Animal Crossing (2002)

Animal Crossing została określona przez Nintendo jako „communication game”, czyli gra komunikacji. Została zaprojektowana jako gra bez ograniczeń i bez żadnej fabuły, co sprawia, że gracz może żyć w tym wirtualnym świecie dosłownie jak mu się żywnie podoba. Brzmi to bardzo zachęcająco, a jeszcze bardziej jest uzależniające.

Animal Crossing to symulacja życia w małym miasteczku, gracz przejmuje kontrolę nad jednym z wielu mieszkańców i musi się nim opiekować. W grze jak w życiu mijają godziny, dni, miesiące, zmieniają się pory roku, przychodzi i mija okres wakacji. Wirtualny czas jest taki sam jak w prawdziwym życiu, a to za sprawą tego, że zegar gry jest systemowym zegarem konsoli. W Animal Crossing jest podobnie jak w rzeczywistości: mamy rodzinę, przyjaciół, znajomych. Głównym celem na początku gry jest dla nas kupno domu i spłacenie wszelkich długów. Kiedy już mamy dom, w którym na starcie są podniszczone tapety, sfatygowane dywany, stare radio, możemy myśleć o dopieszczeniu jego wnętrza. Ciekawe rzeczy możemy kupić w miejscu składowania przedmiotów używanych, do którego codziennie jest dostawa nowości, więc prędzej czy później znajdujemy coś dla nas interesującego. Ważnym elementem w grze jest też rozwijanie kontaktów, czyli poznawanie nowych ludzi.