Beyond: Dwie dusze

David Cage dostarcza kolejną grę-eksperyment, która stawia na fabułę, postacie i klimat. Niestety, w porównaniu do Heavy Rain Dwie Dusze nie są tak udane.

26-05-2022. Średniak. Jak zwykle mało akcji i gry w większości to interaktywny film. Akcje gdzie coś się działa można zliczyć na palcach jednej ręki. Historia nie powala choć zakończenie i geneza Aidena na była spoko.

Słaba ta gra niestety. Problem, że to co powinno być najlepsze czyli historia jest bardzo przewidywalna. Fajna narracja i aktorstwo, ale to nie uciągnie wszystkich innych wad. Gameplay to kpina. Główna atrakcja, czyli Aiden skupia się na wykonywaniu ruchów w przód i tył myszką. Walka to chyba jedyne dobre QTE w tej grze. HR i Detroid znacznie lepsze.

Gdyby ta gra była przeciętna, to mógłbym napisać, że jestem rozdarty pomiędzy dwoma poglądami. Tak żeby wstęp był ciekawszy. Ale gra nie jest przeciętna. Kuleje na większości płaszczyzn.Najważniejszymi elementami gry przygodowej powinny być fabuła, postaci oraz narracja. Tutaj wszystkie te elementy zostały poświęcone na rzecz kilku innych, zdecydowanie mniej kluczowych.Fabuła podzielona jest na blisko 25 osobnych fragmentów, które opowiadane są w kolejności niechronologicznej. To bardzo ciekawy zabieg, który potrafi zmusić widza / czytelnika / gracza do głębszej analizy poznawanego dzieła. Tutaj jednak nie został on wykorzystany w tym celu. Mieszanie historią odbyło się z błahego powodu. Akcja toczy się na przestrzeni kilkunastu lat, a rozgrywka znacząco różni się dla każdej z dostępnych „wersji” Jodie. Twórcy postanowili pozbyć się monotonii poprzez mieszanie z chronologią. To była fatalna decyzja. Bardzo szybko odczuwamy, że historia idzie po szlaku emocji jakie gra ma w nas wywołać. Kolejność nieuzasadniona logicznie, fabularnie, a poprzez gameplay i utrzymanie tempa akcji. Dodatkowo, przy okazji, praktycznie pozbyto się tym zagraniem wpływu decyzji na rozwój historii. Historii, która nie jest dobra. Kiedy już wreszcie pozbieramy ten zlepek losowych scen w całość, dostajemy prostą opowieść, której wystarczyłoby 2h w filmie. Wszystko to doprawiono Aidenem – Deus Ex Machiną służącą do uratowania sytuacji, gdy ta staje się niewygodna, do podsłuchiwania, leczenia, morderstw, przejęcia kontroli nad przeciwnikiem itd. Gra jest mocno amerykańska, z dużym naciskiem na akcję i przesadną pogoń za wywołaniem podstawowych emocji. Brak tu subtelności oraz podejścia do tematu w oryginalny sposób. Historia nie ewoluuje w naturalny sposób. Jest raczej zbiorem punktów kluczowych, które nagle zmieniają kierunek, w którym podąża prąd fabularny. Nie przeczę, poszczególne epizody są wykonane z należytą pieczołowitością. Odgrywa się je dość przyjemnie i same w sobie, jako zamknięte historie, zwyczajnie się bronią. Powiedziałbym, że są najmocniejszą stroną gry. Brakuje jednak odpowiedniego zgrania ich między sobą, płynniejszych przejść i szczypty finezji. Kulminacją całej gry jest przewidywalne, sztampowe, będące zużytą kliszą i starające się na siłę trafić do gracza - zakończenie. Problem w tym, że już na to za późno. Czas na nawiązanie więzi z odbiorcą minął dobre godziny temu.Postaci też mocno ucierpiały na pociętej historii. Gracz musi odnaleźć się w tym chaosie i próbować wykreować swoją Jodie. Jak to jednak zrobić z