Serie M&M, Wizardry oraz inne cRPGi - niekoniecznie w trybie FPP (cz. 257)

Avonu na razie na tych pierwszych mobkach to wolno exp leci, pewnie dalej będzie z tym lepiej. To na razie chyba tyle. Jak gdzieś utknę lub nie będę wiedział, to będę dalej pytał. :P

Avonu mam jeszcze takie pytanie, bo łuki wszystkimi postaciami wyszkoliłem sobie na 4 poziom. Na razie radziłabyś tak zostawić i levelować już umiejętności pod daną klasę, czy dołożyć w te łuki więcej?

[Gammorin]
Osobiście zawsze wpierw rozwijam łuk do maks. poziomu. Dzięki temu będziesz zadawał 2x więcej obrażeń.
Jednakże rozwój magii też jest wskazany (powietrza, wody, ciała), więc tu sam musisz zdecydować, w co chcesz inwestować.

Mała uwaga, trening postaci w MM6 trwa tydzień, niezależnie ile poziomów wbijasz (naprawiono to w kolejnych częściach). Ważne tylko, by trenować wszystkie postacie za jednym wejściem.

Avonu czyli masz na myśli poziom mistrzowski w łukach i minimum ten 8 poziom na wszystkich postaciach, tak?

[Gammorin]
Tak

W sumie już nieaktualne. Potrzebowałem te screeny do tego tekstu:
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2026/08/powstaje-baldurs-gate2-remake.html

Silvaren Nie próbowałeś się skontaktować z Golem? Pewnie z wielką ochotą przytuliliby by taki tekst, a i Ty byś zarobił na tym co lubisz.

Bogas Nah. Teraz po publikacji to i tak za późno.

Silvaren Piszę ogólnie o twoich tekstach. Wiem, o akcji z CD Action, ale GOL co by o nim nie mówić, to jednak wyższa liga.

Silvaren Przeczytane, świetny tekst! Widzę mam sporo do nadrobienia z Twojego bloga, czytania jest tam a czytania😊

Silvaren
Przeczytane. Ciekawy tekst, trafne konkluzje i spostrzeżenia. Dużo się rozpisałeś, ale czytało się dobrze.
Nie zgodzę się jednak co o Thaco. Owszem, masz rację, że jest to w miarę proste, ale przez sam fakt, że jest to nieintuicyjne i skomplikowane chyba tylko dla samego skomplikowania, system był trudny do załapania "na wejściu". To samo z rzutami obronnymi, które są strasznie nieintuicyjnie podzielone.

Avonu Ja wiem, czy był trudny? Jak zacząłem grać w Baldur's Gate, miałem bodajże 11 lat i piracką wersję, bez dostępu do instrukcji czy poradników, a o internecie można było pomarzyć. Może to argument anegdotyczny, ale skoro dziecko potrafiło to ogarnąć...

Oczywiście mowa o adaptacji. W AD&D 2E nigdy nie grałem na sesji. System źródłowy był na pewno bardziej skomplikowany w użyciu przy stole, niż jego adaptacja w Baldurze.

Silvaren
W Baldurze miałeś tę przewagę, że wszystko obliczał komputer. Nie musiałeś w głowie zamieniać + na - i tego sumować.
Wiadomo też było, że miecz +2 był lepszy od +1, ale już z klasą pancerza było nieintuicyjnie, że 6 jest lepsze od 8 podczas gdy premia w opisie wciąż wynosiła +1/+2.
Ogarnąć się to dało, zwłaszcza gdy trochę pograłeś, ale nie bez powodu D&D3 pozbyła się zarówno thaco jak i malejących klas pancerzy.

Bogas
Dlaczego zabiłeś biednego Andrzeja?
Gratulacje.

Jak z dzisiejszego punktu widzenia sprawuje się ten remake?

Avonu Dlaczego zabiłeś biednego Andrzeja?

Robert mi kazał. Dzięki.

