Devil_Jack

Persecuted To ja się wtrącę, bo mam podobne zdanie, co przedmówca. Gra z duszą to uproszczenie, ale można to pojęcie zoperacjonalizować i uczynić nieco mniej subiektywnym. Otóż taka gra powinna spełniać jeden warunek konieczny: powinna to być gra, w którą chcą grać sami deweloperzy. Myślę też, że w mówieniu o grach z duszą pobrzmiewa nostalgia za czasami, kiedy małe studio tworzone przez kilkudziesięciu nerdów, którzy lubili gry, tworzyło je niejako dla siebie, a nie tylko dla słupków w Excelu. Jeszcze inne porównanie: zestaw małą manufakturę, gdzie produkty wytwarza ręcznie rzemieślnik i wielką fabrykę, gdzie pracują ludzie na taśmie, którzy nie bardzo mają pojęcie o swoim miejscu w łańcuchu produkcyjnym. To ta "subtelna" różnica. Dzisiejsze studia to korpo, a gry tworzone są przede wszystkim przez dział marketingu i księgowych.

Oczywiście, może się zdarzyć, że grę stworzy wielkie korpo, ale fakt, że ktoś dobrze nim kieruje powoduje, że całość będzie się bronić - właśnie dlatego, że będzie miała dawać frajdę graczowi, a nie doić go z kasy albo, o zgrozo, edukować na jedyną słuszną modłę. Dla mnie akurat gry Naughty Dog czy od paru lat Rockstar duszy nie mają, ale to kwestia indywidualnej wrażliwości. Czy rację mają osoby z moją, czy Twoją wrażliwością - nie wiem.

Swoją drogą, stwierdzenie, że "Oczywiście ta klasyfikacja nie ma twardych kryteriów, a jedynie "bo ja tak mówię!". To wygodne, ale analitycznie bezwartościowe" jest bardzo odważne. Aby się o tym przekonać, podaj mi twarde, obiektywne kryteria oceny gier albo jakiegokolwiek innego dzieła kultury. W przypadku gier, oprócz braku glitchy i agresywnej monetyzacji, a także fabularnej spójności do głowy nie przychodzi mi nic innego. Dlatego uważam, że subiektywne kryteria są w pełni wystarczające do formułowania ocen, bo inaczej oceny w ogóle byłyby niemożliwe. Nota bene, mógłbym skontrować Twój argument i powiedzieć: Krytykowanie kogoś, kto umie odróżnić gry z duszą i bez duszy, bo samemu nie umie się ich zaklasyfikować, jest jak krytykowanie przez daltonistę kogoś, kto odróżnia kolory zimne i ciepłe. Są ludzie ze słuchem lepszym i gorszym, ze wzrokiem lepszym i gorszym, są też być może ludzie z lepszym lub gorszym zmysłem do oceny gier. NIE MÓWIĘ TEGO i tak nie uważam, bo to by świadczyło, że próbuję się docenić Twoim kosztem, ale pokazuję perspektywę drugiej strony, która może bronić podziału na gry "uduchowione" i nie.

GreedFire To czym się różni krytyczne wypowiadanie się od stękania? Podaj mi kryterium, żebym mógł je praktycznie zastosować i nie musiał porzucać swojego hobby. Swoją drogą, Twoja początkowa rada jest bardzo nietrafiona, bowiem oprócz narzekających dla zasady są też tacy, którymi kieruje zwyczajna troska o jakość kolejnych produkcji. Myślę, że wielu twórców znacznie bardziej woli krytykę niż pochwały - bo te drugie nic nie dają prócz tymczasowego zadowolenia, a te pierwsze czynią nas lepszymi, a zwłaszcza nasze dzieło lepszymi. No ale jak ktoś woli toxic positivity w stylu Ubisoftu, to proszę bardzo. Tylko nie dziw się później, że co gra to kasztan.

Kwisatz_Haderach No ładnie, pięknie, ale jedna rzecz mi się nie zgadza. Nie umiem sobie przypomnieć żadnego aspektu, w którym GTA byłoby mocno lewicujące. Na tym polegała siła tej marki - że odcinała się od umoralniania kogokolwiek i pokazywania, a nawet sugerowania, że jedne poglądy są lepsze niż inne. O to właśnie chodzi - że w tych grach dostawali wszyscy po równo. Każdy zawód, grupa społeczna, rasa. Dostawali nowobogaccy, hippisi, nerdzi, imigranci i rednecki, politycy i gangsterzy. Ta gra miała w zamierzeniu pokazywać, że między gangusem a politykiem nie ma żadnej różnicy, że bezmyślność, naiwność i brutalność nie mają łatki politycznej. W czym ta domniemana "mocna lewicowość" miałaby się przejawiać?

Dodatkowo - drobiazg - ale "lewacki" Nowy Jork? Miasto, które w latach 1994-2007 miało burmistrzów z partii Republikanów, a w latach 2007-2013 eks-republikanina? Ostrożnie z etykietkami, bo fakty nie chcą do nich pasować.

Persecuted Najpierw byś się przyjrzał, jak to prawo jest stanowione, a potem stawał w jego obronie. Nowe regulacje są wprowadzane w ten sposób, że przychodzi do polityka pan z walizką pieniędzy (w EU nieoficjalnie, ale w USA zupełnie jawnie) i kupuje sobie to prawo. Może być najbardziej antykonsumenckie, a nawet antyludzkie, a jednak przechodzi. A potem Ty musisz się do niego grzecznie stosować i co najwyżej napiszesz sobie w GOL, że Ci się nie podoba. Mówisz, że masz na nie wpływ podczas wyborów? To co powiesz na inicjatywę Stop Killing Games, którą widowiskowo upieprzyła Komisja Europejska? Miliony graczy vs. wielkie korporacje - kto wygrał tę prawną batalię? Swoją drogą, być może wyciek GTA to komercyjna akcja, na której kto się wzbogaci. Ja jednak wolę widzieć ją - a zwłaszcza jej poparcie - jako obywatelskie nieposłuszeństwo, jako powiedzenie NIE patologicznym praktykom świata gamingu. Skoro normalne metody nie działają, skoro opór zgodny z prawem nic nie daje, skoro istnieje niesłuchana i ignorowana część, którą korporacje mają w poważaniu, to może czas zrobić coś inny, mniej legalny sposób? Cytując Ciebie, to jest właśnie smutne, że dorośli ludzie nie ogarniają nawet takich podstaw funkcjonowania świata i wydaje im się, że jeżeli tylko ktoś gdzieś napisał jakieś prawo, to Twoim psim obowiązkiem jest go przestrzegać zawsze, wszędzie i bez względu na konsekwencje. Jest to myślenie skrajnie feudalne, prowadzące do wynaturzeń i katastrof. Chwała borowi zielonemu, że tym razem chodzi jedynie o głupią giereczkę.

