Ja oceniam NWN jako kompletny pakiet a właściwie platformę do niekończących się przygód, których jakość nierzadko bije na głowę oficjalne moduły, z których OC był zrobiony na kolanie i wymuszony przez wydawcę jako swego rodzaju przykład, na co pozwala Aurora Toolset. Do tego rewolucyjny moduł DM-a, który prowadził graczy na sesji online.
https://www.igdb.com/game_engines/aurora-engine
Pathfinder Wrath of the Righteous to ciągnące się w nieskończość crapiszcze ze sztampowymi towarzyszami, denną fabułą, nielogicznymi zagadkami, idiotyczną walką, a żeby mechaniczne gra stanęła jakoś na nogi, trzebaby wywalić lekką ręką z 90% obowiązujących w niej systemów.
Tyranny to gra-wydmuszka. Szumnie zapowiadana (nie dziwne, marketing musi swoje robić), a potem oklaskiwana (niezrozumiałe) jako RPG, w którym jest się tym złym, wybory mają znaczenie i blabla *ziew*. Tymczasem nic, co robimy, nie ma najmniejszego znaczenia, walki są potwornie nudne, a fabuła jest na poziomie Harlequinów.
Towarzysze są najlepiej napisani w historii gatunku. Seelah absolutnie łamie stereotyp paladyna. Wenduag to nie jest po prostu złol, to jest złol z charakterem i najlepszym romansem. Lann jest pozytywnym cynikiem. Regill to najlepsze przedstawienie postaci Praworządnego Złego w historii fantastyki pewnie obok Dartha Vadera. Arue może być sztampowa, ale nie da się jej nie lubić i jest słodka niczym lala z anime i to chyba jej siła. Ember to absolutne złoto dialogowe, zresztą podobnie jak Daeran. Nawet Ulbrig z tym swoim odkamienieniem i dziwnym spojrzeniem na obecny świat jest ciekawy. Chyba jedyną sztampową postacią jest Greybor. A do tego dochodzą wybitnie napisane postacie NPCów jak Staunton Vhane, Minago czy Nocticula to jest po prostu mistrzostwo.
Fabuła jest sztampowa, ale taka ma być, ALE każda mityczna ścieżka nieco ją zmienia.
Zagadek jest mało i nie różnią się niczym od tego co serwuje gatunek. W ogóle zagadki w erpegie uważam za aberrację nikomu niepotrzebną.
Walka to jest najlepsza w całej historii gatunku, bok Świątyni Pierwotnego Zła i trzeciego Baldura.
Nie można z niej wyrzucać systemów bo jej siłą jest to że tworzę postać godzinę. To jest pierwsza gra i jak dotąd jedyna, gdzie mając w głowie postacie z mojej książki każdą mogłem idealnie przypisać mechanicznie do klas z Pathfindera. Tylko tu się dało.
Tyranny daje wszelkie możliwe wybory i prosze nie kłamać. Możesz być zły, możesz być przeciwko wszystkim, możesz byc dobry. Oczywiście że wybory mają znaczenie. W sumie każdy wybór ma znaczenie. Jak już trollujesz to się naucz.
Reszty bredni nawet szkoda komentować.
Właśnie odkryłem, że istnieje tu funkcja dodawania do ingorowanych - zobaczymy, czy działa.
W Pathfindera nie gralem, nie lubie ruskom nabijac kabzy, zwlaszcza jak olewają język polski.
W Pathfindera nie gralem, nie lubie ruskom nabijac kabzy, zwlaszcza jak olewają język polski.
Jest świetne fanowskie spolszczenie.
Rozumiem że mam też nie czytać Dostojewskiego, Bułhakowa a Pancernik Potiomkin powinien być wyrzucony z festiwali filmowych. No ok :) Naprawdę, ludzie kochani...Rosja to kraj gówniany, ale dzieła kultury im akurat wyszły.
Co niby rozumiesz przez to że nic nie znaczy? Pod koniec gry masz plansze gdzie są podsumowane twoje wybory przecież jakie dokonałeś, człowieku chyba sam nie wiesz co piszesz 🤦
Co by to mogło być? Ot np. trwałe zniszczenie jakichś lokacji, nasłanie na mnie jakichś aktywnie mnie szukających zabójców, zabicie mi członka drużyny czy coś. Plansze na koniec gry, pójscie do lokacji A zamiast B (tym bardziej w grach wyglądających jak za przeproszeniem kupa, którą wizualnie Tyranny niestety jest), czy obrażenie się któregoś z towarzyszy i jego odejście z ekipy były dobre w czasach, gdy gry technicznie nie pozwalały na więcej. Patrząc na to, jak Tyranny wygląda, mogli tam naprawdę poszaleć. A tak to slajdy i ściany tekstu. Dziękuję bardzo za takie "konsekwencje".
Żeby nie było, mam z takimi rzeczami problem nawet w grach, które mi się podobały i bardzo dobrze je wspominam. Nie zapomnę nigdy tego bólu dupy, gdy okazało się, że pieczołowicie przeze mnie odnawiany zamek w Neverwinter Nights 2 (elitarni żołnierze, wymaksowanie czego się dało) nie robił praktycznie żadnej różnicy podczas oblężenia. Można było machnąć na to całkiem ręką. Wielka szkoda.