Na pewno nie jest dla wszystkich, gra w dużej mierze sprowadza się do walki z losowymi przeciwnikami tak naprawdę. Zagadek brak, czasami tylko mapowanie może sprawić problem. Mi osobiście powroty do miasta aby rozwinąć postacie po tym jak odkryłem zmapowałem fragment podziemi z nowymi rodzajami przeciwników sprawiają ogromną frajdę. Nie da się odpoczywać w podziemiach więc jedna z największych wad współczesnych gier cRPG znika. Trzeba ciągle mierzyć siły na zamiary i trzy razy się zastanowić czy warto drużyną której powoli zaczyna brakować zaklęć i hp iść dalej. Tym bardziej, że z kasą kruchą dopóki nie ukończymy 4 poziomu podziemi. Nie dziwię się, że ludzie 45 lat temu pokochali tą grę. Pętla rozgrywki strasznie uzależnia. Ukończenie jej zajęło mi jakieś 33 godziny. Nie obraziłbym się gdyby gra była dłuższa. W remaku można pozmieniać zasady i dostosować je pod siebie. W trybie nowej szkoły gra staje się mniej frustrująca, a nadal potrafi dać w kość w niektórych momentach. Grafika piękna jak na ten rodzaj gry. Przeciwnicy prezentują się kapitalnie. W grę wbudowany się bestiariusz który powoli się zapełnia informacji w miarę spotykania kolejnych przeciwników i zdobywania informacji o nich. Można tam również sprawdzić jakich skarbów pilnują. Przedmiotów jest dość pokaźna ilość, niestety zaczynaj się pojawiać dopiero pod sam koniec gry, więc większości z nich nawet nie odkryłem. Największym minusem gry jest jej stabilność. Parokrotnie musiałem zamykać grę, ponieważ zawiesiła się w trakcie walki. Na szczęście system zapisu powoduje, że nic na dobrą sprawę nie tracimy z postępu. Krótko mówiąc jak ktoś lubi taki rodzaj gier to gorąco polecam. Raczej się nie zawiedzie.

Edit. Wróć, największym minusem jest sterowanie w trybie obozu aby zrobić coś w ekwipunku, rzucić czar, albo zmienić pozycje. Zajmuje to za dużo czasu. Dało by się to zrobić lepiej.

Bogas
Dzięki za wyczerpującą odpowiedź.
Orientujesz się może, jak wypada rimejk w porównaniu do np. Wizardry 6 czy japońskiego Labyrinth of the Lost Souls? Ten drugi tytuł jest oparty na pierwszych grach Wizardry, a z Twojego opisu wynika, że jest w miarę podobne.
Osobiście Labirynt mi się spodobał, mimo że to jRPG a nie kontynuacja w stylu Wiz 6-8.

Avonu Wizardry 6 jest bardziej rozbudowany mechanicznie i powiedzmy, że oferuje więcej nieliniowości i fabuły. Jeżeli grałeś w Labirynt i Ci się podobał to powinieneś poczuć się jak w domu, ale są pewne różnice. Co prawda nie grałem w niego, bo jrpg to nie moja bajka, ale opierając się na informacjach w sieci: W wizardry 1 nie ma umiejętności, tak samo jak statystyk takich jak accuracy i dodge. Zamiast tego pojawia się 3 rodzaje rzutów obronnych. Jest tylko jeden loch składający się z 10 poziomów i praktycznie brak w nim zamkniętych bram. Nie ma również żadnych zadań pobocznych. Podczas walki brak broni zasięgowej i nie ważne w którym szeregu przeciwnik stoi. Atakować w zwarciu można nawet tych z tylnych szeregów. Gra opiera się na mniejszych liczbach. Nie ma możliwości zadania czarem setek obrażeń. Moja drużyna miała 13 lvl kiedy kończyłem grę, a wojownik miał bodajże 113hp. Możemy grać z automapą i jest zaklęcie które odsłania odkryty obszar/pokazuje naszą pozycję w lochu w zależności co wybraliśmy w zasadach. Dużo mniejsze zróżnicowanie przedmiotów czy to w sklepie czy jako łup.

verify W Mordorach walka nie była automatyczna? Te gry mają wspólne korzenie (Oubliette o ile się nie mylę), ale Mordory i Demise są rozbudowane, aż do przesady. Moim zdaniem Wizardy najbliższej do gier które się na niej wzorowały. Bards Tale, albo pierwsze 2 części M&M można podać jako przykład.

