Gallaret

Bardzo trafny wpis. Miałem dokładnie takie same odczucia grając w W3. Dla mnie ten świat szybko sprawił wrażenie płaskiego, tak samo jak eksploracja, której równie dobrze mogłoby było nie być, skoro do najlepszego rynsztunku (wiedźmińskiego) prowadzą questy, a praktycznie wszystkie potrzebne materiały można zakupić u handlarzy.
Walka w W3 jest dla mnie wręcz żałośnie słaba, zwłaszcza po zagraniu w mod Enchanced Edition, który sprawia, że nie ma już powrotu do wersji Vanilla. Dla mnie najmocniejszą stroną W3, to jest dodatek „Serca z Kamienia” za warstwę fabularną oraz fajnie wykreowane postacie. Sama gra jest dobra, ale ja się zawiodłem trochę. Po mrocznym, ciekawszym i bliższym książkom W1, oczekiwałem czegoś więcej w trzeciej części (Chociaż i tak to lata świetlne zestawiając z Netflixową profanacją).
ER jest grą bardzo dobrą, bo robi doskonale to, co twórcy chcieli zaimplementować. Ja chyba jednak wolę trochę bardziej zamkniętą strukturę znaną z Bloodborne czy DS1, ewentualnie Demon’s, gdzie od nas zależało w jakiej kolejności będziemy poszczególne lokacje zwiedzać i to już jest dla mnie wystarczające.

KucharKM
Tylko kto tu się uważa za elitarnego? To jedynie opinia Rocka, a nie ludzi, którzy się tutaj wypowiadają.
Ja wyraźnie zaznaczyłem, że nie lubię jak gra jest prosta i nigdy nie uczyłem się nic na pamięć w Soulsach. Wystarczy dobry czas reakcji. Równie dobrze, możesz psioczyć na każdą zręcznościówkę, bo na podobnym schemacie jest zbudowana, z tym, że jednak przeciwnik sygnalizuje atak, wystarczy obserwacja i dobry refleks oraz wypracować sobie odpowiedni styl gry (nie stać jak kołek i nie zbierać wszystkiego na klatę). Coś tam można zyskać buildem czy przedmiotami, więc myślenie też się przydaje. Samo poruszanie się podczas walki, zachodzenie przeciwnika czy ukrywanie za elementami otoczenia, to też elementy strategii.
Bardzo wszystko upraszczasz :)
Wiedźmin też nie zdobył popularności za granicą, ale nie dlatego że był słabą książką, bo zachwyty nad nią są też przez Brytyjskich czy Amerykańskich recenzentów.
Gothic to niszowa gra i też brakło jej marketingu, do tego nie broniła się grafiką, a specyficznym klimatem, który jest jednak mocno odmienny od gustów przeciętnego zjadacza BigMaców.
Soulsy zdobyły tytuł gry wszech czasów, bo są jakie są, niezależnie od tego czy się ktoś z tym zgadza czy nie.
Nie są też szczególnie trudne, tylko bossowie w DLC są na prawdę bardzo wymagający, a cała reszta jest do zrobienia bez większych problemów, o czym już wspomniałem. Wystarczą chęci i nieco determinacji.

powidmo
Trochę przesadzasz. Gothic do 3 rozdziału jest trudny, tak samo albo jeszcze gorzej jest z Elexem. Gra jest toporna, a przeciwnik ma często nad Tobą znaczną przewagę, bo Ty go tylko smyrasz, a on Cię ma na dwa uderzenia. Do tego nie da się za bardzo leczyć w trakcie walki, w porównaniu do gier od FS.
W Dark Souls większość przeciwników masz na 2 maksymalnie 3 uderzenia.
Sam też jesteś kruchy, ale tarcza blokuje 100% obrażeń i wystarczy jedynie grać uważnie i się blokować. Jesteśmy też bardziej ruchliwi od przeciwników, możemy ich zachodzić, backstabować, ripostować itp. Mamy też od nich lepszy pancerz i więcej życia (nie licząc bossów), więc mamy tak czy inaczej przewagę.
Różnice dopiero stanowią bossowie, z tym że w takiej podstawce DS1 i Demon Souls, bossowie są prości (W DS1 jedynie O&S są rzeczywiście trudni oraz bossowie w dodatku). Ja grając pierwszy raz w te gry, nie powtarzałem walki z bossem częściej niż 5 razy. Podczas eksploracji się ginie dosyć często, ale zazwyczaj przez własne błędy. Jednak po to odblokowuje się skróty oraz znajduje ogniska (checkpoint), żeby nawet po zgonie odrodzić się blisko i zebrać stracone dusze oraz skrócić sobie ewentualną drogę do bossa.