Skoro chodzi o zbieranie minusów, to wystarczyłoby po prostu napisać, że Avowed to dobra giera, aktorka grająca główną bohaterkę w Intergalactic została wybrana ze względu na swój talent, a Jason z najnowszego GTA na zaprezentowanych materiałach zachowuje się jak zwykły przeciętny facet w zwykłym przeciętnym związku.
Pod forum co prawda to nie zadziała, ale w newsroomie bez problemu znajdziecie nowych fanów swojej działalności piśmienniczej. Tutaj jedynym triggerem jest napisanie, że Gothic to Puszcza Notecka wśród gier, a i tak wszyscy to potwierdzą.
Mój statement: Icewind Dale to jeden z najgorszych wysoko ocenianych cRPG, w jakie grałem. Odbiłem się od Tormenta. Odbiłem się od Arcanum, ale to dlatego że wziąłem sie za te gry bardzo późno i przeszkadzał mi zarówno archaizm i rozdzielczosc, ale tez po prostu brak czasu. Z Icewind Dale było inaczej bo raz nawet tę grę ukonczyłem. Ale to po to żeby odhaczyć i mieć spokój, żbey mi nikt nie zarzucił kiedyś że sie nie znam.
Icewind Dale ma świetny klimat, muzykę, lokacje, oprawę. Super jest ten klimacik niepotwarzalny, powodujący że każde Święta Bozego narodzenia kojarzą się z tą grą oraz z Maxem Paynem.. Problem w tym, że za każdym razem, kiedy próbowałem w nią grać, potwornie mnie nudziła, bo z cRPG zostawia głównie… system walki.
Tworzysz sobie całą drużynę sześciu bezosobowych kukieł i ruszasz przez kolejne lokacje, żeby zabijać następne grupy przeciwników. To jest kur... dosłownie Dragon Ball Z w settingu fantasy. Nie masz drużyny z charakterami, relacji między postaciami, ciekawych konfliktów czy kompanów, których chciałbyś poznać. Dialogów i decyzji jest mało, fabuła prowadzi cię praktycznie po sznurku, a ogromna część gry sprowadza się do: wejdź do lokacji, zabij wszystko, pozbieraj loot, idź do następnej. Nuuuda. A najgorrzej jak zrobisz sobie drużynę łuczników. Idziesz jak taran.
Dla mnie największą siłą cRPG zawsze było właśnie to, co znajduje się pomiędzy walkami: rozmowy, wybory, kompanie, questy rozwiązane na kilka sposobów, poznawanie świata i poczucie, że gram jakąś rolę. Icewind Dale wycina sporą część tego i zostawia element, który w starych RPG-ach interesuje mnie najmniej.
Dlatego zawsze miałem wrażenie, że gram nie w „Baldur's Gate bardziej nastawionego na walkę”, tylko w Baldur's Gate, z którego usunięto większość rzeczy, dla których lubię Baldur's Gate.
Jako taktyczny dungeon crawler - rozumiem zachwyty.
Jako cRPG - dla mnie potworna nuda.
Tak BTW Baldur's Gate 2 miałęm już 4 podejścia i dalej nie skończyłem :D
Natomiast zważ że jednak dialogi czy rozwiązanie questów ma w Icewindzie często zależność od rasy/klasy/charakteru przywódcy drużyny.
Chyba dopiero lata później zostało to racjonalnie rozwiązane i w Pillars of Eternity i w Pathfinderach. Możesz mieć drużynę czysto fabularną, czysto własnoręczną stworzoną u Hilora czy w innej karczmie albo msz masz. Ja właśnie to kocham w Pathfinderze bo raz gram drużyną czysto fabularną, raz mieszaną a raz tworzę moje pięć dziewczyn bez towarzyszy fabularnych i jazda.
Co do BG 2 - ja miałem podobnie z jedynką. Rozwiązanie? Fabularny poziom trudności i odhaczasz :)
Tormenta wolę Numenerę. Planescape skończyłem raz i nie zamierzam wracać.
Podobnie Arcanum. Ale spróbuj z Arcanum, ta gra daje masę zabawy przy tworzeniu i rozwoju postaci. Ale rozumiem, bo ja się z tych powodów odbijam od starych Falloutów (1 i 2). Szanuję, wiem że to arcydzieła, ale...No nie. Archaizm, mechanika, grafika, klimat - to nie ja. Wolę wrócić do Anvil of Dawn czy Might and Magic VI: Mandate of Heaven.
A bo to chyba leciało trochę na fali Baldur's Gate mam wrażenie i z rozpędu zostało potraktowane lepiej, niż powinno. Dla mnie to było coś pomiędzy cRPG a hack&slash. Bardziej nawet to drugie. Podobno dwójka lepsza, ale jakoś ja w BG ceniłem eksploracje i fabułę, a nie walkę, więc nie chciało mi się aż tak naparzać.
Icewind to jest gra relatywnie niszowa, bo bardziej prymitywna od Baldura, ale za to mniej rozrywkowa od Diablo. Nie wiem jakim cudem trafiła akurat w gusta
ja mam ogromny problem z dodatkami do Pillars of Eternity 1 i 2, one właśnie są takie leniwe fabularnie, bardzo mocno skupione na walce, męczące wręcz, to jest dla mnie własnie taki odpowiednik Icewind Dale współczesny
Wiesz, Icewind też mocno szedł na tym, że wtedy popularne były książki z Drizztem Do Urdenem. Ja sam nie ukrywam, że w skończonej właśnie przeze mnie książce inspiracja Icewind dale jest bardzo silna. Kocham miłością większą niż Pathfindera :)
To jest bieda Baldurs Gate. To raz. Dwa - jakie dialogi? Przecież w tej grze dialogów tyle, ile kot napłakał, i co gorsze, przetłumaczone tragicznie, zabili cały klimat, jak ktoś nie ograł w angielskiej wersji, to stracił nawet tą krztę dialogów, ile w tej grze było. Co w sumie dziwne, bo wtedy był prawdziwy renesans tłumaczeń, żadne inne tak się nie wybijało jak IC. Walka jest tragiczna, to trzy, bo nie ma tam ŻADNEJ taktyki, oprócz ustawienia tanka z przodu, kapłana pośrodku, maga i łucznika z tyłu (koniec taktyki).
