Według twórcy ESO współcześni gracze nie graliby w tytuł bez rzeczy takich jak wskaźniki, wytyczne i dokładne instrukcje.
Gry RPG przeszły długą drogę i zmieniały się pod każdym względem. Dziś mamy tytuły takie jak Baldur’s Gate 3, Elden Ring, Starfield czy Dragon Age. Są to dobre pozycje oferujące dużo zabawy, a w zależności od gustu wciągające historie i interesujące postacie. To co je różni od gier z końcówki XX i początku XXI wieku to sposób budowania narracji.
Główną osią wokół której budowana jest cała gra to przedstawiony świat. Poznajemy go głównie poprzez postacie, które zlecają nam zadania. Są to historie dzięki którym poznajemy uniwersum do którego wrzucili nas twórcy. Mogą być one duże jak rozbicie wielostopniowej intrygi w królestwie jak i niewielkie w stylu rozwiązania problemów mieszkańców małej wioseczki.
I to się nie zmieniło. Gracz poznaje historie przez questy, zbiera pamiętniki, notatki, rozmawia z postaciami niezależnymi. Różnica jest widoczna w przechodzeniu zadań. Obecnie dostajemy zlecenie, dodawana jest zakładka do dziennika naszego bohatera i tam najczęściej widzimy, krok po kroku, to co trzeba zrobić, by je ukończyć. „Aktywujemy” tę zakładkę i na mapie pojawia się znacznik prowadzący do kolejnych etapów. Robimy co trzeba i wracamy do zleceniodawcy po nagrodę.
Nad takim stanem rzeczy ubolewają Nate Purkeypile, który tworzył serie Fallout i Elder Scrolls oraz Matt Firor, reżyser Elder Scrolls Online. W wywiadzie dla Rock Paper Shotgun wskazują dlaczego dziś gry dają graczom wszystko na tacy oraz czemu graczom taki stan rzeczy odpowiada.
IGN
Nate Purkeypile wskazuje na koszt tworzenia nowoczesnych gier i rozmiar zespołów je tworzących. Głównym celem produkowania gier jest zarobienie na nich, a by mieć większe szanse na to, omija się elementy niepewne. Dobrym przykładem mogą być nowsze odsłony serii Assassin’s Creed osadzone w otwartym świecie. Zmienia się fabuła i tło historyczne, ale „core” rozgrywki jest identyczny.
Niepewność tego co jest za następnym zakrętem i bycie zaskoczonym – nie czujesz, że odkrywasz świat, jeśli nie ma niewiadomych.
Nie pomaga również fakt, że gry tworzą grupy liczące kilkaset osób. W takich warunkach wszystko musi być uzgodnione między poszczególnymi działami, które są pod presją, bo gra musi wyjść w określonym czasie no i oczywiście niepewnością czy ich praca się spodoba, a co za tym idzie przyniesie zyski.
Dlatego też mało kto ma chęć i odwagę od tych schematów odejść. Nate podaje za przykład Czarną Przystań ze Skyrima. Jest to Dwemerskie miasto pod miastem i nie było w oryginalnym koncepcie gry. Był to mały, swego rodzaju fanowski projekt, który został zauważony, doceniony i dodany do końcowej wersji.
Matt Firor natomiast wspomina czasy Elder Scrolls Morrowind. Gracz nie miał dostępnego kompasu, interaktywnej mapy i by dojść do celu trzeba było wykorzystywać wskazówki podawane nam przez postacie niezależne. Oznacza to, że naprawdę trzeba było szukać, powiedzmy, drzewa z potrójnym pniem i iść „x” metrów od niego w określonym kierunku. Dziś coś takiego według Matta nie ma racji bytu.
Jednym z powodów jest zmniejszenie się liczby „hardcorowych graczy”, którzy mają czas i chęci na rozwiązywanie takich zadań. Obecnie więcej jest osób dla których gry to rozrywka na godzinę lub dwie wieczorem i chcą skosztować w tym czasie jak najwięcej akcji i postępu w tytule.
Musimy mieć coś zarówno dla hardkorowych graczy – mówię hardkorowych, ale jest to pojemny termin – którzy chcą wszystko robić krok po kroku i podejmować wyzwania, i dla większego grona tych, którzy mają na grę 20 minut.
Matt Firor liczy na powrót gier w stylu Morrowinda. Gier, które mają swoje sekrety i umożliwiają rozwiązanie jednego problemu na wiele sposobów. Według niego największą frajdą podczas tworzenia takiego świata jest czas, kiedy wpuszczani są do niego gracze i obserwacja tego co robią.
Istnieje przestrzeń w którym można robić wiele rzeczy w dowolnej kolejności. Czasami wybucha chaos. Czasami nie da się przewidzieć co zrobią gracze, bo są mądrzejsi od ciebie. Ale na tym to polega. W tym jest cała frajda, stworzenie świata i zaproszenie do niego graczy.
Takie gry istnieją, Baldur’s Gate 3 jest tego żywym dowodem, ale nie jest to czysta stara szkoła. Być może w natłoku premier tytuł nastawiony na ciemiężenie gracza w sposób inny niż seria Dark Souls czy inne nastawione na „skill” gry zostałby ciepło przyjęty. Taki projekt wymagałby jednak podjęcia ryzyka i odejścia od schematu, a biorąc pod uwagę słowa Firora, w moich osobistych odczuciach żadne studio tego nie zrobi.
Dziękujemy za przeczytanie artykułu.
Ustaw GRYOnline.pl jako preferowane źródło wiadomości w Google
Autor: Szymon Orzeszek
Doświadczony autor naukowych tekstów i absolwent Socjologii na Uniwersytecie Wrocławskim. Znawca światów gier z serii Dragon Age, Dark Souls oraz The Elder Scrolls, który raz w roku przechodzi Mass Effecta i Dragon Age’a, a także regularnie para się modowaniem Skyrima. Ponadto jest aktywnym graczem League of Legends, Warframe’a i gry Dota 2. W przerwach od wyżej wymienionych produkcji sprawdza wszelakie RPG-i oraz ćwiczy zmysł strategiczny w cyklu Total War bądź Endless Space i Endless Legend. Oprócz gier wideo, swój czas poświęca nauce języka walijskiego, amatorskiemu łucznictwu i szermierce oraz zabawie origami.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
