Szwedzki duet Simogo specjalizujący się w ambitnych produkcjach na telefony komórkowe (Device 6, Year Walk) debiutuje na PC w rytmie dream pop. Synergia energetycznej muzyki skomponowanej przez Daniela Olséna i wartkiej akcji sprawia, że gra pochłania. Sayonara Wild Hearts to gra zajmująca i wymagająca, ale w pozytywny, relaksujący sposób. Tak muzyka jak i mechanika gry sprawiają, że porażka nie boli, bo jest okazją do przeżycia ponownie przyjemnej chwili.
Sayonara Wild Hearts trafiło do mnie totalnym przypadkiem. Oglądałem na YT materiał o patchowanych grach na Switcha i nagle zobaczyłem neonowy rollercoaster w rytm muzyki. A że mam ogromną słabość do gier, gdzie soundtrack jest praktycznie głównym bohaterem, to długo się nie zastanawiałem.
To w zasadzie szynowa zręcznościówka w klimacie czegoś między Thumperem a Star Foxem, tylko zamiast wyzwania refleksu dostajemy bardziej interaktywny teledysk. Gra jest bardzo przystępna, ale całość można zamknąć w 1–2 godziny bez większego wysiłku.
Największy plus to styl artystyczny. Wizualnie gra wygląda świetnie i momentami aż hipnotyzuje. Wszystko płynie razem z muzyką i robi bardzo dobre pierwsze wrażenie.
No i właśnie muzyka. Pasuje do klimatu idealnie, ale kompletnie nie jest w moim guście. Brakowało mi mocniejszego brzmienia i niestety po napisach końcowych nie złapałem się na tym, żeby wrócić do któregokolwiek utworu.
Po skończeniu fabuły odblokowują się dodatkowe tryby do powtarzania poziomów, więc jeśli ktoś chce bić wyniki albo wracać do konkretnych piosenek, to coś tam jeszcze jest.
Z minusów - mocno nierówna długość etapów. Jedne kończą się zanim zdążysz się wkręcić, inne trwają kilka minut i wybija to trochę z rytmu. Technicznie natomiast bez problemów, żadnych bugów nie uświadczyłem.
Ogólnie bardzo przyjemna, stylowa produkcja. Krótka, trochę przesłodzona, ale dająca satysfakcję.
7,5/10
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