No i ten krindżowy tekst o "Rogue" bym darował, bo brzmisz jak jakiś gooner.
No i ten tekst o dużej ilości dialogów już pominę, bo albo mówimy o różnych grach, albo mamy inną definicję czym jest "dużo".
Jagged Alliance 2 jest taktyczne. Tam pozycjonowanie, zasięg, linia strzału, punkty akcji, osłony, wyposażenie i sposób podejścia do starcia są właściwie rdzeniem gry.
Icewind Dale nie wnosi do walki praktycznie niczego, czego nie było już w innych grach na Infinity Engine.
To nie jest dla mnie Baldur's Gate bardziej taktyczny. To jest Baldur's Gate, z którego wycięto sporą część RPG i zostawiono więcej encounterów.
Gnom biega dookoła jaskini, żeby smok się nie zorientował, że pozostałe pięć osób właśnie szyje do niego z łuków. To jest ta taktyka :D
"Najlepsza gra na tym silniku" ehe, wiecej mi nie trzeba ;)
Swoją drogą jestem uczciwy. Saga Icewind Dale zawsze znajdzie się u mnie na liście TOP 10 gier ulubionych. Ale top 10 erpegów najlepszych? Nie.
Niepopularna opinia o grach online: drzewka zepsuły dyskusję na tym forum, co najlepiej widać w tym wątku. Trzeba skakać po kilkunastu drzewkach, gdzie równolegle odbywają się dyskusje, nawigacja jest absolutnie okropna :P Czasy, gdy kopiowało się fragment cudzego posta i do niego odnosiły były dużo lepsze dla dyskusji na forum ;)
- Carmageddon TDR 2000 jest lepsze niż dwie poprzednie części. Pierwsza część była zbyt łatwa i nudna. W drugą nigdy nie grałem, ale po materialach widzialem, że to nic innego jak Carmageddon 1 tylko ładniej zrobiona.
- FlatOut 2 był regresem względem jedynki jeśli chodzi model jazdy i zachowanie się objektów po kolizji.
- GTA 5 jest w znaczeniu negatywnym immersyjnym frankensteinem. Niby widzisz, że świat tętni życiem i stawia na realizm, ale ty jako gracz nadal masz tylko klasyczne, jak w poprzednich częściach, możliwości zachowania się w grze. interakcji nie zrobisz za wiele,a jak już się da, to tylko w określonych miejscach. No i sama mapa, a najbardziej miasto Los Santos jest nijaka. W mieście wszystkie ulice, budynki i skrzyżowania zlewają się w jedną całość. Wygląda to monotonnie. Po prostu zbyt normalnie zrobiona diorama.
Age of Empires III to dużo bardziej złożony i rozbudowany RTS, o ciekawszej rozgrywce niż drewniane, do bólu powtarzalne Age of Empires II.
A Kozacy II z systemem walk w stylu Total Warów to już w ogóle kamień milowy postępu w porównaniu do archaicznego, wręcz prymitywnego systemu z Kozaków I (skopiowanego w Kozakach III) czy American Conquest.
Lata 2000-2005 to szczytowa epoka gamingu, czas kiedy co roku wychodziło po kilkanaście solidnych tytułów, które potem dawały początek kultowym markom (albo już je kontynuowały).
Od tamtej pory poziom systematycznie spada po dziś dzień, kiedy to dobre gry/nowe serie liczy się na palcach obu rąk w skali dekady, a reszta to generyczny korpo-badziew pod tabelki w excelu, zatrzymane w rozwoju tasiemce, wiecznie niedorobione indyki albo odgrzewane kotlety w postaci kolejnych remaków/remasterów. W dodatku połowa tego wszystkiego wyglądająca na jedno kopyto, bo robiona na tym samym, ociężałym silniku.
Dodaj do tego jeszcze fakt, że po tylu latach masz bardziej specyficznie wyrobiony gust i jesteś bardziej wybredny i naturalnie ciężko znaleźć coś rzeczywiście świeżego, kiedy kontekst porównawczy rósł z roku na rok.
Polecę na grubo paroma rzeczami i zapraszam do dyskusji:
1. RDR2 ma słabo napisaną fabułę i postacie. Poza epilogiem masz w nosie zarówno głównego bohatera jak większość postaci, a takie jak Sadie można policzyć na palcach jednej, niepełnej ręki. Jednocześnie nadrabia to światem oraz klimatem dzikiego zachodu.
2. Gry From Software to pod względem rozgrywki jedne z najgorszych gier gatunku. Skopane, nieresponsywne sterowanie, drewniane animacje, dziwne hitboxy. Do tego przedstawienie świata za pomocą przedmiotów itp. rzeczy to lenistwo połączone z brakiem umiejętności dobrego zrobienia historii.