Tu raczej nie chodzi o przynależność do elity, a o to by gra sprawiała satysfakcję, czego mi osobiście nie sprawiał W3, z powodu zbyt upośledzonego systemu walki, w którym wystarczyło spamować szybki atak i Quena, by przespacerować się po tej grze. W pewnym momencie przestałem nawet przydzielać talenty, bo nie było to konieczne, a grałem na najwyższym poziomie trudności.
Gry takie jak DS, Sekiro czy BB są satysfakcjonujące, bo trzeba nauczyć się walczyć i myśleć podczas pojedynków. Po każdej godzinie gry jesteśmy coraz lepsi i czujemy satysfakcję z tego, że lokacja, która wcześniej dała nam w kość, nagle stała się bułką z masłem i nie chodzi o ekwipunek, bo ten ma w Soulsborne drugorzędne znaczenie, a o nasz skill.
W zasadzie sukces Gothica też się opiera na tym, że jest trudno. PIerwsze rozdziały kręcimy się w okolicy miasta, bojąc się wyjść dalej, bo już wataha wilków jest śmiertelnym zagrożeniem, wiec czaimy się na pojedynczych przeciwników czy atakujemy słabszych, jak ścierwojady czy kretoszczury.
Wysoki poziom trudności, to integralna część tych gier, aby cała reszta mogła działać, inaczej nie będzie satysfakcji, bo tam nie ma cutscenek czy odkrytej fabuły.
Próba zrobienia kilku poziomów, jest z góry skazana na niepowodzenie, bo bardzo trudno to zbalansować i później gracz nie wie, czy jest trudno, bo tak powinno być, czy Devsi nie ogarnęli i trzeba przełączać się chwilowo na niższy.
Gry FS nie są dla każdego i lepiej żeby tak zostało. Kary za śmierć są tak małe, że wystarczą chęci i trochę cierpliwości. Nie trzeba farmić czy robić specyficznych buildów, by przejść te gry bez większych problemów, co pokazują speedruny.

Dziury logiczne.
- Dlaczego Isaac pozwala zorganizowanej grupie w środku bardzo ostrej zimy narażać życie w poszukiwaniach obcego dla niego człowieka (Isaac nawet nie był świetlikiem), w składzie były dwie medyczki, w tym jedna w zaawansowanej ciąży. Poszlak na znalezienie tego człowieka praktycznie nie było żadnych. Oczywiście gra pomija ten wątek.
- Dlaczego nikomu nie ufający Joel, który zdaje sobie sprawę, że będą go ścigać, wchodzi z całą bandą uzbrojonych po zęby ludzi do mieszkania, a przed tym on sam ROZBRAJA SIĘ, zostawiając wszystko przy koniach
- Scenarzysta nawet nie miał pomysłu, jak skonfrontować Ellie z Abby, więc w jednym przypadku zostawia mapę na miejscu zbrodni z zaznaczoną kryjówką. W podobnej sytuacji, żeby popchnąć fabułę do przodu, Ellie każe zgadywać Dinie, gdzie ta ma się udać (brak pomysłu, by to spiąć).
- Nora, która uwalnia skazaną za dezercję Abby i paraduje sobie przy niej na oczach wszystkich (Fck Logic). Za coś takiego raczej groziłby jej stryczek.
- Abby napakowana taką tkanką mięśniową, która praktycznie jest dla kobiety nieosiągalna, a już na pewno w świecie, gdzie jest deficyt jedzenia, bo swobodnie potrzeba 4-5k kalorii, by to utrzymać.
- Jedna z postaci, nie chce walczyć z drugą, mimo, że cały scenariusz jest w okół tego zbudowany.
Do tego mógłbym jeszcze pisać o Levie czy Tommim, ale jak mawia klasyk, szkoda szczępić ryja.
To wygląda jakby scenariusz pisał partacz przez duże P. Nie ma w nim za dużo logiki, a jedynce to nie dorasta nawet do nogawek. Dziurawa pozbawiona sensu opowieść, oparta o shocking value z masą tęczy i bezsensownych feministycznych wątków.
Jeśli Ty ciągle widzisz to jaką grę bez wad, to mi Ciebie szkoda.
Pół Naughty Dog odeszło, żeby nie brać udziału w tym cyrku i to najlepsi ludzie, dlatego gra była w 95% outsourcowana poza firmę, ale dla niektórych Everything Fine, bo logo producenta się zgadza :D

„ gra wkurzyła graczy bo zabili joela, nie zabiliśmy abby, ellie przedstawiona w złym świetle i takie tam decyzje scenarzystow sprawiły ze gracze na sile szukają czego by się tu przyczepić.”

