The Town of Light

Gra na unity. Do tego max czułość myszki to mniej więcej połowa mojego normalnego ustawienia. Nie można biegać. Czasami nie wiadomo gdzie iść, na szczęście czasem można użyć podpowiedzi. Bardzo nudna gra eksploracyjna. Chodzimy z pokoju do pokoju, słuchamy dialogu/scenki i szukamy jak dojść do kolejnego pokoju, latamy w tę i z powrotem. Historia jest nudna - laska trafiła do psychiatryka, poznała inną laskę, macały się pod prysznicem, potem je rozdzielili bla bla bla. Może i idzie oglądać te scenki, bo są nawet ładnie narysowane i dość krótki więc nie męczą, ale co z tego jak potem przez 10 minut trzeba szukać pokoju, którego nie ma na mapie szpitala? Po 30 minutach usunąłem. Nie polecam, chyba, że ktoś jest odporny na gry wyglądające jak zrobione przez 15 letniego chłopaczka. Na plus mogę dać grafikę, na minus ogólną toporność gry i nieciągłość - skakanie od wspomnienia do wspomnienia zamiast spójnej narracji. Ogólnie słabsza nawet od Kholata którego polecam omijać szerokim łukiem.

The Town of Light to symulator chodzenia próbujący przedstawić poważny problem choroby psychicznej. Niestety temat został mocno strywializowany, czytaj nadmiernie spłycony i zestawiony ze sztywnym przekazem, którego ostateczny wynik zależeć będzie tylko od Nas ( gra ma kilka delikatnie różniących się ścieżek ). To chyba nie tak powinno wyglądać :/ Dodajmy do tego nadmierne epatowanie nagością i możemy być pewni, że znaczna część odbiorców straci i tak mało czytelnie prowadzony wątek. Mimo wplecenia w treść kierunkowskazów fabularnych, czasem naprawdę trudno zrozumieć w którym miejscu czeka Nas kontynuacja ( na szczęście bohaterka na żądanie może podpowiadać, choć nie zawsze jest to precyzyjna podpowiedź, bo raz, gdy ważny jest kontekst, nie powie co trzeba zrobić a innym razem, treść mówiona odstaje od treści pisanej ). Problemy nastręcza również wygodna dla Twórców i zupełnie niezrozumiała z punktu widzenia bohaterki blokada obszarów. Tylko idąc zgodnie z zamierzeniem Twórców jesteśmy w stanie pokonać niektóre pozamykane drzwi - to realnie Nas ogranicza, momentami wręcz dezorientuje.Technicznie gra jest kiepska. Poza znakomicie dobranym stylem i mocną symboliczną formą oprawy przerywników nie mam nic pozytywnego do dodania. Oświetlenie jest niezbalansowane, co chwilę widzimy jak "wyrastają" Nam obiekty przed oczami albo jak miejsca są wypełnione tymi samymi obiektami i to ani z finezją żeby zrobić wrażenie, ani z rozsądkiem by miało to sens. Mamy co prawda włączniki światła, okna i okiennice, drzwi czy szafki, co na prawdę jest spoko, szkoda że ich stan nie jest respektowany przy wznowieniu. No ale jak wznowienie potrafi wysłać Cię pod mapę i zmusić tym samym do ponownego wznowienia to wiadomo XD Są też przeróżne utensylia i zdjęcia, ale ostatecznie nic one nie wnoszą do historii.Z fajnych elementów pochwaliłbym dobre oddanie elementów rzeczywistych przedstawionego miejsca, "działający" plac zabaw, serio byłem uchachany jak się okazało, że mogę się pobujać na huśtawce, zjechać na zjeżdżalni czy pokręcić się na karuzeli :D Fajnie też, że zabezpieczyli windę ( nie da się ruszyć bez uprzedniego zamknięcia drzwi ). Ale no etap z odkrywaniem rysunków, który okazał się etapem na czas, to kolejne nieporozumienie, bo czemu mamy nie poznać choćby skrawków ale jednak przygotowanej treści?!Muszę też wyrazić swoje niezadowolenie z czułości mysz/kamera, która nawet na MAX jest zbyt mała do wygodnej rozgrywki oraz brak biegu, ale tylko dlatego, że przechadzając się po podwórku i szukając miejsca w nadziei na jakiś dodatkowy "flashback" i komentarz tracimy mnóstwo czasu. A poza wypadnięciem pod mapę, to gra od któregoś etapu przycina, czego nie potrafię wytłumaczyć.