Niedokończona sieciówka wydana pośpiesznie jako single player. Konceptualnie jest to gra sprzed dwóch dekad, a wydanie jej na współczesnym silniku ma za zadanie przykryć fakt, iż jest to zwyczajna atrapa RPG z widoczkami.
W momencie premiery była to jedna z najlepszych przygodówek. Graficznie mocno się zestarzała... ale klimat i grywalność wciąż na wysokim poziomie.
Radocha jak przy graniu po raz pierwszy w Fallout 1 i 2. Syndrom jeszcze jednej misji gwarantowany. Najlepsza jak dotąd gra w uniwersum WH40k.... do czasu. Prolog oraz akt 1 i 2 na dychę, niestety akt 3 to spory zjazd w przeciętność. O akcie czwartym i samym zakończeniu nie warto nawet wspominać bo to nie nadaje się do gry.
Ocena za całość: 6
Warto było czekać. Brawo Larian. Tutaj słówko do wielu innych Studio tworzących gry: Przyglądać się i robić notatki !!!
Klimat pierwszych falloutów, setting nieco podobny do wastelandów, graficznie w okolicach Gear Tactics. Fabuła przypomina mi trochę stary klasyk Septerra Core. Jest duży potencjał na hicior... ale po załataniu sporej ilości błedów patchami.
Tactics Ogre: Reborn był niezły... zwłaszcza, że odświeżony pod kątem technicznym. Tyle, że tam fabuła od początku była dość średnia (zwłaszcza po FFT). Czasami w TO odnosiłem wrażenie, że napisano ją miejscami na potrzeby systemu profesji. W Triangle Strategy jest pod tym względem znacznie lepiej. Kilka nowych pomysłów rozbudowujących mechanikę - zdaje egzamin. Scenariusz natomiast jest bardzo dobrze rozpisany i wciąga opowieścią. Dość powiedzieć, że grając w TS czuję ten sam klimat jak wtedy gdy przed wielu laty grałem w Final Fantasy Tactics po raz pierwszy.
Martin sprzedał 90 mln kopii swojego cyklu, którego notabene nie skończył (i nie skończy bo ma to całkiem słusznie w...) w dużej mierze dzięki reklamie płynącej z serialu sexfantasy HBO.
Jordan (śp.) również sprzedał 90 mln kopii i nie potrzebował przy tym żadnej telewizyjnej reklamy. Serial Amazona zrobi jednak dla tego cyklu dokładnie to samo - wypromuje opowieść przysparzając jej ogromną rzeszę nowych fanów uderzając przy tym jedynie w inne nuty.
W mojej opinii Song of Fire and Ice jako cykl fantasy nie dorasta ani do rozmachu opowieści Wheel of Time, ani nie może się pochwalić równie bogatym warsztatem kreacji świata. Siłą ksiązek Martina było to że kiedy inni wciąż pisali kalki o elfach i krasnoludach on wziął się za ludzi, których polał sosesm stworzonym z przemocy, seksu i wyrzynania głównych postaci, a całość posolił jedynie odrobinką fantasy. Bliżej tam do Spartakusa niż klasyków gatunku. NIestety pozstały materiał ostał się słaby, wtórny i szybko wyszło, że jest też mało przemyślany. Autor sam zapędził się w kozi róg.
Jeżeli chodzi zaś o porównaie obu seriali to Amazon ma przewagę w gotowym, zakończonym już materiale oraz znacznie więcej kasy na jego realizację.
W mojej opiniii Wheel of Time na pewno nie będzie Game of Thrones, natomiast bez dwóch zdań będzie znacznie większą produkcją, której finalny koszt lekko przekroczy 2 mld $ - zwłaszcza jeżeli Lord of The Rings odniesie sukces. (Notabene LotR ma szansę być o wiele bliżej klimatem Gry o Tron)
Dobry początek serialu, który ma spore szanse pogrzebać w przyszłości zarówno Wiedźmina jak i Grę o Tron. Widać pomysł na adaptację tej serii. Zmiany niezbędne do przeniesienia 14 tomowej! opowieści na srebrny ekran są poprowadzone w taki sposób by zachować sens oryginału ale jednocześnie nie nudzić widza nadmierną ekspozycją młodzieżowej dramy, którą cechuje się zwłaszcza pierwszy tom. Stąd świetny wybór twórców, którzy zdecydowali się dodać kilka lat głównym postaciom, tak by uczynić ich nieco bardziej doświadczonymi życiowo. Nie wyobrażam sobie oglądać sztywno poprowadzonej wersji książkowej, w której dajmy na to niedojrzały Mat, wpuszcza dziewczynom borsuki pod sukienki - uważając to za dobry dowcip. Nikt na taką dzicinadę nie traciłby czasu przed telewizorem. Serialowy Mat - cynik o lepkich palcach, który ze względu na nieodpowiedzialnych, utytłanych we własnej dramie rodziców wychował się sam, a w dodatku stara się jeszcze być rodzicem dla swojego młodszego rodzeństwa jest postacią bardziej wiarygodną od niedojrzałego wesołka z ksiażki. Zmiany w przeciwieństwie do tych w Wiedźminie mają tu sens, zachowując jednocześnie klimat orginału.