Diabeł z Caroc Dla mnie decyzja o trzech bohaterach od początku była błędna. Prawda jest taka, jakkolwiek śmiesznie to nie brzmi, że każde GTA to była stara dobra podróż od zera do bohatera w myśl klasycznego schematu "separacja-inicjacja-powrót". Na przykład: Vercetti traci pozycję w rodzinie, odbudowuje się i wraca na szczyt. Albo: Grove Street upada, wykonujemy misje, rządzimy dzielnicą. Gracz potrzebuje immersji odnośnie do postaci - dlatego tak wielu z nas nie wybiera "złych" opcji dialogowych w RPG-ach, bo nie gramy postacią: my nią jesteśmy. Przy trzech postaciach (w tym jednej tak zaburzonej jak Trevor) nie ma żadnej immersji, świat toczy się obok nas - jesteśmy w niego wrzucani, ale w nim nie uczestniczymy.
Co do satyry... Nigdy nie rozumiałem, co to znaczy, że GTA jest satyrą. Ot, puszcza czasem oko w sprawie zjawisk kulturowych, ale żeby od razu nazywać to satyrą? Jeżeli tak, to zgadzam się: nie jest ona najwyższych lotów (KMP to trafne porównanie :D). Ot, trochę stereotypów (pierwsza misja czarnym - ukradnij rower), trochę kontrowersji, ale w satyrze chodzi o coś jeszcze: o napiętnowanie zjawisk, żeby jednak naprawić świat. A co by nie mówić, GTA się śmieje, ale czy próbuje cokolwiek zmienić? Pytanie z serii tych retorycznych :)
PS. Cieszę się, że widzę kogoś, kto myśli podobnie do mnie w sprawie GTA V. Powszechne zachwyty nad tą grą każą mi jednak czasem zwątpić, czy może nie jestem już starym dziadem, któremu nic się nie podoba. Będę jednak twardo twierdził, że nie :D

Diabeł z Caroc Ja też odbiłem się od piątki, bo nie miała żadnej dystynktywnej tożsamości. Ta gra jest po prostu prostacka w swoich założeniach artystycznych. Vice City, San Andreas, nawet GTA III czy w mniejszym stopniu IV - to były gry stylizowane. Można było przenieść się do innego świata, posłuchać muzyki sprzed dwóch dekad, nacieszyć oczy neonami albo głębokim, pomarańczowym niebem nad Los Santos. Można było zobaczyć początki hip hopowej sceny albo obrazki rodem z Policjantów z Miami. Postaci sytuowały się na granicy pastiszu, ale jednocześnie odpowiadały utrwalonym kulturowym wyobrażeniom (prawnik-kokainista, femme fatale, skorumpowany policjant objadający się pączkami). Odpowiednio dobrano grafikę, znajdźki, aktywności poboczne, postaci i dialogi. Wszystko było spójne, przekonujące i immersyjne, a przede wszystkim - cholernie charakterne.

Szóstka to wszystko zabije - bo pójdzie w realizm, współczesność i memy. Już piątka pokazała, że od strony artystycznej podejście realistyczno-współczesno-memiczne to dosłownie antyteza GTA: że te gry opierają się także na kultowej muzyce, kultowych postaciach wzorowanych na trwałych ikonach popkultury, bezkompromisowym humorze, ale też - no właśnie, artyzmie, klimacie, poczuciu bycia jednostką zagubioną w wielkim świecie, który dopiero musimy oswoić. (Claude Speed, CJ, Nico Bellic, Tommy Vercetti - to wszyscy byli wygnańcy i renegaci w obcym dla siebie świecie, dokładnie tak jak gracz, który ten świat poznawał z nimi.) Dlatego Sleeping Dogs skończyłem trzy razy na 100%, w Yakuzie spędziłem setki godzin, a do GTA V miałem dwa podejścia, z których każde zakończyłem po kilku godzinach jak Ty głośnym "Meh...". I tak, uważam, że Sleeping Dogs i Yakuza to gry lepsze niż GTA V. Że to ostatnie więcej zarobiło? Blanka Lipińska zarobiła nieporównanie więcej niż Maria Dąbrowska, ale ja nie mam wątpliwości, kto pisze lepsze książki.

Mam wrażenie, że dzisiaj w Rockstar mało kto już rozumie, o co chodziło kiedyś z GTA. To nie po prostu duże miasto i nie po prostu konkretne mechaniki. To cała otoczka, której piątka dla mnie po prostu nie ma. Skorupa została ta sama, ale w środku brakuje treści. Nic nie wskazuje na to, żeby z szóstką było inaczej. Całość ujedzie jeszcze na hypie, ale już teraz przeczuwam podstawowy problem z założeniami artystycznymi, a właściwie - ich brakiem.

DocHary Nikt Ci nie poda takich konkretnych przykładów, gwarantując uczciwość. Sęk w tym, że recenzje filmów pochodzą jeszcze ze świata, kiedy ktoś szedł do sklepu, kupował gazetę, a przez to finansowanie rzeczonego pisma odbywało się z uwzględnieniem potrzeb czytelnika. Dziś, skoro nie płacisz z tekst, a za darmo nic nie ma, to płaci ktoś inny - zgadnij kto? Albo producent, który chce reklamy, albo reklamodawca, który wymaga, żeby tekst generował emocje i "się klikał". W skrócie: masz klakierów albo hejterów. Chcesz mieć dobrą treść? Płać. Nikt za darmo nie będzie ślęczał trzech godzin w kinie i potem od 8 do 10 nad recenzją.
Co do polecania wiarygodnych recenzji... Pytanie jest następujące: co chcesz wiedzieć po przeczytaniu recenzji, tzn. jakie elementy są dla Ciebie ważne? Fabuła i jakość wykonania? O tym większość recenzji pisze względnie uczciwie - po przeczytaniu czterech różnych powinieneś mieć w miarę obiektywny osąd. Kwestia wierności adaptacji albo emocjonalna głębia? Od tego są albo poważne strony kulturalne (Dwutygodnik, Culture.pl), albo niezłe tygodniku (od "Polityki", przez "Tygodnik Powszechny" po "Więź" - warto zajrzeć do kilku dla porównania), albo niszowe blogi, gdzie autorzy - często np. akademicy "po godzinach" - dzielą się pasją do filmów. O kwestie ideologiczne? Musisz ocenić je samemu, bo tu pole minowe jest największe.
Nota bene, recenzja jako gatunek literacki to nie kwestia "podoba mi się / nie podoba", ale ocena realizacyjnej sprawności, trafności założeń artystycznych, a wreszcie - fundamentu intelektualnego. Mówiąc najkrócej, recenzent to ktoś, kto w zamyśle widzi w dziele więcej niż sam twórca. Dzisiaj takie teksty nadal powstają, ale jest ich mało, bo większość ludzi ich nie potrzebuje. Jeżeli chcesz zwyczajnej polecajki, to wybacz brutalność, ale najlepiej zapytać znajomych - im przynajmniej nikt nie płaci za opinię.