„mimo tego, ze daje sobie sprawę, ze scenariusz momentami był naciągany i trochę głupi ponadto relacja między bohaterami nie były aż tak dobre”

Myślę, że sam tu sobie odpowiedziałeś, czemu gra zebrała hejt. Jest to „kontynuacja” doskonałej jedynki, ale umiejętności w tworzeniu scenariusza, bohaterów i ich relacji, są tak żałośnie słabe, jakby robiła to kompletnie inna osoba i wręcz spartaczyła robotę po całości, a przecież miała się na czym wzorować.

Raczej widać, że albo nie graliście, albo po prostu nie wciągneliście się w elementy tego świata.
Sam jestem wieloletnim fanem Gothica, ale podawane przez Ciebie argumenty są nie do końca trafne. TLOU też nie zrobił nic, czego inne gry już nie miały. Soulsy moim zdaniem tutaj są bardziej przełomowe. Chodzi o sposób w jaki opowiadają historię, która jest bogata, wielopłaszczyznowa. Fantastyczny i dopracowany system walki. Sorry ale skakanie jak małpa w W3, gdzie Stamina w zasadzie jest zbędna, ciężko porównać do złożoności walki Soulsów. Do tego mroczny, zapadające w pamięć klimat. Złożone, zapadające w pamięć i łączące się ze sobą różnymi skrótami lokacje. Nieszablonowe postacie drugoplanowe, na których losy możemy lecz nie musimy wpłynąć. Nie ma tam jasno rozpisanych questów, dziennika czy mapy, tylko nasze czyny kierują światem i napotkanymi bohaterami. Grafika jest ok, muzyka orkiestrowa też potrafi zaskoczyć pięknymi aranżacjami. Świetny design bossów i wymagające walki. Gra jest bardzo sprawiedliwa, a system kary optymalny. W zasadzie mechaniki są dopracowane praktycznie do perfekcji. Każda gra z serii trzyma wysoki poziom, począwszy od genialnych Demon Souls. Dochodzi jeszcze bardzo dopracowany system sieciowy, z najazdami lub możliwością kooperacji i pvp. System podpowiedzi, ostrzeżeń itp.

Sir Xan Persecuted użył słowa "zwykle", więc nie chodzi mu stricte o tą sytuację, a o tego rodzaju sytuacje. Wiadomo, że w tym przypadku może być inaczej, ale skoro oskarżony, sam napisał oficjalnie, że "zamierza nad sobą popracować", to raczej przyznał, że coś na rzeczy było. To tak na marginesie, żeby nie drążyć dłużej tego tematu. Odszedł, trzeba patrzeć przed siebie. Myślę, że REDzi znajdą dobre zastępstwo.

Ja np nigdy nie gram w gry na premierę. Zawsze czekam te parę miesięcy aż połatają solidnie i później ogrywam w wyższym standardzie. Aktualnie gram w Cyberpunka na PC i bawię się wyśmienicie. Dwóch moich znajomych skończyło ogrywać w zeszłym tygodniu i myślą, żeby zacząć od nowa. Trochę ludzi się znajdzie :)

demon92
Nie trzeba być chorym na umyśle, by zobaczyć pewne analogie, w Apokalipsie Świętego Jana. Może nie wszystko należy brać na serio, ale jak się ludzie chcą czipować, ich sprawa. Ja jednak nie lekceważyłbym przesłań, które mają bez mała 2k lat, a które całkiem trafnie przewidują aktualne czasy.

MR lnsane
A co ma do tego data publikacji? Sorry ale Twoja reakcja pokazuje, że ewidentnie kolega wyżej Cię zaorał. Uważasz, że procesory danego producenta po czasie, w magiczny sposób stają się mocniejsze?

Uruk-Hai666 Kolejny, który wierzy, że atak na kapitol, był zorganizowany przez wyznawców Trumpa.. Pomyśl komu cała akcja była na rękę. Są wywiady z Polonią, która byłą na miejscu i to co mówią media, to jest jedna wielka ustawka. Zresztą nie od dzisiaj. Nie wiem do prawdy, kto jeszcze wierzy w przekaz mediów głównego nurtu.
Co do TLOU, to się z Tobą zgadzam. Nakręcanie propagandy na tą grę jest żałosne i szkoda, że GOL, też bierze w tym wszystkim udział.