3. Obydwa Kotory pod względem walki to jedno z największych badziewi jakie powstały. Gdyby nie świetna historia i postacie to gra w życiu by się nie obroniła (w sumie takie przeciwieństwo RDR2 z pierwszego punktu).
4. Bioshock to przeciętny FPS, opierający się na jednym twiście fabularnym i miejscu akcji. Rozgrywka to festiwal męczącego backtrackingu i nijakiej walki.
5. Fortnite to jedna z lepszych strzelanek multi z trzeciej osoby jakie powstała, a łączenie różnych światów w postaci aktualizacji i skórek to świetny sposób na łączenie graczy, a także promocję samych gier z których one pochodzą.
6. CoD Infinite Warfare to najlepsza kampania ze wszystkich gier w serii.
7. To nie Epic jest winny ekskluzywności gry na ich platformę, tylko studio które się na to zgodziło.
Gry From Software to pod względem rozgrywki jedne z najgorszych gier gatunku. Skopane, nieresponsywne sterowanie, drewniane animacje, dziwne hitboxy. Do tego przedstawienie świata za pomocą przedmiotów itp. rzeczy to lenistwo połączone z brakiem umiejętności dobrego zrobienia historii.
No to raczej nietrafione, niezależnie od tego czy to subiektywna opinia cxy nie, to jest po prostu nieprawda.
Z drewnianymi animacjami mogę się jeszcze zgodzić, reszta nie ma pokrycia w rzeczywistości. :)
Ogólnie to tak. Elden ring ma delay przy uniku bo ma do jednego przycisku na padzie przypisane dwie czynności + twórcy mówili, że delay jest zamierzony, po to aby gracze przewidywali ruchy przeciwników, a nie reagowali na nie. Jakoś tak to było. ;P
No nie każdemu te gry podejdą, z tego co napisałeś raczej preferujesz bardziej dynamiczne gierki. Ja też od dluzszego czasu jestem już zmęczony tym systemem walki od FS i w takim Niohu bawię się o wiele lepiej. Polecam sprawdzić, świetna gierka, najlepiej kupić drugą część bo usprawnia wiele rzeczy. Jedynka jest bardziej "surowa".
Gry from software, a konkretnie Dark Souls + Elden Ring, bo to w sumie to samo.
Uważam, że ten ich system walki stał się już nudny. Ludzie twierdzą, że można tworzyć tyle buildów, grać na różne sposoby, ale prawda jest taka, że po prostu używa się jednego najbardziej optymalnego ataku na danego przeciwnika i to tyle, no nuda.
A w takim Niohu możesz dosłownie tańczyć wokół przeciwnika, używać różnych kombinacji ciosów, kontr, bloków, no jest tego tyle, że gry from software mogą czyścić Nioszkowi buty. 🙂
Najsmutniejsze jest to, że chyba nie zapowiada się na żadną zmianę, Nightreign, Duskblood to nadal ten sam nudny system walki tylko trochę przypudrowany. 🤷
Nioha bardzo cenię - to jedyny klon soulslik który uważam za warty uwagi. JEDNAK z małą uwagą - z gry na grę są coraz bardziej przeładowane - ciągle dodawane są nowe systemy które tylko "przeszkadzają" w prostocie solulslajkowej walki.
Bardzo nietrafiona analogia. W szachach masz czynnik ludzki, nigdy nie wiesz co ktoś zagra. Jeśli chodzi o Dark Soulsy to ten system walki jest spoko jeśli chodzi o pvp, ale pve stało się już nudne. Od x lat walczysz tak samo z każdym przeciwnikiem, uczysz się ruchów, wybierasz najbardziej optymalny atak i nim spamujesz. Ta gra nawet nie daje Ci za bardzo możliwości zabawy jakimiś bardziej efektownymi atakami bo są one albo zbyt długie i przeciwnik Cię trafi, albo przeciwnik ma może dwa okienka na to aby wykonać dany atak. Już pominę fakt, że gdybyś chciał naprawdę efektownie pokonac jakiegoś bossa, to musiałbys się uczyć całej sekwencji swoich i bossa atakow na pamięć, co zajęłoby kilkanaście ładnych godzin.
To są świetne gry, ale ten system walki musi zostać jakoś bardziej urozmaicony.
Ogarnąłem sie i w koncu zabilem ziomka, wypadlo z niego 2 wlocznie, 4 katany i luk. Doloze do inventory, mam tam juz co prawda 67 broni o prawie takich samych statystykach, ale co tam. Spedze teraz pol godziny na sortowaniu i porownywaniu tego, a potem sprzedam szmelc za 3 golda. Walka jest i tak nudna (zreszta nadal czekam na uzupelnienie ki), grzebanie w loocie to jest to!
Cudowna gra.
Pokonanie w efektowny sposób trudnego bossa wymaga czasu, nauki i wysiłku? O kurde, to faktycznie przekichane...