Lateralus Ja nie mogę. Śmiejemy się z memów, a tu mamy przykład kogoś, kto pyta: "A na co to? A po co to?". No nie wiem... By mieć WYBÓR? Może podam kilka faktów, żeby prościej było to ogarnąć, bo widzę, że Kolega ma problem z przebiegiem argumentu:
1. Nowa technologia nie wypiera automatycznie starej. Obok siebie istnieją e-booki i książki papierowe, winyle, płyty CD i streaming, płyty BluRay i serwisy VOD, kina i Netflix. Tak długo jak istnieją klienci, tak długo istnieje nisza. Więc stwierdzenie, że "chyba to jest ten czas gdzie znów coś się zmienia i trzeba to zaakceptować" jest fałszywe. Nie zmienia się organicznie, samo z siebie, ale z pobudek zupełnie innych niż postęp - mianowicie chciwości. Manipulacja danymi tylko dodatkowo uzasadnia ten wniosek.
2. To, że coś jest postępem, nie oznacza od razu, że jest dla nas korzystne. Rozpoznawanie twarzy czy cyfrowa waluta to oznaki postępu, ale nikt mi nie wmówi, że technologie te mają wyłącznie służyć obywatelowi. Są to narzędzia kontroli. Tak samo jest z zabraniem płyt - to próba narzucenia, co masz kupować, w jakiej formie i co zrobisz potem ze swoim produktem. Wiele firm używa technologii jako narzędzia kontroli do osiągnięcia techno-feudalizmu. Sony daje tu świetny przykład, jak małymi krokami osiągnąć ten ostateczny cel.
3. W ostatnich latach odbywał się proces gotowania żaby. Zabrano książeczki, zabrano możliwość czystej instalacji z płyty, zabrano możliwość grania bez aktualizacji, teraz zabiera się samą płytę. To jasne, można było powiedzieć STOP wcześniej. Ale ważne, żeby w ogóle powiedzieć STOP i to jest taki moment, kiedy należy to zrobić. Więc owszem - dziś już nie zainstalujesz gry z płyty bez aktualizacji i pobierania danych z serwera i jest to NASZA wina jako graczy, bo nie protestowaliśmy, kiedy się to działo. Ale nie wynika stąd, że mamy zaakceptować obecny stan rzeczy.
4. W ostatnich dekadach słowo "posiadanie" mocno się zdezawuowało. Kiedyś nabycie produktu oznaczało dowolne nim dysponowanie: mogłem go sprzedać, pożyczyć, skopiować sto razy i trzymać te kopie, do kiedy miałem oryginał. Dzisiaj zakup takiego samego produktu w takiej samej cenie, ale w wersji cyfrowej nie pozwala na żadną z tych rzeczy. Innymi słowy pojęcie kupna uległo daleko idącej inflacji i przeciwko temu protestują gracze: że radykalnie zmieniły się zasady zakupu, ale nie ceny. I dlatego decyzja Sony jest oburzająca - bo zmienia zasady gry. I dlatego gracze się jednoczą: bo tylko jedność ma szanse w starciu z hegemonem i monopolistą.
Mam nadzieję, że pomogłem zrozumieć, o co toczy się spór.

czorny50 The Division standardową Ubi-strzelanką? Nie mogę się bardziej nie zgodzić! Klimat Nowego Jorku oddanego z ogromnym pietyzmem to coś, czemu nic nie może się równać - spędziłem w tym mieście parę miesięcy, stąd być może moja pozytywna ocena tego aspektu. (Biegnę przez miasto i myślę sobie: "O, dokładnie w tym miejscu brałem kebaba od Turka" albo "O, a tu był sklep Harry'ego Pottera" :D). Śnieg, klimat końca świata, ZNAKOMITE znajdźki w rodzaju rozmów telefonicznych (nigdy wcześniej ani potem nie słyszałem tak dobrze zrealizowanych nagrań dających powalającą immersję) - to wszystko tworzyło obłędną atmosferę, której ze świecą szukać w innych grach. Mówię bez ironii: jeżeli podasz mi tytuł podobny do The Division, to będę szczerze wdzięczny, bo szukam i nie mogę znaleźć! Dla jasności: The Division 2 to już jednak kaszana.
Być może nasze doświadczenia wynikają z różnicy w sposobie gry. Ja w The Division nie miałem absolutnie wrażenia grindu, może dlatego, że dokładnie czyściłem każdy kwartał, przez co wręcz za wcześnie odblokowywałem kolejne dzielnice. Łaziłem sobie po tym mieście, ani razu nie użyłem szybkiej podróży i po prostu chłonąłem atmosferę. Było miejscami cholernie ciężko, bo grałem jako samotny wilk, ale kurczę - w tym też był klimat! DLC? Nie pamiętam, żebym coś kupił, ale możliwe, że w PS Plus dali jaką premium edition, więc oczywiście możesz mieć tu rację.
Widzisz, dla mnie broń w The Division była dodatkiem do chłonięcia atmosfery świata. Cyferki? Im więcej tym lepiej: liczyły się modyfikacje, wygoda użycia i dopasowanie do mojego stylu grania - snajperka, karabin i można iść w miasto.Ale to był środek do celu. Moje ulubione filmy dotyczą apokalipsy, stąd w The Division czułem się jak w domu. A Dying Light? No, zrzucają Cię gdzieś tam, jesteś totalnym słabeuszem i sobie radź. Ale pytań jest bez liku. Słabeusz - czemu? Zaczynasz od naprawdę zaawansowanego parkouru, poruszasz się jak ktoś bardzo wysportowany, a walczysz jak sześćdziesięcioletni otyły astmatyk. Ja rozumiem, że komuś może podobać się poczucie progresu, ale na miły Bóg - to jest po prostu niespójny design postaci! I ta niespójność niszczy coś, co kocham w grach: wiarygodność świata przedstawionego. Wybitnie zadbano o tę wiarygodność w Far Cry 3, gdzie jesteś turystą, który dopiero uczy się walczyć. A tu? Żołnierz, skacze ze spadochronem, jednostka specjalna, co to nie on, a dopiero uczy się biegać, skakać i walczyć. CZEMU? Nie ma to żadnego uzasadnienia fabularnego i gameplayowego. Ot, chodzi o to, żeby utrudnić graczowi życie. No to ja podziękuję. Swoją drogą: to jest dopiero bezsensowny grind - skillowanie postaci, żeby wreszcie mieć przyjemność z grania! To nie dla mnie.