verify Fakt. Zagadki ust i odpowiedzi z klawiatury. W polskiej wersji remastera był z tym problem. Musiałem przełączać na angielską wersję i dopiero wtedy hasło wchodziło prawidłowo. Przy czym zagadki pojawiły się już w 2 scenariuszu Wizardry ;)

verify Wydaje mi się, ze w większości wypadków dość dobrze i problem był z jedną odpowiedzią. Chodziło o zagadkę na 3 poziomie zamku: "Jaka tawerna znajduje się na ulicy Nocnego Łucznika?" W oryginale odpowiedz to skull, albo Skull Tavern. Natomiast w polskiej wersji na tej ulicy znajduje się tawerna czaski i taka odpowiedz nie wchodziła. Musiałem zmienić język, sprawdzić jak się nazywa w oryginale i podać odpowiedz. Możliwe, że problem był również z innymi odpowiedziami, niestety po prawie 2 latach od ukończenia nie pamiętam

verify Tak. Dodali po roku wraz z łatką 4.28. Wasteland remastered również posiada polską wersję. Muszę w końcu kiedyś odpalić :)

[Gammorin]
Przedmioty się nie zużywają w MM-ach.
Niektórzy przeciwnicy (jak choćby smoki) mają atak specjalny, który powoduje uszkodzenie ekwipunku. Podobnie w przypadku śmierci drużyny - część sprzętu, zwłaszcza zbroje, są automatycznie zepsute.

Iselor Ciekawe jak to jest odpalić pierwszy raz Skyrima w 2026 :)

Sandbox nie sandbox, możesz lecieć po głównej linii fabularnej, od lokacji do lokacji w pogoni za słynną "strzałką", i olać wszystkie elementy sanboxowe. I to jest w tego typu grach fajne.

WeCreateWorlds Na mnie najlepsze wrażenie zrobił pierwszy dungeon i oczywiście wspinaczka po 7tys. stopni :) Ja grałem zaraz po premierze i ogólnie podobało mi się, skala i ta wolność robiły robotę ale i tak nigdy fabuły nie skończyłem (a grałem pewnie ze 200h...), a dziś już raczej nie wyobrażam sobie grania w to. Ale jak ktoś pierwszy raz to odpala to pewnie da się jeszcze dobrze w to bawić. Taki gamingowy fast food :)

USSCheyenne Ja wiem czy to można do fast fooda porównać ? ;) To czym jest w takim razie Call of Duty ? :)

WeCreateWorlds Jeśli o mnie chodzi to Skyrim jest strasznie prostą by nie powiedzieć prostacką grą, w kwestii mechanik. Tam całą robotę, zresztą jak to w dawnych grach Bethesdy, robi eksploracja, szwendanie się itd. Można włączyć na chwilę, pobiegać, ubić to i owo, może odkryć jakąś jaskinie. Dla mnie wręcz podręcznikowy przykład właśnie takiego growego fast fooda, banalna gra dla każdego:) Ja dziś już nie mógłbym w to grać, wynudziłbym się koszmarnie.

Bogas Jeśli chodzi o presję, to u mnie jest odwrotnie. Nie znoszę wszelkich elementów wymuszających na mnie inne zachowania niż te, do których jestem przyzwyczajony i które lubię. Jeśli np. gra wymaga ode mnie nadmiernego pośpiechu, albo zawiera zbyt dużo elementów zręcznościowych - to zwyczajnie ją porzucam. Gram głównie po to, aby się zrelaksować i spędzić czas w miły sposób, a nie po to aby się stresować. Z tego co pobieżnie czytałem na temat tej gry, da się jednak jakoś to okiełznać za pomocą modów, a w rzeczywistości niektóre elementy takie jak eksploracja, rozmowy czy walka (niezwiązane z fabułą), nie posuwają zegara do przodu.

Bogas A jak optymalizacja i bugi? Mam ogromną ochotę na tę grę, klimat mi bardzo podchodzi, mam całkiem niezłego PCta, ale od gry za ponad 250 zł wymagam co najmniej dobrego stanu technicznego...