sensem? Nie wiem. Przy pierwszym podejściu nie udało mi się tego dokonać. Nagle z niepanującego nad swoimi mocami dziecka przeskakiwałem w dorosłą kobietę, która straciła chęć życia, a następnie w ciało nastolatki, próbującej być po prostu normalną kobietą. Można oczywiście odgrywać niezbyt zmienną postać. Doprowadzi to jednak do sytuacji, gdzie osoba z tak mocnymi przeżyciami jest zbyt statyczna. Jest tu kilka ważnych postaci, które wypadają dość znośnie. Nie są przesadnie rozbudowane i są zbytnio podporządkowane historii, ale gdyby ta historia była dobra, to nie czepiałbym się ich. Pozostałe, epizodyczne, postaci da się lubić, ale są bardzo słabe. Powstawiane tylko w miejsca fabularne, gdzie aktualnie pasują i znikają tak samo szybko. Aż szkoda się nad nimi pastwić.Jeszcze gorzej jest z mechaniką. Sceny akcji polegają jedynie na bardzo niechlujnie wykonanych quick time eventach. Brak tej płynności, która była w Heavy Rain, a jednocześnie pozbyto się czytelności z Fahrenheita. Łatwo o popełnienie pomyłki, która wynika z niezbyt dobrze określonego kierunku ataku / obrony. Pomyłka oczywiście nie ma żadnego znaczenia dla fabuły, więc po czasie przestaje się nawet na to zwracać uwagę. Eksploracja w formie Jodie nie istnieje. Polega jedynie na chodzeniu po zamkniętych korytarzach i zbieraniu kropek. Kamera stara się nas nakierowywać na miejsce docelowe w danym nam zadaniu. Jednak przez swoje chaotyczne przeskoki ( :) ) bardziej przeszkadza niż pomaga. Gra Aidenem jest jeszcze bardziej frustrująca. Twórcy dali nam narzędzie, które z punktu widzenia fabuły potrafi prawie wszystko, ale z punktu widzenia rozgrywki potrafi tylko tę jedną konkretną rzecz, którą przewidzieli w tym momencie. Po dwóch / trzech razach nawet nie ma co sobie zadawać trudu z szukaniem ciekawego rozwiązania „zagadki” przy pomocy naszego duszka. Twórcy tego nie przewidzieli.Zdecydowanie warto pochwalić tu jednak przywiązanie uwagi do detali. Z uśmiechem patrzyłem, gdy Jodie wyżej podnosiła nogę, gdy przechodziła przez próg z kawałkami szkła. Często to właśnie takie drobnostki pozwalają wczuć się w przedstawiony świat.Relacja głównej bohaterki z Aidenem też jest dobrze przedstawiona. Widać tę więź, która budowana była całe ich życie. Nawet pozbawiony głosu duch potrafi czasem swoim zachowaniem pokazać, że posiada emocje i to jak mocno zależy mu na Jodie.Voice acting stoi na wysokim poziomie i ratuje wiele scen w tej grze. Dzięki temu rozmowy słucha się z przyjemnością i nigdy nawet nie pojawiła się we mnie chęć do pominięcia linijki tekstu. Niewielkie wybory podczas dialogów też pozwalają bardziej zagłębić się w rozmowę, czy w niewielkim stopniu kreować swoją postać.Sam koncept przenikania się światów i połączenia dusz też zrealizowano dobrze. Nie ma tu wielkich dziur logicznych, które sprawiłyby, że świat staje się niewiarygodny. Wręcz przeciwnie. Pomysł jest ciekawy i w odpowiedni sposób użyty fabularnie.Jak ocenić całość? Raczej niezbyt dobrze. Uporządkowanie chronologii nie rozwiąże zbyt wiele problemów, a stworzy też nowe wynikające z monotonii rozgrywki. Konkluzja jest taka, że tego dzieła raczej nie da się uratować. A czy warto się z nim zapoznać? Tylko będąc wielkim fanem tego studia lub chodzonych przygodówek. Jeśli liczy się dla ciebie mechanika, to omijaj szerokim łukiem.

