Komentarze do opinii: Najlepsze RPG, w których bycie złym potraktowano serio. W tych grach możecie liczyć na świetną przygodę po ciemnej stronie Mocy

TheFrediPL Zależy czy po całkowicie przeciwnej stronie dobra stawiamy, na przykład, sadyzm - jeżeli tak, to fatycznie Swarm nie jest najgorszy. Użyczając podział z DnD, devil to pewnie coś w rodzaju lawful-evil, demon to chaotic-evil, a lich coś pomiędzy. Swarm natomiast w tej taksonomii nie pasuje mi tak do końca nigdzie.

To jedyna ścieżka, w której opuszczają nas wszyscy towarzysze, a tak skrajne postacie jak królowa Nexusa i bogini sprawiedliwości rozważają przeciw nam sojusze. Poza tym żywioł jest całkowicie bezrozumny (neutral-neutral?), a zarówno my, Vang jak i Deskari jednak nie osiągamy całkowitego rozpadu ego (a Deskari to już w ogóle okropny egotyk). No i ta ścieżka zaczyna się formalnie od słów „wszystkich was nienawidzę”, a kończy na tym, że wszystkich zeżremy.

Jedna z towarzyszek jest niezłym miernikiem naszego zepsucia: altruistka Ember wierzy, że da się nawrócić Nacticulę (czyli odpowiednik ścieżki demona), a z tego, co wiem, nie opuszcza nas również na ścieżkach devil/lich (liszem nie grałem, więc nie jestem pewny). A jednak Swarm ją przerasta ;P W ogóle, gdy uczymy się bycia Rojem z zapisków Xanthira, to wszyscy nas ostrzegają, że wyzbywamy się człowieczeństwa i stajemy nieakceptowalni dla nikogo, i że będziemy najgorszą plagą świata (ale dalej jesteśmy poczytalni; idziemy wybraną ścieżką filozofii zniszczenia). Deskari co prawda uczy nas jakichś tam ścieżek wyzbycia się "ja", ale jest ich totalnym zaprzeczeniem, tak samo Vang, co pozwala postawić ostrożną tezę, że ten „buddyjski” stan Roju wyzbytego z potrzeb jest nieosiągalny (nie wiem, jak w secret ending, ale w zwyłym pycha bycia najdoskonalszą formą nie opuszcza nas do końca).

marvin92 Poczułem się zachęcony

Diabeł z Caroc Jeśli chodzi o nieliniowość i reaktywność to AP miażdży praktycznie wszystkie erpegi. W zależności od kolejności wykonywanych misji, nastawienia do nas różnych postaci historia może wyglądać nieco inaczej. Ba, nawet finalny przeciwnik może być inny. Przeszedłem chyba z siedem razy i praktycznie za każdym widziałem czy dowiadywałem się czegoś nowego o postaciach. Swego czasu wrażenie na mnie zrobiła misja samobójcza w Mass Effect 2. Praktycznie cały Alpha Protocol to taka misja samobójcza. Im więcej razy przechodziłem grę tym większe wrażenie na mnie robiła. Z początku może odrzucić gameplay, ale jak się do niego przywyknie to później historia wysuwa się na pierwszy plan.

marvin92 ło, takie dobre? To chyba szybciej jednak kupię jak będzie znowu promocja na gogu. Jak fajnie, że ta gra wróciła do dystrybucji w wersji cyfrowej i to jeszcze z polskimi napisami na gogu, którego preferuję :D
Mnie tam nie przeszkadza archaizm w starszych grach, ja po prostu rozumiem dlaczego w starych grach jest archaizm, ale zamiast tego po prostu doceniam zabawę w takich grach, bo robią to po prostu dobrze.

tynwar Alpha Protocol miało polskie napisy - czy to wersja pudełkowa, czy na Steamie (chociaż nie były zaznaczone na karcie produktu). Sama gra jest jedna z lepiej napisanych gier Obsidianu i warto zagrać dla wyborów, intrygi czy klimatu szpiegowskiego. Natomiast gameplayowo jest spierdzielona fest - to jest zarówno tragiczna skradanka, jak i tragiczna strzelanka trzecioosobowa - i prezentuje poziom gier z kosza. Jak chciałbyś się kiedyś zmierzyć, to zagraj na padzie, bo obsługa myszki jest zwyczajnie zła i utrudnia celowanie przez karabin snajperski czy minigierkę hakerską (od której można dostać oczopląsu), będzie to nieco przyjemniejsze doświadczenie.