NicK Presji czasu nie ma. Dzisiaj pograłem parę godzin i nawet chwila nie minęła w świecie gry. Presja związana jest z tym, że większość rzeczy, które pomogą nam w naszej misji, pochłoną pasek czasu. Nie da się zrobić i nauczyć wszystkiego -musisz wybierać. A jak wiemy, wybór w RPGach to bardzo ważna rzecz, dlatego ta mechanika tak mi się podoba. Człowiek musi się zastanowić, czy wykopać ukryty skarb, pomóc komuś, kto się nam później odwdzięczy, czy może lepiej zainwestować w naukę jakiejś umiejętności i rozwinąć postać. Poza tym dochodzi do tego, że historia różnych graczy będzie inna i gra zachęca do ponownego przejścia. Jasne, ktoś może nie chcieć lub nie mieć czasu na ponowne przechodzenie, ale przecież jak nie poznasz wszystkiego, to nic się nie stanie.
USSCheyenne U mnie poza cieniami wszystko ustawione na ultra i w rozdzielczości full HD wszystko śmiga. Przy czym ja mam zalecaną konfigurację z lepszą kartą graficzną i 32gb ramu. Co do bugów to poza glitchami nic nie uświadczyłem, ale nie jestem zbyt daleko od prologu. Dzisiaj się włóczyłem odkrywając kapliczki i walcząc z przeciwnikami w otwartym świecie. Więc, nie miało się jeszcze co zbugować ;)

Bogas BTW Dawnwalkera, zrobiłem sobie research, jakie starsze duże cRPGi i podobne gry, miały taki system upływającego czasu, który mógł skutkować zawaleniem zadań. I było tego - poza Falloutem 1 - całkiem sporo:

Final Fntasy XIII
Majora's Mask,
Seria Persona
Seria Pathologic
Częściowo Baldur 3
polski Thaumaturge
końcówka Mass Effecta 2.

Znacie cos jeszcze, choćby w krótkim fragmencie gry? Podejrzewam że w segmencie półkę i dwie półki niżej w indykach, było tego znacznie więcej.

WeCreateWorlds W pierwsze 4 pozycje które wymieniłeś nie grałem, ale wątpię aby miały taki system jak w Dawnwalkerze. Tutaj czas to zasób. To my wybieramy kiedy go chcemy wydać i na co. Najbliżej temu do ME2 tylko na większą skale. Możemy grać 60 godzin i odkrywać świat i w grze nie upłynie nawet godzina. Upływający czas był np. w prologu Tyranny. Gdzie w BG3 i Thaumaturge jest licznik czasu?
Edit: Licznik czasu był również obecny w BG1. Natomiast w RT na dialogi ma wpływ to w jakiej kolejności i kiedy podejmiemy się danego questa.

WeCreateWorlds W dwóch pierwszy Baldurach miałeś urkyte limity czasowe na wykonanie niektórych questów (głównie towarzyszy - najpierw dawali ostrzeżenie, potem odchodzili bezpowrotnie albo np. w Ust Natha drowka kazała ci się stawić za 3 dni w określonym miejscu). W BG3 na pewno był ograniczony czasowo quest związany z sabotażem najnowszego numeru lokalnej gazety. Jak nie zdążyłeś w bodajże 3 dni, to gazeta trafiała do druku i cię obsmarowywała. Różnica była taka, że podróżowanie w BG1 i BG2 zjadało czas, czas płynął niezależnie od gracza - był system dnia i nocy. W BG3 dzień postępował tylko wtedy, kiedy udałeś się na długi odpoczynek. Więc w teorii czas stał w miejscu, póki sam nie zdecydowałeś się na przeskoczenie do następnego dnia.

Limity czasu w Fallout 1 były bodajże dwa - jeden na przeżycie mieszkańców krypty, jak nie dostarczyłeś waterchipa, to mogłeś zamówić dostawy wody karawanami. Tyle że to wiązało się z drugim timerem, bodajże 500 dni do inwazji supermutantów. Jeśli zorganizowałeś dostawy wody, to ten timer był dużo krótszy bo siły Mistrza łatwiej odkrywały lokalizację Vault 13.