Heh, bawi mnie to jak ludzie interpretują czyjeś komentarze pod własną narrację. W tym kontekście jest to jeszcze bardziej zabawne bo akurat jestem graczem, który lubi wyzwanie w grach, a prostackie gry, które same się przechodzą, z reguły krytykuję. 😂
Jeśli chciałbyś pokonać jakiegoś bossa np. w Eldenie, w efektowny sposób, jakimiś super duper skillami, unikami po których wyprowadzasz efektowne ciosy + jakieś kombo ciosów, to takie coś niczym nie będzie się różnić od powiedzmy nauki choreografii tańca. To już nie jest gra, a bardziej praca. W takim Nioh, czy innych grach soulslike, takie efektowne walki przychodzą naturalnie, wystarczy dobrze ogarniać system walki. W DS czy Eldenie musisz dokładnie przeanalizować ruchy bossa, znaleźć okienka, które pozwolą ci wyprowadzić dłuższe ataki czy jakieś komba, i dopiero wtedy siadasz i się tego uczysz. Tylko po co tak się męczyć gdy wszystkich przeciwników w tych grach pokonuje się jednym lub dwoma najbardziej optymalnymi atakami? W takim Nioh możesz odrazu grać efektownie, o ile dobrze ogarniasz system walki i wiesz co robisz.
Aha, czyli, cytując samego siebie, pokonanie w efektowny sposób trudnego bossa wymaga czasu, nauki i wysiłku. No przecież napisałeś dokładnie to co ja xD Z czym Ty przyjacielu polemizujesz?
Swoją drogą, to jest właśnie jedna z cech charakterystycznych gier od From Software. Easy to learn, hard to master. Te gry da się przejść czasami wręcz prostackimi metodami, ale żeby faktycznie zdominować bossów i zrobić z nich mielone to trzeba poświęcić trochę czasu. No i teraz pozostaje tylko pytanie czy uznajesz to za siłę czy słabość tych gier. Ja zdecydowanie uważam, że to zaleta. Ty widać masz odwrotne zdanie.
W sumie to nie wiem po co ja się tyle produkowałem jak i tak nie zrozumiałeś. Pokonywanie bossow w efektowny sposób w DSach czy Eldenie nie ma po prostu sensu. Po co mam siedzieć 20 czy więcej godzin i uczyć się całej choreografii walki, która wymaga o wiele więcej wysiłku niż zwykłe pokonanie bossa? Gra odrazu powinna dawać graczowi narzędzia aby można było grać efektownie, a tego w grach FS nie ma. (nie wszystkich, bo Bloodborne i Sekiro są ok pod tym względem)
Nioh też jest easy to learn hard to master i możesz grać efektownie od pierwszych minut, ale to wymaga bardzo dobrego opanowania systemu walki. To przychodzi naturalnie, nie trzeba analizować każdej klatki śmierci i sprawdzać czy dany atak może zostać użyty czy nie.
Z resztą, po tym co napisałeś to mam wrażenie jakbyś w ogóle nie grał w gry FS i dlatego nie rozumiesz o co mi chodzi.
Gra odrazu powinna dawać graczowi narzędzia aby można było grać efektownie, a tego w grach FS nie ma
A dlaczego powinna? To jest jakaś uniwersalna zasada, że każda gra musi być w każdej minucie efektowna i dynamiczna?
Czyli nie możesz, bo musisz sie nauczyć systemu walki, co jest trudne i czasochlonne. Zupelnie jak nauka tego bossa w Soulsach której się czepiasz hehe
No niby rozumiesz, ale piszesz mi:
Tylko że według mnie to nie są wady Soulsów czy Eldena. Po prostu takie są te gry, mają swoje specyficzne tempo i promują dla większości graczy raczej ostrożny gameplay oparty na wyczekiwaniu okienek do ataku, ciągłym blokowaniu się czy nieustannych unikach. Takie po prostu są te gry.
Gram we wszystkie gry fromsoftware i bardzo dobrze wiem jaka za nimi stoi filozofia, a Ty po prostu zgubiłeś kontekst tej rozmowy. Jak napisalem w pierwszym komentarzu, ten system walki stał się już nudny i potrzebuje usprawnienia, a nie jakichś popiołów wojny, które i tak w większości są bezużyteczne bo najbardziej optymalnymi atakami na każdego bossa jest szybki i silny atak. Nie ma sensu się męczyć kilkanaście godzin żeby wykuć bossa na pamięć i znaleźć jedno okienko gdzie będziesz mógł użyć jakiegoś bardziej efektownego ruchu.
A dlaczego powinna? To jest jakaś uniwersalna zasada, że każda gra musi być w każdej minucie efektowna i dynamiczna?
Nie wiem jak mam to prościej wytłumaczyć, serio. W DSach czy Eldenie masz dodatkowe skille w broniach lub bronie z jakimiś ciekawszymi movesetami. W teorii masz wiele możliwości ataków, ale w praktyce wszystko się sprowadza do użycia szybkiego lub silnego ataku, tyle.
A jeśli chciałbyś powalczyć z bossem bardziej finezyjnie, żeby walka wyglądała bardziej efektownie, to musisz poświęcić na jednego bossa kilka, jak nie kilkanascie ładnych godzin. Nie ma w tym żadnego funu, ani sensu, no chyba, że masz jakiś kanał na YT i chcesz się pochwalić fajnie poprowadzoną walka.
Wracając ponownie do kontekstu tej rozmowy i mojego pierwszego komentarza. Tak, powinna bo ten system walki stał się już poprostu nudnym odgrzewanym kotletem. Może trochę przesadzam, ale jako fan gier fromsoftware już po Eldenie oczekiwałem bardziej rozbudowanego systemu walki, a dostałem DS3 w otwartym świecie.
Nie. W Nioh masz rozbudowany system walki, który daje przeogromne możliwości. Możesz oczywiście spędzić jak soulsach x godzin nad jednym bossem, żeby go pokonać w jakims naprawdę efekciarskim stylu, ale możesz też to robić na poziomie casuala, że tak powiem. Nie będzie to tak widowiskowe jeśli w pełni nie ogarniasz systemu walki, ale na pewno przyjemne dla oka i dające dużo funu.