ciech6 O to to! W większego kasztana bardzo dawno nie grałem. Broń na siedem uderzeń, brak blokowania ciosów, kondycja (zawodowego wojskowego) na trzy uderzenia, tabuny wrogów, poukrywane wybuchające elementy... Do tego fabuła jak z filmu porno (jest po to, żeby nikt nie powiedział, że nie ma), żałosny dubbing PL i tylko nieco lepszy ENG, Klimat taki sobie, radość z grania zerowa. Widzę, że różni napinacze tutaj piszą "O, nie umiesz grać!". Czyżby? To sobie przejdź najpierw The Division w pojedynkę, a potem mów komuś, że nie umie grać. (Nota bene, The Division zamiata takim ścierwem jak Dying Light podłogę.) Ta gra jest po prostu źle wyskalowana, nie pozwala grać po swojemu, nie premiuje walki czy sprytu, tylko ucieczkę. Jak nie grasz jak chcą ten bezmózgie szympansy z Techlandu, to za cholerę nie przejdziesz tej gry. No to niech sobie grają sami. I naprawdę współczuję ludziom, którzy piszą, że "po 15 godzinach się rozkręca". Jak ktoś ma 15 godzin życia do zmarnowania to polecam, ale vita brevis, a lista gier do przejścia, które naprawdę dają radość, długa.

DocHary nie rozumie jednej podstawowej rzeczy: graczom rzadko kiedy przeszkadza samo woke, obecne w wielu dobrych produkcjach - chyba, że jest się nim okładanym po głowie. Graczom bardzo za to przeszkadza następujący schemat: (1) gra jest słaba, ale ma silnie rozwinięte wątki DEI; (2) branżowe portale prześcigają się w dawaniu grze wysokich not, bo jest woke, a tego nie można krytykować, bo jak to; (3) gra jest słaba, bo słabo się sprzedaje - ludzie chcą dobrej zabawy, a nie ideologii; (d) branżowe portale nazywają graczy rasistami, transfobami i toksykami, bo krytykują lub nie daj borze nie kupują super ekstra gry woke.

Nadto, DocHary bardzo upraszcza i nie bierze pod uwagę, że przesadne eksponowanie elementów woke może uczynić grę słabą, np. zabijać immersję i kazać iść na kompromis w kwestiach fabularnych i gameplayowych. Innymi słowy, oddziela woke od jakości gier, a te przecież są powiązane i na siebie wpływają. Przykład Veilguard jest bardzo dobry: nie możesz odgrywać swojej roli w grze RPG, żeby nikogo nie urazić. To najlepszy casus, gdy ideologia ingeruje w rozgrywkę i ją psuje. Nie wydaje mi się to szczególnie trudne do pojęcia.

No oczywiście, bo twórcy gier - zwłaszcza duże studia - nigdy nie zrobiły nic, by spolaryzować graczy, w szczególności ideologicznie. Nikt nigdy nie zrobił nic, by podkopać zaufanie do nowo wydawanych produkcji. Na premierę zawsze dostawaliśmy obiecany produkt w finalnej formie, bez mikropłatności, DLC, z trudem pudrowanego hazardu. Ironizuję, ale chodzi o to, że Kolega Rekvu - zrzucając winę na graczy - zapomina, iż ich negatywne emocje i „toksyczność" to reakcja obronna na karygodne postępowanie branży. Czy gry ocenia się dziś na zasadzie umysłu stadnego? Trudno, by w dobie globalnej Sieci było inaczej. Ale - na miły Bóg - nie czyńmy z każdego niezadowolonego lub zachwyconego bezmózgiego zombie, który ze swej złośliwej natury umie tylko krytykować albo - wprost przeciwnie - klaskać jak foka. On ma swoje racje!

Owszem, gracze żywią utrwalone opinie, które ktoś krytyczny nazwie stereotypami. Trudno, by ich nie mieli. Mamy swoje ulubione studia, innych nie znosimy. I tak było zawsze. Natomiast podchodzenie do gier z „otwartym umysłem" często niestety kończy się - pardon - frajerstwem. Chcę mieć swoje zdanie o produkcji, wydaję niemałe pieniądze, na które pracuję dwa czy trzy dni, a dostanę coś, co jest zupełnie niegrywalne albo okłada mnie po głowie ideologią i poucza, zamiast dać mi zabawę. Co wtedy powie Kolega Rekvu? „To Ty trailerów nie widziałeś? Nie mogłeś gameplaya sobie odtworzyć? Nie czytałeś zapowiedzi?". No właśnie.

Gracze są uprzedzeni i są toksyczni, ale jest to niekiedy (podkreślam - niekiedy, nie zawsze) zdrowy odruch, który świadczy, że nie dotarliśmy jeszcze do etapu, gdzie każdy fan elektronicznej kultury cierpi na syndrom sztokholmski i wciąż z tą samą ufnością i otwartą głową czeka, aż walnie mu się w łeb po raz kolejny. Nawet zwierzęta uczą się, że kijów i kamieni unika się, kiedy tylko się je zobaczy. Czy można się dziwić graczom, że kolejny raz - gdy zostali już niezliczoną liczbę razy zawiedzeni przez branżę - wystawią kły? Ja się nie dziwię.

Kolega Rekvu opisuje zatem celnie pewien proces, ale nie pyta, skąd on się wziął. Binarne myślenie to reakcja obronna. Nieufność dla recenzji to wręcz nasz obowiązek, a opinia, że studia nie opłacają dziennikarzy to samooszukiwanie się i skrajna naiwność. Ostrożność co do nowości to efekt przeszłych doświadczeń (czyli empiria, której Kolega Rekvu graczom odmawia!).

Stanisław Jerzy Lec mawiał: "Umysł miał otwarty, niestety na przestrzał". Cieszę się, że tego samego nie można powiedzieć o graczach, nawet jeżeli czasami są oni stanowczo zbyt radykalni w swoich opiniach. Jak to mawiają Anglosasi, better safe, than sorry. A zbyt wiele razy płaciliśmy już naiwnością i pieniędzmi, by dać się nabrać po raz kolejny.

Squishy Nie mogę się bardziej zgodzić. GTA zawsze zwycięzało jakimś przekozackim klimatem. Mroczny, wiecznie osnuty we mgle świat GTA III, szalone lata 80. w Vice City, narodziny rapu w LA AD 1991... To sprawiało, że te światy miały swój niepowtarzalny klimat: muzykę, kolory, charyzmatycznych bohaterów. GTA V to już wyraźny krok wstecz - po prostu gra, a nie zjawisko. Na dodatek pójście na łatwiznę, bo przecież prościej zrobić "komentarz społeczny" niż oddać klimat nieistniejącego już kawałka historii... Szóstka wydaje się iść dokładnie po tej linii: generycznej gry będącej zlepkiem kolorów, pustych postaci i czegoś, co wygląda jak papka dla nastolatków z ADHD. Utinam sim falsus vates...

