Oceny

Worms to klasyczna, dwuwymiarowa strategia turowa, w której przejmujemy kontrolę nad czteroosobową drużyną... dżdżownic. Brzmi niedorzecznie? Może i tak, ale w tym szaleństwie jest metoda! Na losowo generowanych i w pełni zniszczalnych planszach, stajemy w szranki z wrogimi kwartetami, a naszym jedynym celem jest całkowita eksterminacja przeciwników. Do dyspozycji dostajemy pokaźny arsenał, od klasycznej bazooki i granatów, aż po tak absurdalne zabawki jak wybuchająca owca czy bananowa bomba. Gra stawia mocno na fizykę i precyzję, bo każdy strzał musimy sami wymierzyć, biorąc poprawkę na siłę i kierunek wiatru.Wizualnie dalej wygląda całkiem schludnie. Pikselowe plansze mają swój unikalny klimat - od piekielnych czeluści po lodowe krainy. Niestety, przy dłuższych sesjach brakuje tu większej różnorodności teł, przez co otoczenie szybko znika. Zdecydowanie lepiej wypada warstwa audio. Odgłosy eksplozji, dźwięki rykoszetów, a przede wszystkim piskliwe, komiczne komentarze samych robali podczas wykonywania akcji lub obrywania rakietą, to absolutne złoto i element, który buduje większość klimatu tej produkcji. Tu też zaznaczę, że przed każdą rozgrywką mamy króciutką, humorystyczną animację :DTwórcy zadbali o to, by rozgrywka nie była nudnym strzelaniem przed siebie. Sama mechanika poruszania się robalami jest celowo ślamazarna i toporna, co zmusza Gracza do kombinowania. Kluczowym narzędziem stają się palnik, młot pneumatyczny albo kładki konstrukcyjne które pozwalały nie tylko na dostanie się do nieosiągalnych miejsc planszy, ale i wyrządzania sporej szkody przeciwnikom. Arsenał jest bogaty i zbalansowany, a zbieranie zrzucanych z nieba skrzynek z zaopatrzeniem dodaje rywalizacji dodatkowego smaczku.Największym problemem Wormsów jest sztuczna inteligencja. Komputerowi przeciwnicy potrafią grać wyjątkowo niesprawiedliwie. Bywa, że przez większość czasu ich tura, to totalny chaos i pudłowanie w najbliższą ścianę, a za moment, w kluczowym momencie, odpalanie perfekcyjnych strzałów z drugiego końca mapy, idealnie wymierzonych pod wiatr, prosto w Naszego robaczka. O ile tryb dla pojedynczego gracza potrafi przez to sfrustrować, o tyle całe mięso tej gry odkrywamy przy wspólnej zabawie na gorącym krześle. Rywalizacja z żywym przeciwnikiem, dogryzanie sobie nawzajem i widowiskowe akcje, czasem i przypadkowe samobójstwa, przynoszą masę czystej radości. Gra była świetna, i nadal, jako dynamiczną odskocznię, mimo upływu lat, warto sprawdzić na własnej skórze :)