię to!

Wiedziałem że jest to typowa strzelanka z kartonika, jednak nie było AŻ tak źle jak się spodziewałem, co nie znaczy że jest to dobra gra. Graficznie przestarzała już w momencie premiery. Dźwiękowo tylko muzyka trzyma jako taki poziom, bo efekty są mocno średnie. Fizyka jest tragiczna pomimo tego że jej praktycznie nie ma. Sama fabuła jest wzorowana na prawdziwych wydarzeniach, ale gra jest strasznie krótka. Bronie są niezbalansowane, snajperka szerzy śmierć podczas gdy km jest praktycznie bezużyteczny. Najgorszy jest brak amunicji której nie da się odnowić po wyczerpaniu i pomysł dania graczowi 5 apteczek na początku misji zamiast rozłożenia ich na mapie, przez co część misji przechodzi się na styk. Na nasze szczęście wrogowie to kretyni którzy nie mają kolimatorów wbudowanych w oczy. Tak na dobrą sprawę to większość starć ratują towarzysze którzy pomimo niskiej inteligencji są zaskakująco wytrzymali na ostrzał.