Komentarze do wiadomości: Za 10 dni na Prime Video obejrzysz jedno z najważniejszych sci-fi w historii kina. Kultowe dzieło, które zapoczątkowało prawie 50-letnią dziś serię

To niepopularna opinia, ale pomimo bycia wielkim fanem uniwersum Alien, nie przepadam za pierwszą częścią. Moim zdaniem miejscami jest po prostu zbyt archaiczna i budżetowa, co niestety niszczy moją immersję i psuje mi odbiór całości. Uwielbiam pierwszą "połowę", aż do sceny kolacji i słynnego chestburstera, bo tam mamy głównie brudne hard SF - sceny kosmiczne, powierzchnię LV-426, wnętrza Nostromo, klimatyczną scenografię, kostiumy, rekwizyty, grę świateł, mroczne kadry, ciekawą pracę kamery, sugestywne udźwiękowienie - te elementy trzymają się zadziwiająco dobrze i ledwie czuć po nich te 47 lat na karku, więc obcowanie z nimi nadal potrafi sprawiać frajdę.

No ale potem zaczyna się horror, który mnie przyprawia o cringe i niestety zamienia mój odbiór film w niezamierzoną parodię. Głównie dlatego, że Xenomorph wypada tam po prostu źle. O ile samego kostiumu nie można się przyczepić, bo wygląda nieźle jak na końcówkę lat 70-tych i relatywnie niski budżet, to już niestety całkowicie położono tam kwestię choreografii, której w tym filmie zwyczajnie nie ma! Człowiek w kostiumie, wygląda jak... człowiek w kostiumie, nie za sprawą wdzianka, tylko zbyt ludzkiego zachowania (gestykulacji, postawy, sposobu poruszania itd.).
James Cameron, pracując nad Aliens, doskonale zdawał sobie sprawę, że ten element trzeba koniecznie poprawić, więc w roli Xeno obsadził gimnastyków i tancerzy, żeby zapewnić kosmitom większą gibkość i bardziej "nieludzkie", zwierzęce ruchy. Co więcej, opracował specyficzny sposób pokazywania ich na ekranie, przez co nigdy nie widzimy ich chodzących na dwóch nogach, a gdy się nie przemieszczają, są kadrowani tylko od pasa w górę (co maskuje ich wyprostowaną sylwetkę). Efekt jest niesamowity i jego Xenomorphy do dzisiaj wyglądają dobrze, choć oba filmy dzieli tylko 7 lat, a kostiumy w sequelu są niższej jakości (Cameron chciał dokładne kopie tego z "jedynki", ale budżet nie pozwolił, więc ostatecznie wykonano repliki sporo niższej jakości i pozbawione wielu detali oryginalnego przebrania).
Ekipa "jedynki" o te kwestie nie zadbała, przez co kosmita prezentował się na ekranie dosyć kiepsko, a filmowcy zdawali sobie z tego sprawę już w 1978. Stąd decyzja, żeby pokazywać głównie jego robotyczne szczęki, z których słusznie byli bardzo dumni (do dziś robią wrażenie!), a ograniczać prezentowanie aktora w kostiumie, dodatkowo maskując jego aparycję odpowiednim kadrowaniem i szybkimi cięciami (stąd mamy np. scenę słynnego "przytulaska" z Dallasem...). Niestety, dla mnie to jest element kompletnie niszczący nastrój filmu, ilekroć widzę aliena na ekranie, mam poczucie oglądania kiepskiej parodii i cały klimat horroru znika. Swoje dokłada też Ash z okropnym woskowym modelem i żenującą choreografią w scenie "śmierci", gdzie android turla się po ścianach i wydaje piskliwe dźwięki... Ian Holm przyznał zresztą, że była to jego własna, w pełni improwizowana interpretacja tego, jak mógłby wyglądać "umierający robot", bo tylko takie wskazówki dostał od Scotta. W jego wyobrażeniu miało to wyglądać jak "psująca się, mechaniczna zabawka", nie było zaplanowanej, wyuczonej choreografii, tylko poszli na żywioł i jak dla mnie, wyszło okropnie.

Dla mnie zdecydowanie wygrywa sequel. Wolę horrory od filmów akcji, ale dla mnie "dwójka" jest zwyczajnie bardziej ponadczasowa i lepiej się stażeje.