ZłotyGagatek Widzisz ja miałem na odwrót. Testowaliśmy ze znajomym Bose i stwierdziliśmy, że Sony są wygodniejsze. Mają bardziej miękkie pady oraz trochę luźniejszy pałąk (choć bardziej czuć jak się opierają na czubku głowy). Coś z tymi Bose było nie tak, bo te twarde pady, wpijały się w te delikatne miejsca z tyłu za uszami i powodowały dziwny dyskomfort. Wysiedziałem parę piosenek i po ubraniu Sony, jak kamień z serca. Do Sony można dokupić pady firmy Dekoni (np weloruwe), które są głębsze, wygodniejsze i bardziej ucho oddycha. Niestety trochę kosztują.

Nirgar Zgadzam się, grają fenomenalnie. Zwłaszcza, zaskoczyła mnie jakość, kiedy podpiąłem pod dobrego stacjonarnego DAC-a/Ampa. Bas był przystępniejszy, zaczęły grać bardziej neutralnie.

Jak chodzi o BT, to słuchawki mają w moim odczuciu trochę za dużo basu, dlatego warto zmienić sobie profil w Sony Connect na Bright (jasny) albo samemu dopasować. Góra staje się klarowniejsza, basu mniej ale wciąż wystarczająco we wszystkich zakresach. Niestety EQ w appce Sony nie działa z LDAC. W nowszych telefonach LG, korektor wspiera wszystkie kodeki i można cieszyć się najwyższą jakością i bardziej neutralnym dźwiękiem bezprzewodowo. W połączeniu z DTS:X Surround, jest miazga. Mam trochę par wysokiej klasy otwartych słuchawek i po lekkim EQ, te Sony grają chyba najlepiej z mojej kolekcji. Nie spodziewałem się takiej jakości akurat u nich, bardziej stawiałbym na tych producentów promowanych w kręgach audiofilskich.

Trzynaście;
Po pierwszej chłopczyku, na jakiej podstawie uważasz, że w grę nie grałem? Jestem ogromnym fanem pierwszego TLOU i w drugą część grałem i przeszedłem krótko po premierze (Jeśli jesteś zainteresowany, mogę Ci podesłać screena z trofeami). Jeśli rzeczywiście ta fabuła była taka dobra, to czemu ani słowa o niej w recenzjach? Zero jakiś ambitniejszych analiz czy nawet blogów. Odpowiedź prosta, bo nie była dobra, niczym specjalnym się nie wyróżniała, jeszcze ND zmieniło zakończenie z obawy o reakcję graczy, przez co historia straciła na spójności, a w zamian przeładowali ją wątkami politycznymi, które sprawiają wrażenie zrobionych mocno na siłę, tylko w celu promowania odmienności. Raczej to Ciebie podejrzewałbym o to, że w DG nawet nie grałeś, a się puszysz. A co do gier opartych o fabułę, to głównie takie obrywam. Gdyby TLOU2 było takie dobre, nie kłamali by w trailerach, nie kupowali recenzji i nie prostowali botami userscore na metacritic. Gra obroniłaby się sama, a tak się nie stało. Zamiast tego mamy ciągła propagandę.

Zdzichsiu Ja widocznie jestem w mniejszości, którzy uważają, że Oblivion był lepszy. Tam chociaż pamiętam wątek główny. Ratowanie, syna cesarza, dołączenie do Ostrzy, zamykanie bram otchłani. Jakoś wszystko dalej mam w głowie i ciepło wspominam. W Skyrim pamiętam tylko tyle, że zabijaliśmy smoki ucząc się znaków by finalnie zabić Alduina. Sztampa taka, że lepiej o tym nie wspominać.
Co do świata, to mi pasował różnorodny świat Obliviona. Każde miasto miało inną architekturę, trochę baśniowy klimat, może za kolorowy ale taka była konwencja.
Skyrim znowu cały świat wyglądał identycznie, gdziekolwiek byśmy się nie znaleźli, wszędzie zima, góry i zorze polarne. Oczywiście był ładny i spójny ale imho bardzo mało różnorodny i po paru latach nie wiele z niego pamiętam. Gdzie jednak Cesarskie miasto, Brume, Cheydinhal czy Anvil, pamiętam jakbym grał w to wczoraj (a minęło z 9 lat jak nic). Zdumiewała też iluzja żyjącego świata w Oblivionie. Kupcy potrafili podróżować pomiędzy miastami w celu zarobienia zaopatrzenia czy plotkować na różne tematy, dostarczając nam ciekawych informacji, a nawet zadań (Niektóre świetne, jak malarz uwięziony w obrazie, czy nawiedzony dom w Anvil). W Skyrimie wielu z tych elementów nie dostrzegłem. W Białej Grani, 7 npców na krzyż, którzy stali głównie w okolicy targu i prowadzili te same rozmowy. Ogólnie świat w Skyrimie był zdecydowanie bardziej pusty. Fakt, że w kilku aspektach była to lepsza produkcja, ale w niektórych robiła krok wstecz w porównaniu do Obliviona. No i w TES4 był genialny dodatek z szalonym królem.