Tak że w Nioh żeby walka wyglądała efektownie to nie trzeba przez x godzin analizować bossa żeby znaleźć to jedno okienko na jakiś bardziej efektowny atak. Nauka systemu walki jest bardzo naturalna, uczysz się jej po prostu grając, a z biegiem czasu dochodzisz do wprawy i pokonujesz przeciwników w efektowny sposób, bo masz do tego wiele narzędzi. Jest to mniej czasochłonne i ma sens, a poziom trudności jest taki sam, jak nie wyższy niż w grach FS. W DSach czy Eldenie efektowna walka nie ma po prostu sensu, jest to strata czasu i czysty masochizm.
Gry są zdecydowanie za tanie, wydawcy powinni podnieść ceny :P!

Koszty produkcji rosną, konkurencja większa niż kiedykolwiek, największy udział rynku wśród konsumentów mają gry usługi. AAA o dużym budżecie mają coraz większe problemy, by się zwrócić. Takie Square Enix więcej zarabia na grach AA (Octopath np.) niż na Final Fantasy. Mają dylemat - ciąć koszty i ryzykować spadek jakości produktów albo podnosić ceny albo redukować etaty. Jak widać ostatnio w branży wygrywa redukcja etatów.

No ten wykres to tak średnio pokaxuje jak to faktycznie wygląda od strony konsumenta. Takie porownania nie mają za bardzo sensu bo ten wykres nie bierze pod uwagę siły nabywczej pieniądza, kosztów życia w danych czasach i tego ile można było kupić gier za najniższą krajową.
Poniżej wrzucam screena, na szybko wpisałem w AI więc to mogą być bzdury, ale nie wygląda to jakoś kolorowo, a po tym wykresie można by uznać, że dzisiejsze gry są o wiele tańsze.
Patrząc na samą Polskę to te różnice będą pewnie jeszcze większe, ale w tamtych latach to Polska była w czarnej D. Dzisiaj jest lepiej, ale nadal za gry płacimy dużo więcej niż gracze z innych krajów. U nas najnizsza krajowa na rękę to jakieś 3500zl, kupisz za to 12 gier licząc po ok 300zl. W takim UK masz na rękę 1800Ł, gra kosztuje 60Ł i możesz ich kupić aż 30.
Zaznaczam jeszcze raz, że robiłem to na szybko i wspomagałem się AI, ale myślę, że co do najniższych krajowych raczej się nie pomylił. 😜
Nie są za tanie, już o tym napisałem dlaczego:
Dawne dajmy na to 50$ za grę w latach 90. to było znacznie drożej niż obecne standardowe 70$.
Nawet w Polsce. Weźmy za przykład Starcrafta. W 1998 r. średnia krajowa wynosiła 1239,49 zł a Starcraft z tego co pokazywały oferty sklepów kosztował 159 zl. Po uwzględnieniu inflacji ta kwota wynosiłaby na dzisiejsze 465-480 zł. Płacisz tyle za podstawowe wersje gry dzisiaj? No nie. Dziś średnia krajowa wynosi 9259,64 zł.
Siła nabywcza wzrosła - tu się zgadzamy. W przypadku gier wynika to jednak również z tego, że są relatywnie tańsze z roku na rok, mimo że nominalna cena rośnie.
Zresztą, jak porównywać to najlepiej standardowe ceny w $ czy euro, do których równają wydawcy.
No ogólnie to tak, gry są tańsze i to jest fakt. Ja po prostu nie lubie takich prostych wyliczeń, bo na to czy coś jest dzisiaj drogie czy nie, wpływa o wiele więcej czynników. I pomimo, że gry są niby tańsze niż kiedyś, to i tak są drogie.
Po uwzględnieniu inflacji ta kwota wynosiłaby na dzisiejsze 465-480 zł. Płacisz tyle za podstawowe wersje gry dzisiaj? No nie.
No ja właśnie nie lubię takich wyliczeń. To czy gry są tańsze czy nie, lepiej obrazuje najniższa krajowa w danych okresie i ilość gier która można za nią kupić.
Na tym screenie co wrzuciłem wyżej AI obliczyło ile w USA trzeba było pracować na jedną grę w 1995r i w 2026r. Różnica jest niewielka, dzisiaj trzeba pracować 2h krócej. No, ale tutaj by trzeba było zrobić obliczenia dla każdego roku bo podejrzewam, że w jakichś latach ta różnica była pewnie większa.
A na tą średnia krajową to wiesz, że nie warto patrzeć? Większość ludzi i tak zarabia w okolicach najniższej krajowej.
Tyle że wtedy nie porównujesz tak naprawdę wartości gier z różnych lat ze sprowadzeniem jej do wspólnego mianownika ceny z uwzględnieniem inflacji, ale patrzysz wyłącznie na siłę nabywczą, co jest imo nieprecyzyjne bo np. poprawiły się zarobki, wyższa stopa życia niż w pierwszej dekadzie po upadku PRL-u itd.
I pomimo, że gry są niby tańsze niż kiedyś, to i tak są drogie.
To czy coś postrzegamy jako drogie jest kwestią subiektywną. Jak ktoś ma miesięcznie wydzielony określony budżet na hobby czy nawet na rozrywkę po prostu to tak długo jak dany tytuł go interesuje, może mu nie robić różnicy czy zapłaci 60 euro czy 70 euro. Gry komputerowe/konsolowe to i tak tanie hobby w porównaniu z czymś w stylu podróżowania, fotografii czy kolekcjonowania czegoś, co rzeczywiście osiąga wysokie ceny.