Araneus357 ooo, to gra od obsidianiu? Nie wiedziałem, czyli jedna z wielu świetnych starszych gier od obsidiana. Nic dziwnego, że faktycznie jest dobre, bo jak od starego dobrego obsidiana, to gra musi być świetna. Trzeba będzie kupić na promce i ograć :D.
Nie wiem jak wygląda realizacja skradania, pewnie nie będzie mi to przeszkadzać, bo zazwyczaj akceptuję różne niedogodności starych gier, szczególnie gdy one i tak dają dużo frajdy. Aczkolwiek staram się trochę ulepszyć i usprawnić, ale to głównie polega na technicznych modach typu fullhd, zniesienie limitu fps gdy to możliwe, naprawa technicznych błędów, lepsza kompatybilność sprzętowa, itp. Ogólnie bardziej dostosowanie gry do współczesnego sprzętu.
Co do wskazówki z padem, to dzięki. Aż dziwne, że padem byłoby lepiej celować snajperką niż myszką. Jeśli faktycznie tak jest to kurczę boję się przekonać jak to zostało zrobione, że myszka przegrywa z padem w celowaniu snajperką xD.
Jeśli to jest tak źle zrobione jak port prince of persia sands of time na pc, to z pewnością zagram na padzie. Pamiętam jak w to grałem na ps2, wszystko było git, a na pc gdzie gierkę dostałem za darmo, praca kamery jest wyjątkowo tragiczna i przeskakuje w bardzo złych momentach stale w ostatnich chwilach kierując postać w stronę zabójczego zagrożenia. Przez to zaniechałem grania i potem chciałem poczekać na remake PoP, którego oczywiście anulowali, bo jak się okazało, jakimś cudem zepsuli to co już było zrobione i nie wyglądało tak źle jak przed rzuceniem projektu...

verify Złe postacie w BG1 i BG2 były przeważnie potężniejsze od tych dobrych lub neutralnych. Zwłaszcza w dwójce, gdzie Viconia miała m.in. odporność na magię i 18 mądrości, Edwin z naszyjnikiem dodającym po 3 komórki czarów z każdego poziomu, Korgan z OP podklasą berserkera, w ToB dochodził jeszcze Sarevok.

W BG2 też o wiele łatwiej było regulować reputację, bo nawet grając dobrą postacią i robiąc wszystkie questy, nawet te, które nagradzały wzrostem reputacji, po wizycie w Czarowięzach można było na życzenie zamieniać się w zabójcę i zbijać rep., aby nie weszła na poziom heroiczny i zmusiła złoli do odejścia z drużyny.

Benifitami był dostęp do paru przedmiotów dostępnych tylko dla złych postaci (szata arcymaga, ludzka skóra itp.).

Ogólnie w żadnym BG nie opłacało się grać złą postacią, bo niska reputacja negatywnie wpływała na ceny w sklepach, można było stracić status paladyna lub łowcy, przy skrajnie niskich wartościach odchodziły z drużyny nie tylko dobre, ale i neutralne postacie, a wcześniej i w jedynce i w dwójce spawnowały się oddziały uderzeniowe lokalnych władz. Ponadto wpływ na reakcje sprawiał, że NPC często nie chcieli gadać, nie zlecali zadań. Np. w kniei Otulisko Aldeth Sashenstar nie chciał mieć z graczem do czynienia, podczas gdy przy wyższej reputacji angażował w zadanie poboczne. Niska reputacja pogarszała też nagrody, np. w lokacji na północ od twierdzy gnoli szlachcic ucieka przed niedźwiedziem. Mając wysoką reputację dostawało się w nagrodę Buty Północy, a przy niskiej śmieszną garstkę złota.

Aczkolwiek BG1 starał się gracza kusić do złych uczynków. Jeden z NPC w Nashkel bierze postać gracza za Szarego Wilka i wręcza mu złoto, które można przyjąć, udając łowcę nagród, którego ten wynajął, albo odmówić i wyjaśnić sytuację. Po odzyskaniu szmaragdów od Prisma w teorii powinno się je zwrócić temu NPC, ale to jest totalnie nieopłacalne. Jest tam więcej takich sytuacji, gdy NPC zlecają odzyskanie jakichś przedmiotów i dostarczenie zleceniodawcy, ale same przedmioty są znacznie cenniejsze i potężniejsze od nagrody - hełm i płaszcz Baldurana, płaszcz pozwalający przemieniać się w wilka itp.

Ogólnie można grać złymi postaciami, ale raczej balansując w zakresie wyższej reputacji i postępując dobrze lub neutralnie, aby nie odciąć sobie dostępu do contentu i nie zabijać bez powodu NPC.

verify Była poniekąd ekskluzywna zła ścieżka - sprzymierzenie się z gildią Bodhi przeciwko złodziejom cienia, ale ona też modyfikowała w zasadzie tylko 3 rozdział gry, bo w 6 i tak trzeba było Bodhi ubić. Jednak współpraca z wampirami sprawiała, że niektóre z dobrych postaci (np. Keldorn) odchodziły z drużyny.

WolfDale W sumie i tak gramy złym. To co robimy w grach często jest przestępstwem. Chociażby kradzież, manipulacja, brak empatii, mordy. To często występuje w grach gdzie sterujemy tym rzekomo dobrym.

katai-iwa Do żadnej z powyższych gier nie ma w tej materii podjazdu. A setting i storytelling są tam tak beznadziejne, że wyrządzenie krzywdy jakiejś postaci, to jak pstryknięcie pionka na szachownicy