Ja nie czekam, ale wchodzę na newsy o GTA. Dlaczego? Ano dlatego, żeby zobaczyć, jak wielu ludzi naiwnie wierzy, że dzisiejszy Rockstar to ta sama firma, która z wielki serduchemi i jeszcze większym jajem zrobiła GTA: San Andreas, jedną z najlepszych gier w historii elektronicznej rozrywki. Dziesięć lat od wydania GTA V - które i tak na wielu polach już kulało - to masa czasu, znaczonego komercjalizacją, monetyzacją i innymi niekorzystnymi zjawiskami w branży gier, które w takim kombajnie do koszenia frajerów jak GTA - owa "najbardziej oczekiwana gra na świecie" - z pewnością się znajdą. A dlaczego? Właśnie dlatego, że tej gry wyglądają wszyscy: dzieciarnia i dorośli, caualowcy i hardcore'owcy, fani singla i multi, zwłaszcza zaś - gracze i akcjonariusze, a pogodzenie ich interesów zawsze sprawia, że produkt jest dla nikogo, tracąc swój unikatowy charakter. GTA VI nie interesuje mnie jako gra, ale jako skala porażki świata elektronicznej rozrywki, jako diagnoza stanu zapaści, który trwa w najlepsze i przejawia się wydawaniem generycznych, niedorobionych gier o potwornych wymaganiach sprzętowych w kosmicznych cenach. Innymi słowy, GTA VI będzie barometrem tego, w jak ciemnej DE jesteśmy. I tylko to mnie w tej grze obchodzi.

Wiedźmin: zgadzam się z Kadaj - wydaje mi się, że to inne sytuacje, bo Baldur's Gate 3 miało nigdy nie powstać przez zawirowania wokół praw autorskich. Można wręcz powiedzieć, że BG3 powstał na przekór piętrzącym się przeciwnościom losu. Tymczasem zarówno TES, jak i GTA to potężne IP i wiadomo, że żadne korpo nie zarżnie tej kury znoszącej złote jaja, stąd każdy wie, że będzie ciąg dalszy. Swoją drogą, Larian w międzyczasie nie próżnowało, dając fanom D&D swoisty ersatz BG, czyli Divinity: Original Sin. Tymczasem Rockstar wydaje bieda-remake'i, a Bethesda skręca w zupełnie inną stronę. Dlatego to dwie różne sytuacje. Na myśl przychodzi mi raczej Duke Nukem: Forever, ale też nie do końca, bo Książę nigdy nie był tak znanym IP, wpisującym się w popkulturę i kojarzonym przez zupełne growe zielonki. Na GTA VI i TES 6 czekają dosłownie miliony, ale nie bardzo wiem po co. Jak powiedziałem, nawet growy Mesjasz nie jest wart tak długiego czekania, a nie sądzę, żeby obie te gry prezentowały coś więcej niż mielonkę "dla każdego, czyli dla nikogo", żeby księgowym zgadzały się słupki w Excelu, a akcjonariuszom zyski. Obym się mylił, ale raz jeszcze powtórzę - nie czekam. Jak będzie, może zagram. Jak nie, to w moim życiu nic się nie zmieni.

Inquerion "Z pasji nie wyżywisz rodziny. To biznes, a nie organizacja charytatywna. Liczy się zysk".

Boli mnie takie podejście, bo dowodzi ono tego, jak zmieniała się branża, a przede wszystkim jak zmieniła się percepcja samych graczy. Kiedyś wielu twórców gier myślało: "Mam super pomysł na grę, spodoba się on ludziom, którzy tę grę kupią, będą się nią cieszyć, polecą znajomym, a ja zarobię kupę kasy". Oczywiście, że pieniądze są zawsze celem głównym, ale dziś stały się celem JEDYNYM. Kiedyś gry miały dawać radość i tworzone były z sercem, które czuć pod powierzchnią, nawet mimo kanciastej grafiki i przestarzałych mechanik. Wiem, że zaraz ktoś przyjdzie i powie: "OK, boomer". Tylko, że gram sporo w stare gry (w które - nota bene - nie grałem w dzieciństwie, bo mnie stać nie było) i w wielu z nich czuć zabawę tworzeniem świata, fabuły, narracji: czuć część sprawienia graczowi frajdy, wywołania w nim określonych przeżyć, bez kompromisów, przejmowania się słupkami w Excelu i reakcją akcjonariuszy. Nikt nigdy nie robił gier charytatywnie (poza wyjątkami w rodzaju The Fly czy Zenek Zombie albo gierkami flashowymi, świeć Panie nad ich duszą). Ale dzisiejsze firmy zdają się miec algorytm do tworzenia przeciętniaków, zupełnie wypranych z duszy i własnego stylu, skrojonych pod "masowego gracza" zapewniającego szybki i bezpieczny zysk. A wszyscy przecież wiemy, że jak coś jest dla każdego, to jest dla nikogo. Dlatego tak martwi mnie to twierdzenie: myli się gry tworzone dla pieniędzy (+ dla radości gracza) z grami robionymi tylko dla pieniędzy. Te pierwsze tworzą developerzy z wizją i misją (jak Eric Barone), te drugie - księgowi. Niestety, de facto cały rynek gier AAA podąża za tymi ostatnimi.

Jako wykładowca akademicki, zadający studentom prace, uważam, że (1) są one konieczne; (2) sa sposoby, żeby sprawdzić, kto je przygotował (celowo używam słowa "przygotować", a nie "napisać"). Otóż pisemna forma wypowiedzi pozwala pokazać uporządkowany tok myślenia i jest sposobem na dowiedzenie, że student posiadł nie tylko wiedzę, ale także umie ją przekazać w sposób spójny, uargumentowany i krytyczny. W zalewie fake newsów i społecznej polaryzacji umiejętność oceny jakości źródeł, ich wiarygodności, analizy i syntezy, a także krytyczne myślenie to podstawowe umiejętności, które powinnna kształcić każda szkoła wyższa. Jako że rozwijają się one powoli, zaczyna się je ćwiczyć w tekście, by nabyć odpowiednich nawyków intelektualnych. Zanik tych umiejętności będzie katastrofalny dla naszej cywilizacji, pogłębiając wiarę w teorie spiskowe, uleganie propagandzie etc. Natomiast jak sprawdzać prace w dobie AI? No cóż, od zeszłego roku po prostu zapraszam na ich obronę. Nawet jeżeli student oddał pracę napisaną przez AI, to w ciągu kwadransa jestem w stanie sprawdzić, czy ma on elementarną wiedzę na posiadany temat. Jeżeli nie, sprawa jest jasna. Jeżeli tak, pytam poza tekstem, by sprawdzić sposób jego myślenia, kreatywność, umiejętność rozwiązywania nowych problemów. I na tej podstawie oceniam pracę. Dzięki temu wiem, że student posiadł umiejętności - a czy pomogła my w tym AI, wrodzona inteligencja, czy moje ćwiczenia, nie ma dla mnie znaczenia.