Swoją drogą przy okazji afery z porzuceniem nośników Playstation Okiem Deva podawał ciekawe statystyki, tłumacząc, jak Sony manipuluje tymi statystykami, ale też zwrócił uwagę na wskaźniki, które mówią, że np. większość graczy kupuje maks 2 gry rocznie. Nie pamiętam już dokładnych liczb, ale więcej niż 4 gry rocznie kupuje jakiś niewielki odsetek użytkowników konsoli.
A na tą średnia krajową to wiesz, że nie warto patrzeć? Większość ludzi i tak zarabia w okolicach najniższej krajowej.
No tak, ale mediany prawie nigdy się nie podaje. Tylko wciąż, to nie ma znaczenia przy porównywaniu cen gier, bo jak mówiłem, najlepiej rzeczywistą zmianę samej wartości gry oddaje po prostu jej cena na przestrzeni lat z uwzględnieniem inflacji. Takie sprowadzenie do wspólnego mianownika. Ile gra z tego i tego roku kosztowałaby dzisiaj po uwzględnieniu spadku wartości pieniądza. I na tym skupiają się takie analizy, bo pozwalają wyizolować tę jedną, konkretną wartość, czyli właśnie cenę. Siła nabywcza to jednak co innego.
Need for Speed Underground i Underground 2 to jedne z gorszych części
Need for Speed Carbon to zwykły skok na kasę
Progres w grach wyścigowych jest zbędną fanaberią i pożądany jedynie przez dopaminowych ćpunów, którzy nie potrafią czerpać przyjemności z samego gameplayu
Wiedźmin 1 ma lepszy system walki niż Wiedźmin 3
Gothic 3 jest lepszy niż Gothic 1
Age of Empires 1 jest lepsza niż 2
Starfield jest lepszą grą od Fallouta 3, Fallouta 4 i TES: Oblivion
Prince of Persia: Warrior Within to jedna z gorszych części PoP-a
F.E.A.R. i DOOM 3 to zwykłe, antyklimatyczne średniaki
Pillars of Eternity i Dragon Age: Origins to jedne z najbardziej przereklamowanych RPG-ów
GTA V to najlepsze GTA
Johnny Silverhand to najbardziej pretensjonalna postać w historii gier wideo
Prawie wszystkie gry Blizzarda (oprócz The Lost Vikings) to symulator nudy
Seria Borderlands prezentuje co najwyżej poziom gier z kosza
Kurczę, to mnie ciekawi najbardziej ze wszystkiego. Możesz rozwinąć? Bo zastanawia mnie co np. jest nudnego w takim Starcraft 2, gdzie każda misja oprócz standardowego dla RTSów budowania bazy jest zupełnie inna w założeniach i cały czas coś się dzieje.
A z tym byciem sredniakiem to o ile w przypadku Dooma3 mozna dyskutowac (raczej jest unzawany za jedna z gorszych czesci), tak pierwszy Fear sredniakiem? Przeciez ta gra miala bardzo zaawansowana grafike jak na tamte czasy, tryb spowolnienia czasu wygladal zajebiscie, a o inteligencji wrogow do dzis piszą artykuly. Wiec pisanie o tym sredniak jest idiotyczne.
Z tym Blizzardem, PoPem i Borderlands to tez zes dowalil.
Ale zgodze sie jesli chodzi o progres w scigalkach.
A mnie ciekawi co to znaczy przereklamowane crpg jak dragon age origins czy pillarsy 🤷
Via KLIPY
Proszę powiedz, że to troling? xD A jeśli to jest twoja opinia to ok, jakoś to przełknę, ale tutaj to już na grubo poleciałes:
Progres w grach wyścigowych jest zbędną fanaberią i pożądany jedynie przez dopaminowych ćpunów, którzy nie potrafią czerpać przyjemności z samego gameplayu
Pomijając już obrażanie innych graczy, to jest to niezły fikołek. Wszystkie gry daja zastrzyk dopaminy, a progresja jest ich nieodłączną częścią.
Czyli wszyscy jesteśmy ćpunami.
Z tym Blizzardem, PoPem i Borderlands to tez zes dowalil.
No Borderlandsy to dupy nie urywały w okolicach premiery. Znacznie przyjemniej mi się strzelało w Quake'u 2, a przy okazji nie musiałem pokonywać pustych obszarów, wysłuchiwać jednego z najgorszego cringe'owego humoru w grach ever lub poruszać się tym beznadziejnym pojazdem. PoP Warrior Within natomiast to gra, która zmieniła kompletnie ton, zaczęła walić retconami fabularnymi, by wprowadzić niezwykle interesujące jak grzybobranie ucieczki przed Dahaką.
W większość przypadków, gry które nam się nie podobają otrzymują mniejsze oceny, pillars of eternity na metacritic mają 89 i 8.3 ocen, a dragon age origins 86 i 8.6 ocen
Czyli te cprg to spokojnie 8/10 a nie jak piszesz ty 6/10
Skoro nie cierpię Wiedźmina 3, serii Divinity Original Sin czy np. uważam Dragon Age Origins za najsłabszą grę w serii nie musi oznaczać, że te gry są gówniane. Po prostu z wielu powodów nie dostarczają mi tego, co najbardziej lubię i poszukuję w wirtualnej rozrywce i jednocześnie nie kompensują tych kwestii innymi metodami.