Dokładnie tak. Neil Druckmann oraz Troy Baker zaznaczali, że tytuł ten podzieli graczy, a od recenzentów same 10/10 i machina propagandowa, która próbowała na wiele sposób bronić tych ocen oraz wmówić, że zalew słabych ocen, to nieuzasadniony hejt od agresywnych graczy, którzy nawet w tytuł nie grali.

Akurat w polskim serialu elfom jest bliżej do Sławian, co jest bardzo trafnym skojarzeniem. Bo oni również żyli w lasach, blisko natury. Nawet bez tych odniesień wyszło to lepiej niż elfy u Netflixa, które wyglądają jak cosplayerzy z taniego gamingowego eventu. Z drugiej strony, nie ma co wiecznie patrzeć na LOTR-a czy gry w stylu MMO. Elfy u Sapkowskiego, są przedstawione w zupełnie inny sposób. Prześladowane, gnębione, kryjące się po lasach i głodujące na krańcach świata. Polski serial oddał to akurat przyzwoicie.

Thorvir Było ich kilka. Nie chce mi się teraz szukać wywiadu, ale było to coś w stylu, że „gra zasłużyła na wszystkie wyróżnienia jakie dostała”, wcześniej wspominał, że słyszał (bo sam nie sprawdzał) i wierzy, że CDP odwalił kawał dobrej roboty.

Piotrek1982 Co mają zgony, do przejścia gry na 1 poziomie? W Gothicu nie jest to możliwe, tam nawet jak za wcześnie pójdziesz na farmę Onara, to walka z Bulko jest prawie niemożliwa do wygrania (praktycznie nie zadajesz mu obrażeń, a on ma Cię na hita). Żeby zrozumieć mechanikę gier FromSoftware i poznać potencjał, to trzeba po prostu w nie zagrać.

Co do odradzających się przeciwników i frustracji, to właśnie jest kwintesencja Ich gier. Takie podejście oznacza, że grasz z duszą na ramieniu, nie możesz pozwolić sobie na quick save w każdej chwili, mimo wszystko dzięki temu jesteś uważny i po przejściu danej lokacji, czujesz ogromną satysfakcję. To daje coraz większą pewność w pokonywaniu dalszych przeszkód, zwłaszcza będąc świadomym, że pewnie wielu graczy mogłoby już dawno sobie odpuścić. Gdyby nie ta mechanika, to każdy grałby niedbale byleby przeć do przodu, bo jakoś to będzie. Gry od FS się z graczem nie patyczkują, ale z nawiązką wynagradzają graczowi cierpliwość i samozaparcie.

AccKid Dokładnie. Gdyby ludzie opierali swoją wiedzę na źródle, oglądali wywiady itp, to sami zdaliby sobie sprawę, że media tylko szczują swoich czytelników i robią im wodę z mózgu. Fajnie, że ktoś jeszcze zapoznał się z całym wywiadem.

Sapkowski nigdy nie zaprzeczał, że gra jest dobra. A zdanie którego użył było tylko odpowiedzią na sugestię, ile to on dobrego zyskał dzięki grom komputerowym. Sapkowski tylko dodał, że nie same dobre rzeczy go z tego powodu spotykały, co uzasadnił dokładnie argumentami. Miał prawo, jako pisarz być urażony, bo tam były też powody, których my się możemy tylko domyślać i trzeba to zrozumieć.

lifter Jak chodzi o Wiedźmina Coena, to bodajże w 2 albo 3 tomie (sagi), kiedy Triss była w Kaer Morhen, zrobiła wywód odnośnie moralności Wiedźminom i siadła trochę na nich, że nie chcą się angażować, kiedy toczą się losy świata, gdy ona sama praktycznie skończyła w kawałkach pod Sodden. Dlatego Coen zdecydował się wziąć udział w wojnie z Nilfgardem i tam poległ. To akurat było przemyślane dużo wcześniej.
Jak chodzi o Trylogie Husycką, to mimo wszystko zakończyła się dość nieszablonowo (Reynevan i Elencza), do tego raczej wątki były pozamykane. Szczególnie genialne rozwiązanie tajemnicy Samsona Miodka (No z Pomurnikiem było trochę gorzej). Oczywiście niektóre fragmenty w kolejnych tomach nie były już takie ciekawe, jak pierwszy. Może wynikało to z przeniesienia akcji do Czech, może przez to, że główny bohater był już bardziej zaradny (co normalne), przez co było zdecydowanie mniej Szarleja. Mimo wszystko ja trylogię oceniam jako całość i podobała mi się bardzo. Janusz Kukuła zdecydował się stworzyć słuchowiska z powodu Trylogii Husyckiej, w której się wręcz zakochał (np trójkę głównych bohaterów stawiał wyżej od bohaterów trylogii Sienkiewicza).
Wiedźmin jako słuchowisko, był już tylko następstwem tego, że tak dobrze im z tym poszło oraz faktu, że bardzo pozytywnie się zaskoczył prozą Sapkowskiego. Ogólnie sam główny bohater mocno nawiązuje do Skrzetuskiego czy Dartaniana i jego największy problem to ocenianie go przez pryzmat Geralta oraz to, że czytelnika łatwo irytuje jego lekkomyślność i zaślepienie miłością. Mimo wszystko jest to jednak postać głębsza, niż się wydaje na pierwszy rzut oka, która ewoluuje z czasem.

