The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon

Najlepsza seria jRPG powraca w swojej trzynastej odsłonie. Tak jak poprzednia odsłona czyli Daybreak 2 był w mojej ocenie jedną z gorszych części, tak Horizon jest zdecydowanie jedną z najlepszych. To jest to na co kilka lat musiałem czekać, znowu dzieją się wielkie rzeczy, najlepsza odsłona serii przynajmniej od czasów Cold Steela IV. Absolutne peak fictionDwie pierwsze odsłony Calvardowej podserii były w sumie czymś w stylu spokojnego początku i wprowadzenia. To był taki 250 godzinny prolog. Wydarzenia, które tam się działy były w miarę zamknięte i nie było specjalnie dużo akcji na wielką skalę. To było zapoznanie się z nowym miejscem akcji i z nową grupą bohaterów. Oczywiście było trochę nawiązań do starych odsłon, trochę starych postaci się pojawiło ale ogólnie jeżeli chodzi o takie główny wątek całej serii to wiele się nie wydarzyło. Gry te przypadały na okres względnego spokoju w Zemurii, gdzie prezydent Calvardu zawarł swego rodzaju pakt o nieagresji z największą organizacją przestępczą na kontynencie. Ouroboros więc przez dwie gry pełnił dosyć marginalną rolę, spotykaliśmy co prawda kilku ich członków nowych i starych, ale kolejna część ich wielkiego planu była raczej w zawieszeniu. Dosyć znamiennie dla mnie jest to, że w połowie podserii zmieniono podtytuł, jakby pokazując, że wydarzenia z Daybreaków to coś dziejącego się w tak zwanym międzyczasie. Teraz jednak gdy nadchodzi data końca tego paktu o nieagresji, Calvard dokonując kilku technologicznych przełomów w ostatnim czasie, zamierza po raz pierwszy wysłać człowieka w kosmos. I w tym momencie zaczyna się gra. I zaczyna się bardzo mocno, już w samym prologu powraca Rean czyli główny bohater podserii Cold Steel i, co może ciekawsze i bardziej elektryzujące dla fanów, powraca również sam Kevin Graham niewidziany w serii od 7 odsłon, od 2011 roku, główny bohater Sky the 3rd czyli trzeciej części pierwszej podserii. To że oni wracają było wiadomo przed premierą, są w końcu na okładce gry ale osobiście nie spodziewałem się, ze wrócą już tak wcześnie. Tak więc od samego prologu mamy hype jakiego nie było jeszcze w obecnej podserii. Potem trochę ten hajp wyhamowuje a my większość gry spędzamy zbierając informację na temat tego co się dzieję, bo wiemy i czujemy że coś się dzieje za kulisami, ale nie bardzo wiemy co dokładnie. Tym bardziej, że cały Calvard żyje pierwszym załogowym lotem w kosmos, bardzo przyśpieszonym względem pierwotnych założeń po udanych pierwszych próbnych bezzałogowych lotach a w tym samym czasie różne siły i frakcje zaczynają działać w tle. Większość gry spędzamy jednak jako Van czyli bohater tej podserii. Szczerze to liczyłem, ze Rean i Kevin po tak hucznie zapowiadanych powrotach będą odgrywać większą rolę w grze a tymczasem chyba oni razem mają mniej czasu antenowego niż Van. Ich ścieżki przeplatają się w sumie tylko w prologu a potem ruszają w swoją stronę i potem w głównym wątku już się nie spotykają. Zarówno Rean i Kevin odkrywają jednak pewne istotne z punktu widzenia fabuły rzeczy, które rzucają nowe światło na to co się obecnie dzieje ale także zadają kolejne pytania. I w sumie tak wygląda większość gry, coraz więcej pojawiających się pytań, na które odpowiedzi dostajemy w ciągu ostatnich kilku godzin rozgrywki. Zaczynają się w pewnym momencie dziać niewytłumaczalne cuda na kiju, więc dosyć często można sobie zadawać pytanie: co tu się odtentegowuje. Finał gry jednak absolutnie dowozi zapewniając zarówno napięcie, dramaturgię i wzruszenie. Zaczynają się dziać wydarzenia na skalę chyba jeszcze