Dla tych, którzy nie czytali a obejrzeli szybki quiz: początek 1 odcinka zaraz po pierwszej scenie - to panoramiczne ujęcie na zielony widoczek - ilu z was zarejestrowało że to drapacze chmur porośnięte roślinnością? Halo! Witamy w świecie post-apo Horizon Zero Dawn się kłania bez maszyn ale z "magią" i w renesansie zamiast średniowiecza.
Fani Koła Czasu nie mają też co narzekać bo smaczków przeniesionych z serii jest całe zatrzęsienie: Aes Sedai nie moga kłamać, choć ich prawda nie zawsze jest tym czym się na pozór wydaje - "...jakby Białe Płaszcze pytały to jestem szlachcianką z upadłego domu" - pięknie wpleciona historia Moraine.
Albo Rand: "All roads lead to Tar Valon.." - Mat: "This is not how the Roads work".
Oglądam w orginale więc nie wiem jak tam z tłumaczeniem na Polski ale tego typu smaczków jest sporo.
Kapitalnym pomysłem są również mini filmy animowane towarzyszące każdemu odcinkowi - robią naprawdę świetną robotę w budowie świata oraz kontekstu opowieści.
Autor tego artykułu wygląda mi na osobę, która nie zna tematu albo zna go jedynie powierzchownie (nie przeczytał cyklu). Wydaje się nie mieć też pojęcia o technicznej stronie całego show - nowoczesnym studio jakie wybudowano na potrzeby tej produkcji (oraz Władcy Pierścieni) i zamówionym już trzecim sezonie. Recenzja wydaje się echem drukowanych w tych magazynach, które sprzyjają Netflixowi.
Notabene "krytycy", którzy obsmarowali Koło Czasu Amazona równocześnie pieją zachwyty nad Cowboy Bebop Netflixa, które wyszło tego samego dnia.
Koło Czasu ma oceny na Rotten Tomatoes 73% od krytyków i 83% od publiki
podczas gdy Cowboy Bebop 48% / 53%
W Disciples: Liberation wraca to co było największą zaletą Disciples 2 - miodność walki na mapie taktycznej.
Na świeżo - Grywalność miodna. Z rzeczy, której irytują to balans jednostek - jest do poprawki. Aktorzy podkładający głosy są trochę drewniani, no i przydałoby się kilka drobnych usprawnień przy mechanice ale generalnie gra nie nudzi. Nie obejdzie się bez patchy, choć po załataniu i poszerzeniu zawartości dodatkami Battlesector ma szansę stać się jedną z najlepszych strategii w swoim uniwersum. Pomimo, że to turówka to grając bawiłem się naprawdę świetnie - po raz pierwszy od czasów Dawn of War Dark Crusade.
Ech... DX 12_2 daje udoskonalone biblioteki DirectX raytracing, Mesh shaders, Variable Rate Shading (VRS) oraz Sampler feedback..ale co tam zróbmy grę na DX11 najwyżej podniesiemy wymagania...
W zamierzchłych czasach to właśnie fabuła najbardziej napędzała wyobraźnię graczy - resztę stanowiły dodatki, które łącznie składały się na klimat i grywalność. Patrząc z perspektywy czasu to mało wychodzi obecnie tytułów, które oferują równie rozbudowane i wciagające historie.
The Longest Journey
Alone in the Dark
Blade Runner
Final Fantasy Tactics
Syberia
Starcraft
Fahrenheit (Indigo Prophecy)
Little Big Adventure
System Shock
...można by tak wymieniać bez końca. Wiele z tych gier mając do dyspozycji budżet i obecną technologię dostępną tytułom AAA - pozamiatało by fabularnie konkurencję. To trochę jak z serialami SF. Gdyby Starczyński zrobił Babylon 5 dzisiaj to pozamiatałby 90% rynku z Expansem łącznie. Tak jak cykl Duna pozamiata niebawem Star Wars.
Oczywiście, że Decima chodzi mi o adaptację grafiki. Cytat z wypowiedzi Kojimy:
"We already had the PC version of Decima as a development tool. But concerning the graphics side, to have the performance running as good as on the PS4, we needed to develop in a way that we could utilize the most out of DirectX 12. At that time, not much information was available for DirectX 12, so this was the most difficult part."
O przyszłość gier wykorzystujących DLSS 2.0 oraz Ray Tracing raczej bym się nie martwił. Sporo tytułów które wychodziły ostatnio bądź maja premiery właśnie teraz zaczęto przecież robić jeszcze pare lat temu, często wciąż w oparciu o starsze API. Przykładem choćby AC: Valhalla czy Watch Dogs 3 stworzone na DX11. Deweloperzy gier by pozostać konkurencyjnymi zmuszeni będą w końcu przesiąść się w pełni na DX12 Ultimate. Death Stranding zrobiony od podstaw własnie na DX12 świetnie to pokazuje.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
