Komentarze do gry: Medal of Honor: Wojna na Pacyfiku

5/10

Grało sie dobrze.

Nie sądziłem że po świetnym Medal of Honor: Allied Assault jak na tamte czasy grze, da się zrobić gorszego fps, a jednak :F

Gra się bardzo zestarzała, strzelanie jest okropnie wykonane, grafika też, sama dżungla wygląda ok, gorzej z resztą obiektów

Jak początek i koniec były ok, tak środek gry to nudne łażenie ciągle po dżungli zabijając japońców, ocena 6.5 bo to taki średniawy fps jest

Najgorszy, wkurzający, najnudniejszy medal w jakiego grałem żal, na początku nudny trening, potem nudna przejażdżka po pearl harbor, potem jeszcze żałośniej, sekwencje akcyjne wkurzające coś musze zrobić ale nie wiem co i chodze i szukam, i gine i gine i gine i gine, jak by była to po prostu strzelanka było by ok, żal żal żal żal i jeszcze razy tysiąc żal 1000x żal

dałem temu medalowi 2 szanse, za 1x wkurzyła mnie misja gdzie musiałem obronić 2 czy 3 duże samoloty na lotnisku, potem przeszedłem te misje i dalej jeszcze bardziej nudno i wkurzająco, misje z drużyną porażka sojusznicy wbiegają mi pod lufe, misje by utrzymać pozycje totalne dziadostwo, przeciwnicy biegają nachalnie po respawnie, po pare razy aż sie kończy skrypt, żal, jak idziemy ścieżkami, dżungla, a drogi z 2, jakieś niewidzialne ściany krzaków, wszedzie prawie, gdzie musimy iść ścieżkami/drogami i tak, misja flyboys dziadostwo jakich mało, życie samolotu bardzo duże ale spada też szybko, misja z wysadzeniem 1 dużego okrętu i mniejszej łodzi tragedia, rozwaliłem z 3 samoloty, został z 1 samolot, moi sojusznicy latają w kółko dla pokazu chyba, nic nie robiąc, z WIELKIEGO okrętu boczne działka też rozwaliłem, i nadal traciłem życie od tak, co za dziadostwo. Bronie to żal jakiś jak by niecelne, amunicja szybko sie kończy, a ładowanie broni trwa wieczność, jedyną dobrą bronią jest Thompson bębenkowy na 50 naboi chyba, Odpuszczam te beznadziejną gre, nie chce do niej nigdy wracać żal. uninstall, Gry mają polegać na przyjemnym graniu, nie wkurzaniu sie

Sądźcie o grze co tylko chcecie. Mi tam bez problemu się podobała. Niestety nie mogę dać 10/10 ze względu na tę jedną misję w samolocie, która mówi sama za siebie, ale za to dam 8.5/10.

Jak dla mnie to niegrywalna ta gra. Za często moje pociski znikają po drodze do celu. Strzelam do kolesia, który jest niedaleko, a on stoi jak gdyby nigdy nic i po chwili mnie zabija. I tak co chwilę. Porażka

Powiem tak każdej grze daje szansę, nie oceniam z góry póki nie zagram. Ta czesc moha nie przypadła mi do gustu, klimat na Pacyfiku całkowicie mi nie odpowiada.Pogralem 2-3 misje i kompletnie nie czuje tego klimatu.Jak ktoś lubi tego typu wojne na Pacyfiku to może sobie zagrać. Warto samemu zagrać i ocenić niż napewno z góry dawać negatywna ocenę.

Nie jest to na pewno poziom Allied Assault, ale to i tak dobry, wojenny shooter. Dlaczego nie jest tak dobry jak poprzednik? Pomijając całkiem zasłużony aspekt kultowości MoHAA ze względu na kultowe poziomy, które po prostu zapadają w pamięć (plaża Omaha, pojedynki snajperów we Francji, łódź podwodna), a jest to coś czemu akurat Pacific Assault brakuje, to rozchodzi się również o różnorodność rozgrywki. Podczas gdy AA był różnorodny pod kątem lokacji, tempa akcji, nawet i celów do wykonania, tak PA jest znacznie bardziej jednostajny i przewidywalny pod tym kątem, co w pewnym momencie rozgrywki zaczyna trochę nużyć. Żeby nie było, ja rozumiem, że samo ulokowanie akcji na wyspach południowego Pacyfiku powoduje, że trudno też o niewiadomo jakie zróżnicowanie... ale dlatego właśnie można było się postarać chociażby o sam wygląd dżungli, zabudowań, wiosek. Tymczasem nie raz miałem jakieś uczucie deja vu, zupełnie jakby twórcy odtworzyli tę samą wioskę czy ten sam układ domków, wzgórz czy drzew, który widziałem już w którymś z poprzednich poziomów. Zdecydowanie trzeba się było tutaj pokusić o większą kreatywność.

Z drugiej strony próba była. Czasem akcja przenosi się w jakieś bardziej bagniste obszary czy chociażby pod koniec gry przelatujemy nad oceanem za sterem myśliwca, a ostatnia, wyczerpująca misja (Tarawa) to również całkowita zmiana klimatu. Dalej uważam jednak, że to trochę za mało i to właśnie te etapy w dżungli powinny być najzwyczajniej w świecie ciekawsze dla gracza. Ciekawiej zaprojektowane i z ciekawszym, mniej powtarzalnym scenariuszem walk.