Jest absolutnie oczywiste i niebudzące wątpliwości, że ocena gry może być uzależniona od jej ceny. Każdy produkt czy usługa ma czynnik jakości do ceny, który należy brac pod uwagę, dokonując końcowej oceny. Dlaczego przemysł growy miałby być świętą krową, która nie podlega tego typu ocenianiu? Ileż to razy recenzenci GOL piszą, iż gra jest zbyt krótka. Skąd takie stwierdzenie? Otóż stoi za nim przekonanie, że gra, która kosztuje - powiedzmy - 300 zł, powinna zapewniać rozrywkę na więcej niż godzinę. Implicite bierze się tu pod uwagę stosunek ceny do jakości, a dokładnie - do czasu zabawy. Mówiąc najkrócej: cena kształtuje nasze oczekiwania i wpływa na ocenę, czy coś jest warte naszych pieniędzy, czy nie. Jeżeli muszę pracować dziesięć godzin, żeby móc zagrać we frustrujący czy krótki produkt, to będę zdenerwowany. Jeżeli na ten sam produkt pracuję godzinę, jestem bardziej wyrozumiały. (To podstawowa teza psychologii, dotycząca relacji przywiązania do zaangażowania). Dlatego cena MA wpływ na ocenę, mówi mianowicie, czy dany produkt jest w stanie wynagrodzić nam koszt poniesiony, by go nabyć. Stwierdzenie: "Strata pieniędzy" albo "Pieniądze wyrzucone w błoto" nie wzięły się znikąd, bowiem relacja mierzalnej oceny wartości produktu do jego ceny jest oczywista i aż mi głupio, że muszę to tłumaczyć.

Jak to się ma do TLOU? Wyobraźmy sobie dwa scenariusze: taki, w którym nie ma remake'u i taki, w którym on jest. W tej pierwszej sytuacji gracz kupuje dziewięcioletnią grę z jej niedoskonałościami, płacąc za nią grosze. W tym drugim nabywa nieznacznie poprawioną wersję, która kosztuje pełną cenę. Wydaje mi się, że U.V. nie może zrozumieć, iż różnica w ocenie obu wersji nie bierze się stąd, iż remaster nie jest warty swojej ceny, ale że nie jest on warty swojej ceny w stosunku do wyjściowej gry. U.V. rozumuje tak: skoro autorzy poświęcili X godzin na oryginalną grę i X+50% na remake (pewnie przesadzam), to jest oczywiste, że dla nowego gracza gra powinna mieć wartość X+50%. Błąd w rozumowaniu polega na tym, że w tym czasie wartość X uległa znacznej deprecjacji: nikt za czas włożony w przygotowanie oryginału nie zapłaci tyle, co dekadę temu, dlatego dodatkowy wysiłek, poświęcony na przygotowanie reedycji również nie jest tego wart. Mówiąc inaczej: jeżeli oryginał jest warty 50 zł, to remake jest warty 75 zł. (Inna sytuacja zachodzi w przypadku dóbr rzadkich, na przykład dzieł sztuki, czy produktów, które zyskują z czasem na wartości - win albo zabytkowych samochodów). Wiedząc to, możemy wrócić do pierwszego akapitu i skonstatować, że zbyt wysoka cena będzie miała wpływ na ocenę gry, ponieważ obniża współczynnik ceny do jakości. Dlatego oburzenie graczy jest w pełni zasadne i zrozumiałe. QED

A mnie nie przeraża, ani nawet nie dziwi, bo w gruncie rzeczy to wina samych nabywców, zwłaszcza tych, którzy płacą za preordery. Bo czym jest kupowanie preorderów? Nabyciem obietnicy gry. A czym jest kupienie gry na premierę, która będzie łatana latami? Dokładnie tym samym - kupuje się obietnicę, że gra kiedyś będzie działać. Skoro ludzie są gotowi na to, że będą grali za jakiś czas, a nie od ręki, to po co się starać? To oczywiście skandaliczne, ale sami ludzie przyzwyczaili wydawców, że są w stanie zapłacić za produkt, który dostaną za kilka miesięcy czy lat. To ta sama tendencja jak z kredytem argentyńskim albo kupowaniem mieszkania na podstawie wizualizacji. Po prostu branża growa zaczęła bezczelnie wykorzystywać tę psychologiczną tendencję.

Foobara używam chyba z 15 lat i przez ten czas nie znalazłem nic lepszego. No i ten wygląd... Foobar uderzył w minimalizm, zanim stało się to modne.

Wydaje mi się jednak, że nie do końca tak jest. Istnieje przecież cały zestaw kryteriów, które obiektywnie opisują złą grę: jeżeli grafika jest słaba, stylistyka niespójna, interfejs nieczytelny, a głosy postaci nienaturalne, to są to niezależne od gustu wyznaczniki miernej jakości. Ludzie mimo wszystko dzielą wiele przekonań estetycznych (stąd na przykład antyczne reguły stylu), dlatego ich złamanie zawsze będzie świadczyć, że gra jest brzydka albo zła.. Myślę za to, że Twoje stwierdzenie może być prawdziwe w odniesieniu do listy gier najlepszych. Dlaczego? Bo jeżeli wszystkie elementy wykonane są poprawnie, to wtedy rzeczywiście stwierdzenie, że jedna z takich produkcji jest lepsza niż inna, wydaje się arbitralne. Ogólnie jednak o gustach da się dyskutować, a może raczej podobanie lub niepodobanie się to nie tylko kwestia gustu: po to powstają recenzje, po to robi się testy konsumenckie, po to wymyślono sommelierów, kiperów i całą skalę ocen.

Ja różnicy za bardzo nie widzę, bo jedno i drugie nie jest do życia niezbędne. W szczególności karty graficzne to jedynie obietnica lepszej rozrywki, którą można by sobie zapewnić w inny sposób. (Ale co kto lubi...) Czekanie po nocach w kolejce w oczekiwaniu na nową kartę graficzną, buty, iPhone'a czy konsolę, świadczy o zupełnym zmanipulowaniu przez marketingowców: wtłoczeniu do głowy przeświadczenia, że musisz coś mieć, bo inaczej tracisz albo jesteś gorszy. Z dwojga złego wolę babcię, która próbuje zaoszczędzić niewielką emeryturę i bije się o karpia, niż młodego człowieka zupełnie omotanego żądzą konsumpcji.