większą niż w Cold Steelu IV. Wojna między dwoma krajami to nic. Gra oczywiście kończy się obrzydliwym clifhangerem, jeszcze gorszym niż Cold Steel I czy III. To akurat było do przewidzenia przed premierą, więc na zakończenie niektórych wątków i całej podserii trzeba będzie trochę poczekać. A to pierwsza taka sytuacja w historii serii gdy w momencie nowej premiery anglojęzycznej, nie ma jeszcze w Japonii premiery kolejnej odsłony albo ze dwóch. Kontynuacja nie jest jeszcze nawet zapowiedziana. W grze powraca poboczny dungeon, kolejna wersja Gartenu. Przez pół gry jest on wymagany, potem opcjonalny. Jest on zrobiony podobnie jak w poprzedniej części ale lepiej, i na sam jego koniec dostajemy coś naprawdę bardzo fajnego. Albo inaczej, dostajemy spotkanie z kimś bardzo ciekawym. Więc było warto.Mechanicznie jest jeszcze lepiej niż kiedykolwiek wcześniej a już wcześniej był to najlepszy turowy jRPG na rynku. Tutaj dostajemy tylko jakieś pomniejsze zmiany i ulepszenia hybrydowego systemu walki i zarówno tryb walki w czasie rzeczywistym jak i turowy prezentują się super dobrze. System walki w czasie rzeczywistym to dalej nie jest poziom takiego YSa, który ma tylko taką walkę ale z każdą odsłoną coś dodają i sprawiają, ze jest więcej opcji i walczy się po prostu z odsłony na odsłonę troszkę lepiej. Turówka to absolutnie top gier. Pamiętam jak w pierwszym Daybreaku przeszkadzała mi trochę na początku możliwość poruszania się postacią w trybie turowym bo była to zupełna nowość w serii ale teraz, w trzeciej odsłonie z poruszaniem szczerze już widzę opcji aby się obejść bez tego poruszania, gdyż otworzyło to zupełnie nowe opcje w walce jak chociażby dodanie bonusów do ataków z boku/z tyłu. Gra się w tą grę po prostu super dobrze i przyjemnie. Aż chce się po prostu każdą mapę czyścić z przeciwników. Graficznie może jest ciut lepiej niż wcześniej, na pewno widać, że sporo kasy idzie na trochę nowych animacji i kilka cutscenek w grze, które wyglądają bardzo dobrze, z każdą kolejną częścią jest ich chyba coraz więcej. Oprawa dźwiękowa bardzo dobra, w Gartenie znowu mamy możliwość słuchania sobie niektórych ścieżek dźwiękowych z poprzednich odsłon i z innych gier Falcomu w czasie przemierzania dungeonu. Voice acting japoński jak i angielski na bardzo solidnym poziomie.Trails Beyond the Horizon to jest ta odsłona na którą czekałem od czasów Cold Steela IV. Akcja na dużą skalę, intryga w tle, zwroty akcji, powroty starych bohaterów. Wszystko to tutaj jest i całościowo wypada świetnie. Studio Nihon Falcom znowu dowozi i kolejny raz pokazuje klasę. Jeżeli myślicie, ze Final Fantasy czy Persona to najlepsze co ma gatunek jRPG do zaoferowania to jesteście w dużym błędzie. Zobaczyć znów Kevina i Reana w akcji to coś na co fani serii czekali całymi latami. Dosłownie wszystko tutaj zagrało, nawet typowe dla gier jRPG fetch questy tutaj wypadają całkiem nieźle i wcale nie są typowym nudzeniem. Stosunkowo mało jest zupełnie nowych lokacji, które odwiedzamy, to w sumie chyba największy minus gry, mamy nowe dungeony w starych lokacjach, dwie nowe dzielnice w stolicy Calvardu ale zupełnie nowe miejsce jest tylko jedno: miasto Anchorville. Brakuje też trochę jakichś większych minigierek poza łowieniem rybek czy pokerem i blackjackiem. We wcześniejszych odsłonach mieliśmy mniej lub bardziej rozbudowane karcianki (Vantage Masters to było coś) czy jakiegoś tetrisa a tutaj nic takiego niestety nie ma. Teraz najgorsze będzie wyczekiwanie na koleiną część a po skończeniu gry, po 177 godzinach super zabawy mam zdecydowanie ochotę na więcej i chcę wiedzieć co będzie dalej...