Polecam tak żyć. I przede wszystkim najpierw w coś zagrać samemu, a dopiero potem skonfrontować własne wrażenia z komentarzami innych graczy.
Podejrzewam, że wówczas spojrzenie na wiele gier byłoby zupełnie inne, niż kształtuje się w społeczności. Ludzie boją się krytykować powszechnie docenionych gier i przyznać się, że świetnie bawią się w powszechnie krytykowanych.
Jeszcze jakby dało się odfiltrować rzeczywistych graczy z doświadczeniem przy danej grze od pozerów, którzy nie grali a robią za agregatory ocen i medianę recenzji i opinii, to już byśmy mieli utopię.
Jak miałbym napisać to względnie szczerze - osobiście progres mam w dupie, ale osoby uwielbiające go często nie potrafią zaakceptować innego punktu widzenia, innych doświadczeń growych lub krytykują to wybiórczo.
No, progres jest nieodłączną częścią gier, więc ciężko je oceniać nie biorąc go pod uwagę. Zawsze w grze jest jakiś progres, czy to wirtualnie coś zdobywamy, czy jako gracz progresujemy ucząc się gry. Dlatego gry daja nam tyle funu, wszystko kręci wokół jakiegoś progresu.
osoby uwielbiające go często nie potrafią zaakceptować innego punktu widzenia, innych doświadczeń growych lub krytykują to wybiórczo.
To już jest problem ogólny. Większość ludzi nie potrafi, a często po prostu nie chce zrozumieć czyjegoś punktu widzenia.
Jakbym miał wskazać jeden dowód, że ludzie nie lubią tych samych gier, dobrych gier to ten topic byłby idealnym przykładem 🤣😂😁
Po prostu wszystkim się nie dogodzi 🤷
Granie na czymkolwiek innym niż X-Real Aura (kiedy ten już wyjdzie, a ma wyjść do sprzedaży w USA za miesiąc [i mw wtedy chcę już go mieć] i w PL w okolicach lutego 2027) to profanacja gamingu i technologii w ogóle (w tym dowolnego telefonu, który pomimo, że dobrej klasy (S25), to wyląduje w ładowarce na stałe i pomimo iż muszę go na codzień używać siedząc na nim po 6-8H, to paruje go z Aurą i prawdopodobnie zostawię w domu, bo po co mi dodatkowy ciężar i miejsce w kieszeni, skoro pomimo iż nie będzie fizycznie przy mnie, to będę miał do niego stały dostęp, tyle tylko, że ze znacznie większym VR-owym ekranem i bardziej intuicyjną (i przede wszystkim wygodniejszą (bo w przestrzeni powietrznej lub za pośrednictwem integracji Aury z mojąą AI :E) obsługą niż brudzenie szkła palcem? Ewentualnie, jak będzie zbyt duży deszcz za oknem, to rozważę jego branie, bo tak to po co, skoro będę mial do niego dostęp w czasie rzeczywistym w dowolnym momencie, a kieszeń wolna. Ktoś do mnie dzwoni i cyk - AI (ta sama, o któej gadam od ponad roku będąca tym razem częścią samych okularów) pyta mnie, czy odebrać, czy odrzucić czy odpisać i nawet nie muszę używać ww przestrzeni powietrznej, która jest (duuużo?) wygodniejsza niż brudzenie ekranu. Co więcej - widoczność świata jest taka, jakby ktoś nam dodał szkła korekcyjne, choć możliwe jest też całkowite zaciemnienie ekranu, gdyż mamy 5 poziomów przyciemniania. Do tego pisanie przez AI aplikacji, które sobie wymyślimy w głowie (dowolnej istniejącej, gdzie sięga nasza wyobraźnia) w 5 minut, integracja z samochodem, jednym kliknięciem przełączanie się na PC, PS5, telefon, lub komputer kleintów i wszystko to w trybie VR (a nie żadnej emulacji nawet, jeśli treść nigdy nie była pisana pod VR w tym mój zdalny dostęp do PS5 bez straty nawet jednej milisekundy latencji względem natywnego siedzenia przy rzeczywisatej konsoli (lub PC czy telefonie). Chociaż nie, chyba z tego, co gdzieś słyszałem jest chyba właśnie jedna milisekunda różnicy względem natywnego siedzenia przy danym urządzeniu, ale jest ona do przeżycia jeszcze i podobno nieodczuwalna. Już sobie wyobrażam Wolverina czy GTA 6 w VR na nich przy wadze chmurki (poniżej 95g)
Slabo. Niejaki Tomasz Andrzejewski nie uzywa nawet oczu. I to od urodzenia.
Widać to zwłaszcza po twoich wypowiedziach, nawet tych jedno-, dwuzdaniowych, generowanych przez sztuczną inteligencję. W dodatku piszesz w wątkach zupełnie z tym niezwiązanych z tematem. Jeśli tak ma wyglądać technologiczne społeczeństwo, to nawet i dobrze, że jest z tyłu te 13 lat.
Nie no, post rzeczywiście przedstawia wielce niepopularną opinię.
A że jest doskonałym przykładem AI-induced psychosis to inna sprawa.
Polityka wydawnicza dlc CA i Paradoxu ma sens, bo dzięki temu gry wspierane są latami i cały czas otrzymują nową zawartość, zarówno płatną i darmową (choć trochę przesadzaj).