Mam problem z gra pod względem fabularnym, bardzo nierówna jest, niektóre wątki swietne (bezdomni, farma, samo zakończenie) a niektóre takie że sie okropnie wynudziłem - ogólnie ta gra nie ma jakiegoś głównego wątku, takie można by określić "okruchy życia" osoby z darem, przez co osobiście najgorsza gra od Quantic Dream. Na plus na pewno grafika jak wszystkie gry aktorskie, no i fajnie było zobaczyć Willema Dafoe bo lubie tego aktora ;)Gra ma większa swobode i troszke więcej z gry jest niż przy innych tego typu produkcjach, aczkolwiek te "moce" Aidena zaczęły mnie nudzić w pewnym momencie bo za dużo razy ich używaliśmy a ciągle polegały na tym samymAle jak mówiłem - zakończenie akurat na duży plus, nawet sie lekko wzruszyłem w pewnym momencie :)7/10

Po ograniu "Detroit" i "Heavy Rain" zagrałem już z ciekawości w następną gierke studia Quantic Dream. Poprzednie gry wciągnęły mnie dobrą fabułą i filmowością w stylu tego studia. Graficznie gra stoi już wysoko i wygląda bardzo ładnie. Muzyka dźwiek też jest ok. Historia przedstawiana w grze może być na dwa sposoby. Tak jak chcieli tego twórcy czyli przeskakiwanie w różne okresy czasowe opowieści, (ja tak ukończyłem tytuł) lub po lini chronologicznej. Moim zdaniem lepiej chyba zagrać w chronologicznej kolejności, przeskakując po rożnych okresach czasu w niektórych scenach zastanawiałem się dlaczego bohaterka znalazła się w danej sytuacji. Ale to jest moje spostrzeżenie. Tutaj też dokonujemy ważnych wyborów co umożliwia zagranie w tytuł kilka razy. Ogólnie gra mnie wciągnęła a motyw SF zawarty w grze bardzo mi się podobał. Grało mi się bardzo dobrze, jednak "Detroit" to perełka tego studia i jak kiedyś Quatic Dream bedzie chciało zrobić nowy tytuł to mają bardzo wysoko podniesioną poprzeczke, zobaczymy! Polecam!!

Największym plusem gier Davida Cage'a jest mnóstwo możliwych zakończeń i w tym przypadku też tak jest, z tym, że te zakończenia nie różnią się zbytnio od siebie i wiadomo w której misji wydarzenia te się rozgałęziają. Był to dla mnie bardzo duży zawód, tym większy, iż wcześniej ograłem Detroit.Fabuła była dobrym pomysłem, co prawda popełniono trochę głupstwGrafika już w niektórych miejscach nie zadowala, jak zwykle dubbing polski w grach QD na tym samym poziomie (najpierw ktoś się musi wydrzeć, potem dochodzi do normalnej rozmowy, której szpieg na podsłuchu nie usłyszy. I to wszystko na tej samej głośności!)Ogółem mówiąc- zawód.

Ja miałem tak samo, ponieważ jakieś 4 lata temu przeszłem Heavy Rain, który jest według mnie świetny i lubię czasami do niego wracać. Jak chodzi o Beyond to czytając komentarze sądziłem że gra jest co najwyżej dobra, lecz dałem jej szanse i nie zawiodłem się. Gierka jest naprawdę bardzo dobra i owszem czasami przeszkadzała mi kamera, nieco nieprecyzyjne poruszanie się postacią, czy według mnie słabo wykonane elementy skradankowe(są zbyt łatwe,linowe i nieco za długie), lecz tak czy tak bardzo polecam :)