Mnie natomiast zaskoczyło, że w kwestii muzyki redakcja wybrała A Plague Tale. Niby muzyka dość klimatyczna ale jednak DS mnie pod tym kątem kupiło już po paru trailerach. A Plague Tale splatynowałem i jakoś szczególnie mi żaden utwór w głowie nie został. Muzyka spełniała swoją role, była dość przyjemna i tyle. Widzę, że w kwestii muzyki zwycięstwo DS jest chyba najbardziej wiarygodne (najmniej kontrowersyjne, jak chodzi o ten tytuł), jeśli przyjrzymy się wynikom innych plebiscytów. Chociaż muzyka to kwestia gustu i może redakcja ma dość zbliżony.

czarny wilk Już wielokrotnie widziałem Twoje porównanie historii growych, do kina klasy B czy tam C i myślę, że robisz to strasznie na wyrost albo oceniasz na podstawie jakieś garstki filmów. Gry w ostatnich latach opowiadają coraz głębsze historie, które działają na wielu płaszczyznach i zmuszają do refleksji. Chociażby Life is Strange. Szczerze, to wiele gier w ostatnich latach zjada dużą część filmów, a z tymi dobrymi się często zrównują. Nawet takie genialne „To nie jest kraj dla starych ludzi”, wcale nie ma wybitnego tła fabularnego. Ot, gość znalazł milion dolarów na pustkowiu, na którym doszło do strzelaniny i z tymi pieniędzmi ucieka. A przecież bazuje to też na książce. Oczywiście można w tego typu utworach doszukiwać się różnych analogii i często są one tam zawarte. To samo się tyczy The Last of Us, gdzie większość redaktorów widzi tam tylko relacje Joela i Ellie, a przecież tam poruszane są też inne, równie ciekawe i warte głębszego przemyślenia kwestie. Gry korzystają z dłuższego czasu ekranowego, wplatając dodatkowe wątki i tworząc dużo mocniejszą więź pomiędzy bohaterami, a widzem. Prosta i zrozumiała fabuła, też może być dobra, bo nie zawsze najważniejsza jest tematyka czy główna motywacja, a właśnie te wszystkie subtelności, które często poruszają warte uwagi i niebanalne zagadnienia, a razem z główną osią, mogą tworzyć coś znacznie ambitniejszego, niż mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać.

W końcu ktoś też zauważył, że main quest w Wiedźminie 3 był mocno średni. Grę ratowały aktywności poboczne, dialogi i klimat, ale chodzenie po lokacjach by tylko dowiedzieć się, że Ciri tu była, ale się teleportowała, nie sprawiało mi funu i na dłuższą metę mnie to trochę męczyło. Generalnie REDzi z wątkiem głównym polecieli po lini najmniejszego oporu (Ratowanie świata, żeby zadowolić zjadaczy hamburgerów, zbieranie sojuszników do obrony w Kaer Morhen a’la Dragon Age itp). Trochę mi to nie pasowało do tego uniwersum.

topyrz Tak, to był dokładnie ten wywiad. Swoją drogą bardzo pozytywny gość i mimo pewnych różnic, to sposób w jaki oddaje rolę Jaskra mi się podoba. Książkowy miał pewne irytujące cechy, których u Bateya nie widzę. Jednak brakuje mi u niego inteligencji i odwagi, którą jednak miał jego książkowy odpowiednik. Na razie kluczowym postaciom w serialu mocno podcinają skrzydła (poza Yennefer), dlatego nie mogą pokazać pełni potencjału.