lis22 Podejrzewam, że chodzi po prostu o stare, dobre, antyczne decorum, czyli zasadę zgodności treści z formą. Jeżeli podejmujesz poważny temat, stwarzasz wokół niego gęsty klimat, a potem nagle wyjeżdżasz z czymś totalnie od czapy - jak aligator w szaliku - rażące staje się poczucie dysonansu. Nie mam problemu z błyszczącą, kolorową stylistyką Fortnite, a nawet Destiny 2, choć niekoniecznie ją lubię. Kiedy jednak poważną w zamierzeniu grę ośmiesza się pomysłami "z innej bajki", naturalne jest wrażenie, że coś tu nie pasuje. Nie znaczy to, że trzeba iść w stronę jednowymiarowej rozgrywki: na przykład Telltalowe Walking Dead łączyło komiksową grafikę z genialną, bardzo dojrzałą fabułą. Ale do tego potrzeba wyczucia i gustu. Tu zaś najwyraźniej go zabrakło; powstała eklektyczna mieszanka, która ma się podobać każdemu, czyli nikomu.

sakkra Oooo, kolejny, który nie widzi różnicy między działalnością pożyteczną społecznie - albo niekiedy wręcz niezbędną do funkcjonowania społeczeństwa - a dostarczaniem rozrywki, na dodatek na ogół niskich lotów. Jeżeli ktoś nie odróżnia pracy, niekiedy w wymagającym czy odpowiedzialnym zawodzie, od robienia z siebie debila, to coś jest z nim nie w porządku.

Wiele osób nie rozumie. Debilizmy w Uncharted 2 do tej pory śnią mi się po nocach. Największy dotyczy całkowitego braku wolności w tym, jak grać. Jak skrypt to przewiduje, to skoczysz z 20 metrów. Jak nie, to zginiesz po skoku z pięciu. Jak chcesz ominąć czołg, a nie go rozwalić, to masz instant death. Serio, CoD daje więcej swobody niż Uncharted. Fabuła jest durniejsza niż słabe filmy o superbohaterach: Drake coś znajduje, ktoś mu to zabiera, potem znowu coś znajduje, i znowu ktoś mu coś zabiera. Do tego dochodzą denne dialogi i scenariuszowe głupotki. O strzelaniu nawet nie mówię, bo to żenada do kwadratu.

Powiem szczerze: dla mnie ostatnia dobra gra Naughty Dog to Crash Team Racing. Od tamtej pory mam wrażenie, że gry tego studia robią księgowi: "tu damy ladną grafikę, tu a'la Indianę Jonesa, tu zagramy na emocjach i luz". Uncharted i The Last of Us wydaje mi się nieszczere i płytkie, pozbawione duszy i głębi. Do Heavy Rain czy pierwszego sezonu The Walking Dead gry ND nie mają startu: tamte gry - mimo ich wad - przeżywa się długo po ich ukończeniu. W grach ND jest poza i markowanie - a przynajmniej takie odczucia mi towarzyszą. Samo pozorowanie dojrzałości czy powagi nie wystarczy - potrzeba jeszcze serca. Tymczasem gry ND od dawna trzeszczą mi plastikiem.

Większość ludzi zawsze lubiła mało wysublimowaną rozrywkę. Picie do nieprzytomności w karczmie po tygodniu pracy, pośmianie się z karłów albo kobiety-gumy, kiedy przyjechał cyrk, oglądanie walk gladiatorów dla dreszczyku emocji... Mamy błędne wrażenie, że ludzie są dziś bardziej świadomi kultury i wymagają wyższych jej form. Nic z tego. Mało kto czyta, że już o dobrym filmie czy teatrze nie wspomnę. Może jest to smutne, ale chyba nic tego nie zmieni. F&F odnosi sukces kasowy na dokładnie tej samej zasadzie, co liczący koń Hans czy seanse spirytystyczne Leonory Piper - dostarcza igrzysk.

Wydaje mi się, że dyskusja, czy porównywać gry mobilne do gier "stacjonarnych" (?), jest po części jałowa (pojęcie gry jest nieostre), ale raczej zgadzam się z Dzienciou. Ja podam inny przykład, który podważa to, co pisze iydem. Otóż liczenie mobilek to trochę tak jak wliczanie do filmowego box office'u filmów w kinach/na VOD + filmików na YouTube. Jedno i drugie to filmy, przy jednym i drugim wykorzystuje się kamery, światło, scenariusz, etc., ale jednak specyfika jest diametralnie inna. Jeżeli chodzi o gry, to widać to w chwili, gdy w artykule czytamy, że rynek mobilek to 40%, po czym się okazuje, że ŻADNA gra mobilna nie znajduje się w zestawieniu bezstsellerów. Podobnie jest w przypadklu płci graczy: gdyby wyłączyć z zestawienia gry mobilne, okazałoby się, że na konsolach/PC gra znacznie mniej kobiet. A więc uwzględnianie gier mobilnych po prostu fałszuje statystyki, stąd przynajmniej na razie wypadałoby je rozpatrywać osobno.

Ale niestety tego oczekuje współczesny przeciętny gracz: ma być szybko, absurdalnie widowiskowo i causalowo tak dalece, jak to możliwe. A potem multik, czyli to samo (choć już mniej casualowo). Mnie też się to nie podoba; ja się odbiłem nawet od COD 4, który już wówczas przypominał komiks dla dwunastolatków.

Pytanie wydaje mi się źle sformułowane, bo tu nie ma żadnego sensu. Pewnie przeciętny gracz ma po prostu poczucie, że jeśli on gra w FIFĘ 21, a wyszła już FIFA 22, to coś traci czy coś go omija. (Ot, szeroko rozumiane FOMO). Są ludzie, którzy spędzają wolny czas na czymś pożytecznym, a są tacy, którzy tracą setki godzin i setki złotych na robienie czegoś w tej samej grze z innym numerkiem, bo mają z tego nierozumianą przez nas satysfakcję. Przyznaję, że przekracza to granice mojego pojmowania i wydaje mi się to nieracjonalne, ale jeżeli ktoś odpowie, że jemu wydaje się to jak najbardziej rozsądne, to chyba nie miałbym nic więcej do powiedzenia.

PonyD669 zapomniał dodać, że po kliknięciu na ocenę Ghostbusters (2016) pojawia się informacja: "NOTE: Our rating mechanism has detected unusual voting activity on this title. To preserve the reliability of our rating system, an alternate weighting calculation has been applied". A zatem zmieniono algorytm tak, by zawyżał ocenę. W rzeczywistości ta (pseudo)feministyczna padaka ma średnią 5.3, a więc mimo wszystko Ghostbusters II "troszkę" wygrywa w tym zestawieniu.

Nie są nastawieni na hejt (przynajmniej nie większość), tylko mają uzasadnione zarzuty względem CDPR - dewelopera, który klamał i zwodził, a teraz nieudolnie naprawia nieukończony produkt. Jeżeli zostałbym oszukany przez mojego znajomego, to mam prawo czuć do niego długotrwałą urazę, nawet jeżeli będzie on udawał, że nic się nie stało. Chwalenie CDPR tylko za to, że nieskutecznie stara się zatuszować skok na kasę fanów, to wyższy poziom syndromu sztokholmskiego. Normalny gracz ma prawo przez dłuższy czas odczuwać niesmak. I nie ma to nic wspólnego z hejtem. To Redzi najwyraźniej nienawidzą fanów, wypuszczając taką padakę i żądając za nią pełnej ceny.