Beyond Two Souls to interaktywny film, w którym pomożemy Jodie i Aidenowi przeżyć kilka, wymieszanych ze sobą w sposób niechronologiczny (jest tryb gry chronologicznej), momentów z życia, składających się na obraz przesiąknięty treściami sci-fi.Świat Jodie jest zwyczajnie ładny. Budynki mają wszystkie potrzebne pomieszczenia, pomieszczenia są odpowiednio umeblowane a i meble obłożone są masą drobnych rzeczy, które znajdują się tam gdzie powinny. Pod tym względem cały świat jest super. Szkoda tylko, że całe obcowanie z tym światem już takie super nie jest, bo sposób interakcji powoduje, że nie zawsze wiadomo co się zrobi. Chodzenie również jest do kitu czy to przechodząc przez drzwi czy omijając jakieś obiekty a do tego wielkie trudności z rozglądaniem się i zawracające animacje niby otwartych lokacji. Jedyne nieproblematyczne momenty to MSRy gdzie strzałki jasno wskazywały pożądany ruch.Aiden natomiast ma jeszcze gorzej. Bardzo ograniczony przez kolorowe punkty i aury, które mimo czytelności, były często niewystarczające by poczuć się swobodnie. Mimo niemal nielimitowanych możliwości, często się zdarza, że zanim coś można zrobić pierw trzeba wykonać coś czego nie chcemy. Też mają niby swobodę rozglądania się, zbyt często oglądamy ściany czy szukamy innego punktu obserwacyjnego. Problemy spowodowane "zombie modem" pominę.Niby gra oferuje Nam różne opcje a jednak grając, odczuwałem niesamowicie silne wrażenie ograniczenia. Nie wchopdząc w szczegóły, większość akcji, które podejmiemy będą akcjami ciągnącymi fabułę, stąd niezależnie od tego czy chcemy się wczuć w Jodie i jej "problem" czy nie, trzeba się przygotwać na robienie czegoś wbrew sobie. Rozczarowujące jest też masowe blokowanie opcji "czekania". Jako że wiele razy przyjdzie Nam robić coś pod presją czasu (przynajmniej logicznie, bo etapów z faktycznym biegiem czasu jest jeden? dwa?), to oczekiwałbym, że brak jakiejkolwiek aktywności też będzie opcją - niestety nie jest. Ograniczenia nie kończą się oczywiście na efektach w wyborze opcji "dialogowej" czy dozowaniu mocy Aidena. Również jednostki, które możemy w trakcie rozgrywki kontrolować, są jasno wskazane (poświata sugeruje możliwość i rodzaj interakcji) i często ustawione w ten sam, schematyczny sposób. Także takie momenty jak np. stan zagrożenia i leżący pistolet, zapomnij o opcji podnoszenia! Takich chwil jest multum! Na koniec, koniec, a przynajmniej cztery opcje z jednej wspólnej sekwencji zakończeń - gra niesamowicie ogranicza Jodie opcje zamknięcia swojego życia dając do wyboru narzucane przez całą grę sztywne widzimisię Twórców, pomijając przy tym mnóstwo innych bardziej prozaicznych czy naturalnych rozwiązań.Historia prowadzi Nas przez różne etapy, zarówno pod względem otoczenia jak i mechanik. Jazda na motocyklu, etap skradania się i eliminacji z za zasłony czy prowadzenie pojazdu podwodnego - no ciekawie, nie powiem, że nie. Problemem jest logika, która stoi za tymi wydarzeniami a w zasadzie brak logiki w konsekwencjach kolejno odkrywanych zdarzeń - ten zestaw scen "najchętniej oglądanych akcyjniaków" czyni z Naszej protagonistki bezrefleksyjną i w zasadzie pustą marionetkę, która tylko dla niepoznaki rzuca, od czasu do czasu, moralistycznymi wyrzutami idącymi za przebłyskami świadomości. Ale jest to efekt jakiejś niezrozumiałej fiksacji na kilku punktach historii, które muszą się wydarzyć. Najjaskrawiej przedstawiają to relacje między postaciami. Mamy nieraz kwestie, które w teorii powinny ustosunkowywać postacie względem siebie a jednak, możemy przez całą rozciągłość rozgrywki dystansować się do konkretnej osoby a i tak na koniec nie będzie to miało żadnego znaczenia :/To nie jest tak, że ten Tytuł jest beznadziejny, bo realnie potrafi w wielu momentach skłonić do refleksji. Problemem jest skupienie tych wszystkich scen w jeden, tylko teoretycznie spójny, obraz i znaczące ograniczenie Nam możliwości na większe zmiany czy bardziej normalne reakcje na narzucane Nam zdarzenia. Jestem zwyczajnie rozczarowany.

Jedna z niewielu gier które mają naprawdę świetny scenariusz. Jednym słowem, czekałem z zapartym tchem na kolejne wydarzenia jakie przyniesie los dla Jodie. Nie jest to nowa gra, ale warto w nią zagrać, choćby właśnie dla opowiedzianej wspaniałej i dramatycznej historii. Grafika na pewno lepsze niż na PlayStation, dlatego wybrałem rozgrywkę na komputerze.