Rzeczywiście Freya powiedziała lakonicznie, że przeczytała jedną z książek, ale coś nie chce mi się wierzyć, że to była prawda, bo szybko skupiła się na opowiadaniu o skryptach, no i wyszło, że albo ma kiepską pamięć, albo jej nie czytała, tylko głupio jej było się przyznać. Zwłaszcza, że Joey Batey powiedział w jednym wywiadzie, że czytał książki na szybko, a zdawał się pamiętać książkowych bohaterów o wiele lepiej. Jednak pomyliłem jej wypowiedź z Chalotrą, która szczerze przyznała, że szybko przerwała czytanie.

Butryk89 Serio przeczytała? Ja widziałem z nią wywiad, to mówiła, że nie potrzebuje znać opowiadań, bo skrypty na nich bazują i się to pokrywa, dlatego uczy się ze skryptów. Zaskoczyłeś mnie tym, że jednak przeczytała. Zwłaszcza, że w tym video ewidentne nie zna terminów z pierwszego cyklu opowiadań, na których głównie opiera się pierwszy sezon.

Powiem tak. Są gry które wyszły mu lepiej i gorzej, ale nie zgodzę się z tym, że on wrzuca wszystko co mu do głowy wpada, bez większego ładu i składu. MGS3 dla mnie to gra świetna, a fabuła jest bardzo przemyślana, pozbawiona większych głupot i dająca bardzo wiele do myślenia. Ten sam problem co Kojima ma zresztą David Cage. Tylko że ten drugi raczej przedstawia pewne tematy (dość banalne zresztą) z subtelnością i gracją godną krasnoluda obalającego gorzałkę.
Kojimie jednak czasem coś wyjdzie, a tematy które porusza umykają w świetle głównego nurtu, a są często poważnym problemem społecznym.

Nie dziwie się. Chociaż tyle dobrego zrobił Netflix. Oczywiście nie za darmo, bo nachapali się co nie miara. Najbardziej szkoda mi Cavilla, bo tylko dzięki jego staraniom udało się podnieść poziom, żeby nie szorować tyłkiem po dnie. Szkoda, że tak obcięli Geraltowi czas ekranowy. Cóż, showrunnerka chciała mocno nakreślić wątki feministyczne, co okazało się kiepskim pomysłem. W książce też najlepiej spisywały się fragmenty z udziałem Geralta (moim zdaniem).

Jedynka była świetna i personalnie moja ulubiona (jeśli nie liczyć DLC). Serca z Kamienia pozamiatały. Szkoda, że wątek główny W3, nie trzymał takiego poziomu, ale jak na tak rozległą grę, to było dobrze.

Z artykuły wynika, że redaktor oglądał serial bardzo uważnie. Jeśli Ty uważasz, że przytoczone przykłady braku logiki, mają sens i jakieś uzasadnienie, to może odnieś się do nich i wytłumacz pozostałym. Serial przepełniony jest tego typu bzdurami i nieścisłościami. Na prawdę osoby, które nie wyłączają mózgu podczas seansu, mogą mieć poważny problem, żeby zdzierżyć niektóre sceny czy dialogi. Szkoda.

Gieszu 60mln to jest kwota, którą została wyliczona przez prawników na podstawie artykułu 44, na który się powołali, a nie żądanie Sapkowskiego. A co do sprzedaży książek, to też wielokrotnie mówił że kokosow z tego nie ma, a pisanie to jego praca na pełen etat. Nawet wśród polskich fanów gry, to około 80% (dane z ankiety) nie zna książek i co najgorsze nawet nie planuje ich przeczytać. Jeśli autor z każdej książki ma powiedzmy 5 zł zarobku, to raczej fortuny nie zabije. (Większość pobiera wydawca). Dopiero teraz po premierze serialu sprzedaż mocno skoczyła i to chyba głównie dzięki zagranicznym czytelnikom, którzy są ciekawi oryginału.

FeanorRR3
W książce Cahir nie pokonał Vilgefortza. Generalnie Netflix sporo rzeczy przeinaczył i wyszło to na zdecydowanie gorsze, a wystarczyło w miarę trzymać się pierwowzoru, a nie tylko trąbić o tym gdzie tylko się dało.