Cóż, to zdecydowanie nie jest takie proste. Gdyby w Polsce panowała taka relacja reżyser-producent jak w USA, filmy Koterskiego nigdy nie powstały. Co by nie mówić, PRL sprawił, że o poziomie filmów decydowały komisje, najpierw Filmu Polskiego, potem m.in. Toru. Na filmy artystyczne sypano pieniędzmi niejako charytatywnie, dzięki czemu poziom polskiego kina był wybitny. (Choć miernoty też nie brakowało). Do dziś mamy coś takiego jak dofinansowanie PISF, program 30 minut Studia Munka etc., które dają zapomogi, a wręcz finansują filmy bez szans na wielkie zyski. O tym, jak wygląda to na Zachodzie, najlepiej świadczy przykład Aleksandra Forda, który po wyjeździe w 1968 roku do Danii nakręcił dwa bardzo mizerne technicznie filmy, a wcześniej reżyserował Krzyżaków. Innymi słowy, sztuka i zysk na ogół NIE idą ze sobą w parze. Filmy festiwalowe to zupełnie zły przykład: one są gdzieś "pomiędzy", krytykom festiwalowym też trzeba się umieć przypodobać, co nie zawsze oznacza sukces artystyczny. Przykład? "Niebieski" Kieślowskiego, słusznie - moim zdaniem - skrytykowany w kraju i za granicą, ale fetowany w Wenecji.

Pomijam już uwarunkowania psychologiczne. Widz wychowany na intensywnych efektach CGI, nienauczony rozumieć psychiki bohaterów, będzie męczył się na ambitniejszym, spokojniejszym, głębszym psychologicznie filmie. Edukacja filmowa w Polsce nie istnieje, a jest ona nie mniej ważna niż edukacja literacka czy historia sztuki. Jedne filmy mają bawić, a inne wzbogacać. Ale jak nauczyć docenienia tych drugich, skoro na tle tych pierwszych wydają się one nudne?

Owszem, konsument musi mieć wybór, ale większość wybiera to, co łatwiejsze. Czy należy im ten wybór zabrać? NIE! Ale należy zdać sobie sprawę, że kino ambitniejsze - podobnie jak ambitna literatura, muzyka, teatr - traci na umasowieniu, przez co nie sposób traktować tych dwóch rodzajów jako zupełnie niezależnych. I to właśnie miał na myśli Scorsese, który mówi, że dziś mamy do czynienia z przemysłem wizualnej rozrywki, a także kinem. I to drugie będzie nieustannie tracić kosztem tego pierwszego: bo jego twórcy dostają, to co chcą (pieniądze), podobnie jak fani (mało wymagającą rozrywkę). Nie wróży to dobrze rozwojowi kinematografii.

Stwierdzenie "obecnie coraz bardziej modne (fatalnie to brzmi, wiem) jest spojrzenie na powstanie warszawskie z perspektywy tych, którzy najbardziej przez nie ucierpieli" jest blędne, bowiem "moda" na przedstawianie Powstania z perspektywy ludności cywilnej trwa od czasów PRL. Dobitnym tego przykładem jest na przykład kilkutomowy zbiór relacji i innych dokumentów "Ludność cywilna w Powstaniu Warszawskim" pod redakcją Czesława Madajczyka z 1974 roku. (Nota bene, politruka z okresu najczarniejszej stalnowskiej nocy). Był to sposób na zdyskredytowanie Powstania, bowiem przez całe lata 60. i 70. nie dopuszczano do głosu drugiej strony - tych, którzy Powstanie uważali za konieczne albo chwalebne. (Jego zorganizowany wybuch był lepszy niż spontaniczne rozpoczęcie, które wisiało na włosku, podsycane widokiem cofających się ze wschodu wojsk niemieckich). Również mówienie o "oderwanym politycznie dowództwie" jest nieścisłością, bo w tymże dowództwie panowały duże tarcia związane ze sporami na temat sensowności zrywu, o czym mówią nie tylko źródła, ale nawet popularne teksty w rodzaju dramatu "Ziarno zroszone krwią" Jerzego Stefana Stawińskiego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że gra przedstawiająca realia Powstania Warszawskiego byłaby bardzo ciekawa, choć niewiele różniłaby się od This War of Mine. Niestety, takie gry najlepiej wyglądają, kiedy pisze się je z pozornym dystansem i obojętnością. Siłą rzeczy Polakom trudno podejść tak do Powstania Warszawskiego. Rada? O naszym zrywie powinna opowiedzieć inna nacja: może wtedy wyszłaby z tego dobra (ergo: wstrząsająca i angażująca) gra.

DTG Ludzie życzą sobie również, by nazywano ich Jezusem albo Napoleonem, bo tak właśnie się czują. Zakładam, że dla ich komfortu można by się tak do nich zwracać. A mimo to umieszcza się ich w odpowiednich zakładach. Skąd takie podwójne standardy postępowania?

No tak, jasne. Sony też nakłania do hejtu, bo - co za zniewaga - usunęło ze sklepu tę wspaniałą grę, przy której wspaniale bawią się miliony ludzi! Microsoft też nakłania do hejtu. I nawet devi CDP też, bo przecież ostatnio, podczas spotkania z zarządem, padło ze strony tych pierwszych parę niemiłych słów o Cyberpunku. Wszyscy hejtują.

A tak serio: jeżeli ktoś nie odróżnia hejtu od uzasadnionej krytyki, to powinien zainwestować w dobre okulary. Dlaczego głos mają mieć miliony zadowolonych, a nie miliony niezadowolonych? Jeżeli gra nie działa jak należy, na co są setki dowodów w Internecie, to należy o tym głośno mówić, a nie udawać, że nic się nie dzieje, bo "chlip, chlip, biedni twórcy i ci, którym się gra podoba". CDP skopał sprawę, okłamał część ludzi i tyle. Na tym polega wiarygodność: że nie głosuje się na nią demokratycznie, ale traci po jednej wpadce.

W sumie to nie drze się, tylko - jak sam mówi - jest cholernie smutny. Bo (1) wywalono wiele funkcji, które zapowiadano jeszcze w tym roku; (2) gra jest zbugowana i zglitchowana ponad wszelką przyzwoitość, na co pokazuje jednoznaczne dowody; (3) duży patch wyjdzie dopiero w styczniu, bo święta. Gość dobrze pokazuje, że CDPR został odczarowany, zwłaszcza w oczach obcokrajowców; to firma robiąca ten sam shit, co Bethesda czy Ubisoft. Uświadamia to, jaką wtopę wizerunkową zaliczyli Redzi.