W Fallout 2 na pewno był limit czasu wynikający z ograniczeń silnika. Gra nie mogła trwać dłużej niż 13 lat czasu gry czy coś koło tego ;p Wybicie Arroyo też chyba było za timerem, ale chyba było nieuniknione?

W Tyranny masz 8 dni na zajęcie sali wyniesienia. Zwykle da się to zrobić w 2-3, więc timer jest raczej hojny.

W Pillars of Eternity 2: Deadfire z opcjonalnym wyzwaniem Eothasa masz limit czasu na wykonanie głównych zadań w określoną liczbę dni, inaczej game over. Imagine - ludzie narzekali, że gra w narracji wymusza pośpiech, a ty sobie pływasz i robisz siedquesty, eksplorujesz. No to dali ograniczenia czasowe, zmuszające do pośpiechu i planowania kursu przez archipelag i optymalizowania doświadczenia i statku - ciekawe ile osób rzeczywiście grało z tym wyzwaniem :P

W Pathfinder: Kingmaker są systematycznie powracające zadania główne związane z pewną klątwą. Trzeba rozwiązać problem w określonym czasie, inaczej game over. Tam w sumie więcej było takich zadań. W każdym rozdziale było jakieś zagrożenie, które trzeba było pokonać i chyba jeśli nie udało się tego zrobić w określonym czasie - porażka kampanii. Ja np. miałem też buga, że jeden z kompanów (Jubilost) pojawia się w określonym czasie, np. 4 tygodnie od rozpoczęcia najazdu trolli, ale warunkiem jest, że zagrożenie nie zostało rozwiązane. W mojej pierwszej rozgrywce pokonałem trolle w jakieś 2,5 tygodnia bodajże, więc było za wcześnie, by Jubilost się zespawnował, a że zakończyłem quest główny - nie mógł się zespawnować. Ogólnie desing gry mocno gryzł się z limitem czasowym questów (gra dosłownie wymuszała koczowanie w stolicy i przeskakiwanie o 2 tygodni w kalendarzu np. awansując swoich urzędników).

W Fire Emblem Three Houses czas był zasobem. Tam dosłownie był kalendarz i wybierało się, którym z postaci poświęcić czas - np. miało się 2 (a później 3) sloty na "indywidualne nauczanie" tygodniowo, które podnosiło wybrane skille u wybranych postaci i takie lekcje można było raz w tygodniu przeprowadzić. Zasiewanie ogrodu dla roślin dających trwałe boosty do statystyk też było takim slotem do wykorzystania w danym czasie. Misja fabularna zawsze była w ostatni weekend miesiąca, a w poprzedzające ją weekendy wybierało się albo bitwy pomocnicze (dla expa) albo zadania fabularne związane z bohaterami - tych zadań była długa lista i trzeba było gospodarować czasem, nadawać priorytety. Na normalnym i łatwym poziomie trudności bitwy pomocnicze można było rozgrywać bez ograniczeń. Na hard i maddening jedna bitwa (pomocnicza lub sidequest) na tydzień.

Mass Effect 2 - limit czasu był po zdobyciu modułu IFF żniwiarza. To był trigger dla porwania załogi. Były bodajże 2 misje na uratowanie Kelly Chambers i 3 misje na resztę załogi - ale wtedy Kelly ginęła. Ale po za poświęceniem ludzi generalnie niczego to nie zmieniało. Można też było uratować wszystkich właściwie zbierając IFF na końcu i robiąc lojalnościówkę Legiona i lecieć od razu do finału.

Gry Bioware miały ukryte timery, ale nie powiedziałbym, że działały jak limity czasu. Raczej jako wyzwalacze. Po 3 z 4 misji aktywował się np. Lewiatan w KotOR, Virmire w Mass Effect 1. W Mass Effect 2 i Mass Effect 3 i w Dragon Age Veilguard były ukryte timery, po jakich odpalał się quest wątku głównego. Tzn. można odwlekać misje krytycznej ścieżki, robiąc sidequesty i misje towarzyszy, eksplorować świat gry, ale do czasu, bo po wyzwalaczach (np. zwerbowanie bodajże 3 towarzyszy i wykonanie 2 misji lojalnościowych w ME2 odpalał misję główną ze statkiem Zbieraczy).