SirXan Sapkowski wystosował list w tej sprawie, co doradzili mu jego prawnicy, bo chciał ratować życie ciężko chorego syna. Sapkowski jakiś czas później zakomunikował, że „na tym etapie życia pieniądze nie są już mu potrzebne„. Syn co nie trudno się domyślić, zmarł parę miesięcy temu, ale media (zwłaszcza z branży growej), nie szczególnie podkreślają dlaczego AS zgłosił się po dodatkowe pieniądze.

poltar Myślę, że dyskusja z większością graczy na temat Sapkowskiego mija się z celem. Gracze znają prawdę o nim tylko z kontrowersyjnych nagłówków, nie siląc się nawet, żeby przesłuchać cały wywiad z nim (a trochę tego na YT jest). Wtedy wychodzi, że nie taki diabeł straszny, jak go malują, ale dla graczy wygodniej jest nienawidzić Sapkowskiego i wypisywać na jego temat bzdury. Oczywiście, że Sapkowski miał prawo żądać większej sumy, zwłaszcza, że zrobił to tylko dla tego, aby uratować życie synowi. Szczerze, więcej prawdy o nim, można się dowiedzieć od zagranicznych fanów na rożnego rodzaju forach czy chociażby komentarzach na YT, niż w wypowiedziach większości rodaków.

A co to zmienia, skoro w trzech innych cytatach Sapkowski wyraźnie piszę, że medalion jest okrągły.
Mi się oba podobają, ale ten serialowy rzeczywiście jest praktyczniejszy. On dla Wiedźminów spełniał określone zadanie, a nie miał wyglądać i tutaj w pełni zgadzam się z tym co mówi Michał w artykule. W ogóle robienie o to gównoburzy świadczy, że gra komuś weszła za mocno. Wydaje mi się, że w kontekście serialu znajdą się bardziej kontrowersyjne pomysły, które przeszkadzać będą też tym, co w grę nie grali (np czarna Fringilla albo ta śmieszna zbroja).

Sprawdziłem wszystkie możliwe opisy medalionu i nigdzie Sapkowski nie napisał, że medalion jest w kształcie wilczej głowy. Jedynie, że widnieje na nim wyszczerzone wilcza paszcza. Odnośnie obu mieczy na plecach, to nie sprawdzałem. Sezon Burz czytałem tylko raz, więc nie jestem pewny, a sagę i opowiadania wielokrotnie.

@Hydro2
A widziałeś dzisiejszą analizę techniczną Death Stranding od Digital Foundry? Wymieniłem gry, gdzie (przynajmniej jak chodzi o PS4 Pro) trzymają znakomitą część czasu stabilne 30 klatek z okazjonalnymi dropami o 1-2 fpsy, więc jeśli ja kłamie, to kłamie też Digital Foundry i ich wykresy. Nie mówię, że każda gra działa dobrze, to chyba jasna sprawa. Są gry kiepsko zoptymalizowane. Jednak okazjonalne spadki, czasami w kilku wybranych lokacjach i tak są lepsze niż regularne spadki o ponad 10 fpsów przez większość część gry. No ale cóż, każdy może odbierać to inaczej.

@dami909
Spadki do 25? Chyba w Wieśku 3. Gry takie, jak Horizon Zero Dawn, Spiderman, Detroit czy teraz Death Stranding trzymają stabilne 30 klatek przez cały czas, z okazjonalnymi spadkami do 29. Jak wolisz dropy o 20, to trochę współczuje. Recenzent Quaz jak grał w trybie performance na PS4 PRO w nowego God of Wara, wymiękł po 20 min przy spadkach z 55 -> 40 i wybrał stabilne 30 przy wyższej rozdzielczości. Nie dziwie się mu.

Zresztą jest to trochę paradoks, Ci co inwestują w konsole raczej nie kupują specjalnie PC dla jednej produkcji, którą zresztą ograli rok wcześniej na swoim sprzęcie. Ci co już mają dość mocne blaszaki, to pewnie się skuszą, jeśli rzeczywiście różnica pomiędzy tym co widzieli posiadacze chociażby XBoxa One X, a tym co będzie na PC, będzie taka drastyczna. Najczęściej jednak porty z konsol, to po prostu nieco przypudrowana wersja, działająca z lepszym frameratem i wyższej rozdzielczości. Po tym co potem wychodzi w analizach robionym przez Digital Foundry, jestem daleki od ufania w tego typu nagłówki.

Ciesze się, że ktoś to sprostował. Czy autor artykułu, mógłby podać jakieś źródło, z którego można się dowiedzieć, że Insomniac należy do Sony? Z góry dziękuje i pozdrawiam.

To chyba zależy, na jakim poziomie trudności grałeś. Ja na bardzo wysokim jednak miałem spore problemy. Maszyny często zrywały mi się z lin, chociażby Skałokruszce i po 2 hitach leżałem martwy.

To jest jedna z niewielu gier, w którym po każdym pokonanym trudnym przeciwniku po prostu czułem, że staje się lepszym łowcą. Nie za sprawą itemów czy perków, tylko w całkiem naturalny sposób. Walki z większością przeciwników trzeba się nauczyć, pomyśleć o odpowiednim, wcześniejszym przygotowaniu się.