Wytykając dalej, to momentami nieźle wpieniało mnie to, jak bardzo zamknięty jest świat w tej grze. Wystarczyło się oddalić choć trochę dalej od głównej ścieżki i nagle nasza postać była blokowana. Przez to cały ten świat wokół ogranicza się tak naprawdę do jednej, jedynej możliwej ścieżki, którą można pójść dalej. Dlatego też gra często wymusza tylko jeden sensowny sposób podejścia do wrogów.

Miłym odświeżeniem i naprawdę doceniam, że coś zmieniono w tym temacie w porównaniu do AA, jest to, że możemy dowodzić ekipą żołnierzy. Z drugiej strony... komendy przez nas wydawane nie mają często oczekiwanego odzwierciedlenia w rzeczywistości i niewiele zmieniają. Przez to dość szybko nauczyłem się tego, że jestem i tak zdany sam na siebie, a jedyna pomoc, na którą mogłem liczyć, to ta od medyka. Szkoda, że gra raczej tylko udaje pracę zespołową. Ale akurat co do medyka, to bardzo fajna sprawa. Wojenne FPS'y mogłyby częściej używać takiego rozwiązania. Bardzo mi się podobał ten aspekt nieprzewidywalności, gdy niby umierasz, ale podchodzi do ciebie medyk i jeszcze jest cię w stanie uratować, ale też sytuacja odwrotna, gdy zamiast tego podchodzi przeciwnik tylko po to, by cię dobić :) Ogólnie system zarządzania pomocą medyczną (możemy zawołać medyka ograniczoną ilość razy) bardzo na plus.

Co do grafiki, dźwięku czy muzyki, to tutaj nie mam nic do zarzucenia. Wydaje mi się, że jak na swój rok gra wygląda całkiem ładnie, a te większe bitwy robią wciąż niemałe wrażenie. No przynajmniej na niedzielnym graczu. Dźwięki latających zewsząd kul, spadających pocisków, przelatujących samolotów czy okrzyki naszych kompanów brzmią realistycznie i pozwalają poczuć się tak, jakbyśmy byli w centrum wydarzeń i o to właśnie chodzi. W FPS'ach zawsze ważny jest też sam gunplay i ta radość ze strzelania. Tutaj jest umiarkowanie nieźle. Broń nie zawsze spisuje się tak, jakbyśmy sobie tego życzyli, strzelanie nie jest tak precyzyjne jakbyśmy chcieli, ale da się wyczuć różnicę między różnymi rodzajami broni i odstrzeliwanie przeciwników headshotami jest akurat bardzo satysfakcjonujące :)

Tarawa... ostatnia misja jest bardzo trudna i prawdopodobnie trudniejsza od czegokolwiek, co znaliśmy z MoHAA, a przecież i tam mieliśmy niemało trudnych misji do wykonania. I z jednej strony lubię właśnie takie przegięte momenty w tych wojennych strzelankach, tego typu wyzwania, z drugiej w pewnym momencie już czułem, że ta Tarawa ciągnie się trochę za długo. Wkroczyła też pewna powtarzalność rozgrywki, bo na ogół cele skupiają się na zniszczeniu iluś sztuk wrogiej artylerii czy też wyczyszczeniu z wrogów jakiegoś konkretnego miejsca. O ile jest to zrozumiałe (no bo jakie inne główne cele ci żołnierze mogli mieć), ale pod kątem gameplayu to przeradza się to we wtórność i końcowa rozgrywka zaczyna odrobinę męczyć. Mimo wszystko gdy dochodzimy do końca, to jest ta przyjemna satysfakcja, bo tak jak wspomniałem, wyzwanie było niemałe.

I o ile trochę sobie ponarzekałem, to chcę podkreślić, że MoHPA to wciąż tytuł warty uwagi, tym bardziej, że chyba nie było za dużo tytułów skupiających się na II WŚ właśnie w tych rejonach świata. Bardzo też podobał mi się cały ten poziom gdzie mogliśmy sterować myśliwcem. Ludzie narzekają, a właśnie ten system sterowania nim, a jednocześnie strzelania był dla mnie perfekcyjnie wyważony i aż szkoda, że ta gra nie była częściej "przedzielana" właśnie takimi momentami.

Na koniec pozwolę sobie porównać tę grę do Vietcong. Podobne lata wydania, choć wiadomo, że to nie ta sama wojna. Ale ze względu na otaczającą nas ze wszystkich stron gęstą dżunglę myślę, że takie porównanie jest słuszne. I mój werdykt jest taki, że Vietcong to gra lepsza. Barwniejsza, mniej przewidywalna, z przyjemniej stopniowanym napięciem i tempem akcji (MoHPA jest pod kątem znacznie bardziej jednostajna) a jednocześnie z równie epickimi momentami jak w MoHPA. I o ile Vietcong cierpiał na irytujące bugi i problemy techniczne, to i tak dla mnie wygrywa w takiej konfrontacji. Jakkolwiek to porównanie dziwnie nie zabrzmi, Vietcong vs MoHPA to trochę jak PES vs FIFA w tych najlepszych latach tego pierwszego. Vietcong (PES) nastawiony bardziej na realizm i powolne, stopniowe budowanie akcji, MoHPA (FIFA) nastawiony na show kosztem realizmu, ultra szybka rozgrywka, gdzie masz strzelać gdzie popadnie, a trochę mniej się nad tym zastanawiać.